ယောင်ပြီးစကားပြောခြင်း

ကျန်းကွမ်ကျုံး၏ ရောဂါအခြေအနေသည် လူတိုင်း ထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးရွားနေသည်။

ဆေးသောက်ပြီးသော်လည်း တစ်နေ့နှင့်တစ်ညလုံး အဖျားမကျဘဲ ရှိနေသည်။

ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် နေရထိုင်ရ အလွန်ခက်ခဲပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူ နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် အဖျားကြီးခဲ့လဲ ဆိုတာကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသဖြင့် အသက်ရှင်ချင်စိတ်ပင် သိပ်မရှိတော့ပေ။

ရှောင်စိုင်က သူ့ကို အိပ်ခိုင်းနေသော်လည်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပူများ ထွက်လာသလို ခံစားရပြီး အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာသည်။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်နေရာမှ သက်သာသည်ဟု မရှိပေ။

သူ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

အချိန်တွေ ဒီလောက် ကြာညောင်းမယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးလာသည်ကို တိတ်တဆိတ် ခံစားနေရသည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အလင်းရောင် ပေါ်လာချိန်မှသာ ကျန်းကွမ်ကျုံး တမှေး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

“အဖျားကျသွားပြီ... အဖျားကျသွားပြီ”

ရှောင်စိုင်၏ အသံကြောင့် ကျန်းကွမ်ကျုံး လန့်နိုးလာသည်။ သူ ဘာအိပ်မက် မက်ခဲ့လဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ မအိပ်ရသကဲ့သို့ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အိပ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

သို့သော် နိုးလာပြီးနောက် ပြန်အိပ်ချင်သော်လည်း အိပ်မပျော်တော့ပေ။

အဖျားကျသွားခြင်းသည် ရောဂါပျောက်ကင်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

အိပ်ချင်သော်လည်း အိပ်မပျော်၊ ခန္ဓာကိုယ် လေးလံသော်လည်း လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်သော ဒုက္ခနှစ်ခု ပေါင်းဆုံနေသဖြင့် ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် သေတာကမှ ကောင်းဦးမည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဒီအခြေအနေအတိုင်းဆိုလျှင် နောက်ရက်နည်းနည်းနေမှ ဖြေဆိုရမည့် ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲကို သူ ဖြေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို လက်လွှတ်ရမည့် နာကျင်မှုတို့ကြောင့် ကျန်းကွမ်ကျုံး ခံစားနေရသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ဘဲ တခြားသူကိုသာ တရားခံလုပ်ပြီး အပြစ်ပုံချလေတော့သည်။

ရှောင်စိုင်...။

အရာအားလုံးသည် သူ့မိန်းမ၏ အပြစ်ဟု သူ ထင်နေမိသည်။ ကျွမ်းယွမ်ဟင်းရည် မလုပ်ပေးနိုင်ခြင်းမှ စ၍ မိုးရွာထဲတွင် ထီးလာမပေးခြင်းအထိ အားလုံးသည် သူမ၏ အပြစ်သာ ဖြစ်သည်။

ဒီစိတ်အခြေအနေနှင့် အတူ သူသည် ထထိုင်ရန်ပင် အားမရှိသော်လည်း ရှောင်စိုင်ကို နှိပ်စက်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

“ဆေးက ပူလွန်းတယ်... မှုတ်ပေး”

ကျန်းကွမ်ကျုံးက အားမရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်စိုင်သည် ကျေးလက်မှ လာသူဖြစ်ပြီး နှစ်နှစ်ကျော် လိမ်လိမ္မာမာ နေခဲ့သဖြင့် ကျန်းကွမ်ကျုံး၏ စိတ်ကြီးဝင်မှုကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးပူတယ် ပြောလို့ ရှောင်စိုင်က အအေးခံပေးသည်။

ဆေးအေးတယ် ပြောပြန်တော့ ရှောင်စိုင်က မီးဖိုပေါ် ပြန်တင်ပေးရသည်။

ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် ထမင်းစားလျှင်လည်း ထမင်းစေ့များကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တမင်ဖိတ်ချပြီး ရှောင်စိုင်ကို ခွေးတစ်ကောင်လို ကုန်းစားခိုင်းသည်။

