အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ခြင်း
Vol. 1 Ch. 5
အိပ်ရာမှ ထပြီးနောက် လုံချန်းသည် အဝတ်ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဗီရိုထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အခမ်းအနားများအတွက် ချုပ်လုပ်ထားသည့် တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံများစွာ ရှိနေလေသည်။ လုံချန်းသည် ၎င်းတို့ထဲမှ အဝတ်အချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရွေးချယ်ပြီးသည့်အခါတွင်မူ သူသည် အဖိုးဖြစ်သူ လုံရန် ဝတ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း နဂါးရုပ်ပုံများ ပန်းထိုးထားသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အဝတ်အစားလဲပြီးသည့်နောက် လုံချန်းသည် မှန်ထဲ၌ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူသည် အင်ပါယာတစ်ခု၏ မင်းသားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေသည်ကို ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ မနာလိုဖြစ်ကြသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။
'ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝမှာသာ အခုလို ချောမောခဲ့ရင် ငါ့ဘဝက ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းနေမလဲ' လုံချန်းက တွေးတောရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သူ့တွင် ရှည်လျားသော ဆံပင်၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်း၊ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများနှင့် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း တန်ဖိုးကြီးလှသော အဝတ်အစားများနှင့် သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် မှင်သက်သွားရသည်။
မိမိကိုယ်မိမိ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေပြီးနောက်တွင်မူ အပြင်သို့ထွက်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု လုံချန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ပထမဆုံးခြေလှမ်းဖြင့် အပြင်သို့ လှမ်းလိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော လေပြေတစ်ခုက သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်လေသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ သူ၏ လှပကျယ်ဝန်းသော ဥယျာဉ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဥယျာဉ်ဖြစ်ပြီး ယခုထိတိုင် အလွန်လှပနေဆဲပင်။
အစေခံများမှာ လုံထျန်းအပေါ် ရိုသေမှု မရှိတော့သော်လည်း ဤဥယျာဉ်ကိုမူ အထူးဂရုစိုက်ကာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံထျန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ သားဖြစ်သူ၏ အခန်းသို့လာသည့်အခါတိုင်း ဤဥယျာဉ်ကို ဖြတ်သန်းသွားရလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လူမရှိသည့်အချိန်တွင် လုံထျန်းသည် ဘာမှနားလည်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ စိတ်ကြိုက်ဆက်ဆံနိုင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ သို့မဟုတ် အခြားမိသားစုဝင်များ သိသွားပါက အခြေအနေမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူရှေ့တွင်မူ သူတို့၏ သခင်လေးအပေါ် ရိုသေဟန်ဆောင်ကာ အလုပ်လုပ်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် လတ်ဆတ်သော ပန်းရနံ့များနှင့် လှပသော ရှုခင်းများကို ခံစားရင်း ဥယျာဉ်အတွင်း လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ရုတ်တရက် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟားဟား... ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ ငတုံးလေးက သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ညနေခင်းမှာ လမ်းတွေ ဘာတွေတောင် စလျှောက်နေပြန်ပြီ။ ငါတို့က ဘာလို့ ဒီလို အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ကောင်ရဲ့ ဥယျာဉ်ကို ပြုစုပေးနေရတာလဲ မသိဘူး" လုံချန်းသည် ထိုအသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဥယျာဉ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
'သူက ငါ့ကို အရင်က လုံထျန်းလိုပဲ ဘာမှနားမလည်ဘူးလို့ ထင်နေလို့ အခုလို ပြောရဲတာနေမှာပဲ' လုံချန်း တွေးလိုက်မိသည်။
'ထားလိုက်ပါလေ... ဒါကို ခဏလောက်တော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ဦးမယ်။ နောက်ကျမှ သူတို့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မယ်။ ဒီမတိုင်ခင် လူတွေက ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုသဘောထားရှိလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး အကဲခတ်ရဦးမယ်' လုံချန်းသည် တွေးတောရင်း ဥယျာဉ်ကို ဖြတ်၍ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဝင်းအနီးသို့ လျှောက်လာသည်တွင် ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်လာပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမတွင် ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်၊ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိလေသည်။ သူမကား လုံထျန်း၏ မိခင် စီမာကျီယီ ပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အသက်မှာ ၄၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ရုပ်ရည်မှာမူ ၂၅ နှစ်ထက် မပိုဟု ထင်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလေလေ ရုပ်ရည်ကို နုပျိုအောင် ပိုမိုထိန်းသိမ်းနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။
"ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ ထျန်းအာ... အပြင်ထွက် ကစားမလို့လား" လုံချန်းတစ်ယောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ငေးမောနေစဉ် သူမက နူးညံ့သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောမိပေ။ သူမကို ဘာပြောရမည်ကို သူ မသိသေးပေ။ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်လျှောက်ရမည်လော သို့မဟုတ် စကားပြောရမည်လော။
