ဓားတွင် အဆိပ်သုတ်ခြင်း

သူတော်စင် ယွိယောင်သည် ယောင်ချီ၏ အထွတ်အမြတ် အတွင်းကျင့်စဉ် ဖြစ်သော ထာဝရနွေဦးကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်စဉ်ကို တစ်ဖက်ကမ်းခတ် တတ်မြောက်သွားပါက လောကရှိ သက်ရှိသက်မဲ့ အရာအားလုံး ကျင့်ကြံသူအပေါ် အလိုလို ရင်းနှီးခင်တွယ်စိတ် ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုဆွဲဆောင်မှုမှာ ကံတရားတစ်မျိုးပင်။

ထာဝရနွေဦးကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ဓာတ်နှင့် ကံတရားတို့ကို မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုစည်းနိုင်ပေသည်။ သူ့အား လောကကြီး၏ အချစ်တော်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မမှားနိုင်ဘဲ မည်သူမျှ သူအပေါ် ရန်ပြုလိုစိတ် ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။

မှန်ပေသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလေလေ ထိုကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းမုန့်ချူးမှာမူ ကျင့်ကြံမှုကို ချိပ်ပိတ်ထားသူ ဖြစ်ရာ ထိုမြှူဆွယ်မှုဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။ အကယ်၍ သူသာ သူတော်စင် ယွိယောင်ကို အမှန်တကယ် ချစ်မိသွားပါက အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း တန်ယွင်က မကြာမီမှာပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ ကျန်းမုန့်ချူး ကန့်လန့်ကာအနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်ချိန်မှာပင်...

ကျောက်စိမ်းကုတင်ပေါ်ရှိ နတ်မိမယ်က ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားသောကြောင့်ပင်။ “ခဏနေဦး၊ အထဲကို မဝင်လာနဲ့ဦး။”

သူက ခေါင်းအုံးအောက်မှ မျက်နှာဖုံးပုဝါ နောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခေါက်လိုက်ရာ အဝတ်စရှည်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကန့်လန့်ကာအောက်မှ ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းမုန့်ချူးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ မျက်လုံးကို စည်းထားလိုက်...”

ကျန်းမုန့်ချူးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်စကို ကြောင်စီစီဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာမိသွားသည်။

သူက စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မှားယွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေချိန်တွင် သူတော်စင် ယွိယောင်က သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူကဆရာ၏စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ရမည်ဖြစ်ရာ အဝတ်စကို ကောက်ယူ၍ သူ၏မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ စည်းနှောင်လိုက်တော့သည်။

ထူးဆန်းလှ၏။

ထိုအဝတ်စကို ပစ်ထုတ်လိုက်စဉ်က သူတော်စင် ယွိယောင်က မန္တန်တစ်ခုခု ထည့်သွင်း ထားပုံရသည်။ ၎င်းက သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ကာကွယ်ထားနိုင်စွမ်းရှိရာ သူ၏ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် မှောင်အတိကျသွားပြီး ဘာမှမမြင်ရတော့ပေ။

အမှန်တကယ် မြင်လိုပါက မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်။ ယခုချက်ချင်း ဟင်းလင်းပြင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

“ရပြီ၊ ဝင်ခဲ့တော့။”

သူတော်စင် ယွိယောင်၏ အသံကို ကြားရသောအခါ ကျန်းမုန့်ချူးက ကန့်လန့်ကာကို စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။ သူက ဖြူဝင်းနုနယ်သော အသားအရေနှင့် မက်မွန်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်ရှိသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျောက်စိမ်းကုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်ကို မမြင်တွေ့နိုင်တော့ပေ။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။”

ကျန်းမုန့်ချူးက ယခုအခါ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဝတ်စနောက်ကွယ်မှ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြတ်သားနေသော်လည်း အပြင်တွင်မူ အလွန်တုန်လှုပ်နေဟန် ဆောင်နေသည်။

သူတော်စင် ယွိယောင်က ပြန်မဖြေဘဲ ကန့်လန့်ကာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တန်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြော။ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။”

တန်ယွင်က သူတော်စင် ယွိယောင်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ နင်က နှစ်မွှာကျင့်စဉ်ကို ဘယ်လိုကျင့်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။

ဒီသူတော်စင် ယွိယောင်က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိနေပေမဲ့...

လောကီရေးရာတွေကို တကယ်ပဲ မသိနားမလည်တာလား...

“ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းလိုက်ပါ၊ ကျန်တာကို ညွှန်ကြားပေးပါ့မယ်။”

“နင် ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်။” သူတော်စင် ယွိယောင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ တန်ယွင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ကြောက်နေရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ချိပ်ပိတ်လိုက်လေ။” တန်ယွင် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခနဲ့လိုက်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတော်စင် ယွိယောင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ တန်ယွင်၏ ကျင့်ကြံမှုကို အမှန်တကယ် ချိပ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ပါးစပ်ကမူ ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

“ငါက ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စက တကယ်အရေးကြီးလို့ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိအောင် လုပ်တာပဲ။”

တန်ယွင်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောတော့ပေ။

ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုက သူတော်စင် ယွိယောင်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ ရယ်စရာပင်။ သူတော်စင် ယွိယောင်သာ ငြိမ်နေပြီး သူ့အား သတ်ခိုင်းလျှင်ပင် သူ သတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကံဆိုးသည်မှာ သူတော်စင် ယွိယောင်သည် သတိဝီရိယကို နေရာလွဲမှားစွာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပင်။ အစစ်အမှန် မုဆိုးမှာ သားကောင် အယောင်ဆောင်၍ ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် ယွိယောင်က တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသော အလောင်းတစ်ကောင်လို ကျောက်စိမ်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

ထို့နောက် တန်ယွင်က ကျန်းမုန့်ချူးကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းလည်း အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်။ နောက်လုပ်မယ့်ကိစ္စတွေမှာ သတိထားဦး။ သခင်မကို မစော်ကားမိစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းမှာ အသက်ဘယ်နှစ်ချောင်းရှိရှိ လောက်မှာမဟုတ်ဘူး...”

ကျန်းမုန့်ချူး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူတော်စင် ယွိယောင်က ကျန်းမုန့်ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူက ယခုတွင် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသင့်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် မမုန်းတီးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ်ပင် မျှော်လင့်စောင့်စားမိပြီး သိချင်စိတ် ဖြစ်နေသလိုပင်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် နှစ်မွှာကျင့်စဉ်ကို တစ်ခါမျှ မကျင့်ဖူးခဲ့ပေ။ ယောင်ချီမှ တပည့်အချို့ တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုနေကြသော အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံ ဆိုသည်မှာ...

အမ်... အံ့ဩစရာပင်။

ငါ့ရဲ့ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုလောက် အံ့ဩစရာ ကောင်းပါ့မလား။

ဒီနေ့တော့ အဲဒါက ဘယ်လောက်အထိ ကောင်းလဲဆိုတာ သိရတော့မှာပဲ...

ဒီတပည့်လေးကို သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု၊ ကိရိယာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။

တန်ယွင်က သူတော်စင် ယွိယောင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းသွား၏။ ဆေးလုံးက အာနိသင် မရှိမည်ကို သူ အစက စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူတော်စင် ယွိယောင်ကဲ့သို့ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးပင် ထိုဆေးလုံး၏ သားကောင် ဖြစ်သွားရချေပြီ။ ၎င်းက အကောင်းဆုံးပင်...

သူက ကုတင်ပတ်လည်ရှိ ကန့်လန့်ကာများကို လုံအောင် ဆွဲလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် ကျွန်မက ရှင်တို့ရဲ့ ဒဏ်ရာကုသမှုကို ကူညီဖို့ အစီရင်စုတစ်ခု ခင်းကျင်းပေးပါ့မယ်။”

“ကျန်းကျီဖိန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းတဲ့အတွက် ရှင့်ဘက်က တစ်ခုခု လုပ်မိတာနဲ့ သူ သေသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကုသမှုလည်း ပျက်စီးသွားသလို ရှင့်ရဲ့ မဟာရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်လည်း ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။”

“ဒါကြောင့် ကျန်းကျီဖိန်ကပဲ တစ်လျှောက်လုံး ဦးဆောင်လိမ့်မယ်။ နင်က ဘာမှလုပ်ဖို့ မလိုဘူး။ နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့ အန္တိမအဆင့် ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဖာထေး ဆေးလုံးရဲ့ ဆေးအာနိသင်ကိုပဲ လမ်းကြောင်းပေးနေရမယ်။ ဒါကို အသေအချာ မှတ်ထားပါ...”

သူက “မဟာရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်” ဟူသော စကားလုံးကို အထူး အလေးပေး ပြောကြားလိုက်သည်။

အလောင်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော သူတော်စင် ယွိယောင်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောသော်လည်း သူ၏ စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိုစကားကို လေးလေးနက်နက် မှတ်သားထားကြောင်း သိသာလှသည်။

“စကြတာပေါ့။” တန်ယွင်က ကျန်းမုန့်ချူးကို သူတော်စင် ယွိယောင်၏ ဘေးတွင် လက်သီးတစ်ဆုပ်စာ အကွာအဝေး၌ လဲလျောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

“ကျန်းကျီဖိန်၊ သခင်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်။ နင်တို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ချောချောမွေ့မွေ့ ချိတ်ဆက်နိုင်အောင် လက်ချောင်းချင်း ယှက်ထားရမယ်။ သခင်မ၊ ကျန်းကျီဖိန်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ နင့်ဆီကို ရောက်လာတဲ့အခါ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မခုခံပါနဲ့။ ဒါက အတော်လေး အရေးကြီးတဲ့ ပြင်ဆင်မှုပဲ။ မဟုတ်ရင် ကုသမှုက အချိန်မရွေး ပြတ်တောက်သွားနိုင်တယ်။ သူ့ကို နင့်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး လူတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားလိုက်။”

အရင်းနှီးဆုံးလူ...

