ကြက်သီးထဖွယ် ထင်ယောင်ထင်မှား

ညကောင်းကင်ယံတွင် မရေတွက်နိုင်သော ကြယ်များ ဝေဆာနေပြီး မြို့အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဆေးခန်းလေး အတွင်း၌ ဆီမီးအိမ်ကလေးမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ခါနေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ရိုးရှင်းသော အကြမ်းထည်အဝတ်အစားများသို့ လဲလှယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရွှေထည်ငွေထည် လက်ဝတ်ရတနာများကို ချွတ်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူက ဆံနွယ်နက်များကို ဆံထုံးထုံးကာ သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်း စိုက်လိုက်ပြီး သာမန်အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦးလို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ရိုးရှင်းသောဘဝကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြောင်း သူသိသည်။ ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူက ပစ္စုပ္ပန်ကျေးရွာမှ မုန့်ကတော်အဖြစ် ဆက်လက်သရုပ်ဆောင်ရန် လိုလိုလားလား ရှိနေခဲ့သည်။

“ရှင်က အမြဲတမ်း ချက်ပြုတ်ပေးနေကျဆိုတော့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မကို တာဝန်ပေးပါ...” တုန်းဖန်လျူလီသည် ခါးစည်းဝတ်စုံကို ပတ်၊ အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟွန့်...

နန်းတွင်းစားဖိုမှူးထံမှ တိတ်တဆိတ် သင်ယူထားသော ဟင်းချက်စွမ်းရည်များကို နောက်ဆုံးတော့ အသုံးချခွင့် ရပေတော့မည်။

“ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို ကိုယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကူလှီးပေးမယ်။” မုန့်ချင်ကျိုးက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ တိုက်မိသံနှင့်အတူ လူအများအပြား ချဉ်းကပ်လာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လုပ်လက်စအလုပ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်လိုက်ကြသည်။ တုန်းဖန်လျူလီက တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကမူ အာရုံစိုက်၍ နားစွင့်နေသည်။

ဆေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် တိုင်းတပါးစစ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ နှစ်တန်းစီ၍ နေရာယူထားကြပြီး အတောင်ပံ ခြောက်ခုပါ တမန်တော်မလေးမှာ ပင်မဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသည်။

“လေးစားအပ်တဲ့ သမားတော်ကြီး၊ ကျွန်မတို့ မြို့တော်ဝန်က ရှင့်ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်...” တမန်တော်မလေးက ဆိုသည်။

မြို့တော်ဝန်... ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးချုံးလား။

မုန့်ချင်ကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောသည်။ “ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ မလာနိုင်ဘူး... ငါ့အလုပ်က မြို့ထဲဝင်ခွင့်ရဖို့ မြို့သူမြို့သားတွေကို ကူညီပေးဖို့ပဲ။ မင်းတို့ မြို့စားနဲ့ စားသောက်ပွဲလုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး...”

ဒီနေ့က သူ တုန်းဖန်လျူလီနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တာ သုံးနှစ်ပြည့်တဲ့နေ့ ဖြစ်သလို၊ သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တာ တစ်လပြည့်တဲ့ နေ့လည်း ဖြစ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုခိုင်မြဲအောင်လုပ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ။

ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အစ်မကြီးချုံးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်က လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကပ်ဆိုးကြီးလို ဖြစ်နေတာကို သူ မသိဘူးလား။

မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော သေးငယ်သည့် နတ်ဘုရားကပ်ဘေးဒဏ်ကို မခံစားရသော်လည်း ကျင့်စဉ်မရှိ‌သော တုန်းဖန်လျူလီက ၎င်းကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တမန်တော်မလေး၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားသော်လည်း သူ၏လေသံမှာမူ မပြောင်းလဲသေးပေ။ “မြို့တော်ဝန်က ရှင့်ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ စားသောက်ပွဲ ပြင်ထားတာပါ။ ပြီးရင်လည်း ရက်ရက်ရောရော လက်ဆောင်တွေ ပေးအပ်ဖို့ ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပေးပါ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စကားနှစ်ခွန်းတည်းသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မလာဘူး။”

သူက ချုံးနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ချင်သော်လည်း သူသည် ဝတ္ထုထဲတွင် စားလိုက်အိပ်လိုက်နှင့် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ စွမ်းရည်ပြတတ်သည့် နောက်ခံဇာတ်ကောင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အဓိကဇာတ်ကြောင်းထဲတွင် မပါဝင်သည့် တည်ရှိမှုမျိုးက အကောင်းဆုံး မဟာမိတ်ပင်။

သို့သော် သူ၏ ဇနီးသည်အတွက်မူ မုန့်ချင်ကျိုးက ဤအခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

“သွားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင်ကို တွေ့ချင်နေတာ...” တုန်းဖန်လျူလီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်မောင်းကို သဘာဝကျကျ ချိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တမန်တော်မလေးကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ သူ၏ ထင်ရှားလှသော ရင်အုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

မြေခွေးမလေး... တုန်းဖန်လျူလီ စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ဆိတ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။ “မဆိုးနဲ့လေ။ မင်းရဲ့ ယောကျ်ားက အလုပ်ကိစ္စ ပြောနေတာကို...”

