သစ္စာဖောက် ကျောက်ယွီဟွမ်က အုပ်ချုပ်သူကို လုပ်ကြံရန် ရောက်ရှိလာခြင်း

မဟာကျင်းမြို့တော်၊ နန်းတော်အတွင်း။

“မဟာကျင်းရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ ဧကရီခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်မျိုး မေးခွန်းတစ်ခု မေးမြန်းခွင့်ပြုပါ။” တိုင်းတစ်ပါးမှ သံတမန်တစ်ဦးသည် မတ်တပ်ရပ်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အနီရောင် ပိုးသားကန့်လန့်ကာများ နောက်ကွယ်မှ ဧကရီ၏ အေးစက်လှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ပြော...”

သံတမန်က ရိုသေစွာဖြင့် ပြောသည်။ “တိုင်းပြည်ရဲ့ အလေးအမြတ်ထားရတဲ့ ဧကရီရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မုန့်ကို ဘာကြောင့် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတာလဲခင်ဗျာ။ ဧကရာဇ်က လက်ဆောင်တွေ မပို့သဘူးလား...”

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ရွှေပလ္လင်ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ပါးလွှာသော ကန့်လန့်ကာများကြားမှ ပုံရိပ်အချို့ကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။ ဓားကို ကိုင်စွဲကာ မတ်တပ်ရပ် နေသူမှာ စုချင်ချိုး ဖြစ်ပြီး၊ ဧကရီမှာမူ လက်ဖြင့် ပါးကိုထောက်ကာ ဘေးစောင်းလဲလျက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

ဧကရီ၏ ဘေးတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ရှိနေ၏။

အရာရှိ မုန့်ချင်ကျိုး...

လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် “ဧကရီ၏အမြှောင်” ဟူသော စကားလုံးကို ချက်ချင်း ပြေးမြင်သွားကြပြီး ယခုမူ ထိုအချက်မှာ အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သွားလေပြီ။

“ဧကရာဇ်က ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ဧည့်သည်တွေကို မတွေ့နိုင်ဘူး။ လက်ဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့...” ဧကရီသည် ဘေးတွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ ချွေးများ တရွှဲရွှဲထွက်နေသော မုန့်ချင်ကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ဆောင်က ရောက်ရှိနေပြီးသားပါ။ ငါ့ရဲ့ မိသားစုကိစ္စတွေက မင်းတို့ စိုးရိမ်ရမယ့် အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။”

ဧကရာဇ်၏ လက်ဆောင်မှာ မုန့်ချင်ကျိုး ကိုယ်တိုင်ပင်။ သူသည် ယနေ့တွင် သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး၊ ပါရမီရှင် ပုဂ္ဂိုလ် (၇)ဦးကို ရင်ဆိုင်ကာ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို အမိန့်ပေး၍ အင်အားကြီး ရန်သူများကို သုတ်သင်ခဲ့သည်။

သူက ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်မသွားခဲ့သလို ဧကရီ၏ ဂါဝန်အောက်တွင်လည်း ပုန်းမနေခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့ ပြုမူခဲ့ပါက တုန်းဖန်လျူလီ အနေဖြင့် ဘာမှ ပြောမည် မဟုတ်သော်လည်း စိတ်ပျက်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဧကရီ၏ တစ်ဦးတည်းသော တရားဝင် ခင်ပွန်းဖြစ်သည့်အတွက် သူက လူကြောက်တစ်ယောက် မဖြစ်သင့်ပေ။

“မင်းရဲ့ ဒီနေ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါ သဘောကျတယ်...” တုန်းဖန်လျူလီက မုန့်ချင်ကျိုးကို ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းကုတ်ကာ အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျုပ်လား။ တကယ်တော့... ကျုပ်က ဘာမှ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။”

တုန်းဖန်လျူလီက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရွှေပလ္လင်ခန်းမဆောင်အတွင်း အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည် - “တိုင်းပြည်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီး... ဘာဖြစ်တာလဲ။”

သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်နေသော ချင်းဖုန်းဟော်က ရုတ်တရက် သွေးများ အန်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မဟာကျင်း အင်ပါယာ၏ မဏ္ဍိုင်ကြီးဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း(၃၀၀)တိုင် အနှိုင်းမဲ့ခဲ့သော ချင်းဖုန်းဟော်က မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ သွေးအန်နေခြင်းပင်။

