အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း (၂၁) စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ

​လုံချန်းသည် အပေါ်သို့ ပျံမတက်မီ အနာဂတ်အတွက် ရွှေရောင်အသီးအချို့ကို ဆွတ်ခူးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အသီးပင်ဆီသို့ သွားကာ အသီးအားလုံးကို ဆွတ်ခူးပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။

​ရွှေရောင်အသီးအားလုံးကို လက်စွပ်ထဲ ထည့်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ရေကန်ဘေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယခုမူ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပျံတက်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သော ဤအတွေ့အကြုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေမှ ရှုခင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

​နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံများကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ကျောပြင်တွင် လှပသော အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ဖက်မှာ ရွှေရောင်ဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ဖက်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် စတင်ပျံသန်းလိုက်ရာ လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပျံသန်းမှုအရှိန် တိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် လုံချန်း အလွန်ဝမ်းသာနေမိသည်။ သူ အိမ်တော်ထဲကို ဝင်သွားချိန်တွင် လုံစု၏ မျက်နှာမည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ မြင်ချင်လှပြီဖြစ်သည်။ ထိုမျက်နှာအမူအရာမှာ တကယ့်ကို တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

​သို့သော် လုံချန်းသည် မီတာ ၅၀ ခန့် အမြင့်သို့ ပျံတက်မိရုံရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် အနာတရ သိပ်မရခဲ့ပေ။

​"အား... စက္ကန့်ပိုင်းလေး ပျံလိုက်ရတာနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ ချီတွေ အကုန်ကုန်သွားတာလား။ ဒီလိုဆို ငါ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ပြန်လို့ရမှာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်း မီတာ ၅၀ အမြင့်ရောက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ချီ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအတောင်ပံများသည် စွမ်းအင် အလွန်အမင်း စားသုံးသောကြောင့် စွမ်းအင်ထောက်ပံ့မှု ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် အတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းပညာသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ ချီ အားလုံးကို စုပ်ယူသွားနိုင်ကြောင်း လုံချန်း နားလည်လိုက်သည်။

​"ဒီသိုင်းပညာက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို အစွမ်းထက်ပေမဲ့၊ ချီ စားသုံးမှုကလည်း တကယ့်ကို မြင့်မားတာပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်ဖို့ဆိုရင် ငါ အရင်ထက် ပိုသန်မာလာဖို့ လိုမယ်။ ဒါမှ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်ထိ ပျံတက်နိုင်မယ့် စွမ်းအင် ရှိမှာ" လုံချန်းက တစ်ကိုယ်တည်း ပြောလိုက်သည်။

​'ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ၊ လုံစုကို သတ်ဖို့အတွက် ငါ့မှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားတွေ လိုအပ်နေတာပဲလေ' သူ ဆက်တွေးလိုက်သည်။

​သူ၏ အိမ်ပြန်မည့် အစီအစဉ်မှာ အားနည်းမှုကြောင့် ကြန့်ကြာသွားသဖြင့် လုံချန်းသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခဏမျှ ထိုင်နေမိသည်။ ထို့နောက် ကျင့်စဉ်မကျင့်မီ စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေရန် ရေကန်ထဲတွင် ရေကူးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် အဝတ်အစားများ အကုန်ချွတ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ ခဏကြာ ရေကူးပြီးနောက် ဤရေကန်၏ စိမ်းဖန့်ဖန့်အရောင်အပြင် အခြားထူးခြားသည့်အချက်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

​ပထမဆုံး လုံစုက သူ့ကို တွန်းချလိုက်စဉ်က သူသည် အသက်ရှင်ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေရသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုစဉ်က သူသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့်လည်းကောင်း ဤအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခုမူ ရေကူးနေစဉ်တွင် ဤရေကန်မှာ ကျင့်ကြံချိန်ကို လျှော့ချပေးနိုင်သည့် တိုက်ရိုက်စုပ်ယူနိုင်သော သန့်စင်သည့် ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ဘာလို့ ဒီရေကန်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ချီ တွေက အပြင်က လေထဲမှာထက် ပိုများနေရတာလဲ" လုံချန်း စဉ်းစားနေမိသည်။

​အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံချန်း အဖြေတစ်ခု ရလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် ရေကန်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ဤရေကန်ထဲသို့ သန့်စင်သော ချီ များ ထောက်ပံ့ပေးနေသည့် အရင်းအမြစ်တစ်ခုခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ပို၍ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သဖြင့် ထိုစွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​အကယ်၍ သူသာ ထိုစွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကို ရရှိခဲ့ပါက၊ လေထဲမှ ချီ ကို စုပ်ယူခြင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သည့်နှုန်းဖြင့် သန့်စင်သော ချီ များကို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူကာ ကျင့်ကြံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် အိမ်သို့ ပို၍ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

​လုံချန်းသည် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ရေကန်အောက်ခြေသို့ ငုပ်လျှိုးသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အသက်ရှူခြင်းကို အချိန်အတော်ကြာ အောင့်ထားနိုင်ပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာအထိ ဆင်းသွားနိုင်သည်။ မီတာ ၁၀၀ ခန့် အနက်သို့ ရောက်သည့်အခါ အဝေးတစ်နေရာမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအလင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ကူးခတ်သွားသည်။ နောက်ထပ် မီတာ ၅၀ ခန့် ငုပ်ဆင်းပြီးနောက် ထိုအလင်းမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ရေကန်အောက်ခြေရှိ နေရာတစ်ခုတွင် တောက်ပနေသော အပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုပုံဆောင်ခဲကို ကောက်ယူကာ လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ရှာဖွေပြန်သည်။ ထပ်မံ ရှာဖွေပြီးနောက် ရှေ့ကတစ်ခုနှင့် တူညီသော နောက်ထပ် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခဲကို သူ တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ သူသည် ၎င်းကိုလည်း ကောက်ယူကာ ဆက်လက်ရှာဖွေသော်လည်း မည်မျှရှာရှာ ထပ်မတွေ့တော့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ အသက်ရှူအောင့်ထားနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။

​ထို့ကြောင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။

​ဝတ်ပြီးနောက် သူ ရရှိခဲ့သော အပြာရောင်ပုံဆောင်ခဲ နှစ်ခဲအနက် တစ်ခဲကို ထုတ်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။

​"နောက်ဆုံးတော့ ငါ သိတဲ့အရာတစ်ခု တွေ့ပြီပဲ။ ဒါတွေ ရှိနေပြီဆိုရင်တော့ ငါ အိမ်ကို ပိုမြန်မြန် ပြန်နိုင်တော့မယ်" ဟု လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုပုံဆောင်ခဲများကို စွမ်းအင် ပုံဆောင်ခဲအဖြစ် မှတ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲများသည် သဘာဝတရား၏ သန့်စင်သော ချီများ ခဲသွားရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကျင့်ကြံရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သလို ကျင့်ကြံသူများအကြား ငွေကြေးအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် လူတိုင်း အလွန်လိုချင်ကြသည်။

​သို့သော် လုံချန်း ရရှိထားသော စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲများမှာမူ အလွန်ထူးခြားနေသည်။ သူ စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ အမျိုးမျိုးရှိပြီး၊ အသုံးအများဆုံးမှာ အနိမ့်စားအဆင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အထက်တွင် အထက်တန်းအဆင့်၊ အထွက်အထိပ်အဆင့် နှင့် နောက်ဆုံး အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် ဟူ၍ ရှိသည်။

​အဆင့်မြင့် ပုံဆောင်ခဲများမှာ အလွန်ရှားပါးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ အနိမ့်စားအဆင့်ကိုသာ သုံးကြရသည်။ ဤကမ္ဘာ၏ လဲလှယ်နှုန်းအရ အထက်တန်းအဆင့် တစ်ခုသည် အနိမ့်စားအဆင့် တစ်ထောင်နှင့် ညီမျှပြီး၊ အထွက်အထိပ်အဆင့် တစ်ခုသည် အထက်တန်းအဆင့် တစ်ရာနှင့် ညီမျှသည်။

​ဒဏ္ဍာရီလာ အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့်မှာမူ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီအဖြစ်သာ တည်ရှိတော့သည်။ ၎င်းကို လူမြင်ကွင်းတွင် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်က ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လေလံတင်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် အထွက်အထိပ်အဆင့် ပုံဆောင်ခဲ တစ်ရာထက်ပင် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

​လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည့်အရာများမှာ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့် ပုံဆောင်ခဲများပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ပညာရှိရှိ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။

အခန်း (၂၂) သိုင်းဝိညာဉ်

​လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ နှစ်ခဲ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