“ကောင်းပါပြီ၊ ရှင့်သဘောအတိုင်းပေါ့...” တုန်းဖန်လျူလီက နောက်သို့ အလိုလို ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။

ထိုအခါမှသာ တမန်တော်မလေးက မုန့်ချင်ကျိုးအား မှီတွယ်ထားသည့် အမျိုးသမီးကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ အရင်က ရှင်နဲ့တူတဲ့သူ မမြင်ဖူးသလိုပဲ...” တမန်တော်မလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တုန်းဖန်လျူလီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်သယောင် ထင်ရလောက်အောင် လှပလွန်းပြီး အိပ်မက်ထဲမှ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှနတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။

သူ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို ဖုံးကွယ်ရန် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မည်သည့် အမျိုးသားကိုမဆို ဖမ်းစားနိုင်သည့် သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။

ဘုရားသခင်က အလှတရားတွေ ဝေခြမ်းတုန်းက ဒီအမျိုးသမီးအပေါ်မှာပဲ ခုနစ်ရက်၊ ခုနစ်ညတိုင်တိုင် ရေဖွင့်ပြီး လောင်းချပေးခဲ့တာလား။ ပြီးမှ ကျန်တဲ့ အကြွင်းအကျန်လေးတွေကို တခြားသူတွေကို ဝေပေးလိုက်တာလား။

တုန်းဖန်လျူလီက မုန့်ချင်ကျိုး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပါးတင်ကာ ရန်စသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “မသိသာဘူးလား။ ကျွန်မက မုန့်ချင်ကျိုးရဲ့ဇနီး၊ မုန့်ကတော်ပေါ့...”

ဒိန်း...

မုန့်ချင်ကျိုး၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ “မုန့်ကတော်” ဆိုသည့် စကားလုံးက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အနူးညံ့ဆုံးနေရာကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သူက တုန်းဖန်လျူလီ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို မသိစိတ်ဖြင့် ဖက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မိန်းမက အရမ်းအစွဲအလမ်းကြီးတာ။ ငါ တခြား မိန်းကလေးတွေနဲ့ တစ်ခန်းတည်း အတူရှိနေလို့ မရဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကိုယ်စား မြို့တော်ဝန်ကို တောင်းပန်စကား ပြောပေးပါဦး...”

တမန်တော်မလေး၏ သံသယများက ပို၍တိုးလာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒွိဟများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဒီမြို့ထဲမှာ လူသားဆိုလို့ သုံးယောက်ပဲရှိတာ။ သူတို့အားလုံးကလည်း အမျိုးသားတွေချည်းပဲ။ ရှင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...”

တုန်းဖန်လျူလီ၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။

သွားပြီ၊ သူ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ အချိန်မှာ သူကိုယ်သူ ဒီမြို့မှာ တရားဝင် နေထိုင်ခွင့်မရှိတဲ့သူဆိုတာကို မေ့သွားတာပဲ...

မုန့်ချင်ကျိုးလည်း မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ ခါးလေးကို အသာအယာ ဆိတ်လိုက်ကာ သူ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

မင်းက ဧကရီရဲ့ တာဝန်နဲ့ လာတာလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ တရားဝင်လမ်းကြောင်းကနေ မြို့ထဲဝင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တမန်တော်မလေး၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ခါးရှိ တမန်တော်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါ သိပြီ၊ မင်းက တရားမဝင် ခိုးဝင်လာသူပဲ... ယုတ်မာတဲ့ လူသား၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ထဲကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ခိုးဝင်လာတာလဲ...”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တိုင်းတပါးစစ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

လမ်းမတစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ တိုင်းတပါးသားများ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မုန်းတီးမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

