ယွိယောင်က... တကယ်လှတာပဲ

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ကြီးမားသည့် ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ချန်ဟွိုက်အန်သည် အမိန့်သုံးရပ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ အားလုံးသည် မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရေးမျှော်စင်နှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့်ကိစ္စရပ်တွင်မဆို ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မပြုရန်နှင့် မြို့နေလူထု၏ လုံခြုံရေးကိုသာ အဓိကထား ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ် မျှော်စင်သည် C ပြည်နယ်ရှိ မြို့များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သောင်းကျန်းနေသော မိစ္ဆာများ မြို့ပြဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာရန် အချိန်အတန် ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ အားလုံးက အချိန်ကို အမိအရ အသုံးချ၍ မိမိတို့၏ ခွန်အားကို ကျင့်ကြံမြှင့်တင်ရန်ပင်။

တတိယအချက်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်မှအပ အကျဉ်းခန်း နံပါတ်(၀)သို့ လာ၍ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အနှောင့်အယှက် မပေးရန်ဖြစ်သည်။

ထိုအမိန့်များကို ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ချန်ဟွိုက်အန်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း စတင်ခဲ့သည်။ သူ့ထံတွင် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများ ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ စိတ်ချရသည်။

ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း ခိုးဝင်သွားသော ကျန်းမုန့်ချူးက တိမ်တိုက်ဖောက်မြှားကို မည်သည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမအဆင့်ရှိ သူ၏ ကိုယ်ပွားကျင့်ကြံမှုကို အသက်သွင်းနိုင်ရန်အတွက် မူလခန္ဓာကိုယ်၏ အဆင့်ကို အခြေခံ အုတ်မြစ်အဆင့် နှောင်းပိုင်းအထိ အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန် မသိလိုက်သည့် အချက်မှာ...

ကျန်းမုန့်ချူးသည် သူတော်စင် ယွိယောင်၏ နန်းဆောင်တွင် နေထိုင်ရန် စီစဉ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

...

“ယောင်ချီထဲကို ခိုးဝင်နိုင်ပေမဲ့ အပေါင်းအပါတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် မရတာကတော့ နည်းနည်း ထိတ်လန့်စရာပဲ။”

ကျန်းမုန့်ချူးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် သူတော်စင် ယွိယောင်၏ အိပ်ဆောင် ဖြစ်သည်ဟု အပြောခံရစဉ်က သူပင် မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။ အဓိကအားဖြင့် ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းလွန်းပြီး အလှဆင်ထားခြင်းလည်း မရှိသလောက်ပင်။

အခန်းထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ဇိမ်ခံပစ္စည်းမှာ ရှေးဟောင်း ကျောက်မျက်ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုတင်ကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကုတင်ကို သူ့ကိုပေးလျှင်ပင် အိပ်မည် မဟုတ်။ ၎င်းမှာ အလွန်မာကျောပြီး အေးစက်လွန်းသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသဖြင့်သာ တော်သေးသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသာ တစ်ည အိပ်မိပါက အကြီးအကျယ် ဖျားနာသွားပေလိမ့်မည်။

သူတော်စင် ယွိယောင်၏ ယခုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် သည်းခံနိုင်စွမ်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။ ကံဆိုးသည်မှာ သူ၏ အင်မော်တယ် ဖြစ်လိုသော စွဲလမ်းမှုနှင့် အတိဒုက္ခများအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမုန့်ချူး ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဟဲဟွမ်းဆေးလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ တန်ပိုင်က မည်မျှသောက်ရမည်ဟု မပြောခဲ့သော်လည်း ပိုမိုထိရောက်စေရန် ခေါင်းကိုမော့၍ ဆေးပုလင်းဝက်ခန့်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူ့နောက်ဘက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဘာတွေ စားနေတာလဲ။”

စကားအဆုံးတွင် ကျန်းမုန့်ချူး၏ လက်ထဲမှ ကြွေပုလင်းလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတော်စင် ယွိယောင်သည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ကြွေပုလင်းလေးကို ကိုင်ကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးနေ၏။

ကျန်းမုန့်ချူး၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးစေးများဖြင့် ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်နေပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါ... ဒါက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးပါ။ သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့ အာနိသင်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုသောက်ရင် စိတ်ကို ပိုနိုးကြားစေပြီး ကြည်လင်စေတယ်၊ တရားထိုင်တဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ဝင်စားမှု ပိုမြန်တယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။ စိတ်အထင်ကြောင့်ပဲလားတော့ မသိဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ အန္တရာယ်မပေးနိုင်လို့ ပျော်ရွှင်စေဖို့ သောက်ကြည့်တာပါ”

