ကျောရိုးမရှိသော နယ်စား၊ လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့သော ချင်းကို နောက်ဆုတ်စေခြင်း

အခြားနေရာလွတ် ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာလောက၏ အက်ကွဲကြောင်းများကြားတွင် တည်ရှိပြီး၊ လရောင်ထွန်းလင်း နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သည့် နေရာလွတ် မတည်ငြိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုနေရာက သမိုင်းတစ်လျှောက် အမှောင်ထု ကပ်ဘေးဆိုးကြီးများနှင့် ရှေးဟောင်းအထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ လွင့်မျောနေသော ရုပ်အလောင်းများ ကိန်းဝပ်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသည့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များသာလျှင် ထိုနေရာလွတ်ထဲတွင် ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သည်။

ဝမ်ထန်က တစ်ကိုယ်လုံး သွေးအိုင်ထဲ နစ်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်လျက် ရှိသည်။ သူ၏ ဆံထိုးမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ရှည်လျားသော ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖားလျားကျနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ သရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

“မုန့်ချင်ကျိုး...”

ဝမ်ထန်က သွေးရဲနေသော မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်မက်ဆိုး တစ်ခုမှ နိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူက အဆုံးအစမရှိသော နေရာလွတ်ကြီးထဲတွင် လွင့်မျောနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဒါ... အခြားတစ်ဖက်က နေရာလွတ်လား...” ဝမ်ထန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ဖြူ‌ဖျော့သွားသည်။

ကံကောင်းခြင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဤနေရာလွတ်ထဲတွင် ဒဏ်ရာမရဘဲ လွင့်မျောနိုင်မည်ဟု ဝမ်ထန် မယုံကြည်ပေ။ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေခြင်းမှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

အကယ်၍ တိုင်းပြည်(၁၀)ခု၏ ကံကြမ္မာကို သိမ်းပိုက်ထားခြင်း မရှိပါက သူ ဧကန်အမှန် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်း...

ဝမ်ထန်က သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အင်အားကို စုစည်းကာ နေရာလွတ် အတားအဆီးကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တားမြစ်နယ်မြေ၌...

ရှုနယ်မြေမှ ကျောက်မိသားစု၏ သူပုန်စစ်တပ်သည် တားမြစ်နယ်မြေ နေရာအသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အင်အားတစ်သန်းရှိသော စစ်တပ်ကြီးသည် ချင်းဖုန်းဟော် ဦးဆောင်သည့် နှိမ်နင်းရေးစစ်တပ်နှင့် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

တိုက်ပွဲသံများသည် ကောင်းကင်ကြီးကို တုန်ဟိန်းနေစေပြီး စက္ကန့်တိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျဆုံးနေကြသည်။

နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ စစ်မြေပြင်တွင် ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ခွေးများကဲ့သို့ ပေါများလှပြီး၊ တိမ်တက်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြကာ၊ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အသက်မှာမူ မြက်ပင်လေးများကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးမရှိသယောင် ထင်ရသည်။

“ကော်အာ... ဖောက်ထွက်တော့။ ငါ မင်းကို ခုခံပေးထားမယ်...”

ကျောက်ယွီဟွမ်သည် ဖန်ထျန်းလှံရှည်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေကာ သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် တားမြစ်မြေတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေ၏။

သာမန်စစ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ကျောက်ကော်က ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့...”

“ဧကရီရဲ့ မွေးနေ့စားပွဲက သားတော်အတွက် နာမည်ကျော်ကြားဖို့ စင်မြင့်ဖြစ်သင့်တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးနေရပြီ။”

“သားတော် ခမည်းတော်နောက် လိုက်ပြီးတော့ မြို့တော်ထဲဝင်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ချင်တာ...”

ကျောက်ယွီဟွမ်က ဒေါသတကြီး ငေါက်လိုက်သည်။ “ငတုံး၊ အခြေအနေတွေ ပြောင်းကုန်ပြီ။ မင်းရဲ့ အားနည်းတဲ့ တိမ်တက်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အသက်ရှင်အောင် နေပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ရမယ်...”

“ဒါဆို ခမည်းတော်ကရော...” ကျောက်ကော်က မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ယွီဟွမ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေသံမှာ အေးစက်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ “ပုန်ကန်မှုအလံကို လွှင့်ထူပြီးပြီဆိုမှတော့ ငါ့အတွက် နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး။ ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်တဲ့သူဟာ ဘယ်တော့မှ နောက်ဆုတ်လမ်း မချန်ထားရဘူး။”

“ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်။ မဟာကျင်းရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က “ကျောက်” ဖြစ်လာမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါ သေမယ်။ ပြီးရင်တော့ ချင်းလျူလီက ပြာပုံထဲကနေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာလိမ့်မယ်...”