တိုင်းတပါးမျိုးနွယ်စုများက လူသားများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်အမင်း ထိခိုက်လွယ်ကြသည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ရှိ တိုင်းတပါးသားများမှာ လူသားများ၏ ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသော နိုင်ငံများမှ ရှားရှားပါးပါး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က လူသားများ၏ ကြောက်စရာ ကောင်းမှုများကို ကောင်းကောင်းသိရှိကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

တုန်းဖန်လျူလီက မြို့ထဲကို တကယ်ပဲ ခိုးဝင်လာခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ရဲ့ စည်းကမ်းအရ ခိုးဝင်လာသော ဘယ်လူသားမဆို ကြုံတွေ့ရမယ့် ကံကြမ္မာက တစ်ခုတည်း ရှိတယ်။ အဲဒါက သေခြင်းတရားပဲ။

“ဒါက ငါ့အမှားပါ။ ငါ မကြာသေးခင်က အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာ။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ဇနီးက စိတ်ပူပြီး နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေရင်းနဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ဒီရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီးကို ရှာတွေ့သွားတာပါ။”

“သူက သူရဲ့ ယောကျ်ားကို ရှာဖို့အတွက်ပဲ ခိုးဝင်လာတာပါ။ တခြား ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။”

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ ဇာတ်လမ်းဆင်၍ ပြောဆိုရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

မဟုတ်ဘဲ သူက မဟာကျင်းဧကရီက လွှတ်လိုက်တာပါဟု ပြောလိုက်လျှင် အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မည်။ လူသား ဧကရာဇ်တစ်ဦးက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဆိုလျှင် ကြီးမားသော ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“လိမ်နေတာ...” တမန်တော်မလေးက ငေါက်လိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး သက်ပြင်းချကာ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။

ထိုသို့ အခြေအနေမျိုးတွင်တော့ မည်မျှပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး အေးဆေးသော မိန်းကလေးမျိုးဖြစ်ပါစေ အလွန်အမင်း ထိခိုက်လွယ်သွားတတ်သည်။

သို့သော် မုန့်ချင်ကျိုးမှာ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။

အကယ်၍ ငြိမ်းချမ်းစွာ မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် သူက တုန်းဖန်လျူလီကို ခေါ်ဆောင်၍ တိုက်ပွဲဝင်ကာ ဖောက်ထွက်သွားမည်သာ။ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခြင်းဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်မှုအတွက် မဟုတ်ပါလား။

သူ့ကိုယ်သူ ဓားသူတော်စင်အဖြစ် ဖော်ထုတ်လိုက်ရ၍ တုန်းဖန်လျူလီက သူ့ကို လျို့ဝှက်ချက်များ အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားသော လူလိမ်ဟု ထင်သွားပြီး သူတို့ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားမည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

တုန်းဖန်လျူလီက ဓားပေါင်း ဒါဇင်များစွာကြားတွင် မိမိအား ကာကွယ်ပေးထားသည့် ကျောပြင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။

ရှင့်ဟာ ကျွန်မဘဝမှာ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျွန်မကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကာကွယ်ပေးတဲ့သူပဲ။

ကျင့်စဉ်မရှိတဲ့ မျက်မမြင်တစ်ယောက်က ပထမနယ်ပယ်ပေါင်းများစွာနဲ့ တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာတောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အပြစ်အားလုံးကို ခံယူနေတယ်။ ကြည့်ရတာ... ကျွန်မ ရှင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မမှားဘူး ထင်တယ်...

တုန်းဖန်လျူလီ ပြုံးလိုက်သည်။ အလွန်တရာမှ နူးညံ့လှသော အပြုံးပင်။

အကယ်၍ ငြိမ်းချမ်းစွာ မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် သူသည် မုန့်ချင်ကျိုးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဧကရီအဖြစ် သူ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်လိုက်မည်သာ။

“တကယ်လို့ ဒီကိစ္စကြောင့် ငါတို့နှစ်ယောက် သူစိမ်းတွေ ဖြစ်သွားရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်ကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး...”

ထိုအချိန်တွင် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်တစ်ဦးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဧကရီတစ်ဦးတို့မှာ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို ဖော်ထုတ်၍ ဖောက်ထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေပြီ။

မမြင်ရသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ တမန်တော်မလေးနှင့် တိုင်းတပါးစစ်သားများအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

“ဘာလို့ ကြက်သီးထသလို ခံစားနေရတာလဲ” တမန်တော်မလေးမှာ သူ၏ ကြက်သီးထနေသော လက်မောင်းကို ပွတ်ရင်း ၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လေထုမှာ တင်းမာလာပြီး ဓားသူတော်စင်နှင့် ဧကရီတို့က ဦးစွာ စတင်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “နေဦး...”