အကွက်ဆင် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း

​လုံချန်းသည် လုံစုနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယနေ့ မည်သည်များ ဖြစ်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူ့ကို တစ်ခါမျှ စကားမပြောဖူးသော လုံစုက ဘာကြောင့် အခုမှ ရုတ်တရက် လာရောက်စကားပြောနေရသနည်း။

​သူသည် လုံစုအကြောင်းကို အရင်ကတည်းက ကြားဖူးသည်။ သူသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သလို အမြင့်မြတ်ဆုံးအကြီးအကဲ လုံဟွာ၏ မြေးလည်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု အောင်မြင်သွားရုံနှင့် ဤမျှ အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး ခွန်အားကြီးမားသောသူက သူ့ကို လာရောက်စကားပြောလိမ့်မည်ဟု လုံချန်း လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။

​'သူပြောသလိုပဲ တကယ်ပဲလား။ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု အောင်မြင်သွားလို့ သူ တကယ်ပဲ ပျော်နေတာလား။ တကယ်သာဆိုရင် အဲဒီပညာရပ်က သူ့ကို ဒီလောက်ပျော်ရွှင်စေဖို့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပညာရပ်မျိုး ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

​၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသည်ဟု သူထင်သော်လည်း အမှန်ဖြစ်နိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း အနည်းငယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။

​လုံစုသည် သူ့အပေါ် အစီအစဉ်တစ်ခုခုဖြင့် ချဉ်းကပ်နေသည်ဟု သူ မယူဆခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့အကြားတွင် မည်သည့် ရန်ငြိုးမှ မရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့အပေါ် အကွက်ဆင်ရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း လုံစုနှင့် ယှဉ်လျှင် အင်အားမရှိလှဟု လုံချန်းက ယူဆထားသည်။

​သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။ လုံစုက ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် လုံချန်းက ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့် ၁၀ သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် လုံစုက သူ့အပေါ် အကွက်ဆင်လိမ့်မည်ဟု လုံချန်း မထင်ထားသော်လည်း လုံစုနှင့် စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ သူ့စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

​လမ်းလျှောက်လာစဉ်အတွင်း သူတို့အနားတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရခြင်းကိုလည်း လုံချန်း ထူးဆန်းနေမိသည်။ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ အစေခံများ တစ်ဦးမှ မရှိဘဲ လုံစု၏ဝင်းသို့ သွားရာလမ်းမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

​သူ၏ မကောင်းသော ခံစားချက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ သံသယများသာ ဖြစ်နိုင်သဖြင့် လုံချန်း အသေအချာ မပြောနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤကမ္ဘာ၌ ထူးဆန်းသော တိုက်ဆိုင်မှုများ အမြဲရှိတတ်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ သူ မူလက လာခဲ့သည့် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်ပင် ဤသို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စည်ကားသော လမ်းမကြီးများမှာပင် လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့သွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် လုံချန်းသည် သူ၏ သံသယများကို ပြန်လည် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြန်သည်။

​၁၅ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် လှပသော ဝင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လုံထျန်း၏ ဝင်းကဲ့သို့ အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားလှပသော ဥယျာဉ်မရှိသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ သူ၏ဝင်းကဲ့သို့ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

​'အမြင့်မြတ်ဆုံးအကြီးအကဲရဲ့ မြေးဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေတော့လည်း သူ့ရဲ့ဝင်းက ဒီလောက်လှနေတာ မဆန်းပါဘူး' လုံချန်းက လုံစုကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

​လုံစုသည် သူ့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်စေသည်။ လုံချန်းသည်လည်း သူ၏ ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ သူတို့ ထိုင်ပြီးနောက်တွင် လုံစုက အစေခံတစ်ဦးကို လက်ဖက်ရည် ယူလာရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ အစေခံ ထွက်သွားသည့်အခါ လုံစုသည် ပြုံးရွှင်လျက် လုံချန်းနှင့် ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းများကို ရင်းနှီးစွာ စတင်ပြောဆိုတော့သည်။

​"ညီလေးထျန်း သိလား... အစ်ကို ဒီပညာရပ်ကို ကျင့်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အဲဒါကို ခြင်္သေ့ဟိန်းသံလို့ ခေါ်တယ်၊ အသံလှိုင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့ သိုင်းပညာရပ်မျိုးပေါ့။ အခုတော့ အစ်ကို အဲဒီပညာရပ်မှာ အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရသွားပြီ" လုံစုက ပြုံးလျက် လုံချန်းကို ပြောသည်။