“မင်းကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။”

သူတော်စင် ယွိယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူက ကျန်းမုန့်ချူး၏ စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ သူသည် ကြွေပုလင်းထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ နှာခေါင်းနားကပ်၍ အနံ့ခံလိုက်ရာ ဆေးလုံး၏ ပါဝင်ပစ္စည်း အများစုကို ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။

“ကြက်သွေးရောင် ပုလဲနွယ်၊ ယင်ယန်ကျူပင်၊ ပိုးဖလံနှလုံးမြက်၊ မိုးကြိုးထိမှို... ဒါတွေအားလုံးက အားအင်ဖြည့်တင်းပေးပြီး သွေးလေလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေတဲ့ အရာတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေထဲမှာ အအေးဓာတ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပင် တစ်မျိုးမျိုးသာ ပါဝင်သွားရင် မင်းရဲ့ဆေးလုံးက အဆိပ်ပြင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”

သူတော်စင် ယွိယောင်က ကြွေပုလင်းကို ကျန်းမုန့်ချူးထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုဆေးလုံးက လူကို တက်ကြွနိုးကြားစေသော အာနိသင် ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ အချို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို သဲသဲကွဲကွဲ မသိရသေးသော်လည်း ထိုသူကိုယ်တိုင် သောက်သုံးထားသည်ဖြစ်ရာ ပြဿနာရှိလျှင်ပင် သူ့အပေါ် သက်ရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းမုန့်ချူးက ကြွေပုလင်းကို ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အဂ္ဂိရတ်သူတော်စင်၏ သမီးဖြစ်သူမှာ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု အတတ်ပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှသည်။ ဟဲဟွမ်းဆေးလုံးကို သူတော်စင် ယွိယောင်ပင် သတိမပြုမိ နိုင်လောက်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျန်းကျီဖိန်... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ့နန်းဆောင်ဆီ ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်ရလဲဆိုတာ သိလား။”

သူတော်စင် ယွိယောင်၏ အသံကို ကြားလျှင် ကျန်းမုန့်ချူးက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သခင်မကို တင်ပြရရင်တော့... တပည့် မသိပါဘူး။”

သူတော်စင် ယွိယောင်က ကန့်လန့်ကာနောက်သို့ လျှောက်သွားကာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ကျောက်မျက်ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်၍ ထိုင်လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက ငါ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အခြေခံ ထိခိုက်သွားတယ်။ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့အတွက် အန္တိမအဆင့် ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေး ဆေးလုံးနဲ့ နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးကတော့ ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့...”

သူတော်စင် ယွိယောင် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ပြောရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။

ကျန်းမုန့်ချူးက မိမိအတွက် အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဟု တွေးကာ မြှောက်ပင့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့ အရာက ဘာလဲဆိုတာ မေးပါရစေ သခင်မ။ အကယ်လို့ ကျွန်တော့် ဆီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သခင်မအတွက် ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။”

ကန့်လန့်ကာနောက်မှ လှပသော ကိုယ်ဟန်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အတန်ကြာမှ သူတော်စင် ယွိယောင်၏ အာဏာပါသော အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အဲဒါက မဟာရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ။ အဲဒါကို ငါ... လိုချင်တယ်...”

ကန့်လန့်ကာ၏ အခြားတစ်ဖက်၊ ထောင့်စွန်းတွင် တရားထိုင်နေသော တန်ယွင်သည် သူတော်စင် ယွိယောင်၏ စကားကို ကြားရာ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက်တွင် လေထုမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းမုန့်ချူးက ဘာမှနားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တပည့်... နားမလည်ပါဘူး...”

