အခန်း (၃၀၀)

ထိုသွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော ခေါင်းပြတ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ပေ၊ သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် 'ဟုန်ချီဟိုင်' ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုမှပင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများသည် သူတို့ဂိုဏ်းချုပ်၏ သတင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤကာလပတ်လုံး မကြားခဲ့ရသနည်းဟူသော အဖြေကို သိရှိသွားကြတော့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် မဟာရှနိုင်ငံ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်လာပြီး - "အကြီးအကဲတို့... ငါကိုယ်တော် ပေးတဲ့ ဒီလက်ဆောင်ကို သဘောကျကြရဲ့လား"

အကြီးအကဲတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မင်း... မင်း ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်လိုက်တာလား"

"မှန်တာပေါ့" လင်းပိုင်ဖန်က အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲက ဆက်လက်အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မင်းနဲ့သူနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ရတာလဲ"

"ဘယ်သူက ရန်ငြိုးမရှိဘူးလို့ ပြောတာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည် - "ဒီလူယုတ်မာက ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်၊ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်နေရဲ့သားနဲ့ သိုင်းလောကရဲ့ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာကို လုံးဝမစောင့်ထိန်းဘဲ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ရိက္ခာတိုက်တွေကို မီးရှို့ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်"

"သူသာ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် မဟာရှရဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကြရမှာ။ ဒီလို ရူးသွပ် ယုတ်မာတဲ့ သူမျိုးကို ငါကိုယ်တော်က မသတ်ဘဲ ထားရမှာလား။ သူ့ကို မသတ်ရင် တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ"

သူဖုန်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများသည် တစ်ခုခုပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ကြသော်လည်း ပြောစရာစကား ရှာမတွေ့တော့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ဂိုဏ်းချုပ်က ထိုကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အမှုမျိုးကို တကယ်ပဲ လုပ်ခဲ့သည်ဆိုပါက ဤကဲ့သို့ အသတ်ခံရခြင်းမှာ ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ထောက်မထားသည့် ပင်မမဏ္ဍိုင်ကြီး မဟုတ်ပါလော။ သူသေဆုံးသွားပြီဆိုလျှင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ အကြီးအကဲများဖြစ်ကြသည့် သူတို့ကကော ဘယ်ကို ဆက်သွားရမည်နည်း။ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ကလဲ့စားချေရမည်လော။ သို့သော် သူတို့မှာ ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းအစရှိသလော။ ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများမှာ မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က - "ငါကိုယ်တော်နဲ့ မဟာရှနိုင်ငံကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူမှန်သမျှဟာ အဆုံးသတ် မကောင်းစေရဘူး။ ဒါဟာ အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ၊ အခုလည်း ဒီလိုပဲ၊ နောင်လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ။ ကောင်းကင်အဆင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကိုယ်တော် သတ်ဝံ့တယ်"

အကြီးအကဲများမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ အကြည့်ကိုပင် ရင်မဆိုင်ရဲကြတော့ပေ။

ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်က ထိုသွေးစိုနေသော ခေါင်းပြတ်ကြီးကို မမြင်ရစေရန် သေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှာ အနာဂတ်မရှိတော့ဘူး။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အထောက်အပံ့မရှိရင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းဟာ မကြာခင်မှာ ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ အကြီးအကဲတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေလည်း ထိခိုက်ကုန်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် အခုကတည်းက သခင်ကောင်း တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး အမှုထမ်းလိုက်တာက မကောင်းဘူးလား"

"ငါကိုယ်တော်ဟာ ပညာရှိပြီး သတ္တိဗျတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်ပါလို့ မပြောလိုပေမဲ့ ရက်ရောတဲ့ သခင်တစ်ယောက်ဆိုတာတော့ သေချာတယ်။ မင်းတို့ ရသင့်ရထိုက်တာထက် ပိုပြီး ငါကိုယ်တော် ပေးသနားမယ်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ရာထူး၊ တုနှိုင်းမဲ့သိုင်းကျမ်းတွေ၊ နတ်လက်နက်တွေနဲ့ နတ်ဆေးလုံးတွေ... ဒါတွေအားလုံးဟာ မင်းတို့အပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မရှိတဲ့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက သူတောင်းစားကြီးတွေ ဖြစ်နေတာထက်စာရင် ဒါက အများကြီး ပိုမကောင်းဘူးလား"

