အလှလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

​"ဩော်... ဟုတ်လား။ မင်းလို ကျွန်မျိုးကို ငါက ဘာအတွက် အသုံးချရမှာလဲ။ အခု ဒီနေရာမှာတင် မင်းကို အသေသတ်လိုက်တာက ငါ့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိမယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးကို မျက်နှာတွင် ဆင်မြန်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများက လုံမန်ထျန်းကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

​"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သခင်လေးထျန်း... နောက်တစ်ခါ အခုလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး" လုံမန်ထျန်း တောင်းပန်နေစဉ်မှာပင် သူ၏မျက်ဝန်း၌ မျက်ရည်များ ဝဲနေလေပြီ။

​"ကျွန်တော့်ကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့ သခင်လေးထျန်း... မျိုးနွယ်စုဝင်အချင်းချင်း ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာ၊ အထူးသဖြင့် သတ်ဖြတ်တာက မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တာဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က မျိုးနွယ်စုခွဲကဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုလုပ်ရင် သခင်လေးလည်း အပြစ်ပေးခံရမှာပါ" လုံမန်ထျန်းက မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းကို ငါ အချက်နှစ်ချက် ပြောပြမယ်။ ပထမအချက်က... မင်းကို ငါသတ်လိုက်တာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အခု ဒီနေရာမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတာလေ။ ဒုတိယအချက်က... မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင်မှာ ငါက ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကိုတောင် မသတ်နိုင်တဲ့သူပဲ။ ဘယ်သူကမှ ငါ မင်းကို သတ်လိုက်မယ်လို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

​"နောက်ပြီး အရေးကြီးဆုံးအချက်က... ငါက အရင်လို ပါရမီရှင် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် ငါက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ မြေးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆို မင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ငါ အသတ်ခံရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ကြီးကြီးမားမား အရေးယူမှုတွေ ရှိလာမယ်လို့ မင်း သေချာနေလို့လား" လုံချန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

​'ငါ အခုလိုတွေ ပြောနေပေမဲ့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်တော့ မလိုအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေ ရလာနိုင်တာ အမှန်ပဲ။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို နှောင့်နှေးသွားစေနိုင်တယ်' လုံချန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

​လုံချန်းက သူ၏လည်ပင်းကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လုံမန်ထျန်းမှာ အသည်းအသန် ကြောက်လန့်နေရှာသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် လုံချန်းသည် လုံမန်ထျန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

​"ငါ ပြန်ကောင်းလာပြီဆိုတာရယ်၊ မင်းကို ငါ ရိုက်လိုက်တာရယ်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကသာ သိသွားခဲ့ရင်... မင်း ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ ထပ်ရှင်းပြဖို့ လိုဦးမလား။ မျိုးနွယ်စုက မင်းကို ခဏတော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းတော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လုံမန်ထျန်းသည် မိမိမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိလိုက်လေသည်။ အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့မည်ဆိုပါက နောက်နောင်တွင် ယခုလိုမျိုး မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်တော့ဘဲ လုံချန်းနှင့် ဝေးဝေးမှာသာ နေမည်ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆိုနေမိတော့သည်။

​"အခုလောလောဆယ် ငါ့မှာ အစေခံ မလိုသေးပေမဲ့... တစ်နေ့မှာ မင်း ငါ့အတွက် အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကတော့ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ လိုအပ်တဲ့နေ့ကျမှ မင်းကို လာတွေ့မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ အရင်ကလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့လမ်းကိုတော့ နောက်တစ်ခါ လာမပိတ်နဲ့" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

​လုံမန်ထျန်းသည် အသက်မသေတော့ဟု သိလိုက်ရသဖြင့် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

​"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်" လုံမန်ထျန်းက မျက်ရည်များကြားမှ ပြောလိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ့ကို ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

​"သွားတော့လေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်း ဘာလို့ ဒဏ်ရာရတာလဲလို့ မေးရင်တော့... လမ်းလျှောက်ရင်း ချော်လဲတာပါ ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေမျိုး မင်း စဉ်းစားတတ်မှာပါ" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​၎င်းမှာ လုံထျန်း နှိပ်စက်ခံရ၍ ဒဏ်ရာရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူတို့ ပေးလေ့ရှိသည့် ဆင်ခြေပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုံချန်းသည် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် လုံအိမ်တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားကို တစ်ခေါက်လောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံချန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို လုံမန်ထျန်းသည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံး၌ သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဘောင်းဘီမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူ၏အခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည် အိမ်တော်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း အံ့ဩစရာကောင်းသော အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤနေရာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အရေးကြီးသော နေရာများစွာ ရှိနေလေသည်။