“ဘာကို နားမလည်တာလဲ။” သူတော်စင် ယွိယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများက ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ ကျန်းမုန့်ချူးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကြည့်လေလေ သူအတွက် ပို၍ သဘောကျစရာ ကောင်းလာလေလေပင်။ သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ့တွင် တာအိုလက်တွဲဖော် မရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ထိုတပည့်လေးအား ပေးလိုက်ရခြင်းမှာ ဆိုးလှသည့် လဲလှယ်မှုတော့ မဟုတ်ပေ။

၎င်းက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေစရာ အကြောင်းမရှိပါ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူသည် နောက်ဆုံးတွင် လူသားဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် တန်ယွင်နှင့် တန်ပိုင် သားအမိကို ကွပ်မျက်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အတိတ်တွင် မြှုပ်နှံခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

သူတော်စင် ယွိယောင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးလျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားနေသော ဖယောင်းတိုင်အလင်းတန်းများက ပါးလျသော ကန့်လန့်ကာများကို ဖြတ်ကျော် ဝင်ရောက်လာကာ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေစေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းလေးများက သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော ဝတ်စုံကို သူ၏ ပြေပြစ်သော ကိုယ်လုံးအလှပေါ်မှ လျှောကျသွားစေသည်။

ကန့်လန့်ကာအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းမုန့်ချူးက လေပြေကြောင့် လွင့်ကစားနေသော ကန့်လန့်ကာများအကြားမှ မှုန်ရည်သော ကိုယ်လုံးအလှကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကိုယ်ဟန်မှာ ဘေးတိုက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေသော ရှည်လျားသည့် ငွေဖြူရောင် ဆံနွယ်များမှာ ပုခုံးတစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

“အော်မီတော်ဖော်...” ကျန်းမုန့်ချူးက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းမုန့်ချူး... ကျန်းမုန့်ချူး... မင်း ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ဘာကြောင့် လာခဲ့တာလဲ ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ မင်းက ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာ။ ဒီလို မိစ္ဆာမရဲ့ အပြုအမူတွေမှာ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ယိုင်သွားရတာလဲ။

ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်လှပနေရင်တောင် အဘွားကြီးမျက်နှာသာ ရှိနေရင် ဘာထူးမှာလဲ။

ချင်းယွန်ဘုံရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ သူတော်စင် ယွိယောင်၏ ရုပ်ရည်အမှန်ကို မသိကြပေ။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ တပည့်များစွာပင် မသိကြ။ သူတော်စင် ယွိယောင်က များသောအားဖြင့် မျက်နှာဖုံး သို့မဟုတ် ခမောက်ကို ဆောင်းထားလေ့ရှိပြီး၊ သူသည် တစ်ချိန်က အလှဆုံးစာရင်းတွင် နာမည်ကြီးခဲ့သူဖြစ်ကြောင်းသာ သူတို့ သိကြသည်။ သူ နောက်ပိုင်းတွင် စာရင်းမှ ပယ်ဖျက်ခံရခြင်းမှာ ရုပ်ဆိုးသွား၍ မဟုတ်။ အလှဆုံးစာရင်းတွင် ပါဝင်နေခြင်းက သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် စာရင်းပြုစုသူများကို သူ၏အမည် ဖြုတ်ခိုင်းရန် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်ပင်။

ယခုအချိန်တွင်တော့ ကန့်လန့်ကာနောက်မှ သူတော်စင် ယွိယောင်က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ၊ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိုငွေဖြူရောင် မျက်ဝန်းများမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော ရေခဲပြင်များ ကိန်းအောင်း နေသကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး၊ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေကာ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် လျစ်လျူရှု ထားသော အကြည့်မျိုးသာ ရှိသည်။

“ဝင်လာခဲ့...”

သူက ကန့်လန့်ကာအပြင်မှ ကျန်းမုန့်ချူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော ဖြူဖွေးသည့် ခြေတံများကို မြှောက်လိုက်ရာ ပြည့်ဖြိုးလုံးဝန်းသော ခြေချောင်းလေးများ ပေါ်လာပြီး ကန့်လန့်ကာ၏ ထောင့်စွန်းကို အသာအယာ မလိုက်သည်။

“မင်း ဝင်လာပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်။”

ကန့်လန့်ကာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တန်ယွင်က သူတော်စင် ယွိယောင်၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ အလှကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ယွိယောင်မှာ ထိုမျှအထိ လှပလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

သူက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေသော ကျန်းမုန့်ချူးကို လှမ်းကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်၍ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။

“အဘိုးကြီးကျန်း... စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထားစမ်း။ စိတ်ပျော့သွားပြီး မလုပ်နိုင်ဘူး ဖြစ်မနေနဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင် အကုန်သွားပြီ...”

...