ကျောက်ကော်က အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဖခင်က သေရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်းနှင့် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ချရမည့် တိုက်ပွဲသည် ဘေးအန္တရာယ်နှင့်သာ အဆုံးသတ်နိုင်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

အကယ်၍ ကျောက်ယွီဟွမ် မရှိတော့ပါက ကျောက်ကော်သည် သူ၏ အမွေခံမင်းသား အဆင့်အတန်းကို ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မုန့်ချင်ကျိုး၏ အရိပ်အောက်တွင် လေလွင့်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်တကြား နေထိုင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီဟွမ် ကျောက်ကော်ကို အကြာကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ပုံရိပ်ကို ဝိညာဉ်ထဲအထိ စွဲမြဲသွားအောင် မှတ်တမ်းတင်နေသည့်အလားပင်။

“သွားတော့...” ကျောက်ယွီဟွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ကျောခိုင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် မိုင်တစ်ထောင်ခရီးကို လှမ်းလိုက်သည်။

ရှုနယ်စား ကျောက်ယွီဟွမ်က တိုင်းပြည်၏ မဏ္ဍိုင်တိုင်ဖြစ်ပြီး မဟာကျင်းတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ချင်းဖုန်းဟော်ကို ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

“ဟားဟားဟား... လူကြောက်ကြီး၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ခေါင်းပြူရဲပြီပေါ့။” ချင်းဖုန်းဟော်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်ယွီဟွမ်က တည်ငြိမ်လွန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ချင်းဖုန်းဟော်၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ မင်း ဘာမှ တိုးတက်မလာသေးဘူးပဲ။”

ချင်းဖုန်းဟော်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်ပြောရန် ပျင်းနေပုံရသည်။

“မင်းလည်း မကြားချင်ဘူး၊ ငါလည်း အများကြီး မပြောချင်ဘူး။ ဒီနေ့ မင်း သမိုင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်... မဟာကျင်းကို “ကျောက်”လို့ နာမည်ပြောင်းမယ်။ ငါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိထားတဲ့သူပဲ...”

ကျောက်ယွီဟွမ်၏ အရှိန်အဝါက ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း၏ အငွေ့အသက်များက မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မြေကြီးများ တုန်ခါလာပြီး နိယာမတရားများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်ကာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ နေရာလွတ်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲပျက်စီးသွား၏။

ပေသောင်းချီ မြင့်မားသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ကျောက်ယွီဟွမ်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက်ပင် သေးငယ်နေသော်လည်း သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားမှာမူ ထွက်လာသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်...

ချင်းဖုန်းဟော် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း... မင်း တောင်ရွှေ့နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်တုန်းက...”

“အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ ပုန်ကန်ရဲမယ် ထင်လို့လဲ...” ကျောက်ယွီဟွမ်က ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောက်ယွီဟွမ်က ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဖန်ထျန်းလှံရှည်ကြီးက ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မတတ် ကြီးမားလာပြီး ချင်းဖုန်းဟော်ထံသို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တားမြစ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တစ်ဝက် ကွဲထွက်သွားပြီး အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်နက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် စစ်မြေပြင်အစွန်မှ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးနေသော ကျောက်ကော်က မတော်တဆ နောက်ကို လှည့်ကြည့်မိရာ မေ့မရနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

နှစ်ပေါင်း(၃၀၀)ပတ်လုံး ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိခဲ့သော ချင်းဖုန်းဟော်က လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အကာအကွယ်မှာ လှံတစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ “လူကြောက်”ဟု နာမည်ကြီးသော ဖခင်ဖြစ်သူသည် နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျောက်ကော်အတွက် ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်ပေးနေသည်...

“သွားတော့။” ကျောက်ယွီဟွမ်က တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ သွားမှဖြစ်မယ်။” ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော သေမင်းတမန်စစ်သည် လေးဦးက ကျောက်ကော်ကို ကာကွယ်ပေးရင်း သွေးလမ်းကြောင်း ဖောက်ထွက်ကြသည်။

မည်မျှကြာအောင် ပြေးခဲ့ရသည်မသိ၊ ကျောက်ကော်က မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်အထိ ပြေးခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ သွေးများမှာလည်း အကုန်လောင်မြိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမပိုင်းတွင် ကျောက်ကော်က တိုက်ပွဲသံများနှင့် သွေးအန်ပြီးနောက် ချင်းဖုန်းဟော်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများကို ကြားနေရသေးသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရှုနယ်မြေ သူပုန်စစ်တပ်၏ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းဖုန်းဟော် ရှုံးနိမ့်သွားပုံရသည်...

