ဧကရီ သွေးစွန်းခြင်းနှင့် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသ

အင်ပါယာ မြို့တော် အပြင်ဘက်။

ကျောက်ယွီဟွမ်က တုန်းဖန်လျူလီကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာပျက်သွားကာ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းက တကယ်ပဲ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားနိုင်တာလား...”

အသက်(၂၀)အရွယ်နှင့် လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသဖြင့် ပါရမီရှင် လူငယ်(၇)ဦးက ဧကရီကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ထိုဒဏ္ဍာရီမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကြေမွသွားပြန်ပြီ။ အသက်(၂၀)အရွယ် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် မဟာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား...

တုန်းဖန်လျူလီက နီရဲသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါကာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတာက ကြင်ရာတော်ကြောင့်ပဲ..” တုန်းဖန်လျူလီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” ဟုပင် မသုံးနှုန်းတော့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျောက်ယွီဟွမ်မှာ သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို သူနှင့် သွေးသားတော်စပ်သော ဦးရီးတော်လည်း ဖြစ်သည်။

သေခါနီး ဦးလေးဖြစ်သူကို လမ်းနှုတ်ဆက်ရာတွင် လောကီဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးများမှာ အရေးမပါတော့သယောင် ရှိနေသည်။

“ဧကရီကြင်ရာတော်...” ကျောက်ယွီဟွမ်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ “နောက်တစ်ခါလည်း သူပါလား။ ငါ့ရဲ့ ကျရှုံးမှုဟာ မင်းကြောင့်မဟုတ်ဘူး။ ချင်းလျူလီ... ဧကရီ ကြင်ရာတော်ကြောင့်ပဲ။”

“ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်။ အဲဒီ ဧကရီကြင်ရာတော်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမဲ့ သူက ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သိနေပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပဲ။”

တုန်းဖန်လျူလီက အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လက်ထပ်ပြီးနောက် မုန့်ချင်ကျိုး ယူဆောင်လာပေးသည့် အံ့သြစရာများကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ သူ၏ ဖုံးကွယ်နေသော ဝေဒနာများကို ပျောက်ကင်းစေရန် နေ့စဉ် ချက်ကျွေးခဲ့သည့် နေကိုးစင်း လောင်ကျွမ်းနှလုံးသား ကြာပန်း ဆန်ပြုတ်များ...

သူ၏ အနားတွင် ရှိနေပေးမှု၊ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ပြောတတ်သော ရယ်စရာ စကားလေးများ၊ ချိုသာသော စကားလုံးများက သူ၏ နှလုံးသားကို နူးညံ့စေခဲ့သည်။

ထိုအရာများက သူကို နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်သို့ အလိုလို ရောက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကြာပန်းနှင့် သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသတရားများကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိပါက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး တက်လှမ်းရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ဆိုသည်။

“ကျောက်ယွီဟွမ်၊ ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတာ ဝန်ခံပါတယ်။ တကယ်လို့ ကြင်ရာတော်ရဲ့ ထပ်တလဲလဲ သတိပေးမှုတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီအကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတဲ့ ပလ္လင်လုပွဲမှာ ငါ ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်တယ်။”

“မင်းက ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ခံပြီး မဟာကျင်းရဲ့ ထာဝရကံကြမ္မာကို ဆက်ခံချင်တာပဲ။ မြို့တော်ကြီး ပျက်စီးသွားတာကိုတော့ မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“လာပါ... အခြားနေရာလွတ်မှာ တိုက်ကြရအောင်။ နိုင်တဲ့သူ ပြန်လာမယ်၊ ရှုံးတဲ့သူ သေရမယ်။”

ကျောက်ယွီဟွမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ လိုချင်နေတာလည်း အဲဒါပဲ...”

ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်‌ယောက်က နေရာလွတ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားနေရာလွတ်သို့ ဝင်ရောက် သွားကြသည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်သည် အလျင်အမြန်ပင် ကောင်းကင်ကြည့်မှန်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နေရာလွတ်ထဲမှ တိုက်ပွဲကို မြို့တော်ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြသလိုက်သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် မဟာကျင်း၏ ပလ္လင်ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နေသလို ပြည်သူများနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရလဒ်ကို သိပိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။

သာမန် လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ မဝင်ရဲသော အခြားနေရာလွတ်မှာ ကျောက်ယွီဟွမ်နှင့် တုန်းဖန်လျူလီတို့အတွက်မူ အန္တရာယ်မရှိပေ။