နန်းတွင်းစောင့်တပ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

“ဆေးအိုး(၉)လုံး ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး အစီအရင်ကို စတင်လိုက်...” နန်းတွင်းစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင် လင်းလုက နန်းတော်ကို ကာကွယ်ရန် အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် လေထုမှာ တင်းမာသွားပြီး တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် နန်းတွင်းစောင့်တပ် ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဧည့်သည်များနှင့် သံတမန်များအားလုံး ဝိုင်ခွက်များကို ချလိုက်ကြပြီး မျက်နှာများမှာ လေးနက်သွားကြသည်။

“မဏ္ဍိုင်ကြီး၊ ခင်ဗျား အတိုက်ခိုက်ခံရတာလား။” လင်းလုက ချင်းဖုန်းဟော်ကို ကူညီတွဲထူပေးရင်း အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်းဟော်က နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ လက်ဝေ့ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပြန်ကြ။ ဒါက ဒီလူတွေရဲ့ လက်ချက်မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားလို့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ထိခိုက်သွားတာ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်းလု၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားတယ် ဟုတ်လား...”

“မဏ္ဍိုင်ကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တောင်တန်းမှာ သစ္စာဖောက် ကျောက်ယွီဟွမ်ကို ဝိုင်းရံထားတာ မဟုတ်လား။ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ယောက်က ကြားဝင် နှောက်ယှက်လိုက်လို့လား။”

ဧကရီ တုန်းဖန်လျူလီပင် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ ကန့်လန့်ကာကို မကာ ချင်းဖုန်းဟော်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်းဟော်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်နေပြီး ဧကရီ၏ စေတနာကို ငြင်းပယ်ကာ ခေါင်းခါသည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝတ်ပြုဒူးထောက်လိုက်ပြီး လေးလံသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ဧကရီကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပါပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုးကို အပြစ်ပေးပါ...”

တုန်းဖန်လျူလီက မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ပြောစမ်း...”

ချင်းဖုန်းဟော်က စိတ်ဓာတ်များ အကုန်လုံး ကျဆင်းသွားသည့်အလား ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး အားငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ ကျောက်ယွီဟွမ်ကြောင့်ပါ။ သူက တကယ့်အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ သူက တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ စစ်တပ်တွေကို လှုံ့ဆော်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဆုံခဲ့ကြတယ်။”

“ပြည်သူတွေရဲ့ အထင်သေးခြင်းကို ခံရပြီးတော့ ခြောက်သွေ့တဲ့ ရှုနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့၊ လူတိုင်းက တောင်ရွှေ့နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်ထားကြတဲ့ အဲဒီနယ်စားဟာ... တကယ်တော့ ခြေတစ်ဖက်က နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ထဲကို ရောက်နေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ...”

“တိုက်ပွဲက နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ တားမြစ်မြေကိုတောင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ရှုံးနိမ့် ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပင်မခန္ဓာက လှံနဲ့ အထိုးခံရပြီး တားမြစ်မြေရဲ့ အလယ်မှာ အကပ်ခံထားရပါတယ်။”

စကား အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း သတင်းအချက်အလက်မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှ၏။

ဧည့်သည်များနှင့် အင်အားစုအသီးသီးမှ အာဏာရှိသူများ အပါအဝင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး ချင်းဖုန်းဟော်၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

မဟာကျင်း၏ အရာရှိများမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်၍ လာကြသည်။

“ရှုနယ်စားက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဟုတ်လား... သူ ဘာတွေများ ထပ်ဖုံးကွယ်ထားသေးတာလဲ။ ကောင်းကင်ကြီးကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား...”

“မဖြစ်နိုင်တာ... တကယ်လို့ ကျောက်ယွီဟွမ်သာ အဲဒီလို ကျွမ်းကျင်သူဆိုရင် သူ့ကို လူပုံအလယ်မှာ အရှက်မဲ့သူလို့ လှောင်ပြောင်တုန်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မသတ်ခဲ့တာလဲ...”

“ဒီလူက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး အောင့်အည်းနိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပေါ့။”

...

...

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော မုန့်ချင်ကျိုးက စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ မည်သည့် ဇာတ်လမ်း တွင်မဆို ဇာတ်လိုက် (သို့မဟုတ်) ဗီလိန်ကြီး ဖြစ်နိုင်လောက်သည့် ကျောက်ယွီဟွမ်၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော စွမ်းရည်ကို သူပင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

သတိပေးချက် - အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်...

