အခန်း (၂၉၉)

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တစ်ချက် ထပ်တီးလိုက်ပြန်ရာ နောက်ထပ် သေတ္တာတစ်လုံး ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"ဒီတစ်ခါကော ဘာတွေလဲ"

"ဒါကလည်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းပဲပေါ့"

လင်းပိုင်ဖန်က သေတ္တာကိုဖွင့်ကာ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ 'ကျားနဂါးဆေး' ပဲ။ ပြင်ပလောကမှာ ငွေပေးလို့တောင် ဝယ်လို့မရနိုင်တဲ့ နတ်ဆေးတစ်မျိုးပေါ့။ ဒါကို သောက်သုံးပြီးရင် ဒဏ်ရာတွေကို အမြန်ဆုံး သက်သာပျောက်ကင်းစေရုံတင် မကဘူး၊ ခွန်အားကိုပါ တိုးမြင့်ပေးစေတယ်။ ဆေးတစ်လုံးဟာ ခွန်အား ဂျင် ၁၀၀ တိုးစေပြီး တစ်ယောက်ကို ၁၀ လုံးအထိ သောက်သုံးနိုင်တယ်။ ဆိုလိုတာက ခွန်အား ဂျင် ၁၀၀၀ ကျော်အထိ တိုးလာနိုင်တာပေါ့"

သူဖုန်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပြီး "တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ဆေးပါလား" ဟု ရေရွတ်မိကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က နောက်ထပ် ပုလင်းတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ "ဒါကတော့ 'မသေဆေး'ပဲ။ သာမန်အချိန်မှာတော့ အသုံးမဝင်ပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားတဲ့အချိန်မှာ ဒါကို သောက်လိုက်ရင်တော့ သင့်ရဲ့ အသက်ဓာတ်နဲ့ ခွန်အားတွေကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးစေတယ်။ ဒဏ်ရာတွေလည်း ပျောက်ကင်းသွားစေမှာမို့ နောက်ထပ် အသက်တစ်ချောင်း ရလိုက်သလိုပဲ"

အကြီးအကဲများမှာ ထပ်မံ အံ့သြသွားကြပြီး- "နတ်ဆေးပဲ... နတ်ဆေးအစစ်ပဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က တတိယမြောက် ပုလင်းကို ယူလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ 'သာမန်အားဖြည့်ဆေး' ပဲ။ ဒါကတော့ သိုင်းလောကမှာ အတွေ့များပါတယ်။ သောက်လိုက်ရင် ကျင့်စဉ်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်စာ တိုးပွားစေတယ်။ တစ်ယောက်ကို ၃ လုံးအထိ သောက်နိုင်ပြီး ဆေးတစ်လုံးချင်းစီရဲ့ အာနိသင်ကတော့ တစ်ဝက်စီ လျော့သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကတော့ အခြေခံအဆင့် သိုင်းသမားတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်တယ်"

အကြီးအကဲများမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး "ဒါက အတွေ့များတဲ့ ဆေးတဲ့လား"

လင်းပိုင်ဖန်က ဆေးများကို တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက်တွင် အကြီးအကဲများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ထုံထိုင်းသွားကြတော့သည်။ ပြင်ပလောကတွင် အဖိုးဖြတ်မရသော ဤနတ်ဆေးများမှာ မဟာရှနိုင်ငံအတွင်း၌ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