​"ငါသာ ဒီအမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ နှစ်ခဲကို လဲလှယ်လိုက်ရင် အနိမ့်စားအဆင့် ပုံဆောင်ခဲ သန်းနှစ်ဆယ်လောက် ရမှာပဲ။ ဒါတွေကို ငွေကြေးအဖြစ် သုံးမယ်ဆိုရင် ငါဟာ ဒီနိုင်ငံမှာ အချမ်းသာဆုံးလူ ဖြစ်လာပြီး ဧကရာဇ်တောင် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးက ကျင့်ကြံမှုမှာ ကူညီပေးနိုင်တာပဲ" လုံချန်းသည် ဤပုံဆောင်ခဲနှစ်ခု၏ တန်ဖိုးကို တွေးတောရင်း အံ့ဩနေမိသည်။

​ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံချန်းသည် ဤပုံဆောင်ခဲကို ငွေအဖြစ် မသုံးဘဲ ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ်အဖြစ်သာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်နိုင်ရန် အပေါ်သို့ ပျံတက်နိုင်ရန်အတွက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အဆင့်တက်ရန် လိုအပ်သည်။

​"ဒီစွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေကို သုံးရင် ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကို အများကြီး မြှင့်တင်နိုင်မှာပဲ" လုံချန်းက နက်ပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲများကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲကို လက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ အမည်မဲ့ကျင့်စဉ်အတိုင်း စတင်ကျင့်ကြံလေသည်။ သူသည် ချီ စွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက် စုပ်ယူနေသော်လည်း စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲအတွင်းရှိ ချီ များမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ အသုံးခံပေလိမ့်မည်။

​ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် သူ၏ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့ကို သိုင်းဝိညာဉ် အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း လုံချန်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လုံချန်းသည် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲမှ ချီ များကို သူ၏ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းအတိုင်း စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်သည်။

​၆ နာရီခန့် ကြာအောင် ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့တွင် အပြောင်းအလဲအနည်းငယ် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့သည် အရွယ်အစား ကြီးမားလာသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အရွယ်အစား တိုးလာခြင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အပြောင်းအလဲမှာ ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းများ စတင်ပေါ်လာသည်။ ထိုအက်ကြောင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဝိညာဉ်မျိုးစေ့ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

​အက်ကြောင်းများ အကုန်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလင်းများ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်မျိုးစေ့ မရှိတော့ဘဲ သေးငယ်သော လူသားပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်လေး တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ခဏရပ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီသိုင်းဝိညာဉ်က ငါကြားဖူးတာတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် ကွဲပြားနေရတာလဲ" လုံချန်းသည် အဆင့်တက်သွားသဖြင့် အစပိုင်းတွင် ဝမ်းသာသော်လည်း သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩသလို ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်သွားရသည်။

​ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သိုင်းဝိညာဉ် ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ ၎င်းသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိပြီး အခြားဘာမှ မပါဝင်ကြောင်း လုံချန်း သိထားသည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာမူ ကွဲပြားနေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဆင်ယင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် သွေးနီရောင် ဓားရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် စစ်နတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။

​ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုးကို လုံချန်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ လုံထျန်း ဖတ်ခဲ့ဖူးသော မည်သည့်စာအုပ်ထဲတွင်မှလည်း ဤအကြောင်း မပါဝင်ပေ။ သို့သော် လုံချန်းက ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်က တမူထူးခြားနေခြင်းမှာ ပို၍ပင် ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​"ချပ်ဝတ်နဲ့ ဓားကို ခဏထားဦး၊ ပိုပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်စရာ ကောင်းတာက သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်ပဲ။ အခု ငါ့ဝိညာဉ်က လုံထျန်းထဲမှာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ မူလရုပ်ရည်နဲ့ ပိုတူမယ်ထင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ပဲ တူနေတုန်းပဲလား?" လုံချန်းက မိမိဘာသာ ပြောနေမိသည်။

​သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ် ရုပ်သွင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး လုံချန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် လုံထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် သိုင်းဝိညာဉ်သည် သူ၏ မူလဘဝမှ ရုပ်ရည်နှင့် တူလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ လုံထျန်းနှင့် ပိုတူနေသည်။ ၎င်းတွင် တောက်ပသော ရွှေရောင်မျက်လုံးများ၊ အနက်ရောင် ဆံနွယ်များနှင့် ချောမောသော မျက်နှာ ရှိနေသည်။