ရှုပ်ထွေးလှသော နေရာလွတ် မတည်ငြိမ်မှုများမှာ သူတို့နှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ကြေမွကုန်ကြပြီး၊ တရားစီရင်ရေး ဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော အက်ကွဲကြောင်းများမှာလည်း သူတို့၏ အနီး (၁၀)မီတာ ပတ်လည်သို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ကြပေ။

တိုက်ပွဲကို ခက်ခက်ခဲခဲပင် စောင့်ကြည့်ရသည်။

မိုင်ပေါင်းထောင်ချီသော နေရာလွတ် အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားခြင်း၊ ကြယ်ကြွေကျခြင်း စသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။

နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များက ကြယ်နှင့်လကိုပင် ဆွဲယူနိုင်ပြီး၊ သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံက တိုင်းပြည်များကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး အင်အားအပြည့်နှင့် တိုက်ခိုက်သော မြင်ကွင်းမှာ မယုံနိုင် လောက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

“ကျောက်ယွီဟွမ် သွေးထွက်နေပြီ...” ကောင်းကင်ကြည့်မှန်ရှိ နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင် ကျောက်ယွီဟွမ်မှာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ လက်သီးချက်ကြောင့် ချိုင့်ဝင်သွားကာ သွေးများ တဆက်ဆက် အန်နေသည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ ဘိုးဘေးတွေကို ကျော်လွန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ပဲ ချင်းလျူလီ... မင်းက တကယ် အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်။”

ကျောက်ယွီဟွမ်က မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရူးသွပ်နေသော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ကြည်လင်လာကာ ရူးသွပ်မှုများ မရှိတော့ပေ။

“မင်းက ကြယ်နက်ရဲ့ ဝါးမျိုမှုကို မခံရတဲ့အပြင် အဲဒါနဲ့ပါ အောင်အောင်မြင်မြင် ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ကြယ်နက်နဲ့ မင်းက ယင်နဲ့ယန်လိုပဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြုနေကြပြီ။ ကြယ်နက်က မင်းရဲ့ အသက်ကို မလောင်မြိုက်တော့သလို မင်းကိုသတ်ပြီး ပေါက်ကွဲမှာလည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကြယ်နက်က ငြိမ်သက်သွားပြီ။” တုန်းဖန်လျူလီက တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျောက်ယွီဟွမ်က လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ချင်းလျူလီ... မင်းက အရမ်းငယ်သေးတယ်။ ပလ္လင်လုပွဲမှာ တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါကို ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်လို့ ထင်နေတာလား...”

“ဘယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ထွန်းကားမှုကမှ ညစ်ပတ်မှုနဲ့ သွေးစွန်းမှုတွေ ကင်းစင်တာ မရှိဘူး။ နောင်ဘဝရောက်ရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့။”

အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားသော ပုံရိပ်များက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်မသိဘဲ နေရာလွတ်ထဲတွင် တုန်းဖန်လျူလီကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ထိုသူများအားလုံးမှာ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

“မဟာချန်ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး (၄)ဦး၊ ဆိတ်ငြိမ်ဓား တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ အရှင်သခင်၊ ဝိညာဉ်ငါးပါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပထမနဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်တွေ၊ ဝူယာထျန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ(၂)ဦး... အစုံအလင်ပါပဲလား...” တုန်းဖန်လျူလီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့က တုန်းဖန်လျူလီကို လျစ်လျူရှုကာ ကျောက်ယွီဟွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကျောက်ယွီဟွမ်၊ မင်းရဲ့ကတိကို မမေ့နဲ့ဦး။ မဟာကျင်းရဲ့ အရင်ဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာအားလုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ...”

“မဟာကျင်း ကံကြမ္မာရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံက မဟာချန်ဆီ ရောက်ရမယ်...”

“နတ်ဘုရားအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တွင်း သုံးတွင်းက ဝိညာဉ်ငါးပါး မျိုးနွယ်စုအတွက်ပဲ...”

“ဧကရီရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကတော့ သွေးပင်လယ် အင်ပါယာအတွက်...”

...

ကျောက်ယွီဟွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ... ချင်းလျူလီ သေပြီးတော့ ငါ ပလ္လင်ပေါ်တက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကတိအားလုံးကို တည်စေရမယ်...”

