ပထမဆုံး တိုက်ပွဲ

​လုံချန်းသည် သိုင်းကွင်းအတွင်းသို့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးသည်နှင့် လူအချို့က သူ့ကို သတိထားမိလာကြပြီး စိုက်ကြည့်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

​"ဟေ့ လူတို့ရေ... ဒီနေ့တော့ ငါတို့ ကံကောင်းကြပြီဟေ့။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပါရမီရှင်ကြီး သခင်လေးထျန်းကို မြင်တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေး ရနေပြီပဲ... ဟားဟားဟား" အနီးအနားမှ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စကားပြောလိုက်သူကို မှတ်မိသွားသည်။ သူ၏အမည်မှာ လုံမန်ထျန်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း လုံမျိုးနွယ်စုဝင်ပင် ဖြစ်သော်လည်း မျိုးနွယ်စုခွဲငယ်တစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။

​လုံမျိုးနွယ်စုသည် ဤနိုင်ငံတွင် အခြေခိုင်အောင် အမြစ်တွယ်နေသော မျိုးနွယ်စုကြီး ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် မျိုးနွယ်စုခွဲများစွာ ရှိနေပြီး ပင်မမိသားစုကမူ မြို့တော်တွင် အခြေစိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုခွဲများတွင် နှစ်စဉ် လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ အရည်အချင်းကို စစ်ဆေးရန် ပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး ထိုပြိုင်ပွဲများတွင် အနိုင်ရသူများကို ပင်မမိသားစုထံသို့ လာရောက်ကာ ကျင့်ကြံခွင့်ပေးခြင်း၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အလမ်းနှင့် အထောက်အပံ့များကို ရရှိစေခြင်းဖြင့် ဆုချီးမြှင့်လေ့ရှိသည်။

​လုံမန်ထျန်းသည် ပင်မမိသားစုထံသို့ လာရောက်ခွင့်ရသည့် မျိုးနွယ်စုခွဲမှ ကလေးအနည်းငယ်ထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုပ်ရည်အားဖြင့် အားရစရာမရှိပေ။ တိုတောင်းသော ဆံပင်အနက်ရောင်၊ နှာတံချွန်ချွန်ရှိသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် သာမန်အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ပထမဆုံးအမြင်တွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ထူးခြားသူဟု ထင်မည်မဟုတ်ပေ။

​သူသည် ပင်မမိသားစုမှ ကလေးများလောက် ပါရမီမရှိသော်လည်း ပင်မမိသားစုထံ လာရောက်ကျင့်ကြံခွင့်ရသည့်အထိတော့ အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သည်။ လုံမန်ထျန်းသည် ပင်မမိသားစုသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုံအန်းနှင့် အဆက်အသွယ်ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် အသက် ၁၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့် ၁၀ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

​"သခင်လေးထျန်း... ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝတ်ထားရတာလဲ။ ဒီနေ့ မင်း မင်္ဂလာဆောင်မလို့လား။ ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးတဲ့ ကောင်မလေးလဲ။ မင်းအကြောင်း အမှန်အတိုင်း သိသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မသေခင် အမြန်သွားပြီး လက်ထပ်လိုက်ဦးလေ" လုံမန်ထျန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​'ကလေးဆန်လိုက်တဲ့ စကားတွေပါလား... ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းတာမျိုး သူ မပြောတတ်တော့ဘူးလား' လုံချန်းက တွေးတောရင်း သူ့အနားသို့ လျှောက်လာသော လုံမန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

​"ဒါမှမဟုတ် စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ်နဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ စစ်ပွဲမှာ သွားတိုက်မလို့လား။ ဟားဟား... မင်းကို စစ်တိုက်ခွင့်ပေးရင်တောင် မင်းက ဘာလုပ်မှာလဲ။ ရန်သူတွေ လက်နက်ချတဲ့အထိ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေမှာလား" လုံမန်ထျန်းက လုံချန်းကို လက်သီးဖြင့် အသာထိုးကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လုံချန်း၏ ပုခုံးကို ဆွဲကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လေ့ကျင့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

​လုံချန်းသည် ထိုလူငယ်မှာ သူ၏ ညီကိုဝမ်းကွဲတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

​'ဒီကောင့်ကို ယဉ်ကျေးတတ်အောင် သင်ခန်းစာပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရမယ်' လုံချန်းက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသော လုံမန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

​သူတို့ ကွင်းကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လေ့ကျင့်နေကြသော မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားမှာ လေ့ကျင့်လက်စများ ရပ်ကာ သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်။ အချို့က လုံချန်း၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် သူ ဆက်ဆံခံနေရပုံကို ကြည့်ကာ သနားစိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသော်လည်း အချို့ကမူ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ကျဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းမြောက်အားရနေကြသည်။

​လူအချို့ကမူ သူသည် အာရုံစိုက်ခံရရန် မထိုက်တန်တော့သည့်အလား လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

​"သခင်လေးအန်း... ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်သူ ရောက်လာလဲဆိုတာ... ခင်ဗျားရဲ့ ညီဝမ်းကွဲ သခင်လေးထျန်းလေ" လုံမန်ထျန်းက လုံချန်းကို လုံအန်း၏အနားသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုံအန်းက လုံထျန်းကို ခေတ္တမျှ ကစားနိုင်ရန်အတွက် လုံမန်ထျန်းက ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အပန်းဖြေစရာ တစ်ခုခု ရရှိမည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