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အလျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြဆဲပဲ ဖြစ်သည်။ လင်းပိုင်ဖန်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် - "ဒါဟာ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ကိစ္စဆိုတော့ သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုမယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တော် နန်းတော်ကို အရင်ပြန်နှင့်မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြပါ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုရင် ငါကိုယ်တော်ဆီကို လာခဲ့ကြ"

လင်းပိုင်ဖန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အခြား အစေခံများကလည်း ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားကြရာ ထိုသွေးစိုနေသော ခေါင်းပြတ်ထည့်ထားသည့် သေတ္တာကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်ကာ အားအင်အားလုံး ဆုတ်ယုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

အကြီးအကဲတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - "ဒီအကြောင်းကို အပြင်လူတွေ မသိစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက အကြီးအကျယ်ကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်"

"ဟူး..."

အခြားအကြီးအကဲများကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုခေါင်းပြတ်ကို ပြန်လည်ယူဆောင်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် သင်္ဂြိုဟ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ထိုကိစ္စများ ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ညဦးယံ တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် အကြီးအကဲများသည် အနားယူရန် မိမိတို့အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ အနားယူခြင်းထက် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး အနာဂတ်လမ်းစကို ရှာဖွေရန် သီးသန့်နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအကြီးအကဲများထဲတွင် 'ကျိုးတာ့အို' အမည်ရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ပါဝင်သည်။ သူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၈၀ ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူဖုန်းစားဂိုဏ်းတွင် နှစ်ပေါင်း ၆၀ တိုင်တိုင် ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအပေါ်တွင် အလွန်တရာ သစ္စာရှိခဲ့ပြီး တစ်သက်လုံး မညည်းမညူ အလုပ်ကျွေးပြုခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထူးခြားသည့်ကိစ္စသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၌ပင် ဘဝနိဂုံးချုပ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့ဂိုဏ်းချုပ်မှာ မဟာရှ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းမှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရှိစဉ်က သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှာ သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်းအင်အားစု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်မရှိတော့လျှင်မူ လူအများက လှည့်ပင် မကြည့်ချင်သော ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းချုပ်ရှိစဉ်က ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့သော ရန်သူများကလည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝိုင်းဝန်းနှိပ်ကွပ်ကြမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ ထို့ကြောင့် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း ပြန်လည်ဦးမော့လာဖို့မှာ အလွန်တရာ ခဲယဉ်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း သူ၏ အနာဂတ်အတွက် လမ်းစရှာရတော့မည်။

"မဟာရှနိုင်ငံက ငါသွားဖို့အတွက် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်"

အကြီးအကဲကျိုးသည် ယနေ့ လင်းပိုင်ဖန် ပြသခဲ့သည့် အရာများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိရာ မျက်လုံးများ ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။ ရွှေတွေ ပြည့်နေတဲ့ အခန်း၊ နတ်ဘုံနတ်နန်းလို အိမ်ရာဝင်း၊ တုနှိုင်းမဲ့သိုင်းကျမ်းတွေနဲ့ နတ်လက်နက်တွေ... ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေလေသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် အသက်လည်း ကြီးလာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် စဉ်းစားပေးရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်သက်လုံး သူတောင်းစားအဖြစ် နေလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ သားမြေးများကိုမူ ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်စေချင်တော့ပေ။ မည်သူက လူဂုဏ်ထံ တင့်တင့်တယ်တယ် မနေချင်ဘဲ ရှိပါ့မည်နည်း။ အိမ်ထောင်ကျပြီး သားသမီး၊ မြေးမြစ်တွေနဲ့ ပျော်ရွှင်ချင်ကြတာချည်းပဲ မဟုတ်ပါလော။ သူ စဉ်းစားရင်းဖြင့် စိတ်နှလုံးမှာ မဟာရှနိုင်ငံဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ယိမ်းယိုင်လာတော့သည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ မျက်နှာပျက်သွားကာ "ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်မေးလိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ပြေးသွားသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စာအိတ်တစ်အိတ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် အကြီးအကဲများ စုရုံးကာ ဂိုဏ်းချုပ်သေဆုံးပြီးနောက် ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို ဆွေးနွေးကြသော်လည်း ကလဲ့စားချေဖို့ကိုမူ မည်သူမျှ ဖွင့်ဟမပြောရဲကြပေ။ နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အကြီးအကဲကျိုးသည် ထိုစာအိတ်ကို ယူဆောင်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းများစွာကို လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်သော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်လာသောအခါ တံခါးစောင့်က အကြီးအကဲကျိုးကို မြင်သည်နှင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးပြကာ - "ဒါ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက အကြီးအကဲကျိုး မဟုတ်လား။ အရှင်မင်းမြတ်က စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

