ချွေးမလောင်းလေးလား

​စီမာကျီယီသည် သူမ၏ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကိစ္စတစ်ခုကို တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ထသွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မိန်းမလှလေး တစ်ဦးက လုံချန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​ထိုမိန်းကလေးကို သူမ မြင်ဖူးသဖြင့် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမကား လုံမျိုးနွယ်စု ပထမအကြီးအကဲ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သူ လုံရွှယ်ရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကိုမူ သူမ စိတ်ကူးမထားမိပေ။

​'သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ငါ့သားရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားရတာလဲ' သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

​'ငါ့သားက ရည်းစား ရသွားပြီလား မသိဘူး' စီမာကျီယီက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

​လုံရွှယ်ရင်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ မိမိကို ကြည့်နေသော စီမာကျီယီကို မြင်သည့်အခါ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဤသို့ လာစဉ်က ပြောမည့်စကားများနှင့် တောင်းပန်မည့်ပုံစံများကို အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ စကားလုံးများ ပျောက်ရှကာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

​ရုတ်တရက် သူမသည် လုံချန်း၏ မိခင်ရှေ့တွင် လုံချန်း၏လက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ ရဲတက်သွားပြီး လုံချန်း၏လက်ကို အမြန်လွှတ်လိုက်သည်။

​"ဟိုလေ... ဒေါ်လေးကျီယီ... တကယ်တော့လေ..." သူမသည် ရှင်းပြရန် စကားလုံးများကို အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ရှာနေရသည်။

​"ဘာလို့ အပြင်မှာ ရပ်နေကြတာလဲ၊ အထဲကို ဝင်ကြလေ။ ဒေါ်လေး လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးမယ်" လုံရွှယ်ရင်း တစ်ခုခု မပြောမီမှာပင် စီမာကျီယီက စကားဖြတ်ကာ အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ လုံရွှယ်ရင်းနှင့် လုံချန်းတို့ အထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် စီမာကျီယီသည် တံခါးကို ပိတ်ကာ အထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။

​"ဒုက္ခမရှာပါနဲ့ ဒေါ်လေးကျီယီ" လုံရွှယ်ရင်းက ပြောသော်လည်း စီမာကျီယီက မရပ်တန့်ပေ။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမသည် လက်ဖက်ရည်နှင့် ထွက်လာကာ လုံရွှယ်ရင်းကို ကမ်းပေးပြီး သူမ၏ အနားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

​"သမီးလို ချောချောလေးတစ်ယောက်က ဒေါ်လေးရဲ့ ထျန်းအာနဲ့အတူ ဒီကိုလာတာ ရှားပါတယ်။ သားလေးကို သဘောကျသွားတာလား။ သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ နစ်မျောသွားပြီလား။ ဒေါ်လေး သားက တော်တော်လေး ချောတယ်နော်၊ ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း ရှိတာပဲလေ။ ဒေါ်လေးကတော့ ခွင့်ပြုပြီးသားပါ" စီမာကျီယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

​လုံရွှယ်ရင်းမှာမူ ပို၍ပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားရသည်။ ဘေးတွင်ရှိသော လုံချန်းကမူ မိခင်ဖြစ်သူမှာ စနောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမ ရှက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေမိသည်။

​"ဒေါ်လေးက စတာပါ သမီးလေး ရွှယ်ရင်းရယ်" စီမာကျီယီက စနောက်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

​"ကဲ ပြောပါဦး၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ" စီမာကျီယီက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဒေါ်လေးကျီယီ... ကျွန်မ ဒေါ်​လေးကို တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတော့ မတော်တဆမှုလေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒီမနက် ရတနာဆောင်အနားမှာ လုံထျန်းက ခလုတ်တိုက်ပြီး ကျွန်မအပေါ်ကို လဲကျခဲ့ပါတယ်။ သူက လုံထျန်းမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့လို့ သူ တမင်လုပ်တယ်လို့ ထင်မိသွားလို့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်မိပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့မိပါတယ်" လုံရွှယ်ရင်းက အပြစ်မကင်းသော အသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ဒါဟာ လုံးဝ နားလည်မှုလွဲတာဖြစ်သလို သူ့အမှားလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကြောင့် သူ ဒဏ်ရာရသွားတာကတော့ အမှန်ပဲလေ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြန်လိုက်ပို့ရင်း ဒေါ်​လေးကို တောင်းပန်ဖို့ လာခဲ့တာပါ" လုံရွှယ်ရင်းသည် ခေါင်းငုံ့၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလေသည်။

​ဇာတ်လမ်းအဆုံးကို ကြားရသည့်အခါ စီမာကျီယီ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ လုံချန်းနှင့် လုံရွှယ်ရင်းတို့ လက်ချင်းတွဲရပ်နေသည်ကို မြင်စဉ်က ထိုကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်းမျိုး နောက်ကွယ်မှာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

​သူမသည် လုံချန်းကို သူမ၏ အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ဒဏ်ရာများ ရှိမရှိ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သို့သော် အနာအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ စီမာကျီယီ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လုံရွှယ်ရင်းမှာ ပို၍ပင် အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

​"ရပါတယ် ရွှယ်ရင်းလေးရယ်။ ဒါဟာ နားလည်မှုလွဲတာပဲဆိုတာ ဒေါ်လေး နားလည်ပါတယ်။ လုံထျန်းလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရတာ မဟုတ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သားလေးကို ပြန်လိုက်ပို့ပြီး အမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လာပြောပြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" စီမာကျီယီက လုံရွှယ်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို လျော့ပါးစေရန် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

