အန္တရာယ်အတွင်းသို့

​စီမာကျီယီ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်းထိုင်ကာ အတွေးနက်နေမိသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် လုံရွှယ်ရင်းအကြောင်း သို့မဟုတ် အခြားသော အမျိုးသမီးများအကြောင်းကို တွေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ငါက မျိုးနွယ်စုထဲက တခြားကလေးတွေထက် သန်မာတယ်ဆိုဦးတော့... ငါ့ကို အချိန်မရွေး ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို ချေမှုန်းပစ်နိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ" လုံချန်းက နှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာထိရင်း အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မျောနေသည်။

​လုံချန်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်ရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း မိမိမည်မျှ အားနည်းနေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိမြင်သည်။

​တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းပြင်တွင် လူအများအပြား လေ့ကျင့်နေကြသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရပြီး ထိုအထဲမှ အတော်များများမှာ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြကာ သူ့ထက် များစွာ သန်မာကြသည်။ လက်ရှိအခြေအနေအတိုင်းဆိုလျှင် သူတို့ကို အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ သေချာပေါက် သိထားသည်။ ထို့အပြင် မျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ကလေးများဖြစ်သော ၁၂ နှစ်သားနှင့် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း အဆင့် ၃ သို့ ရောက်နေသည့် အကြီးဆုံးဦးလေး၏ သားဖြစ်သူကို သူ တွေခဲ့ရသည်။ လုံချန်းသည် မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

​"လုံအန်း တစ်ယောက်တည်းတောင် ငါ့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာ၊ သူ့ထက် သန်မာတဲ့သူတွေဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ တကယ်လို့ လုံရွှယ်ရင်းသာ တကယ် တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ ခဏလေးတောင် တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ငါ့ထက် အသက်ကြီးတာ မှန်ပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ခွန်အားကသာ အရာရာပဲလေ" လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။

​"ငါ အခုကတည်းက ကျင့်စဉ်ကို စကျင့်သင့်ပြီ။ အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်အောင် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်ကို အရင်ဆုံး တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ယခင်က ကျင့်စဉ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မကျင့်ကြံဖူးသော်လည်း လုံထျန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် အတွေ့အကြုံအားလုံးမှာ သူကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရာတွင် အခက်အခဲ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။

​သူသည် တရားမှတ်သည့်ပုံစံအတိုင်း ထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲမှ ချီစွမ်းအင်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

​ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များတွင် ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့်မှ စတင်ကာ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်၊ မြေကမ္ဘာ၊ ကောင်းကင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ နှင့် ထိုထက် မြင့်မားသော အဆင့်များစွာ ရှိသည်။ ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာပြီး ကြံ့ခိုင်လာအောင် အဓိကထား ကျင့်ကြံရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုအဆင့်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လေထုထဲမှ ချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်အား လက်နက်တစ်လက်ကဲ့သို့ သန်မာလာစေရန် သန့်စင်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်မှာမူ လေထုထဲမှ ချီကို စုပ်ယူကာ သွေးကြောမျှင်များအတွင်း ဖြတ်သန်းစီးဆင်းစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သေးငယ်သော သိုင်းဝိညာဉ် တစ်ခုကို မွေးမြူရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဤသိုင်းဝိညာဉ်သည် ကျင့်ကြံသူကို လေထုထဲမှ ချီအား ထိန်းချုပ်၍ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်စေရန်နှင့် အဝေးမှရန်သူကို ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်။ ထို့အပြင် အားကောင်းသော သိုင်းဝိညာဉ်ရှိခြင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

​ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် လုံချန်းသည် လေထုထဲမှ ချီနှင့် မိမိဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့တစ်ခုကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အရင်ဆုံး တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမျိုးစေ့ကို မိမိ၏ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ကျွေးမွေးပြုစုပြီး တကယ့် သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်အထိ မွေးမြူရသည်။ လုံချန်းသည် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရပ်နားလိုက်သည်။

​"ငါ ထင်သလောက်တော့ မလွယ်ဘူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့လည်း မခက်ပါဘူး။ နောက်နှစ်လလောက်ဆိုရင်တော့ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်လောက်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရသဖြင့် ပင်ပန်းသွားသောကြောင့် သူသည် တန်းပြီး အိပ်စက်လိုက်ရာ ထိုညတွင် အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

​နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် လုံချန်းသည် နိုးထလာပြီး အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​"မနေ့က လုံရွှယ်ရင်း ဝင်နှောင့်ယှက်လိုက်လို့ လုံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို မကြည့်လိုက်ရဘူး။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီခရီးစဉ်ကို ဆက်ရမယ်" သူ တွေးကာ တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်ထဲမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့များက သူ့ကို ဆီးကြိုနေသဖြင့် သူသည် ကျေနပ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

