အိမ်မက်တစ်ခုလား
Vol. 2 Ch. 17
လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ လှပသော ရေကန်ကြီးအနားတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေစဉ်၊ သူရရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထူးခြားသည့် သလင်းကျောက်ဆွဲကြိုးတွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထိုကြည်လင်သော သလင်းကျောက်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးနွယ်များအလား လုံးဝဥဿုံ ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သလင်းကျောက်သည် ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်သားပုံစံမှ အရည်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် သွေးတစ်စက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူလိုက်သော်လည်း သာမန်လူသား၏ သွေးစက်နှင့်မူ မတူပေ။ ၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းအင်များ တုန်ခါနေသည့် ခရမ်းရောင် သွေးတစ်စက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဤသွေးစက်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပုံရပြီး ရှေးဟောင်းလက်စွပ်နှင့်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် ထူးဆန်းသော အစွမ်းရှိပုံရသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုနေရာတွင် လုံချန်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး သူသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ အခြားသူများ ရှိနေပြီး မျက်မြင်တွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်နိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။
ပုံသဏ္ဌာန် အလုံးစုံ ပြောင်းလဲပြီးနောက် ထိုခရမ်းရောင် သွေးစက်သည် စတင်ရွေ့လျားကာ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ဦးတည်သွားကာ လုံချန်းနှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ ဤဖြစ်စဉ်မှာ တစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ပေါင်းစပ်မှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အနည်းငယ်သော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မူလသွေးများသည် ခရမ်းရောင်သို့ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ ၎င်းမှာ မော်လီကျူး အဆင့်တွင် အလွန်သေးငယ်သော နှုန်းဖြင့် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤအတိုင်း ဆက်လက်ပြောင်းလဲနေပါက သူ၏ သွေးစက်တိုင်းသည် ခရမ်းရောင်သို့ ကူးပြောင်းသွားပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ ဖြစ်ရန် အချိန်အတော်ကြာနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သွေးအားလုံးသည် ခရမ်းရောင် ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။
အကယ်၍ လုံချန်းသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိခဲ့ပါက ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်အတွက် အံ့ဩရမလား သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လုံချန်းမှာမူ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ရာ ဘာမှ မသိရှိခဲ့ပေ။
ထိုည ခရမ်းရောင်သွေးစက် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် လုံချန်းသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသော အိမ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့သည်။
လုံချန်း၏ အိမ်မက်ထဲတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်၌ ထိုင်နေသော၊ အနီရောင် ဆံနွယ်ရှည်များနှင့် ရွှေရောင်မျက်လုံးများ ရှိသည့် ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ချောမောရုံသာမက မိစ္ဆာဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်နေသဖြင့် အလွန်ထူးခြားနေသည်။ သူသည် အသက် ၂၅ နှစ်မှ ၃၀ ကြားသာ ရှိပုံရပြီး အလွန်ခမ်းနားသော သွေးနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
လုံချန်းသည် ထိုသူထံမှ ကျင့်စဉ်အဆင့် စွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရသော်လည်း ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုဖြစ်ပြီး မိမိအနေဖြင့် ထိတွေ့ခွင့်ပင် မရှိနိုင်သော အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။
လုံချန်းက ထိုသူကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေစဉ် ထိုအနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက် ရေးသားနေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် စာရေးရန် မင်ကို အသုံးမပြုခြင်းပင်။
သူသည် စာရေးရန် သူ၏ ချီကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ လုံချန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်သိပ်သည်းကာ အားကောင်းလှသည်။ ၎င်း၏ သန့်စင်မှုမှာ လုံချန်း တွေ့ဖူးသမျှနှင့် လုံးဝ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။
သူ စာရေးရန် အသုံးပြုလိုက်သော မပြောပလောက်သည့် ချီ ပမာဏလေးသည်ပင် သူ့ အဖိုး၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်မှုတွင် ပါဝင်သည့် ချီ ပမာဏထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေသည်ကို လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အတူ ရွှေအင်ပါယာ ဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုများတွင် ပါဝင်သော ချီမှာလည်း နှိုင်းယှဉ်ရန်ပင် အလွန်အားနည်းလွန်းနေသည်။ ဤအချက်ကို လုံချန်း သိနေရခြင်းမှာ သူ၏ အဖိုးနှင့် ရွှေအင်ပါယာ ဧကရာဇ်တို့ ချစ်ကြည်ရေး လက်ရည်စမ်းပွဲ လုပ်ခဲ့သည်ကို သူ တစ်ခါ မြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က လက်ရည်စမ်းပွဲသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရှိသမျှ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်း၏ အဖိုး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လုံချန်းသည် သူတို့၏ ခွန်အားကို အံ့ဩခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ခံစားချက်မှာ ကွဲပြားနေသည်။
