လက်စွပ်အတွင်းပိုင်း
Vol. 2 Ch. 16
လုံချန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ လက်စွပ်အတွင်းရှိ ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။
ပထမဆုံး သူသတိပြုမိသည့်အရာမှာ လှပပြီး ကြည်လင်နေသော သလင်းကျောက် ဆွဲကြိုး တစ်ကုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တောက်ပပြီး လှပလွန်းသဖြင့် လုံချန်းမှာ အတန်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ထိုဆွဲကြိုးကို လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ လက်ဝါးပေါ်တင်ကြည့်လိုက်ရာ နူးညံ့ချောမွေ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိုသကိုလင်းကျောက် ဆွဲကြိုးကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်တော့သည်။
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် လက်စွပ်အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ဥတစ်လုံးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှ ထူးဆန်းသော ဥမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမှ ဘောလုံးတစ်လုံးခန့် အရွယ်အစား ရှိသည်။
လုံချန်းသည် ထိုဥကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ထူးခြားသည်မှာ ဥခွံပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ရှေးဟောင်းစာလုံးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစာလုံးများက ဥကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိစေပြီး မှော်ဆန်စေသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် ချီ အနည်းငယ်ကို ဥထံသို့ ပို့လွှတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဥသည် သူ၏ ချီ စွမ်းအင်များကို အစာမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် တောဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အငမ်းမရ စုပ်ယူသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူ၏ ချီ စွမ်းအင်များ လျော့နည်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ဥထံသို့ စွမ်းအင်ပို့လွှတ်ခြင်းကို သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်ပေးပို့မှု ရပ်လိုက်သော်လည်း ဥတွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲ သို့မဟုတ် အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရပေ။
လုံချန်းသည် ဤဥကို နေ့တိုင်း ချီ အနည်းငယ်စီ တိုက်ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်နေ့တွင် ဤဥ ပေါက်လာနိုင်သည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ ဤဥထဲတွင် မည်သည့် သားရဲမျိုး ရှိနေမလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေမိသည်။
ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှပြီး ကျင့်ကြံသူများအပြင် လုံချန်း မသိသေးသော သတ္တဝါများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ထိုသတ္တဝါများထဲတွင် တိရစ္ဆာန်များနှင့် သားရဲများ ပါဝင်သည်။ သားရဲများသည် တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆင်တူသော်လည်း များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်ကြသည်။
သားရဲများကို အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားသည်။ အားအနည်းဆုံး သားရဲများကို တောရိုင်းသားရဲဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အားအနည်းဆုံးဟု ဆိုသော်လည်း လူသားများ၏ ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ခွန်အားမျိုး ရှိကြသည်။ တောရိုင်းသားရဲများကိုလည်း အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၁၀ အထိ ထပ်မံခွဲခြားထားသည်။ ဤကမ္ဘာ၏ အခြေခံဗဟုသုတအရ ကျင့်စဉ်အဆင့်တူညီလျှင် သားရဲများသည် သာမန်လူသား ကျင့်ကြံသူထက် အမြဲတမ်း ပိုမိုသန်မာကြသည်။
ပိုမိုသန်မာသော သားရဲများကို ဝိညာဉ်သားရဲဟု ခေါ်ပြီး၊ ထိုထက်မြင့်လျှင် ရွှေရောင်သားရဲ၊ မြေကမ္ဘာသားရဲ၊ ကောင်းကင်သားရဲနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသားရဲများဟူ၍ လူသားများ၏ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ခွဲခြားထားသည်။
ထို့အပြင် သားရဲများတွင် သွေးမျိုးဆက်များလည်း ရှိကြသည်။ သာမန်သွေးမျိုးဆက်မှသည် ဘုရင်အဆင့်၊ ဧကရာဇ်အဆင့်၊ သူတော်စင်အဆင့်နှင့် နောက်ဆုံး နတ်ဘုရားအဆင့် ဟူ၍ ရှိသည်။ သူတော်စင်အဆင့် သွေးမျိုးဆက်မှာပင် ဒဏ္ဍာရီမျှသာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်မှာမူ လူပြောသူပြောမျှသာ ရှိသည့် သမိုင်းမတင်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
သွေးမျိုးဆက်သည် သားရဲများအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သားရဲ၏ အလားအလာနှင့် ခွန်အားကို ဆုံးဖြတ်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရင်အဆင့် သွေးမျိုးဆက်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်သည် ကျင့်စဉ်အဆင့် တူညီသော်လည်း သာမန်သွေးမျိုးဆက်ရှိသည့် ဝိညာဉ်သားရဲထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာတတ်သည်။
လုံချန်းသည် ဤဥထဲတွင် မည်သည့်သားရဲမျိုး ရှိနေမလဲဆိုသည်ကို တွေးတောရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူသည် ဥကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး စားစရာ ရှာရန် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် တွေ့ခဲ့သော ရွှေရောင်အသီးများကို ခူးယူကာ လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ရေကန်ဘေးသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ၏အဝတ်အစားများ ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေမိသည်။ ဤနေရာမှ မည်သို့ ပြန်ထွက်ရမည်ကို သူ မသိပေ။ လုံချန်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေစဉ် သူ၏ လည်ပင်းမှ သလင်းကျောက်ဆွဲကြိုးမှာ အလွန်နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ညရောက်သည့်အခါ လုံချန်းသည် အလွန်ဆာလောင်လာသဖြင့် ရွှေရောင်အသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"သေချင်သေပါစေတော့... မစားရင်လည်း ငတ်သေမှာပဲ။ အဆိပ်ရှိလည်း ကံတရားပဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် အသီးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။
အသီးကို ပထမတစ်ချက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အားအင်များ ပြည့်ဝလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အရသာရှိပြီး ထူးခြားသော အစွမ်းရှိသည့် အသီး ဖြစ်နေသည်။ အသီးစားပြီးနောက် သူသည် ကျင့်စဉ်ကို စတင်ကျင့်ကြံရာ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် မကြာမီ အဆင့်တက်တော့မည်ဟု ယုံကြည်နေမိသည်။
လုံချန်းသည် ချောက်အောက်ခြေတွင် ပိတ်မိနေစဉ် လုံမျိုးနွယ်စုအတွင်း၌မူ သူ့ကို အရူးအမူး လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။
စီမာကျီယီသည် လုံချန်းအား ထမင်းကျွေးရန် သွားသည့်အခါ အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ညမိုးချုပ်သည်အထိ သားဖြစ်သူ ပြန်မလာသဖြင့် သူမ အလွန်စိုးရိမ်ကာ လုံရန်ကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ လုံရန်သည်လည်း ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံနေရာမှ ချက်ချင်းရပ်ကာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို လုံချန်းအား ရှာဖွေရန် အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။
စာကြည့်တိုက်တွင် လုံချန်းကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု သိလိုက်ရသော်လည်း ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ကြပေ။ လုံရွှယ်ရင်း အပါအဝင် လူတိုင်း စိုးရိမ်တကြီး ရှာဖွေနေကြသည်။ လုံစုသည်လည်း အလွန်စိုးရိမ်သည့် အမူအရာဖြင့် ဟန်ဆောင်ရှာဖွေပေးနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အားရပါးရ ပြုံးနေလေသည်။
အိမ်တော်အတွင်းရှိ နေရာအနှံ့နှင့် လူတိုင်း၏ အခန်းများကိုပါ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လုံချန်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ စီမာကျီယီမှာမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ သားအတွက် ပူဆွေးငိုကြွေးနေပါတော့သည်။