ရှောင်စိုင်သည် အစစအရာရာ ကျန်းကွမ်ကျုံးအပေါ် သည်းခံခဲ့သည်။

ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် ရိုက်နှက်ရန် အားမရှိသော်လည်း လက်ဖြင့် ဆိတ်ကာ ရှောင်စိုင်၏ ပေါင်များကို ခရမ်းရောင် သမ်းသည်အထိ ဆွဲဆိတ်တတ်သည်။

သို့သော် သူမ သည်းခံလေ ကျန်းကွမ်ကျုံးက ပိုဆိုးလေ ဖြစ်ပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်ကာ ပို၍ နှိပ်စက်လေ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ နှိပ်စက်မှုများကို သံမဏိလို စိတ်ဓာတ်ရှိသူပင် သည်းမခံနိုင်လောက်ရာ ကိုယ်ကျင့်တရား နားမလည်သော ရှောင်စိုင်ကဲ့သို့ မိန်းမသားအတွက် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ကိုယ့်ယောက်ျားက နေ့တိုင်း ရူးသွပ်နေပြီး အပြင်က ယောက်ျားတွေကတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ သဘောထားကြီးကြသည်။

ရှောင်စိုင်သည် မူလကတည်းက ရုပ်ရည်ချောမောသူဖြစ်ပြီး ချင်းရွှေရွာတွင် နာမည်ကြီး အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

လျူရှောင်ရူ၏ "ယောက်ျားတွေကို မြှူဆွယ်တယ်" ဆိုသော စကားကြောင့် ခြံဝင်းထဲရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးက ရှောင်စိုင်ကို ဖယ်ကြဉ်ထားကြသည်။

ရှောင်စိုင်က ကုမင်တာ့ကို မရလို့ သူတို့ယောက်ျားတွေကို လာဖြားယောင်းမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖူချိန်မြို့သည် ကျယ်ဝန်းပြီး လူစည်ကားသဖြင့် အားကိုးရာမဲ့နေသော ချောမောသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နေ့တိုင်း ဈေးဝယ်ထွက်ရုံနှင့်ပင် ဒေသခံ လူမိုက်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ကျန်းကွမ်ကျုံး အဖျားကျပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ရှောင်စိုင် ဈေးဝယ်ထွက်ရာ လမ်း၌ ရမ်းကားသော လူမိုက်တစ်သိုက်၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

ပုံပြင်စာအုပ်များထဲတွင် ရေးထားသကဲ့သို့ပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ် ကောင်းကင်ဘုံမှ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ကျဆင်းလာပြီး အလှမယ်လေးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

သူရဲကောင်းသည် သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိသော်လည်း ထိုအချိန်ခဏလေးအတွင်း ရှောင်စိုင်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်သွားခဲ့၏။

သူရဲကောင်းက သူသည် ဒေသခံဖြစ်ပြီး ဖူချိန်မြို့တွင် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း၊ တစ်လလျှင် ငွေ ၁၀၀ ခန့် ဝင်ငွေရှိသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းငယ်တစ်ခု လုပ်ကိုင်ကြောင်း ပြောပြသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် မောင်ဖြစ်သူ ဖျားနေပြီး မောင်ဝမ်းကွဲမိန်းမက တခြားယောက်ျားနောက် လိုက်ပြေးတော့မည့်အကြောင်းကို မသိပေ။

သူမသည် ကုမင်တာ့အတွက် ခြင်းတောင်း စစ်ဆေးပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ပထမအဆင့် စာမေးပွဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို သိလိုက်ရကတည်းက ကျန်းယွင်နန် ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ ပထမအဆင့်ကို ဘေးကင်းစွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း အမှားအယွင်း တစ်ခုခုကြောင့် ခင်ပွန်းသည် အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

ပထမအဆင့် စာမေးပွဲ အောင်စာရင်း ထွက်လာသောအခါ ကုမင်တာ့၏ နာမည်က ထိပ်ဆုံးတွင် ပါလာသည်။

ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် အဆင့်နိမ့်သော်လည်း အောင်စာရင်းတွင် သူ့နာမည် ပါလာ၏။ သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူသည် ဒုတိယအဆင့်ကို ဖြေဆိုနိုင်မည့် အရည်အချင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုမနက်စောစောက ကုမင်တာ့နှင့်အတူ စာမေးပွဲခန်းမသို့ သွားခဲ့ကြသော စာသင်သား ထက်ဝက်ကျော် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ကြသည်။