​လုံမျိုးနွယ်စုတွင် တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များစွာ ရှိသည့် ကျမ်းစာဆောင် တစ်ဆောင် ရှိသည်။ လုံထျန်း ငယ်စဉ်က ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ဖူးပြီး ပညာရပ်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနေရာတွင် လူသားအဆင့် ပညာရပ် ရာပေါင်းများစွာနှင့် ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရပ် အချို့ ရှိသော်လည်း လုံထျန်းမှာမူ ထိုအဆင့်မြင့်ပညာရပ်များကို ကြည့်ရှုခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။

​ထိုအဆောက်အဦမှာ ရွှေရောင်ရှိပြီး အထပ်လေးထပ် ရှိလေသည်။ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမီတာ ရာဂဏန်းရှိပြီး တံခါးမှာ သုံးမီတာခန့် ကျယ်ကာ ငါးမီတာခန့် မြင့်မားသည်။ တံခါးပေါ်တွင် လုံမျိုးနွယ်စု၏ အရေးကြီးသော နေရာများမှာ ရှိလေ့ရှိသည့် နဂါးသင်္ကေတတစ်ခု ရှိသည်။

​ပထမထပ်တွင် လူသားအဆင့် ပညာရပ်များ ရှိသည်။ အနိမ့်စားအဆင့်မှသည် အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ရာပေါင်းများစွာ ရှိလေသည်။ ဒုတိယထပ်တွင်မူ ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရပ်များကိုသာ ထားရှိသည်။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသူများကိုသာ ထိုအထပ်မှ ပညာရပ်များကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားသည်။

​အကယ်၍ လုံထျန်းသာ ထိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုနှင့် မကြုံခဲ့ရပါက သူသည် မကြာမီ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်ရောက်ကာ ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရပ်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည့် အသက်အငယ်ဆုံးသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုမတော်တဆမှုကြောင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

​တတိယထပ်တွင်မူ ရွှေအဆင့် ပညာရပ်များ ရှိသည်ဟု ယူဆရသည်။ စတုတ္ထထပ်သို့မူ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပေ။ ထိုနေရာတွင် လူအများ လိုလားတောင့်တကြသော မြေကမ္ဘာအဆင့် ပညာရပ်များ ရှိသည်ဟု ပြောစမှတ် ရှိကြသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ထိုသို့ပင် ထင်မြင်မိသည်။

​"အထဲကို ဝင်ဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူး။ ငါ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးရင်တောင် ငါ့မှာ လူသားအဆင့် ပညာရပ်တွေ ရှိပြီးသားပဲ။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို မရောက်သေးတော့ ဒုတိယထပ်ကိုလည်း သွားခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက မိမိကိုယ်မိမိ ရေရွတ်ရင်း ထိုနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားလိုက်သည်။

​မိနစ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ကြီးမားသော အဆောက်အဦတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​ထိုနေရာမှာ ရတနာဆောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သုံးထပ်သာ ရှိသော်လည်း ကျမ်းစာဆောင်ထက်ပင် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ရတနာများစွာ၊ အထူးသဖြင့် လက်နက်များ ရှိလေသည်။ လူသားအဆင့် လက်နက်များနှင့် ဝိညာဉ်အဆင့် ရတနာများစွာ ရှိသည်။

​ထိုနေရာတွင် မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်များ ရှိမရှိကိုမူ လုံချန်း မသိပေ။ သို့သော် မျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်နေရာရာတွင်တော့ ရှိမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

​မျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်းသည် ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့် ၇ သို့ ရောက်သည့်အခါ လူသားအဆင့် ရတနာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခွင့် ရရှိကြပြီး ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း အဆင့် ၅ ကျော်မှသာ ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်ကို ရွေးချယ်ခွင့် ရရှိကြသည်။

​သူတို့သည် အနိမ့်စား၊ အလယ်အလတ် သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် မည်သည့်ရတနာကို ရရှိမည်ဆိုသည်မှာ ရတနာဆောင်အတွင်းရှိ စစ်ဆေးမှုတစ်ခုပေါ်တွင် မူတည်လေသည်။

​လုံထျန်းသည် အသက် ၇ နှစ်အရွယ်တွင် ထိုစစ်ဆေးမှုကို ပထမဆုံး ခံယူခဲ့စဉ်က သူသည် တောင်ဖြိုဓား ဟု ခေါ်သော အထွတ်အထိပ် လူသားအဆင့် ဓားတစ်လက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူသည် အပြင်ထွက်သည့်အခါတိုင်း ဓားကို ယူဆောင်သွားလေ့ မရှိသဖြင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူ၏လက်၌ ဓားမရှိခဲ့ပေ။

​သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဓားရှိနေလျှင်ပင် ရန်သူမှာ သူနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့် နှစ်ဆင့်ခန့် ကွာခြားပြီး ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသူဖြစ်သဖြင့် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ရတနာဆောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အထဲမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။