'တကယ်လို့ ငါ အခု အသိဉာဏ် ပြန်ရနေပြီဆိုတာကို သူ သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက ငါက သူ့ရဲ့ သားအစစ် မဟုတ်တော့တာကို သိသွားရင်ရော...' သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်းသည် ဘာမှမပြောရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူ၏ အစွမ်းအစများကို တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး အံ့ဩသွားအောင် ပြသလိုက်သည့်အခါမှ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း သူ ပြန်ကောင်းလာပြီဖြစ်ကြောင်း အလိုလို သိသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့နောက် သူမသည် လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
သူ၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ပါးပြင်ကို သူမ၏လက်ဖြင့် အသာအယာ ကိုင်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"သားက ကြည့်လို့ အရမ်းကောင်းနေတာပဲ ထျန်းအာ၊ နတ်ဘုရား မင်းသားလေး တစ်ပါးအတိုင်းပဲ။ လင်းကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါပဲ။ ကဲ... သွားတော့လေ၊ အမေ သားရဲ့ ကစားချိန်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး" သူမက ပြောရင်း လုံချန်း၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
"သူပြောတဲ့ လင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ မသိဘူး။ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာတော့ အဲဒီနာမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရေးကြီးတာ ဘာမှ မတွေ့မိပါလား" လုံချန်းသည် လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ထိုအတွေးကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး သူသွားလိုသည့် နေရာသို့သာ ဆက်လက် ဦးတည်လိုက်သည်။
လုံမျိုးနွယ်စု၏ အိမ်တော်အတွင်းတွင် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ မီတာရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည်။ လုံမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးဆက်များအားလုံး မိမိတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များကို လွတ်လပ်စွာ လေ့ကျင့်နိုင်ရန် ဤလေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်အချင်းချင်း ချစ်ကြည်ရေး လက်ရည်စမ်းနိုင်ရန် တိုက်ခိုက်ရေး စင်မြင့်တစ်ခုပင် ရှိသေးသည်။
သို့သော်လည်း အားလုံးမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြသဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်ခွင့် မရှိပေ။ ဤသို့ လက်ရည်စမ်းခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံ ရရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ တမင်သက်သက် ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်ခြင်းကို မျိုးနွယ်စု စည်းမျဉ်းများအရ အပြစ်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်များကိုမူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခွင့်ပြုထားလေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုနေရာ၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပုံနှင့် လူအများအပြား ရှိနေပုံကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အံ့ဩသွားမိသည်။ လုံထျန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် မြင်ဖူးသော်လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရသည့် အတွေ့အကြုံမှာမူ လုံးဝ ခြားနားလှသည်။ ကလေးငယ် ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်မှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း မိမိတို့၏ တိုက်ကွက်များကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။
ထိုနေရာတွင် လူငယ်မျိုးဆက်များကိုသာ တွေ့ရသည်။ လူကြီးများမှာ အခြားတစ်နေရာတွင် လေ့ကျင့်ကြသည်ကို သူ သိထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ကြွင်းများမှာ ဤကလေးငယ်များကို မတော်တဆ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ အသက် ၇ နှစ်မှ ၁၅ နှစ်ကြား ကလေးများကိုသာ တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံမျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်မျိုးဆက်၏ အတောက်ပဆုံး ပါရမီရှင်ဖြစ်သော ဦးကြီး၏ သားကို ထိုနေရာတွင် မတွေ့ရသော်လည်း အခြားသော မောင်နှမဝမ်းကွဲ အများအပြားကိုမူ တွေ့ရသည်။ ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့နှင့် အစွမ်းထက်သော လူငယ်အချို့ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အများစုမှာ ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့် ၉ အောက်မှာသာ ရှိကြသဖြင့် လုံချန်းထက် အားနည်းကြသည်။ သို့သော် လုံချန်းကဲ့သို့ပင် ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသူ အနည်းငယ်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။
ထို့အပြင် နေရာလွတ်တစ်ခုတွင် လေ့ကျင့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်၏ တိုက်ကွက်များတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ လုံချန်း အံ့ဩသွားရသည်။ သူသည် လေထုထဲရှိ ချီစွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အပြင် မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိနေသည်။ သူ၏ တိုက်ကွက်များမှာ ထူးခြားသော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်များ ပါဝင်နေသဖြင့် တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ သက်ရှိတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသယောင် ထင်ရသည်။ ၎င်းမှာ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို လုံချန်း သိလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အနည်းငယ်သော သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သူ ထိုလူငယ်ကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် စတုတ္ထဦးလေး၏ သားဖြစ်သူ လုံအန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံထျန်းနှင့် အသက်တူတူပင် ၁၂ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့် ၁ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံထျန်း လုပ်ကြံမခံရမီအချိန်က ဤလူငယ်မှာ လုံထျန်း၏ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လုံထျန်းထက် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် သူရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်လေတော့သည်။