မိစ္ဆာချိပ်ပိတ် မျှော်စင်

ကျောက်ရင်း၏ ကွန်ပျူတာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အချက်အလက် အတော်များများကို သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ထိုအရာက သူကို ဒေါသထွက်စေရန် လုံလောက်သည်မဟုတ်။

သူကို အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ နှစ်ဦးမှာ သူတို့ မျက်စိရှေ့တင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ကျားမိစ္ဆာက သူတို့ကို တမင်တကာ သတင်းပို့သူများအဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သတင်းပို့ပြီးနောက်တွင် သေခြင်းတရားက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမှန်း ထိုသူနှစ်ဦး သိရှာခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။

“သူတို့က မိစ္ဆာရဲ့ ကြံရာပါတွေပဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ရင်း ပြောသည်။ “တကယ်တော့ သူတို့က သေပြီးသားတွေပါ။ ဝင်လာကတည်းက သေနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။”

“ဒါဆို ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး။” ကျောက်ရင်းမှာ အံ့အားသင့် သွားရသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် တစ်ဦးအနေဖြင့် အရှင်နှင့် အသေကို ခွဲခြားရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

“ပြောလိုက်လို့ကော ဘာထူးမှာလဲ။ သူတို့အသက်ကို ကယ်နိုင်မှာမို့လို့လား။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ခဏရပ်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဒီမိစ္ဆာက ဘာပြဿနာတွေ ဖန်တီးချင်နေလဲ ကြည့်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။”

“အခုတော့ သိပြီလေ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လာဆွတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ အဖွဲ့တွေနဲ့ တာဝန်ယူထားတဲ့သူတွေအားလုံး ဒီကျားမိစ္ဆာ လက်ချက်နဲ့ သေကုန်ကြပြီ ထင်တယ်။”

“ဒါဆို ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ။ အခုပဲ သွားပြီး အဲဒီကျားမိစ္ဆာကို သတ်ကြစို့...” လင်းလင်လင်က စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်ပြီး လက်က ကျောနောက်မှ သေနတ်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ပြန်ထိုင်နေစမ်းပါ။” ချန်ဟွိုက်အန်က လင်းလင်လင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက်သည်။ “အဲဒီကျားမိစ္ဆာ ပြောသွားတဲ့ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ဆိုတာကို မကြားလိုက်ဘူးလား။ ကျားမိစ္ဆာရဲ့ အစွမ်းကို ခဏ ထားလိုက်ဦး။ အဲဒီမျှော်စင်က ပြဿနာပိုပေးမယ့်အရာဆိုတာ သိသာနေတာပဲ...”

အားလုံးက ပထမဆုံး ဓာတ်ပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကြသည်။

ဒရုန်းဖြင့် ရိုက်ကူးထားသည့် မျှော်စင်နက်ကြီးပင်။

ထိုမျှော်စင်ကြီးမှာ ကျားမိစ္ဆာ ပြောခဲ့သည့် မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ဖြစ်ရန် အလားအလာ အလွန်ပင် များနေသည်။

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်မှာ မည်သည့်အတွက်နည်း။

အမည်အတိုင်းပင် မိစ္ဆာများကို ပိတ်လှောင်ထားရန်ပင်။

မည်သို့သော မိစ္ဆာများကို ပိတ်လှောင်ထားရန် လိုအပ်သနည်း။

၎င်းတို့မှာ အရေအတွက် များလွန်း၍ မသတ်နိုင်သော သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်လွန်း၍ သတ်မရ နိုင်သောကြောင့် မျှော်စင်ဖြင့်သာ ချုပ်နှောင်၊ ချိပ်ပိတ်ထားပြီး နှိမ်နင်းထားရသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့၏ သဘာဝမှာ အထိန်းသိမ်းခံများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အချို့သော ထိန်းသိမ်းရေးပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုးရှိသည့် အချက်ကတော့ ကွာခြားပေလိမ့်မည်။

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ အမိန့်ပေးပါ...”

လင်းလင်လင်က သူ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသွားသည်ကို သိသဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် ဒေါသထွက်စရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

“သူတို့မိသားစုတွေကို နစ်နာကြေး ပေးလိုက်မယ်။ ပန်လုံတောင်က ဒီကနေ ဝေးတယ်။ ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

“စောင့်ကြည့်မယ် ဟုတ်လား။” လင်းလင်လင်က နားမလည်နိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ကောင်းကင်ပြိုရင် အရပ်အမြင့်ဆုံးလူတွေ အရင်ခံရမှာပဲလေ။” ချန်ဟွိုက်အန်က ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ “အခု နေရာအနှံ့မှာ လျို့ဝှက်အင်အားစုတွေ ပေါ်နေပြီ။ ဂိုဏ်းအမျိုးမျိုးအပြင် ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်နဲ့ မဟာမိုးကြိုးဘုရားကျောင်းလို အင်အားကြီးတွေလည်း ရှိနေတယ်...”

“မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ပေါ်လာတာကို သူတို့က ပိုပြီး စိုးရိမ်ရမှာလေ။ ငါတို့က ဘာလို့ အလျင် လိုနေရမှာလဲ။ သေဖို့အတွက် အပြေးအလွှား သွားမလို့လား။ ငါ အစွမ်းထက်နေတာ မင်းတို့လည်း အစွမ်းထက်နေတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေက ငါ့အတွက် အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မကြာသေးမီက သူတို့မှာ အနည်းငယ် မာန်တက်နေခဲ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ အသေအလဲ ရင်ဆိုင်ရသည့် အကျပ်အတည်း အများစုကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကသာ ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့ဘာသာသူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန် အားလုံး အလောင်း ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်မှာ ရန်လိုနေသည့်အရာဖြစ်ရာ အတွင်းတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် မိစ္ဆာများမှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်မည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ မဆင်မခြင် ပြေးဝင်သွားခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။” လင်းလင်လင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူက စိတ်တိုတတ်သော်လည်း အသေးအဖွဲများကို စိတ်ထဲမထားတတ်ဘဲ အမှားကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ဝန်ခံတတ်သူ ဖြစ်သည်။

“အမှားကို သိရင် ရပါပြီ၊ အမှားကနေ သင်ခန်းစာယူတာက အကောင်းဆုံးပဲ...” ချန်ဟွိုက်အန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ငါ့စကားကိုပဲ နားထောင်ကြ။

ငါ့ရဲ့ အခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။

အထူးသဖြင့် အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အချိန်မှာပေါ့။

တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းဆင့်ခေါ်မိန့်ကို သုံးရလိမ့်မယ်။

ဂိုဏ်းဆင့်ခေါ်မိန့်ကို ယခင် သားရဲဖမ်းပြိုင်ပွဲတွင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းက မတူညီသော ဓားကျောင်းတော် တပည့်များကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သော်လည်း၊ ဓားကျောင်းတော်တပည့်များ အားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ရှိကြပြီး မိသားစုတစ်ခုတည်းက လူများကဲ့သို့ပင် ဆင်တူနေကြသည်။

အကယ်၍ သူပေါ်လာတိုင်း ဓားကျောင်းတော်တပည့်များလည်း ပေါ်လာမည်ဆိုလျှင် သူနှင့် ဓားကျောင်းတော်အကြား တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း လူတိုင်း သံသယဝင်ကြပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုဂိုဏ်းများကို အခြေအနေ သွားကြည့်ရန် အရင်ဆုံး လွှတ်လိုက်သင့်သည်။

သူကတော့ အခွင့်အရေးကို သုံးပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနေမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကို အထိအခိုက် ခံမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုကတ္တီပါရောင် ကျားမိစ္ဆာလေးနှင့် ပတ်သက်၍...

သူက ကျားသားစားရန်ကိုတော့ မလောလှသော်လည်း၊ ဖြူဖွေးနေသော ကျားရေခွံကိုတော့ မျက်စိကျနေသည်။ ၎င်းကို လီချင်းရန်အတွက် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ချုပ်ပေးရန် ကုန်ကြမ်း အဖြစ် အသုံးပြုပေမည်။

“ဒါပေမဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ကျွန်မမှာ အဲဒါ မရှိဘူးလေ။” လင်းလင်လင်က မိမိ၏ သေးငယ်သော ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက တင်စားပြောတာပါ...” ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်စိများပင် ပြာဝေသွားသည်။

“ကျွန်မမှာ တင်စားချက်လည်း မရှိဘူး...”

“အမှားလုပ်ရင် အပြစ်ပေးခံရမယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် မှားနေဦးမှာပဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်၏ မုန်တိုင်းထန်နေသော မျက်နှာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြင်နာနူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ “လင်းလင်လင်၊ မင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို အပတ်၁၀၀ ပတ်ပြေးရမယ်။ ၁၀၀ပြည့်အောင် မပြေးမချင်း အိပ်ခွင့်၊ စားခွင့် မရှိဘူး။”

“အပတ် တစ်ရာတည်းလား၊ အေးဆေးပါ။” လင်းလင်လင်က တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် - “ဒါဆိုရင် အပတ် ၁၀၀၀ ပတ်ပြေး...”

...

ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်။

“အရှင်မ၊ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပါပြီ။”

ဝမ်ရှိုယီက စခရင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ခွန်းလွန် အင်မော်တယ်နန်းတော် တပည့်နှစ်ဦး ဒူးထောက်နေသည်။ သူတို့မှာ မရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ဖြစ်ရာ မကြာသေးမီကမှ နန်းတော်သို့ ဝင်လာကြသော တပည့်သစ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

လွန်ခဲ့သော ၁၀နှစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နန်းတော်ရှိ တပည့်အရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက် လာခဲ့သည်။

ဝမ်ရှိုယီအနေနှင့် ဂုဏ်ယူမိခြင်းကို မအောင့်နိုင်ပေ။

၎င်းတို့အားလုံးက အင်မော်တယ်နန်းတော် ပိုမိုအင်အားကြီးမားလာခြင်း၏ သက်သေများပင်။

“ဝမ်ရှိုယီ၊ ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ ဘာလို့ စိတ်ပျံ့လွင့်နေတာလဲ။” ဟွာကျင်း ဝမ်ရှိုယီကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်၍ ကန့်လန့်ကာကို ပင့်တင်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ။ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့လို့ မပြောထားဘူးလား။”

ဝမ်ရှိုယီက လောကအနှံ့ ခရီးလှည့်လည်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက နောင် ၁၀နှစ်အတွင်း သူအသုံးပြုရမည့် ကျင့်စဉ်များကို ဝမ်ရှိုယီထံ လက်ဆင့်ကမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူးခြားသော ကိစ္စတစ်ခုခု မရှိလျှင် ပြန်လာဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“အရှင်မ...” အပြင်ဘက်ရှိ တပည့်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်တွေ ပေါ်လာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ စုစုပေါင်း မျှော်စင် ကိုးခု ဆင်းသက်လာတာပါ။ အရှင်မ ခန့်မှန်းထားတာထက် သုံးဆ ပိုများနေတယ်...”

“ဘာပြောတယ်...” ဟွာကျင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထိုမိစ္ဆာချိပ်ပိတ် မျှော်စင်အားလုံးက ကမ္ဘာမြေကို ပျက်စီးခြင်းတွေ ယူဆောင်လာတော့မှာလား။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ။

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်သုံးခုကို ဖယ်ရှားပြီး ကောင်းကင်တွင်းကို ချိတ်ဆက်လိုက်တာနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် နိုးထခြင်းက နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

“အရှင်မ၊ ကျွန်တော်တို့ အင်မော်တယ်နန်းတော် တပည့်တွေ လှုပ်ရှားကြတော့မလား။”

“လောလောဆယ်တော့ မလှုပ်ရှားသေးဘူး။” ဟွာကျင်း၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။ “အဲဒီ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို အခြေအနေ သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်ဦး။ မိစ္ဆာဘေးအန္တရာယ်က သိပ်မပြင်းထန်ရင် အဲဒီဂိုဏ်းတွေကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်။ တကယ်လို့ အခြေအနေက အရမ်း ဆိုးရွားနေမှ ငါတို့ လှုပ်ရှားမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မ...”

အင်မော်တယ်နန်းတော် တပည့်နှစ်ဦးမှာ အမိန့်ရသည်နှင့် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

“အရှင်မ၊ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ဆိုတာ ဘာလဲ။”

ဝမ်ရှိုယီက ကန့်လန့်ကာဆီမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရှေးခေတ်တုန်းက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အားလုံးကို မိစ္ဆာချိပ်ပိတ် မျှော်စင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခဲ့တယ်။ ဒါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ ပြန်ပြီး အင်အားမကြီးလာအောင် တားဆီးပေးခဲ့ပေမဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး အသုံးပြုခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက ဒီကမ္ဘာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ ခမ်းခြောက်သွားရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ...”

ဟွာကျင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေရင်း အကြည့်များကို အဝေးသို့ ပို့ထားသည်။

“အခု စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုက မိစ္ဆာချိပ်ပိတ် မျှော်စင်တွေက အတွင်းက မိစ္ဆာကြီးတွေကို ဆက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့လို့ပဲ။ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ် မျှော်စင်မှာ ကောင်းကင်အလင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ မဟာအခင်းအကျင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ကောင်းကင်အလင်း ပွင့်သွားတာနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေက ပြန်ပြီး နွေးထွေးလာတာပဲ...”

သူက ဝမ်ရှိုယီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။

ဒါက ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခွင့်အရေး ဖြစ်မလား ဆိုတာကတော့ ငါတို့နဲ့ ဒီလောကက လူသားတွေ ဒီကပ်ဆိုးကြီးကနေ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်မလား ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်...

...