ဤလူအား ရွှေအင်ပါယာ ဧကရာဇ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းမှာ ရှေ့မှလူကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူအတွက် စော်ကားမှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံချန်း ခံစားရသည်။ ဤသူ၏ ရှေ့တွင်ဆိုလျှင် သူ၏ နိုင်ငံတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သော ဧကရာဇ်ပင်လျှင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံချန်း တွေးမိသည်။ ဤသူသည် လက်တွေ့တွင် မည်မျှအထိ သန်မာမည်ကို လုံချန်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။
လုံချန်း ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အိမ်မက်မက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေရှိ ရေကန်ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး အခုမှ ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ထိုသူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သော်လည်း ထိုလူက သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ မော့မကြည့်ပေ။ သူ့ကို မမြင်ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းက စကားပြောကြည့်ခြင်း၊ ထိုသူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် လက်ယမ်းပြခြင်းများ ပြုလုပ်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ အိမ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ယူဆချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသူမှာမူ စာရေးခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားသည် စာရေးခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် စာအုပ်ကို အတွေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုင်နေရာမှ ထရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို အနီးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ထလိုက်သည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသောသူကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း အလွန်အစွမ်းထက်သူဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း ခံစားမိသော်လည်း ဤအမျိုးသား၏ အဆင့်ကိုမူ မမီပေ။ သူမ၏ အကြည့်နှင့် အမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ဤအမျိုးသား၏ အစေခံဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
မိန်းကလေးက အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားအား စာတစ်စောင် ပေးလိုက်သည်။ စာကို ရရှိပြီးနောက် အမျိုးသားက သူမအား တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်ပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် သူသည် တံခါးကို မပိတ်ဘဲ ထိုနေရာမှာပင် ရပ်လျက် စာကို ဖတ်နေသည်။ စာဖတ်ပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤလူသည် တစ်စုံတစ်ခုအတွက် ပျော်ရွှင်နေကြောင်း လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
"တကယ့်ကို ခန့်ညားတဲ့ အပြုံးပဲ" လုံချန်းက အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ ထိုအမျိုးသားမှာ မည်မျှ ချောမောသွားသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ဤလူသာ သူ၏ ကမ္ဘာမှာရှိလျှင် သူ ပြုံးလိုက်သည်နှင့် မည်သည့် မိန်းကလေးမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ချစ်မိသွားကြမည်ဟု လုံချန်း တွေးမိသည်။
စာဖတ်ပြီးနောက် ထိုသူသည် စာကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသား အသုံးပြုသွားသော သိုလှောင်လက်စွပ်မှာ ယနေ့ညနေက ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတောအုပ်ထဲတွင် သူ ရှာတွေ့ခဲ့သော ရှေးဟောင်းလက်စွပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤတွေ့ရှိမှုကြောင့် သူ မှင်တက်သွားရသည်။
သူသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားနောက်သို့ လိုက်လိုသော်လည်း ထွက်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်၍ မရပေ။
"အား... ထူးဆန်းတဲ့ အကာအကွယ်ပဲ။ ကြည့်ရတာ ဒီအခန်းထဲကနေ ငါ ထွက်လို့မရဘူးထင်တယ်" လုံချန်းက အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပေးသော အကာအကွယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြည့်ရအောင်" လုံချန်းက လက်လျှော့လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်မဟုတ်သလို၊ ဖြတ်ကျော်နိုင်လျှင်ပင် ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို လိုက်မီမည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။
"အဲဒီလူက ဘာလို့ ဒီစာအုပ်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ မထည့်ဘဲ ထားခဲ့တာလဲ။ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိမယ်။ ပထမတစ်ခုကတော့ စာပေးပို့တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် စာထဲက အကြောင်းအရာက အရမ်းအရေးကြီးလို့ သူ အလောတကြီး ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ စာအုပ်ကို ယူဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" လုံချန်းက စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း တွေးဆနေမိသည်။
"ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ဒီစာအုပ်က သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးလို့ အပျော်တမ်း တစ်ခုခု ရေးထားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ထွက်သွားတဲ့အခါ လက်စွပ်ထဲ ထည့်မသွားတာပေါ့။ ဘယ်အကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီစာအုပ်ကို ကြည့်ကြည့်ရမယ်" လုံချန်းသည် အတွေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ စာအုပ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း မျက်နှာဖုံးတွင် မည်သည့် စာလုံးမျှ ရေးသားထားခြင်း မရှိပေ။
သူသည် ထိုစာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ စတင် ဖတ်ရှုတော့သည်။ ဖတ်ပြီးရန် အချိန်အများကြီး မကြာခဲ့သော်လည်း ဖတ်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းလာခဲ့သည်။ စာအုပ်ဖတ်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ မူလအတိုင်း ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။
စာအုပ်အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။