​သို့သော် လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် လုံချန်း၏ မူလရုပ်ရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် ကွဲပြားနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ပိုမိုတူညီလာစေရန်အတွက် သူ နောက်ထပ် အဆင့်များစွာ တက်လှမ်းရန် လိုအပ်မည်ကို လုံချန်း သိလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို စူးစမ်းနေသော စိတ်အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

​လုံချန်း သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးအရောင်မှာ ရွှေရောင်မှ အနီရောင်သို့ မိုက်ခရိုစက္ကန့်ပိုင်းမျှ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

​လုံချန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲကို ကြည့်လိုက်ရာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် ကျင့်ကြံရန် စွမ်းအင်များစွာ ကျန်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် လုံချန်း မသိသည်မှာ သာမန် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ချီ များကို စုပ်ယူနိုင်ရန် သုံးရက်တိတိ ကျင့်ကြံရမည်ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းမှာမူ ၆ နာရီသာ ကြာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဤမျှ မြန်ဆန်သော စုပ်ယူမှုနှုန်းမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူ၏ ပါရမီကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်စဉ်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း အဓိကမှာ သူ၏ ခရမ်းရောင်သွေး​ကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုံချန်း၏ သွေးအနည်းငယ်သာ ခရမ်းရောင် ပြောင်းလဲနေသေးသော်လည်း ၎င်းသည်ပင် သူ၏ စုပ်ယူမှုအရှိန်ကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးရန် လုံလောက်နေသည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအကြောင်းများကို ဘာမှမသိဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

​လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေ၌ ကျင့်ကြံရင်း သန်မာလာနေစဉ်၊ လုံမျိုးနွယ်စုမှာမူ မြို့တစ်ခွင်၌ သူ့ကိုရော ထူယွဲ့ကိုပါ လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အခြားသူတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူသည် လုံချန်းအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံမျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်းထဲတွင် လုံစုသည် စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။

​'ဒီအရူးမ ထူယွဲ့၊ သူ့လူတွေကို သေချာ မထိန်းနိုင်တာ သူ့အမှားပဲ။ သူသာ ဒီလောက် အသုံးမကျရင် ဒီနေ့ ငါ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ လုံရန်ကို အကုန်သွားပြောတဲ့ ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့လူတွေ သူ့အဖွဲ့ထဲမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ။ သူတို့ သံသယဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒီအမှိုက် လုံချန်းကို ရှာနေတာ မပြီးမချင်း ပါးစပ်ပိတ်နေရမှာပေါ့' လုံစုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်ရင်း တွေးနေမိသည်။

​လူတိုင်း လုံချန်းကို ရှာနေချိန်တွင် လုံစုသည် သူ၏ခြံဝန်းထဲ၌သာ အောင်းနေခဲ့သည်။ လုံချန်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင် သေနေပြီဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ရှာတွေ့မည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးထားသောကြောင့် အစပိုင်းတွင် မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လုံမျိုးနွယ်စုက ထူယွဲ့ကိုပါ စတင်ရှာဖွေနေပြီဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ လုံစု စိုးရိမ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံစုသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သူ၏ဖခင်၏ ခြံဝန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထဲမဝင်မီ လုံစုသည် သူ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို တည်ငြိမ်သောအသွင်သို့ အမြန်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်းကို စိုးရိမ်နေသည့်ဟန် ဆောင်ကာ လုံချန်းအား ရှာဖွေမှု အခြေအနေကို လုံဟွားအား မေးမြန်းခဲ့သည်။

​လုံဟွားက စစ်သားတစ်ဦး ထူယွဲ့ကို သံသယဝင်ပုံမှသည် လုံရန်အား ထိုအကြောင်း သတင်းပို့ပုံနှင့် တောင်ဘက်တံခါးတွင် မိနစ် ၂၀ ကြာ လုံခြုံရေး လစ်ဟင်းခဲ့မှုများအထိ အခြေအနေအားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။

​လုံဟွားက လုံချန်း ပျောက်ဆုံးမှုအတွက် ထူယွဲ့တွင် တာဝန်ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ထင်သော်လည်း သူမက ဘာကြောင့် ဤသို့ လုပ်ရသနည်းဆိုသည်ကိုမူ နားမလည်နိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ လုံစုသည် ဘာမှမသိသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး သူ၏ခြံဝန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လုံစုသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်။