အခန်း (၂၉၆)

အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက်တွင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်သည် ၎င်းတို့ဂိုဏ်း ရင်ဆိုင်နေရသော အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန်သာရှိသည်ဟု ယုံကြည်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း မဟာရှ၏ အင်အားတောင့်တင်းသော စစ်တပ်၊ များပြားလှသော သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် မဟာရှကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ရင်းနှီးပေးဆပ်ရမှု များပြားလွန်းလှပြီး အောင်မြင်ရန်လည်း မသေချာပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒုတိယအကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ မဟာရှ၏ စားနပ်ရိက္ခာ သိုလှောင်ရုံများနှင့် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

လုံလောက်သော ရန်ပုံငွေနှင့် ရိက္ခာများသာ မရှိပါက မဟာရှသည် ဝန်ထမ်းများကို လစာပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်သလို၊ ပြည်သူများကိုလည်း အစားအစာ ထောက်ပံ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါ လင်းပိုင်ဖန် တည်ဆောက်ထားသမျှ အုတ်မြစ်များသည် တစ်ခဏအတွင်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ မဟာရှနိုင်ငံတော်သာ ပျောက်ကွယ်သွားပါက သူဖုန်းစားဂိုဏ်းသားများကိုလည်း ဆက်လက် စည်းရုံးနိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဤနည်းဖြင့် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အခြေအမြစ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်သည် မြို့တော်၏ ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံများ အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး မီးရှို့ရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။ အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေသော သိုလှောင်ရုံများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လူသားချင်း စာနာစိတ် အနည်းငယ် ပေါ်လာမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤရိက္ခာများကို အမှန်တကယ် မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ပါက သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကာ သေကြေပျက်စီးကြပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို ပြန်တွေးလိုက်သောအခါတွင်မူ ထိုစာနာစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ရတော့သည်။

"ငါ့ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂဏ်အတွက် အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်"

သူသည် မည်သူမျှ မမှတ်မိစေရန် အဝတ်အစား အနက်ရောင်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး မျက်နှာကိုလည်း အဝတ်နက်ဖြင့် စည်းနှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြို့တော်ရိက္ခာတိုက်ဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ဦးတည်လိုက်စဉ်မှာပင် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ချွင်..."

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်ရင်းနှီးနေသော နတ်ဓားတစ်လက်မှာ ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းများနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 'မကောင်းတော့ဘူး... ငါ့ကို တွေ့သွားပြီ' ဟု သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ချီစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားမှာ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း လှပသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝဲပျံကာ အဝတ်နက်ဝတ်ထားသူ 'ဓားအဘိုးအို' ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ဓားအဘိုးအို၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေပြီး - "ဆရာပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ၊ မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို လာပြီး မီးရှို့ဖို့ တကယ်ကြံစည်နေတာကိုး"

သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။ ထိုဧကရာဇ်မှာ အရာအားလုံးကို ကြိုတင် တွက်ချက်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ လာမည်ကို သူတို့ ဘယ်လိုသိနေသနည်း။ သူ ဤအချိန်တွင် မီးရှို့မည်ကိုကော ဘယ်လိုသိသနည်း။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ဝင်လာသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ အမူအရာမပျက်အောင် ထိန်းထားသည်။ သူသည် အသံကို နှိမ့်ကာ - "မင်းက မဟာရှရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဓားအဘိုးအိုလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဓားအဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း - "သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ် ဟုန်ချီဟိုင်... ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့။ ငါတို့ ဆုံခဲ့တာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်မြန်မြန် မေ့သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းလုပ်နေတာတွေက အရှက်မရှိတဲ့ အောက်တန်းစား အလုပ်တွေမို့လို့ ဝန်မခံရဲတာလား"

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါမသိဘူး" ဟု မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် တစ်ဖက်လူက မမြင်နိုင်ပေ။

"မင်း ဝန်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ မဝန်ခံသည်ဖြစ်စေ... ဒီနေ့တော့ မင်း ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဓားကွက်ကို ကြည့်စမ်း" ဓားအဘိုးအိုသည် နတ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ အသည်းအသန် ခုခံနေရတော့သည်။ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားမည်စိုးသဖြင့် သူ၏ အထူးသိုင်းကွက်ဖြစ်သော 'နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ကွက်' ကို အသုံးမပြုဝံ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေတိုင်းတွင် အရေးနိမ့်နေပြီး အကွက် ၁၀၀ ပင် မပြည့်မီမှာပင် ဒဏ်ရာ ထပ်မံရရှိသွားပြန်သည်။

သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ 'တောက်... ငါ့ကို လူသိမှာ စိုးလို့သာ ဟန်ဆောင်နေရလို့၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး'။

နတ်ဓားကိုင်ထားသော ပြိုင်ဘက်က သူ့ကို ဘေးကျပ်နံကျပ်ဖြစ်အောင် လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မှာ ပို၍ပင် ပျာယာခတ်လာသည်။ 'တောက်... အဲဒီနတ်ဓားသာ သူ့မှာမရှိရင် ငါ သူ့ကို ရှုံးစရာအကြောင်းမရှိဘူး'

ယခုမူ သူ ထွက်ပြေးရန်သာ စဉ်းစားရတော့သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တစ်ခုဖြင့် ဓားအဘိုးအိုကို ခဏတာ ဟန့်တားလိုက်ပြီးနောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ... နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

"ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ" ဓားအဘိုးအို၏ နတ်ဓားမှာ ရုတ်တရက် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ တားဆီး၍မရသော ဓားချီများဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ နောက်ကျောသို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားပြီး 'ငါ ဆက်ပြီး ထိန်းထားလို့ မရတော့ဘူး' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို လက်သည်းကွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"နဂါးဖမ်းလက်သည်း"

သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်မှ ပြင်းထန်သော စုပ်အားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အရှိန်ဖြင့် လာနေသော နတ်ဓားမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူ အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသော နတ်ဓားမှာ ယခုမူ သူ၏လက်ထဲတွင် ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

နတ်ဓားသာ မရှိလျှင် ဓားအဘိုးအိုသည် သူ၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ပြင် မဟာရှသည်လည်း သူ့အတွက် အန္တရာယ် မရှိတော့သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဓားဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အတော်ဆုံး ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဦးစာရင်းထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ချွင်... ချွင်..."

ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်သည် လိုက်လာသော ဓားအဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နတ်ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် ထပ်မံ ထွက်ပြေးပြန်သည်။

"ငါ ဒီဓားကို နိုင်အောင် ထိန်းနိုင်တဲ့ နေ့ကျရင် မင်းနဲ့ စာရင်းရှင်းဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်"

တစ်ယောက်က ပြေး၊ တစ်ယောက်က လိုက်ရင်း မိုင်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဓားအဘိုးအိုကို မျက်ခြေဖြတ်ကာ ပုန်းကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဓားအဘိုးအိုမှာ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။

"ဆရာ... သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်က နတ်ဓားကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားပါပြီ"

လင်းပိုင်ဖန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - "ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတဲ့ ထွက်ပြေးခြင်းပဲ"

သူသည် စစ်သူကြီး သုံးဦးဖြစ်သော ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် လူသားစစ်သူကြီးတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ - "စစ်သူကြီးတို့... ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စစ်သူကြီး သုံးဦးက တပြိုင်နက်တည်း - "အရှင်မင်းကြီး... အားလုံး အသင့်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေကြသည်။

အောက်ဘက်တွင် စစ်သူကြီး သုံးဦး၏ မှော်အတတ်ဖြင့် စိတ်ညှို့ခံထားရသော စစ်သည်တော် တစ်သန်းခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည် ရွှမ်ရှောင်ဓားအသေးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - "စစ်သည်တော်တို့... ငါကိုယ်တော်ကို ခွန်အားတွေ ငှားကြစမ်း။ နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ငါကိုယ်တော်ကို ကူညီကြစမ်း"

စစ်သူကြီး သုံးဦးကလည်း တပြိုင်နက် ဟစ်ကြွေးလိုက်သည် - "ခွန်အားတွေ ပေးအပ်ကြ။ နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီကြ"

စစ်သည်တော် တစ်သန်းစလုံး သူတို့၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ အင်အားများသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားလေသည်။

"ပိုင်းဖြတ်စမ်း" လင်းပိုင်ဖန်က ပြင်းထန်စွာ လွှဲခုတ်လိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအင်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ကြယ်တာရာများကို လင်းထိန်သွားစေကာ လားရာတစ်ခုတည်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဓားအဘိုးအိုကို မျက်ခြေဖြတ်ပြီးဖြစ်ကာ သူ၏လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော နတ်ဓားကို ကြည့်ရင်း အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေသည် - "ငါသာ ဒီနတ်ဓားကို နိုင်အောင် ထိန်းနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့အင်အားက ကမ္ဘာတုန်အောင် ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ။ ကောင်းကင်အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ ပညာရှင်ကလွဲရင် ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဟားဟား..."

သူ၏ ရယ်သံ မဆုံးသေးမီမှာပင် သေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

'မကောင်းတော့ဘူး... အန္တရာယ်'

ဤအန္တရာယ်က ဘယ်ကလာသည်ကို သူ မသိပေ။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် ဤမျှ သေလောက်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားနေရသည်ကိုလည်း သူ နားမလည်ပေ။ သူသိသည်မှာ အခုချက်ချင်း မပြေးလျှင် ဇာတ်သိမ်းရပေတော့မည်။ သူသည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ယုံကြည်ကာ -

"ပြေးစမ်း"

သူ၏ ကိုယ်မှာ သက်တန့်အလင်းတန်းအလား ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေတစ်ထောင်ခန့် ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ၊ ထိုစွမ်းအင်ထက် မမြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဝှစ်..."

သူ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို အန္တရာယ်ပေးနေသော အရာကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အရာရာထက် ပိုမိုတောက်ပနေသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ဖြစ်နေသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသော ထိုအလင်းတန်းမှာ သူ၏ နောက်ကျောသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

ကောင်းကင်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်ကာ၊ မြေပြင်မှာလည်း ဟက်တက်ကွဲသွားပြီး ကြယ်တာရာများပင် ရွေ့လျားသွားသလား အောက်မေ့ရသည်။ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးနီးပါး မြေပြန့်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်မှာ တောင်တန်းများအတွင်းသို့ ဝါးမြိုမခံရမီမှာပင် စူးစူးဝါးဝါး တစ်ခါလောက်သာ အော်ဟစ်လိုက်နိုင်သည်။

'အင်ပါယာ မြေပုံ' မှတစ်ဆင့် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ် ဟုန်ချီဟိုင်သည် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းပိုင်ဖန် မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဓားအဘိုးအိုထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"တပည့်... နတ်ဓားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ဘာတွေတွေ့မလဲဆိုတာ သွားကြည့်ချေ"

"အမိန့်အတိုင်းပါ ဆရာ"

မကြာမီတွင် ဓားအဘိုးအို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားကိုသာမက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းတစ်ခုကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။