လက်စွပ်တစ်ကွင်းလား
Vol. 2 Ch. 15
လုံစု၏ ရထားလုံးသည် တစ်နာရီကျော်ခန့် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံစုသည် ရထားလုံးအတွင်း၌ လုံချန်းကိုကြည့်ကာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လုံစုသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ ပြုံးနိုင်တော့သည်။ သူသည် လုံချန်းကို ရထားလုံးထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ချောက်ကမ်းပါး အနားသတ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လုံချန်းကို ဆွဲခေါ်လာစဉ် လုံချန်း၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို လုံစု သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဒီဆေးရဲ့ အာနိသင်က သူပြောသလောက် မကောင်းဘူးပဲ။ ၅ နာရီတောင် မပြည့်သေးဘူး၊ သူ နိုးတော့မယ်" လုံစုက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟက်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူ နိုးလာရင်တောင် ငါတို့က လုံအိမ်တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပြီပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာကို သူ့မျက်စိနဲ့သူ မြင်သွားရတာပေါ့" လုံစုက ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းသို့ ပိုနီးအောင် တွန်းပို့လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးပွင့်လာသည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ လုံစု၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ မစဉ်းစားနိုင်သေးမီမှာပင် ဆွဲအားက ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို တွန်းချလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံစုသည် လုံချန်းကို ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တွန်းချလိုက်ရင်း ပြုံးနေလေသည်။
"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်... သောက်ကလေး၊ ငရဲရောက်ရင် မင်းအဖေကို ငါ့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးလိုက်ဦး" လုံစုက လုံချန်း မကြားရမှာ စိုးရိမ်သည့်အလား အော်ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် လုံစု၏ ရယ်မောနေသော မျက်နှာကို မြင်နေရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ပေါ်လာတော့သည်။
'ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ... သူ ငါ့ကို ဘာလို့ အခုလို လုပ်ရတာလဲ။ ငါ သူ့အပေါ် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှတောင် မဆုံဖူးဘူးလေ။ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်က ငါ့ကို သတ်ရတာလဲ။ ဒါဟာ ဒီကမ္ဘာရဲ့ လက်တွေ့ဘဝလား။ ပတ်သက်မှုတွေရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးလား' လုံချန်း တွေးရင်း စိတ်ပျက်အားလျော့လာမိသည်။
"လုံစု... ငါသာ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကနေ အသက်ရှင်ခဲ့ရင် မင်းကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်။ ငါ ကတိပေးတယ်" လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်မှုမှ ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လုံစုသည် လုံချန်း၏ ပါးစပ်လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ မြင်ရပြီး ဘာပြောသည်ကိုမူ မကြားရပေ။ သူသည် လုံချန်း ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေပြီး လုံချန်း၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ပြုံးလျက် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရထားလုံးမောင်းသူကို လုံအိမ်တော်သို့ ပြန်မောင်းရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ ရထားလုံးမောင်းသူသည် ဖြစ်ပျက်သမျှ အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း လုံစုအပေါ်၌သာ သစ္စာရှိသူဖြစ်သဖြင့် အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ပြန်လည် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။
လုံစု တစ်ယောက် လုံအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားချိန်တွင် လုံချန်းမှာမူ အောက်သို့ ဆက်တိုက် ပြုတ်ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၅ မိနစ်ခန့် ပြုတ်ကျပြီးနောက်တွင် လုံချန်းသည် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ဤမျှ မြင့်မားသော အရှိန်နှင့် အမြင့်မှ ပြုတ်ကျလာခြင်းဖြစ်ရာ အောက်ခြေနှင့် ရိုက်မိသည့်အခါ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မြူနှင်းများ၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အောက်တည့်တည့်တွင် ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုရေကန်ထဲတွင် ရေများ ရှိနေပုံရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း သာမန်ရေနှင့် မတူသလို ဖြစ်နေသည်။
ထိုရေမှာ သာမန်ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော်လည်း အနည်းငယ် စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင် ရှိနေသည်။ လုံချန်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရမည့်အစား ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာမိသည်။ ဤမျှ မြင့်သောနေရာမှ ပြုတ်ကျလာလျှင် ရေထဲသို့ ကျလျှင်ပင် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ကို သူ သိနေသည်။
'ငါ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ပြုတ်ကျရင်တော့ ဒီရေကန်ထဲကို ကျပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သေမှာ သေချာတယ်' သူ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါစေကြောင်းနှင့် ဤရိုက်ခတ်မှုမှ အသက်ရှင်ပါစေကြောင်း စတင် ဆုတောင်းလိုက်သည်။ ရေကန်နှင့် ၅ မီတာခန့်သာ အကွာတွင် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပါတော့သည်။
သူသည် ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် သူ ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ လုံချန်းသည် ရေထဲသို့ ကျသွားသည်ဟုပင် မခံစားရဘဲ တစ်စုံတစ်ခုသော အပျော့စားအရာထဲသို့ တိုးဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်နှင့် သူသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်အောင် အပေါ်သို့ စတင် ကူးခတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်က ရေကူးတတ်ခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ မူလ လုံထျန်းသည် ရေမကူးတတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ရေမကူးတတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် ရေနစ်သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ရေကန်ဘေးသို့ ရောက်အောင် ကူးခတ်လိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ကူးခတ်ပြီးနောက် ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိကာ ရေထဲမှ တက်လာခဲ့သည်။
ရေထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။
"ထူးဆန်းတဲ့ ရေကန်ပဲ... ရိုက်ခတ်မှုက ဘာလို့ ဒီလောက် နူးညံ့နေရတာလဲ" လုံချန်းသည် တွေးတောနေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ထထိုင်ကာ ရေကန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေရှာမရပေ။
'ကြည့်ရတာတော့ သာမန်ပါပဲ... ငါ ထင်ထားသလို ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါလား' လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရပေ။ သူ မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် သစ်ပင်များသာ ရှိနေပြီး ထိုသစ်ပင်များ၏ တစ်ဘက်တွင် ဘာရှိမည်ကိုပင် သူ မမြင်နိုင်ပေ။ သစ်ပင်တွေပဲ ထပ်ရှိနေမှာပါဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ ဒီချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာ ဒီရေကန်နဲ့ တောအုပ်ပဲ ရှိပုံရတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှမရှိတာ တော်တော် စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်" လုံချန်းက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် သူသည် စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အခြောက်လှန်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် စားစရာ တစ်ခုခုကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အသီးပင် တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသီးများမှာ ပန်းသီးနှင့် တူသော်လည်း ရွှေရောင် တောက်နေသည်။ လုံချန်းသည် ဤကဲ့သို့သော အသီးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသလို မဖတ်ဖူးသဖြင့် စားရန်အတွက် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။
"ဒီအသီးတွေမှာ အဆိပ်ရှိမလား မသိဘူး။ ငါ နောက်ထပ် လိုက်ရှာကြည့်ဦးမှပဲ။ ဒီလောက် ကြောက်စရာမကောင်းတဲ့ တခြား စားစရာ တစ်ခုခု တွေ့နိုင်မှာပါ" လုံချန်း တွေးတောရင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် သာမန်အသီးပင်များကို ရှာဖွေနေစဉ် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သော လှပသည့် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလက်စွပ်မှာ အလွန် ဟောင်းနွမ်းပြီး ရှေးကျသော ပုံစံရှိကာ အပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ပါရှိသည်။ လုံချန်းသည် လက်စွပ်ကို ကောက်ယူကာ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ နားမလည်သော ရှေးဟောင်းပုံစံ အချို့မှလွဲ၍ အခြား ဘာမှ မတွေ့ရပေ။
"ဘာလို့ ဒီမှာ လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေရတာလဲ။ ကြည့်ရတာ ရှေးလည်းကျသလို တန်ဖိုးလည်း ကြီးမယ့်ပုံပဲ။ တော်တော် တန်ဖိုးရှိမှာ သေချာတယ်" လုံချန်းက လက်စွပ်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးရင်း မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။
သူ ရရှိထားသော မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤကမ္ဘာတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်ဟု ခေါ်သော အထူးလက်စွပ်များ ရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။ ထိုလက်စွပ်များကို ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး သိုလှောင်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤလက်စွပ်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့ လက်စွပ်မျိုးလားဟု သူ တွေးမိသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ချီ ကို လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
လုံချန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်များအကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့ကို မည်သို့ အသုံးပြုရသည်ကို ဖတ်ဖူးသည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ဖွင့်ရန် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများ ထည့်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံသူ၏ ချီ အနည်းငယ်ကို လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ချီကို ပို့လွှတ်သည့်အခါတွင်မူ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
'ဒီလက်စွပ်က သိုလှောင်လက်စွပ် မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်လို့တော့ တော်တော်လှသားပဲ' လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေးလိုက်သော်လည်း ထိုလက်စွပ်ကို ဝတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်စွပ်ကို ညာဘက် လက်ခလယ်တွင် စွပ်လိုက်သည်။ လက်စွပ်ကို လက်ချောင်းတွင် စွပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို လက်စွပ်နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်များအကြောင်း အများကြီး သိထားသော်လည်း ကျင့်ကြံသူနှင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အကြား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှု ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မဖတ်ဖူးပေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ချီ ကို အသုံးမပြုဘဲ လက်စွပ်ထံသို့ စိတ်ဖြင့် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ လက်စွပ်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို သူ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်သွားသည်။ ဤလက်စွပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သိုလှောင်လက်စွပ် ဖြစ်သော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင် အသုံးပြုနေသော လက်စွပ်များနှင့် လုပ်ဆောင်ပုံချင်း ကွဲပြားနေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
လုံချန်းသည် လက်စွပ်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော သို့မဟုတ် ဤကမ္ဘာတွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော အရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ကြားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး သိုလှောင်လက်စွပ်မှာ မီတာ ရာဂဏန်းခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ဤလက်စွပ်အတွင်း၌မူ စတုရန်း ကီလိုမီတာ အတော်များများ ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင် ရှိနေသည်။
လုံချန်းသည် လက်စွပ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်ပါတော့သည်။