သူတော်စင် ယွိယောင် သေချာစဉ်းစားကြည့်မိသည်။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အရင်းနှီးဆုံးလူဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်တော့ ကျန်းကျီဖိန်ဟူသော တပည့်လေး၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

သူက ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထိုတပည့်လေးကို သိခဲ့သည်မှာ သုံးရက်ပင် မပြည့်သေးဘဲ၊ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို အရင်းနှီးဆုံးလူဟု ခံစားနေရသနည်း။

ငါ့ရဲ့ ဘေးနားတွင် လဲလျောင်းနေလို့လား။

သူ့လက်တွေက အတော်လေးကို နွေးထွေးပါလား... တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ကို ကိုင်ထား ပေးတာက ဒီလို ခံစားချက်မျိုးလား။

တန်ယွင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျန်းမုန့်ချူးနှင့် သူတော်စင် ယွိယောင်တို့ တဖြည်းဖြည်း အပေးအယူ တည့်လာကြသည်။ နှစ်မွှာကျင့်စဉ် မစတင်မီတွင် သူတော်စင် ယွိယောင်က အန္တိမအဆင့် ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံးကို သောက်သုံးခဲ့သည်။

ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်တွင် လေထုမှာ ပို၍ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာတော့သည်။ နှစ်ဦးသား လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်သွားသည်နှင့် တန်ယွင်က ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ဆုတ်ခွာ လာခဲ့သည်။ သူက ထိုမြင်ကွင်းကို မမြင်လို၊ မကြားလိုတော့ပေ။

သူတော်စင် ယွိယောင်၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့ခွင့်ရသည်မှာ သူအတွက် ပြဿနာ မရှိသော်လည်း... ကျန်းမုန့်ချူး၏ ဖျော်ဖြေမှုကိုမူ သူ မကြည့်လိုပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းမုန့်ချူးမှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၍ပင်။

အချိန်များ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွား၏။

တန်ယွင်က စောင့်ဆိုင်းရင်း ငိုက်စပြုလာချိန်မှာပင်...

ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိစ္ဆာမ... ငါ့ဆရာရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း...”

ထိုအသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာပြီး အိုမင်းသော်လည်း ပြတ်သားလှသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကန့်လန့်ကာအတွင်းမှ ဓားအသိများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကန့်လန့်ကာစများကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေသည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ဖိအား နှစ်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခုမှာ ကျန်းမုန့်ချူးထံမှဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိသည်။

အခြားတစ်ခုမှာမူ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်နှင့် မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် အကြားတွင် ရှိနေပြီး သူတော်စင် ယွိယောင်ထံမှ လာခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ ဓားချင်းထိသံနှင့် ရိုက်ပုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

တန်ယွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရုပ်ဖျက်မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်သော ကျန်းမုန့်ချူးက အခန်းထဲမှ သွေးများအန်လျက် လွင့်ထွက်လာခြင်းပင်။ သူနှင့်အတူ သူ၏ ဓားပျံမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာသည်။

ကန့်လန့်ကာ အပိုင်းအစများအကြားတွင်...

သူတော်စင် ယွိယောင်၏ မျက်နှာမှာ လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက အတွင်းခံ အဝတ်ပါးလေး တစ်ခုကိုသာ ပတ်ထားပြီး ဖြူဝင်းသော ပုခုံးသားများမှာ တစ်ဝက်ခန့် ပေါ်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ပွင့်ဖတ်များ ဝေနေသော မက်မွန်သစ်သားဓားကို ပြောင်းပြန် ကိုင်ထားသည်။

ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ အေးစက်သော သူ၏မျက်လုံးများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဝေ့ကြည့် လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည့် ခဏတွင်...

သူတော်စင် ယွိယောင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ဖြူလျော့သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။

ဖြူစင်သော အတွင်းခံအင်္ကျီပေါ်တွင် သွေးစက်များ ကျသွားရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အနီရောင် အကွက်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

“သစ္စာဖောက် နှစ်ကောင်...”

သူက ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်နေပြီး ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ယိုင်နဲ့နဲ့ လှမ်းလိုက်ကာ ကျန်းမုန့်ချူးနှင့် တန်ယွင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ငါ အားလုံးကို တွက်ချက်ထားခဲ့ပေမဲ့... နင်တို့က အဲဒီအညစ်အကြေးထဲမှာ ဓားကို အဆိပ်ခတ် ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”

…