ပြည်သူများ၏ မျက်စိထဲတွင် အသုံးမကျသော နယ်စား၊ ဧကရီ၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံရသူ၊ လူတကာ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကိုခံရသူ ရှုနယ်စား ကျောက်ယွီဟွမ်က ချင်းဖုန်းဟော်ကို အင်အားသုံးကာ အနိုင်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ခမည်းတော်...” ကျောက်ကော်၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဖြင့် ဝေဝါးလာ၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

သူ နားလည်သည်။ ကျောက်ယွီဟွမ်က ချင်းဖုန်းဟော်ကို အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း စစ်ပွဲတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ကျရှုံးခဲ့သော အာဏာသိမ်းမှု၏ ရလဒ်သည် အမြဲတမ်း အတူတူပင်။ “သေခြင်းတရား”သာ ဖြစ်သည်။

“ရှုနယ်စားကြီး တကယ် အောင်မြင်မှာပါ...” ပင်လယ်လွှမ်းမိုးနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် စစ်သည်လေးဦးက ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်သည်။

“အဟက်...” ကျောက်ကော်က ရယ်လည်းရယ်၊ ငိုလည်းငိုနေမိသည်။ စကားပြောရန်ပင် အလွန်မောပန်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ငါတို့ အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ...”

အရပ်ပုပု လူကြီးတစ်ယောက်က ရိုသေစွာ ဖြေကြားသည်။ “သတင်းပို့ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တားမြစ်နယ်မြေကနေ မိုင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ဝေးတဲ့နေရာ၊ မဟာကျင်းရဲ့ နယ်စပ်ကို ရောက်နေပါပြီ။”

ထိုလူကြီးက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဆက်ပြောသည်။

“သခင်လေး၊ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ပါ။”

ကြယ်ရောင်ကျဲကျဲနှင့် မှောင်မိုက်နေသော ညအချိန်အောက်တွင် ရှည်လျားသော တောင်တန်းကြီးများကြား၌ ခန့်ညားထည်ဝါသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို မသဲမကွဲ မြင်နေရ၏။

“အဲဒီမြို့ကို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ရှေးဟောင်း သားရဲတစ်ကောင် ကြီးစိုးနေတာပါ။ ဧကရီတောင် အဲဒီမြို့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားရပါတယ်။”

“ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်က လောကကြီး စတင်ဖန်တီးတဲ့ ခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပါ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက ပထမဆုံး သန့်စင်တဲ့ လေထုကနေ သွန်းလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီးတော့ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိပါတယ်။ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ရှေးဟောင်းသားရဲကလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် မြို့ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်မလာတတ်လို့ ဧကရီ ချင်းလျူလီက အခုထိ လျစ်လျူရှုထားတာပါ။”

ကျောက်ကော်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ “ဧကရီတောင် မသိမ်းပိုက်နိုင်ဘူး၊ အလွယ်တကူ မထိရဲဘူး၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်၊ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ရှေးဟောင်းသားရဲ...”

အမွေခံမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး သေမင်းတမန်စစ်သည်ကြီးက အတူတူ စဉ်းစားနေကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အခုလက်ရှိမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား မြို့တော်က မဟာကျင်းအင်ပါယာရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေကြောင့် နေစရာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ တိုင်းတစ်ပါးမျိုးနွယ်စုတွေ ခိုလှုံရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ မြို့ထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေကြရတာပါ။”

ထိုနေရာအရောက် လူကြီးက စကားရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ကော် စကားပြောလာမည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကျောက်ကော်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

“မဟာကျင်းအင်ပါယာကို မုန်းတီးနေတဲ့ သနားစရာ သတ္တဝါတစ်စုပေါ့... ငါနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ ငါသာ ဒီမျိုးနွယ်စုတွေကို စည်းရုံးနိုင်ရင်၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်က နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ရှေးဟောင်း သားရဲကိုပါ အသုံးချနိုင်ရင် ချင်းလျူလီကို ဘာကြောက်စရာ ရှိတော့မှာလဲ...”

စစ်သည်လေးဦးက ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ “သခင်လေးက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်...”

ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ရရှိလာသော ကျောက်ကော်က ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ အခုချက်ချင်း မြို့ထဲဝင်ရအောင်...”

သူ ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် နေရာလွတ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွား၏။

လူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး ကျောက်ကော်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျလာလေသည်။ အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။

လေထုကြီး ခေတ္တမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူပုန်နယ်စားရဲ့သား၊ ကျောက်ကော်...” ဝမ်ထန်က ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း သူ၏အောက်မှ လူကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ကော်က သွားကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်ရေးဝန်ကြီး... ဝမ်ထန်၊ ငါ့အပေါ်ကနေ အခုချက်ချင်း ဖယ်စမ်း...”