မုန့်ချင်ကျိုးက မူရင်းဝတ္ထု၏ ဇာတ်ကွက်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဇာတ်ကွက်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဝတ္ထုထဲတွင် ကျောက်ယွီဟွမ်၏ အစီအစဉ်များ အောင်မြင်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပါဝင်စရာမလိုဘဲ ပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဧကရီမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားပြီး ဗီလိန်တစ်ဦး ဖြစ်လာကာ၊ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အထိ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံပြီးမှ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မဟာကျင်း နန်းတော်သို့ ချက်ချင်းသွားပြီး နဂါးဝတ်ရုံဝတ်ကာ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ယွီဟွမ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူနှင့် ပလ္လင်ကိုပါ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

အင်အားချင်း အလွန်ပင် ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် စာရေးသူက ကျောက်ယွီဟွမ်၏ အဆင့်အတန်းကိုပင် ထည့်မရေးခဲ့ပေ။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူက အလွန်ဆုံးရှိလှ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသည့် ဧကရီအတွက်မူ သုံးနှစ်မှ လေးနှစ်အတွင်း လုံးဝ အသွင်ပြောင်းလဲသွားရန် လုံလောက်သော်လည်း၊ သာမန်ပါရမီနှင့် သတိကြီးလွန်းသော ကျောက်ယွီဟွမ်အတွက်မူ သုံးလေးနှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်တိုတောင်းလွန်းသည်။ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်းမှ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာပင် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

တုန်းဖန်လျူလီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ ရေးပေးလိုက်တဲ့ အင်ပါယာအမိန့်စာကရော...”

“ကျောက်ယွီဟွမ်က အဲဒါကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပါတယ်...” ချင်းဖုန်းဟော်က ဆိုသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကာ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နီရဲသော မျက်လုံးများမှ အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာလွတ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက်...

တုန်းဖန်လျူလီက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျောက်ယွီဟွမ်က မင်းတို့ ထင်သလောက် မသန်မာပါဘူး။ သူက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်းကို အခုမှ ရောက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံမှုကို ခဏတာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို အသုံးချပြီး မင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ။”

ဧကရီက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပြည်သူတွေက ငါ ကျောက်ယွီဟွမ်ကို အထင်သေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကရော ငါ့ကို အထင်မသေးဘူးလား... သူက ငါ့ရဲ့ မဟာကျင်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ မဏ္ဍိုင်နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူက ချင်းဖုန်းဟော်ကို မြန်မြန် အနိုင်ယူလိုက်ပြီး၊ ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပေမယ့် မသတ်ပစ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အင်အားကို ငါ့ကို သတ်ဖို့အတွက် ချန်ထားတာပေါ့။”

“သူက ငါ့ကို အဲဒီလောက် အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင် ထပ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ လူမရောက်ခင် ကြိုရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေကာ ကောင်းကင်(၉)လွှာအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထူးခြားလှသော ညနေခင်း၏ မီးတောက်တိမ်တိုက်များမှာ ထိုရယ်သံကြောင့် လွင့်စင်သွားကြသည်။

“ဧကရီ၊ အပြစ်သား ကျောက်ယွီဟွမ်ဟာ မွေးနေ့ပွဲ တက်ရောက်ဖို့ အင်ပါယာအမိန့်ကို ဖီဆန်ခဲ့ပြီး၊ ဧကရီရဲ့ မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့နဲ့ ဒီယဇ်ပူဇော်တဲ့နေ့မှာပဲ နတ်ရွာစံဖို့ ဆုတောင်းပေးဖို့ ရောက်လာပါပြီ။”

“အပြစ်သား ကျောက်ယွီဟွမ်က အုပ်ချုပ်သူကို သတ်ဖို့ ရောက်လာပြီ...”

အင်ပါယာမြို့တော်အတွင်းရှိ ရေတွက်မရသော လူအများအပြားက အနောက်မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ညနေခင်းဆည်းဆာထဲတွင် နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများ တလိပ်လိပ် တက်နေပြီး နီရဲသော နေဝင်ချိန်ကို အမည်းရောင် ပြောင်းလဲပစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ကြရ၏။

ရှုနယ်စား၊ ကျောက်ယွီဟွမ်... သူ တကယ်ပဲ ရောက်လာခဲ့ပြီ။