​လုံချန်းသည် လုံထျန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် ထိုပညာရပ်အကြောင်းကို သိထားသည်။ ဤပညာရပ်မှာ ဝိညာဉ်အဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လုံစု ပြောပြသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်မှုမပါဘဲ အောင်မြင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ပညာရပ်ဖြစ်သဖြင့် လူနည်းစုသာ ဤပညာရပ်ကို ရွေးချယ်ကျင့်ကြံကြသည်။

​လုံစုက သူ မည်မျှ ပျော်ရွှင်နေကြောင်း၊ လုံထျန်းအနေဖြင့် သူနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဤပျော်ရွှင်မှုကို မျှဝေသင့်ကြောင်း၊ နောက်ထပ် ပိုမိုအောင်မြင်မှုများ ရလာသည့်အခါတွင်လည်း ထပ်မံဖိတ်ကြားဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် စကားများကို တရစပ် ပြောနေသည်။

​နောက်ဆုံးတွင်မူ အစေခံသည် လက်ဖက်ရည်များနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လှပသော လင်ဗန်းတစ်ချပ်ပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက် နှစ်ခွက်ကို သေသပ်စွာ တင်ထားသည်။

​"တစ်ခွက် ယူလိုက်ပါ ညီလေးထျန်း" လုံစုက စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ထိုခွက်များကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မယူသေးဘဲ တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်များ ရောနှောနေသလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ လုံစု၏ အမူအရာကြောင့် သူ မသင်္ကာ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုံစုက လုံချန်း၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိထားမိသွားပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ဟားဟားဟား... ညီလေးက အစ်ကိုက လက်ဖက်ရည်ထဲ အဆိပ်ခတ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အစ်ကို့အနေနဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ မဝံ့ပါဘူးကွာ။ မင်းရဲ့ အဖိုးလက်ထဲမှာ အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အသေမခံနိုင်ဘူးလေ" လုံစုက လုံမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လုံရန်ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ကင်းကြောင်း ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

​ထိုသို့ပြောသော်လည်း လုံချန်းသည် မိမိအသက်ကို အပေါင်မထားလိုသဖြင့် ခွက်ကို ချက်ချင်း မယူသေးပေ။

​အခြေအနေများက မျှော်လင့်မထားသလို ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရသော်လည်း လုံစု၏ မျက်နှာမှ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ကြိုတင်တွေးဆကာ ပြင်ဆင်ထားသည့် နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ယခုအခါတွင် ဦးနှောက်မကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဟု သူသိထားသော်လည်း လူမိုက်တစ်ယောက်ပင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မတော်တဆ စဉ်းစားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ စနစ်တကျ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် လင်ဗန်းပေါ်မှ ခွက်တစ်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင် သောက်ပြလိုက်သည်။

​"အခုတော့ အစ်ကို့ကို ယုံပြီလား ညီလေးထျန်း" လုံစုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ လင်ဗန်းပေါ်တွင် ကျန်နေသော ခွက်ကို ယူ၍ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး အိပ်ငိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ညီလေးထျန်း... အဆင်ပြေရဲ့လား။ အိပ်ငိုက်နေသလိုပဲ" လုံစုက စိုးရိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အားရပါးရ လှောင်ရယ်နေတော့သည်။

​မိမိ ဆေးခတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လုံစု၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အစီအစဉ်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း နားလည်လိုက်သည်။ လုံစုက သူ့ကို ဘာကြောင့် အခုလို လုပ်ရသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိနိုင်တော့ပေ။

​လုံချန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

​"ဟားဟားဟား... လုံထျန်း... မင်း ဝမ်းသာသင့်ပါတယ်။ ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်မို့လို့ မင်းကို အဆိပ်မတိုက်ဘဲ တစ်ရက်လောက် အိပ်ပျော်သွားစေမယ့် ဆေးပဲ တိုက်လိုက်တာ။ မင်းကို ခဏလောက် အိပ်ခိုင်းထားတာပါ" လုံစုက အိပ်ပျော်နေသော လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​လုံစုက ထိုသို့ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း လုံချန်းကို အဆိပ်မတိုက်ဘဲ အိပ်ရုံသာ လုပ်ခဲ့သည့် နောက်ကွယ်တွင် တကယ့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိနေပေသေးသည်။