အောင်မြင်သူများသည် စာမေးပွဲမဖြေမီ ကုမင်တာ့၏ အားပေးစကားများက ကြီးမားသော အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားကြရသည်။ သူတို့သည် ကုမင်တာ့ကို လာရောက် ကျေးဇူးတင်ကြပြီး ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲတွင်လည်း ကုမင်တာ့နှင့်အတူ သွားလိုကြောင်း ပြောကြသည်။

ကုမင်တာ့၏ အာမခံအဖွဲ့မှ လူလေးယောက်အနက် ကျန့်ချီ တစ်ယောက်သာ အောင်မြင်သည်။ သူသည် ပေါ့ဆမှုကြောင့် လိမ်လည်သူအဖြစ် အစွပ်စွဲခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ပညာရှိဖြစ်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သဖြင့် ကုမင်တာ့ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေလေသည်။

သူတို့မသိလိုက်ခင်မှာပင် ကုမင်တာ့အနား၌ လူများ ဝိုင်းရံလာကြပြန်သည်။

တခြားလူသာဆိုလျှင် မြှောက်ပင့်ခံရမှုများနှင့် ကျေးဇူးတင်စကားများကြောင့် ဘဝင်မြင့်သွားနိုင်သော်လည်း ကုမင်တာ့ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်ဆံလေသည်။

သူသည် အသက် ၃၄ နှစ် ရှိပြီဖြစ်၍ လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ့နောက်တွင် ရှိနေသော ဇနီးနှင့် ကလေးများ ဖြစ်ပြီး သူသည် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ရအောင်ယူရမည်။

ကုမင်တာ့သည် မနက်စောစောထပြီး မနက်စာကို အေးအေးဆေးဆေး စားကာ ဇနီးသည် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ကျွမ်းယွမ်ဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ နျိုနျို ရုတ်တရက် မနိုးလာဘဲ အိပ်ရာထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

အရင်က နျိုနျို၏ အိပ်ပုံအိပ်နည်းမှာ အလွန် စည်းကမ်းရှိပြီး နေရာသိပ်မယူတတ်ကြောင်း ကုမင်တာ့ ကောင်းစွာ မှတ်မိသည်။

ကလေးနှင့် စကားပြောပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကလေးမလေး၏ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကုမင်တာ့ သတိထားမိသည်။

ထို့အတူ သူမ၏ အိပ်ပုံအိပ်နည်းလည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ ယခုအခါ ယောင်ရမ်းစကားပြောတတ်ပြီး အိပ်နေရင်း လှုပ်ရှားတတ်ကာ အလွန် နေရာယူလာသည်။ ညတိုင်း ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ချင်သည်ဟု ပူဆာရဲလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ညသန်းခေါင်တွင် နျိုနျိုက ကန်လိုက်သဖြင့် ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့ နိုးလာတတ်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ နျိုနျိုကို အပြစ်မတင်ကြပေ။ စောင်သေချာ ပြန်ခြုံပေးပြီး ပြန်အိပ်ကြသည်သာ။

“သမီးလေး အိပ်ပျော်နေလိုက်တာ”

ကုမင်တာ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်နန်က ကုတင်ပေါ်ရှိ သမီးဖြစ်သူကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းယွင်နန်၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

“ကိုယ်ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေနော်”

ကုမင်တာ့သည် ပြောပြီးသည်နှင့် ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ တံခါးပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ အခြား စောင့်ဆိုင်းနေသော စာသင်သားများနှင့်အတူ မီးပုံးများ ကိုင်ဆောင်ကာ ရင်းနှီးနေသော စာမေးပွဲခန်းမဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ခင်ပွန်းသည်၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် အိပ်ချင်လာသည်။ မိုးမလင်းသေးသဖြင့် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး နျိုနျိုကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် အိပ်နေရင်း နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပါးစပ်ကို ပြင်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ယောင်နေသည်။

“စားလို့ ကောင်းလိုက်တာ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးမလေး၏ ပါးကို ဖွဖွလေး ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငတ်ကြီးကျတဲ့ ကြောင်လေး... အိပ်မက်ထဲမှာတောင် စားစရာ မက်နေတယ်”

နျိုနျို ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်ဆိုးနေပုံရပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေက ပထမ... ပထမ ရမှာပါဆို...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွင်နန်၏ အိပ်ချင်စိတ်များ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။