‘မင်းတို့တွေများ နာမည်ကြီး ဆေးဝါးမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို သွားလုလာကြတာလား’ ဟုပင် တွေးတောမိကြသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဒါပါပဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က ဆေးပုလင်းများကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ကာ လက်ခုပ်တီးလျက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့သာ ငါကိုယ်တော်ဆီမှာ အမှုထမ်းမယ်ဆိုရင် မကုန်ခမ်းနိုင်တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ အာဏာတင်မကဘူး၊ မင်းတို့ အိပ်မက်ထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတဲ့ တုနှိုင်းမဲ့သိုင်းတွေ၊ နတ်လက်နက်တွေနဲ့ နတ်ဆေးတွေကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမယ်။ ဒါက သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှာ အကြီးအကဲလုပ်နေတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး စံစားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများမှာ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ မူလက လင်းပိုင်ဖန်၏ စည်းရုံးမှုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ မဟာရှနိုင်ငံက ပေးကမ်းမည့် အရာများမှာ များပြားလွန်းလှသည်။ ရွှေနှင့် အိမ်ရာများသာမက သိုင်းလောကသားတိုင်း မက်မောရသည့် ရတနာများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ဤအရာများသည် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းတွင် ရှိနေသရွေ့ မည်သည့်အခါမျှ ရနိုင်မည့်အရာများ မဟုတ်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အသက်ကြီးကြီး အကြီးအကဲတစ်ဦးက တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှေးလူကြီးတွေ ပြောစကားအရ 'သစ္စာရှိတဲ့ အမှုထမ်းဟာ သခင်နှစ်ဦးကို အမှုမထမ်း' ဆိုသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံစားထားရတဲ့ အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာပြီး အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ အမှုထမ်းဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

"မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်တဲ့ အလုပ်ကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒီပစ္စည်းတွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့... မလိုချင်ပါဘူး"

"မင်းတို့ အားလုံး မှားနေပြီ" လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ကာ "စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ် 'ပါးနပ်တဲ့ ငှက်ဟာ နားခိုဖို့ သစ်ပင်ကို ရွေးချယ်တတ်တယ်' တဲ့။ မင်းတို့ဟာ အစွမ်းအစရှိပြီး လေးစားခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။ တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှာ သူဖုန်းစား အကြီးအကဲတွေအဖြစ်နဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးချင်ကြတာလား"

"တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခခံ၊ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ခံပြီး ကောင်းကောင်းလည်း မစားရ၊ ကောင်းကောင်းမအိပ်ရတဲ့ ဘဝမှာ နေရတာက တန်ဖိုးရှိလို့လား"

"အခု မင်းတို့ရှေ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုက ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ လှမ်းမတက်ချင်ရတာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အကြီးအကဲများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ထပ်မံ ယိုင်နဲ့လာပြန်သည်။ အမှန်ပင်၊ သူတို့ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူများမှာ အဘယ်ကြောင့် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းတွင် သူဖုန်းစား အကြီးအကဲများအဖြစ် နေထိုင်နေရသနည်း။ တခြားသော အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခခံနေရမည်နည်း။

လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းအပေါ် သစ္စာရှိတာကိုတော့ ချီးကျူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်လည်း သင်တို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေသာ မရှိရင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းဆိုတာလည်း ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုကြတာပဲ၊ သစ္စာတရားဆိုတာထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး"

အကြီးအကဲများ၏ စိတ်အာရုံမှာ ထပ်မံ လှုပ်ခတ်သွားပြန်သည်။ မဟာရှ ဧကရာဇ် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ ကျေးဇူးကို ခံစားဖူးသော်လည်း ဂိုဏ်းအတွက်လည်း သူတို့၏ ဘဝတစ်ဝက်ကျော်ကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးကြွေးများ ဆပ်ပြီးပြီဟု ဆိုနိုင်ရာ မိမိတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခွင့် မရှိတော့ဘူးလား။

"ကဲ... မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခခံချင်တယ်ပဲ ထားဦးတော့၊ သင်တို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကိုကော သင်တို့လိုပဲ သူတောင်းစားတွေအဖြစ် ဒုက္ခခံခိုင်းချင်တာလား"

"မင်းတို့ ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာက မင်းတို့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို သူတောင်းစားတွေ ဖြစ်စေချင်လို့လား"

"သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘဲ သူတပါးအောက်မှာ နှိမ်ချခံရတဲ့ ဘဝနဲ့ ရှင်သန်စေချင်တာလား"

ဤစကားလုံးများမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ မည်သူက ထိုသို့ ဖြစ်စေချင်ပါမည်နည်း။ သူတောင်းစားဘဝ၏ ခါးသီးမှုကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သိပြီးဖြစ်သည်။ အကြွင်းအကျန်များကို စားရခြင်း၊ အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် နေရခြင်း၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် ရေမချိုးရဲဘဲ နေရခြင်းများမှာ ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် အာဟာရချို့တဲ့ကာ ရေချိုးလိုက်ရုံနှင့် အအေးမိပြီး သေဆုံးနိုင်သည့် ဘဝမျိုးဖြစ်သည်။ အိမ်မရှိသဖြင့် ချမ်းအေးသောညများတွင် အခြားသူဖုန်းစားများနှင့် စုအိပ်ကာ အအေးဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရသည့် ဘဝမျိုးဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ အဆင့်အတန်းရှိသော်လည်း သာမန်လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူတောင်းစား တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် အခွင့်အရေးရှိပါက မိမိတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်ကို ဤဘဝမျိုး မရောက်စေလိုကြပေ။ သို့သော် ဤအချက်ကို လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံရန်မှာမူ ခက်ခဲလှသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကိုတော့ သစ္စာမဖောက်နိုင်ပါဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကို သစ္စာမဖောက်ဘူး"

"အဲဒီ စိတ်ကူးကို လက်လွှတ်လိုက်ပါတော့"

"အားလုံးပဲ... လောကမှာ ဘာမှ အပိုင်တွက်လို့ မရဘူး၊ အမှန်တရားဆိုတာ မသေချာဘူး။ လူ့သဘာဝဆိုတာ ရှုပ်ထွေးပြီး သွေးဆောင်မှုတွေရှေ့မှာ ယိုင်နဲ့တတ်တယ်။ ပါးစပ်က ပြောတာနဲ့ စိတ်ထဲက ထင်တာက တစ်ခြားစီ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ" လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးမြဲပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်၏ အကြည့်အောက်တွင် အကြီးအကဲများမှာ စိတ်မလုံသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြန်သည်။

"ငါကိုယ်တော်မှာ မင်းတို့အတွက် နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"

တံခါး ပြန်ပွင့်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လေးထောင့်သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးညှီနံ့ကြောင့် လူတိုင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ဘာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ဖွင့်မကြည့်တာလဲ"

အကြီးအကဲတစ်ဦးက သတ္တိမွေးကာ ရှေ့သို့ထွက်၍ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိတ်လန့်သွားကာ ကိုယ်ကိုပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ် ချောက်ချားသွားတော့သည်။

"အား... ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်..."

သူ၏ ညိုမည်းနေသော မျက်နှာမှာ လျှင်မြန်စွာဖြင့် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အခြားအကြီးအကဲများက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "ဘာ ဂိုဏ်းချုပ်လဲ... ဘာတွေ အော်နေတာလဲ"

"မင်းက အမြဲ သတ္တိရှိတဲ့ကောင်ပဲ၊ အခု ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ"

"နည်းနည်းပါးပါး ကြောက်ရုံနဲ့ 'ဂိုဏ်းချုပ်' လို့ အော်တာ... သိက္ခာကျလိုက်တာ"

"ငါတို့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖျက်နေတာပဲ"

သို့သော် ထိုအကြီးအကဲမှာမူ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "ကြည့်လိုက်... သွားကြည့်ကြစမ်းပါ! ဂိုဏ်းချုပ်က အဲဒီမှာ..."

အခြားအကြီးအကဲများလည်း နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သေတ္တာနားသို့ တိုး၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ သရဲစီးခံရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဦးခေါင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ်... သူ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား"

"သူ ဘယ်လို သေသွားတာလဲ"

သေတ္တာထဲတွင်မူ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဦးခေါင်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ဆံပင်များမှာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေကာ မျက်လုံးများမှာမူ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြူးကျယ်လျက် သေဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။