​"အနည်းဆုံးတော့ ဒီကိစ္စကြောင့် သားက သမီးလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ဆုံခွင့်ရတာပေါ့" စီမာကျီယီက လုံရွှယ်ရင်း၏ ပါးလေးကို အသာအယာ ဆွဲကာ ထပ်မံ စနောက်လိုက်ပြန်သည်။

​လုံရွှယ်ရင်းသည် ထိုစကားကို ကြားမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ သူမသည် စီမာကျီယီကို ချက်ချင်း ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး ကျီယီ" လုံရွှယ်ရင်းက လှပသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး သမီးရယ်" စီမာကျီယီက တားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အတွေးတစ်ခု ရလာကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ဒေါ်​လေးကို ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့"

​"ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲဟင်" လုံရွှယ်ရင်းက နားမလည်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ လုံချန်းလည်း မိခင်ဖြစ်သူ ဘာပြောမလဲဆိုသည်ကို သိချင်နေမိသည်။

​စီမာကျီယီသည် လုံချန်းကို ခဏမျှ ကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လုံရွှယ်ရင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

​"သမီး သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒေါ်လေး သားလေးက လုပ်ကြံခံရပြီးကတည်းက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတတ်တယ်။ သူ အပြင်ထွက် ကစားတတ်ပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ သူငယ်ချင်း များများစားစား မရှိဘူးဆိုတာ ဒေါ်လေး သိနေတာ ကြာပါပြီ" စီမာကျီယီက ဆိုသည်။

​"အဲဒါတော့ မှန်တယ်ထင်တယ် ဒေါ်လေး။ ကျွန်မနဲ့ ဆုံချိန်မှာလည်း သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာ။ ပြီးတော့ ဒီကို လိုက်ပို့တဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း သူ့ကို ဘယ်သူကမှ နှုတ်မဆက်ကြဘူး" လုံရွှယ်ရင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

​'ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က အရမ်းကြီး မအ,ဘူးပဲ။ ငါ့အတွက် ဒီမှာ သူငယ်ချင်း မရှိဘူး။ တကယ်တော့ အရင်က လုံထျန်းကို အကုန်လုံးက ဝိုင်းမနှိပ်စက်ဘဲ လူနည်းစုပဲ လုပ်ခဲ့တာကိုပဲ သူတို့ ဝမ်းသာရမှာ' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

​"သူ့အတွက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေးနိုင်မလား ရွှယ်ရင်းလေး" စီမာကျီယီက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ဒါကို ဒေါ်လေး ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ဒေါ်လေး မပြောရင်တောင် ကျွန်မ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသားပါ" လုံရွှယ်ရင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​ခဏမျှ စကားဆက်ပြောပြီးနောက် လုံရွှယ်ရင်းသည် ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ကာ ပြန်သွားလေသည်။

​'လုံရွှယ်ရင်းသာ ငါ့ရဲ့ ချွေးမ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ။ သူက လှလည်းလှသလို ကြင်နာတတ်တဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ လင်း ဆိုတဲ့ ကလေးမလေး ရှိနေသေးတာပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ လုံရွှယ်ရင်းနဲ့ လက်ထပ်ရင် ဒါက မိိိိိိိန်းမတွေ အများကြီးယူတာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့' စီမာကျီယီက လုံရွှယ်ရွှယ်ရင်း၏ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တကိုယ်တည်း တွေးတောနေမိသည်။

​ဤကမ္ဘာတွင် မယားအများယူခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စဖြစ်ပြီး ရွှေတိုင်းပြည် အင်ပါယာ၏ ရှင်ဘုရင်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူများမှာ ဇနီးအများအပြား ရှိကြသည်။ သို့သော် လုံချန်းအတွက်မူ ခြားနားသည်။ သူသည် ချွတ်ယွင်းနေသူဟု သူမ ယူဆထားသည်။ အကယ်၍ ဇနီးသည်များအကြား ရန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို သိမည်မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းမှာ သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ ဘဝကို တင်းကျပ်သွားစေနိုင်သည်။

​ထို့ကြောင့် လုံချန်းအနေဖြင့် အံ့ဖွယ်တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပုံမှန်ပြန်မဖြစ်မချင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းနှင့်သာ ရှိနေခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားမည်ဆိုလျှင်မူ ချွေးမများစွာ ခေါ်လာလျှင်ပင် သူမ ဝမ်းသာနေမည် ဖြစ်သည်။

​"ငါ ဘာတွေ တွေးနေပါလိမ့်။ ဒါတွေက အဝေးကြီး လိုသေးတာပဲ၊ အခုကတည်းက စိုးရိမ်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ပြီးတော့ လုံရွှယ်ရင်းကလည်း ငါ့ရဲ့ ထျန်းအာကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူမှာမှ မဟုတ်တာ" စီမာကျီယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လုံချန်းကို သူ၏အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူမ၏ ရေရွတ်သံကို ကြားရသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများကို ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။

​လုံချန်းကို အခန်းထဲ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် စီမာကျီယီသည် သူမ၏ ဝင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သဖြင့် လုံချန်းတစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

​ထို့နောက် လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ အတွေးနက်နေတော့သည်။