ထိုအခါမှသာ သူတို့က ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး တုန်းဖန်လျူလီထံသို့ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များ ပြန်လည် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

အသက်(၂၀)အရွယ် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

အကယ်၍ သူ့ကို စောစောစီးစီး မသတ်နိုင်ပါက နောက်ဆုံးတွင် သူက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အင်အားစုအားလုံးကို မဟာကျင်း ဝါးမျိုအောင် ဦးဆောင်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ယွီဟွမ်၏ တောင်းဆိုမှု မရှိလျှင်တောင် သူတို့က မည်သည့်ရင်းနှီးမှုကိုမဆို ပေးဆပ်ပြီး ယနေ့တွင် လာရောက်သတ်ဖြတ်ကြမည်သာ။

တုန်းဖန်လျူလီ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျောက်ယွီဟွမ်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အပြင်လူတွေကို မဟာကျင်းရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါခိုင်းတာက တစ်ကြောင်း၊ အခုတော့ အင်ပါယာ ရတနာတွေနဲ့ မဟာကျင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဝံပုလွေတွေဆီ ပေးနေတာလား...”

ကျောက်ယွီဟွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ ငါသာ အောင်မြင်သွားရင် ပေးလိုက်ရတဲ့ အရာအားလုံး နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဆီ ပြန်ရောက်လာမှာပဲ။ ချင်းလျူလီ... သေချာကြည့်ထား။”

“မင်းကို နောက်ဆုံးမှ သေစေရမယ်။ ငါ အရင်ဆုံး မဟာကျင်းရဲ့ ဧကရီကြင်ရာတော်ကို အသားတစ်ထောင် ဖြတ်တောက်ပြီး ကွပ်မျက်မယ်။ ပြီးရင် ချင်းဖုန်းဟော်ကို ခေါင်းဖြတ်မယ်၊ ကျန်းစန်းဟိုင်ကိုတော့ လေးခြမ်း ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

မုန့်ချင်ကျိုးကို အသားတစ်ထောင် ဖြတ်တောက် ကွပ်မျက်ခြင်းမှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ကိစ္စပင်...

တုန်းဖန်လျူလီ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုကျမတတ် ဖြစ်သွားပြီး မီးပင်လယ်ကြီး လှိမ့်တက်လာသည်။

ကောင်းကင်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်နေသူ အားလုံးမှာ ဧကရီအတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

မဟာကျင်း၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာပြီး နေရာလွတ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ဧကရီကို ကူညီရန် ကြိုးစားကြသည်။

ချင်းဖုန်းဟော်၏ ခွဲထွက်ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ “ကျောက်ယွီဟွမ်၊ မင်းကို ငါ သတ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်...”

သို့သော်လည်း ရန်သူများမှာ များပြားလွန်းပြီး သန်မာလွန်းလှသည်။

တုန်းဖန်လျူလီက သူ၏ နယ်ပယ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော်လည်း နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ခါစသာ ရှိသေးပြီး စွမ်းအားများကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရန် အချိန်မရသေးသဖြင့် သူ၏ အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်သေးပေ။

တုန်းဖန်လျူလီ ဒဏ်ရာရသွားပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ကြေမွသွားကာ ပခုံးတွင်လည်း ဓားဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသည်။

“ချန်ယွမ်... ငါတို့လည်း သွားကြရအောင်။” မုန့်ချင်ကျိုးက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်က ဘာမှ မပြောဘဲ မုန့်ချင်ကျိုးကို အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိများဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ အခြားတစ်ဖက် နေရာလွတ်ထဲသို့ အနှောက်အယှက်မရှိ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ဝန်ကြီးမုန့်... မလုပ်ပါနဲ့။” ကျန်းစန်းဟိုင်က တားဆီးရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နန်းတွင်း အရာရှိများ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“ဝန်ကြီးမုန့်... ခင်ဗျားမှာ ကျင့်ကြံမှု မရှိဘူး။ ဧကရီကို ခင်ဗျား မကူညီနိုင်ဘူး။”

“ဟုတ်ပါတယ် ဝန်ကြီး၊ ဧကရီ အောင်နိုင်မှာကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။”

“ဝန်ကြီးမုန့်...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြုံးရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဧကရီရဲ့ ထမင်းကို စားနေတာဖြစ်လို့ ဧကရီကို အလုပ်အကျွေး ပြုရမယ်။ ဧကရီက ကျုပ်အပေါ်မှာ အရမ်းကောင်းခဲ့တာ... သူ အခက်အခဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ ဘယ်လို လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ...”

စကားလုံးတိုင်းမှာ နှလုံးသားထဲက လာခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လကဆိုလျှင် မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ မူဝါဒများကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

အတူတကွ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးနောက် သူက ဧကရီအပေါ် သံယောဇဉ်များ တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ သေဆုံးသွားသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်တော့ပေ။

ဇာတ်ကွက်ကလည်း ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကိုယ့်စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောခြင်းမှာလည်း မမှားနိုင်ပေ။