"ကောင်းပြီ... လမ်းပြပေးပါ" ဟု အကြီးအကဲကျိုးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အတွင်းဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲကျိုးမှာ အံ့သြသွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် လင်းပိုင်ဖန်သာမက သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိသော အကြီးအကဲ ၇ ဦးလုံးကိုပါ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အကြီးအကဲ ၈ ဦးလုံး တစ်ယောက်မကျန် ရောက်ရှိနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

အကြီးအကဲကျိုးကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြသည်။ လင်းပိုင်ဖန်ကမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆီးကြိုလိုက်သည် - "အကြီးအကဲကျိုး ရောက်လာပြီပဲ။ ဒီမှာ ထိုင်ပါဦး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းမြတ်" အကြီးအကဲကျိုးက ဦးညွှတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည် - "အားလုံးစုံစုံလင်လင် ရှိနေကြတာကို မြင်ရလို့ ငါကိုယ်တော် သိပ်ဝမ်းသာတယ်။ အကြီးအကဲတို့ဟာ အမျှော်အမြင်ရှိတဲ့ သူတွေဖြစ်လို့ ငါကိုယ်တော် စိတ်အေးရပြီ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်လာကြတယ်ဆိုကတည်းက မဟာရှရဲ့ အလားအလာကို မြင်ပြီး ငါကိုယ်တော်ထံမှာ အမှုထမ်းချင်ကြလို့ပဲ။ မင်းတို့ ငါကိုယ်တော်အပေါ် ယုံကြည်တဲ့အတွက် ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို စိတ်မပျက်စေရဘူး"

လင်းပိုင်ဖန် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ လူများက သေတ္တာများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာကြပြန်သည်။ သေတ္တာများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရွှေတုံးရွှေခဲများမှာ အကြီးအကဲများ၏ မျက်လုံးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျိန်းစပ်သွားစေပြန်သည်။

"ဒါကတော့ မင်းတို့ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ တစ်ယောက်ကို ရွှေတေး တစ်သောင်းစီ ပေးသနားမယ်"

အကြီးအကဲများမှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားကြသည် - "အရှင်မင်းမြတ်... ဒါက အရမ်းများလွန်းပါတယ်"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ရသေးဘဲနဲ့ ဒါတွေကို မယူထိုက်ပါဘူး"

လင်းပိုင်ဖန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ကာပြလိုက်ကာ - "ရပါတယ်၊ ပေးရင် ယူလိုက်ကြပါ။ မကြာခင် မင်းတို့ ဒီမှာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြရမှာဆိုတော့ အခြေချဖို့ ငွေလိုမှာပေါ့"

အကြီးအကဲများမှာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိကြတော့သည် - 'ဘုရားရေ...'

အခြေချဖို့အတွက် ရွှေတေး တစ်သောင်းတဲ့လား၊ ဒါက အခြေချရုံတင်မကဘူး၊ အိမ်တွေ အများကြီးတောင် ဝယ်လို့ရတဲ့ ပမာဏပဲ မဟုတ်ပါလော?။