​"ဒီအမှိုက်ကောင်ကို ငါ့ညီလို့ မခေါ်စမ်းနဲ့။ သူ့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်။ အဲဒီအမှိုက်က ငါ အာရုံစိုက်တာကို ခံရဖို့တောင် မတန်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဒီကနေ ခေါ်သွားပြီး မင်းဘာသာမင်း ဆော့ချင်သလို ဆော့လိုက်။ ငါ လေ့ကျင့်နေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့ မန်ထျန်း" လုံအန်းက နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူသည် မရပ်မနား ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေလေသည်။

​'ဟက်... ဒီကောင်က ငါ့ကို တော်တော်လေး အထင်သေးနေတာပဲ။ အင်းလေ... သူ အခုလို မာန်တက်နေတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ ငါက အရင်လို ပါရမီရှင်လည်း မဟုတ်တော့သလို သူ့ထက်လည်း မသန်မာတော့ဘူး။ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် သူနဲ့ တစ်တန်းတည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့တောင် မလွယ်သေးဘူး' လုံချန်းက လုံအန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေးအန်း... ဒီအမှိုက်ကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားပါ့မယ်။ သူ့လိုလူမျိုးက စစ်မှန်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေအတွက် လုပ်ထားတဲ့ ဒီသိုင်းကွင်းထဲကို ဝင်လာဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရှိဘူး" လုံမန်ထျန်းက ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို ပြန်ခေါ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း လုံအန်းက သူနှင့်အတူ မလိုက်ပါလာသည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင်တော့ အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လုံချန်းကို အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်အထိ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

​လုံမန်ထျန်းသည် လုံချန်းကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိသည်ကို သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် လုံချန်းကို နောက်ကနေ တွန်းလိုက်သည်။ သို့သော် လုံချန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် ရွေ့မသွားပေ။

​လုံချန်းသည် သူတို့၏ ကလေးကလား လှည့်ကွက်များကို သိရှိပြီး ဖြစ်သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အားအင်များကို ဖြန့်ကျက်ကာ အသင့်ပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံမန်ထျန်းသည် လုံချန်းကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်နိုင်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ယခင်က သူ တွန်းလိုက်တိုင်း လုံထျန်းမှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လဲကျသွားလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ၏ အဆင့် ၁၀ ကျင့်စဉ်အားကို သုံးထားသော်လည်း မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

​၎င်းမှာ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို လုံချန်း သိသည်။ ယခင်က လုံထျန်းသည် လူငယ်မျိုးဆက်အများစုထက် အစွမ်းထက်သော်လည်း သူ၏ ထိခိုက်နေသော စိတ်အခြေအနေကြောင့် နှိပ်စက်သူများကို ပြန်လည်ခုခံရန် သူ၏ ကျင့်စဉ်အားကို မည်သည့်အခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေသည်မှာ ၄ နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်အတွင်း ကျင့်စဉ်မကျင့်ခဲ့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ တိုက်ကျွေးသော ပြန်လည်ကျန်းမာရေး ဆေးဝါးများစွာကို စားသုံးထားခဲ့သည်။

​လုံမန်ထျန်းသည် ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်း အဆင့် ၁၀ ၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် လုံချန်းထက် များစွာ အားနည်းနေသေးသည်။

​လုံမန်ထျန်းသည် သူ့ကို တွန်းလှန်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေသော်လည်း အောင်မြင်မှု မရှိပေ။ လုံချန်းကမူ လုံမန်ထျန်း၏ အချည်းနှီးသော ရုန်းကန်မှုကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရယ်မောနေမိသည်။

​နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်းသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ လုံမန်ထျန်းသည် လုံချန်း ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားသော်လည်း အံ့ဩမှုထက် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသက ပိုမိုကြီးစိုးလာသည်။

​"ဒီ ရူးကြောင်ကြောင် အမှိုက်ကောင်... မင်းက ငါ့ကို ရယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ" လုံမန်ထျန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း လုံထျန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့် ၁၀ ကျင့်စဉ်အား အပြည့်ကို ထိုလက်သီးတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။

​လုံချန်းသည် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော လက်သီးချက်၏ ပြင်းအားနှင့် အရှိန်အဟုန်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းမှာ လျင်မြန်သော လက်သီးချက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရှေ့တွင်မူ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူသည်လည်း ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်အားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ကာ ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

​လုံမန်ထျန်း၏ လက်သီးနှင့် လုံချန်း၏ လက်သီးတို့ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံမန်ထျန်း၏ မျက်နှာရိပ်မှာ ဒေါသမှ အံ့ဩမှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နာကျင်မှုသို့ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခေတ္တမျှ ထိတွေ့လိုက်ရရုံနှင့် လုံမန်ထျန်းသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ မီတာ ၂၀ ခန့်အကွာတွင် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ သူ၏ လက်ရိုးများမှာ အက်ကွဲသွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အတော်လေး အားယူကာ ထလိုက်ရပြီးနောက် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုံချန်းမှာ သူ၏ရှေ့ တစ်မီတာအကွာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​လုံချန်းသည် သူ့ကို လည်ပင်းမှ ညှစ်ကာ လေပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ လုံမန်ထျန်းသည် သူ၏လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်သော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

​"အု... အု... သခင်လေး။ ဂတ်... ခင်ဗျား ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်... မသတ်ပါနဲ့ သခင်လေးရယ်။ ကျွန်တော် သခင်လေးအတွက် အသုံးဝင်မှာပါ။ သခင်လေးရဲ့ ကျွန်၊ ဒါမှမဟုတ် သခင်လေးရဲ့ ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ်တောင် နေပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ပါနဲ့" လုံမန်ထျန်းသည် အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အသည်းအသန် တောင်းပန်နေရှာသည်။

​လုံချန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း လုံမန်ထျန်းအဖို့မူ ထိုအပြုံးမှာ မိမိကို ကြည့်နေသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အပြုံးကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရတော့သည်။