​သူ၏ မိခင်အခန်းနားသို့ ဖြတ်သွားသည့်အခါ သူမသည် ယနေ့တွင် အပြင်၌ မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

​'အမေ ကျင့်စဉ်ကျင့်နေတာ ဖြစ်မှာပါ' ထိုသို့ တွေးကာ သူသည် အမြန် ဖြတ်ကျော်သွားလိုက်သည်။

​အချိန်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် မနေ့က ခရီးစဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည့် ရတနာဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာရာ ခဏအကြာတွင် ကြည့်ကောင်းသော အဆောက်အဦတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကျမ်းစာဆောင် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းပြင်လောက် ခမ်းနားထည်ဝါမှု မရှိသော်လည်း အတော်လေးတော့ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေဆဲပင်။

​ဤနေရာမှာ လုံမျိုးနွယ်စု၏ စာကြည့်တိုက် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးခြားသော စာအုပ်များစွာ ရှိသော်လည်း လုံထျန်းသည် မတော်တဆမှု မဖြစ်ခင်က ထိုစာအုပ် အများစုကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ လုံထျန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူသည် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသည်ကို လုံချန်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထဲသို့ဝင်ကာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​အထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ စာအုပ်များ အစီအရီ တင်ထားသော စင်တန်းကြီးများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​"အနည်းဆုံး စာအုပ် ရာဂဏန်းမက ရှိမှာပဲ" လုံချန်းက စာအုပ်စင်များကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

​စာကြည့်တိုက်ကို တာဝန်ယူရသော အကြီးအကဲသည် သူ့ကို မြင်သော်လည်း လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်ကမူ လုံထျန်း ဤနေရာသို့ စာလာဖတ်သည့်အခါတိုင်း ထိုအကြီးအကဲသည် သူ့ကို အမျိုးမျိုး ဖော်လော်ဖက်လဲ လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ပါရမီရှင်လေး ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လုံထျန်းအား အာရုံစိုက်ရန် မထိုက်တန်တော့ဟု သူ ယူဆထားသည်။

​ထိုအကြီးအကဲသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကိုသာ ဆက်ဖတ်နေလေသည်။ လုံချန်းသည် အထဲတွင် ခဏမျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့ရာ အကြီးအကဲမှာမူ မျက်လုံးတစ်ချက်ပင် လွှဲမကြည့်ခဲ့ပေ။

​လုံချန်းသည် ထိုလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လာစဉ် အတန်ကြာသော် တစ်စုံတစ်ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

​"ညီလေးထျန်း... တစ်ယောက်တည်း ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ" ထိုသူက မေးသည်။ သူက အသက် ၁၈ သို့မဟုတ် ၁၉ နှစ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုသူကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးအကြီးအကဲ၏ သားဖြစ်သူ လုံစု ဖြစ်သည်။ ဤလူက သူ့ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တားပြီး စကားပြောနေရသလဲဆိုသည်ကို လုံချန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

​သူ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် လုံစုသည် သူ့ကို တစ်ခါမျှ စကားမပြောဖူးပေ။ လုံထျန်းနှင့် လုံစုကြားတွင် မည်သည့် ခင်မင်မှုမျှ မရှိသလို မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမျိုးလည်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။ လုံစုသည် လုံထျန်းကို နှိပ်စက်လေ့မရှိသော လူနည်းစုထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အခုလို ရုတ်တရက် လာတားနေခြင်းကို လုံချန်း ထူးဆန်းနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ညီလေးထျန်း... အစ်ကိုနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ။ ဒီနေ့ အစ်ကို တော်တော် ပျော်နေတာ။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကျင့်နေတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်တစ်ခုကို ဒီနေ့မှ အောင်မြင်သွားလို့လေ။ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မျှဝေချင်နေတာ၊ အခု ညီလေးကို တွေ့တာနဲ့ အတော်ပဲ။ လာ... အစ်ကို့ဝင်းထဲကို သွားကြရအောင်" လုံစုက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ထိုသူကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

​လုံစုသည် လုံချန်းကို သူ၏ဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် သူ၏နောက်လိုက်များကို အသုံးချကာ လမ်းကို အရင် ရှင်းထားသဖြင့် လုံချန်းနှင့် လုံစု အတူတူ လျှောက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ။ လုံစုသည် လုံချန်းနှင့် လမ်းလျှောက်နေစဉ် စိတ်ထဲတွင် လှောင်ရယ်နေမိသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးကိုသာ ဆင်မြန်းထားလေသည်။