အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 3 Ch. 23-24
အခန်း (၂၃) ထူယွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
တံခါးခေါက်သံကြောင့် လုံစု အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အစေခံအား တံခါးဖွင့်ပေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အစေခံသည် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။
"သခင်လေး... ကင်းစောင့်တစ်ယောက် လာပေးတာပါ။ လူတစ်ယောက်က ဒီစာကို သခင်လေးလက်ထဲ တိုက်ရိုက်ရောက်အောင် ပေးခိုင်းလိုက်တာလို့ ပြောပါတယ်။ ဒါက အရမ်းအရေးကြီးပြီးတော့ သခင်လေးဆီ ဒီစာမရောက်ဘူးဆိုတာ သိသွားရင် သူ နောင်တရလိမ့်မယ်လို့လည်း မှာသွားပါတယ်" ဟု အစေခံက စာကိုကမ်းပေးရင်း ပြောပြသည်။
"ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ရပြီ" လုံစုက စာကို ခဏမျှကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စာကိုဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ စာမှာ အလွန်မရှည်သော်လည်း ဖတ်နေစဉ်အတွင်း လုံစု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
စာထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ-
'သခင်လေးစု...
မနေ့ညက ကျွန်မ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုအပြင်ဘက်ကို ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က သစ္စာဖောက်ပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လုံရန်ကို အကုန်ပြောပြလိုက်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်။ အခုတော့ လုံမျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်းက ကျွန်မကို လိုက်ရှာနေကြပါပြီ။
ကျွန်မ လုံမျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်လာလို့ မရတော့မှန်း သိပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကနေ လွတ်အောင် တခြားမြို့တစ်ခုခုကို ထွက်ပြေးတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင်မှာ သခင်လေးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တွေ့ချင်ပါသေးတယ်။
သခင်လေးနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေအတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ကျွန်မ အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားနေမှာပါ။ မသွားခင်မှာ သခင်လေးနဲ့ နောက်ဆုံးအမှတ်တရတစ်ခု ဖန်တီးချင်လို့ပါ။
ကျွန်မ နဂါးမြို့တော် အနောက်ဘက်က သတ္တိခဲ သိုင်းသမားများ တည်းခိုခန်းမှာ မနက်ဖြန်မနက်အထိ စောင့်နေပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာတွေ့ပေးပါ။
သခင်လေးကို ချစ်ခင်လျက်
ထူယွဲ့'
လုံစုသည် စာကိုဖတ်ပြီးနောက် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နဂါးမြို့တော်၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ အတွေးနက်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
"အနောက်ဘက်က တည်းခိုခန်းမှာလား... အဲဒီနေရာက လူတွေ အရမ်းရှုပ်ပြီး လူရမ်းကားတွေ များပေမဲ့ ပုန်းကွယ်ဖို့တော့ နေရာကောင်းပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထူယွဲ့တစ်ယောက် အခုထိ လုံမျိုးနွယ်စု လက်ထဲကနေ လွတ်နေတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ" လုံစု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
'လုံမျိုးနွယ်စုက လူတွေက လုံထျန်းနဲ့ ထူယွဲ့ကို နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ရှာနေတာ။ အခုချိန် အပြင်ထွက်တာက အန္တရာယ်များသလို ငါ့အပေါ်မှာလည်း သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သွားဖို့တော့ လိုအပ်တယ်။ မင်းက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာဆိုတော့ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငါ လာတွေ့ပါ့မယ်' လုံစု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် လုံစုသည် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ဖခင် လုံဟွားအား ပစ္စည်းအချို့ သွားဝယ်စရာရှိသည်ဟု အကြောင်းပြကာ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် ရထားလုံးပေါ်တက်၍ ရထားလုံးမောင်းသူအား သွားရမည့်နေရာကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
လုံစုသည် သူ၏ပြဿနာများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လုံချန်းမှာမူ အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနေသည်။
လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်၏ ဒုတိယအဆင့် အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဆင့်တက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုံစုသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်လျက် သတ္တိခဲ သိုင်းသမားများ တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ သာမန်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာသို့ ရထားလုံးဖြင့်လည်း မလာခဲ့ပေ။
နဂါးမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို လူသူကင်းရှင်းသော နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ရထားလုံးမောင်းသူအား သူ့ကိုမစောင့်ဘဲ မြို့ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေရန်နှင့် နောက်ထပ် ၃ နာရီအကြာမှ ဤနေရာ၌ ပြန်ဆုံရန် မှာကြားကာ ဆင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံစုသည် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်စဉ် မည်သူမျှ မမှတ်မိစေရန် ရထားလုံးထဲမှာပင် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ လူအုပ်ကြီးမှာ သောက်စားကာ စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
"ဒီနေရာက တကယ့်ကို ညစ်ပတ်ပြီး လူရှုပ်တာပဲ" လုံစုက ထူယွဲ့ကို လိုက်ရှာရင်း တွေးနေမိသည်။ ဤနေရာတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော သိုင်းသမားများစွာ လာရောက်လေ့ရှိသဖြင့် သူ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားခြင်းကို မည်သူမျှ ထူးထူးခြားခြား ဂရုမစိုက်ကြပေ။
လုံစုသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေစဉ် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ခြုံထားပြီး မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသည်။ သို့သော် လုံစုသည် ထိုသူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ရင်းနှီးနေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လုံစုသည် ထိုအမျိုးသမီးအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ဘေးတွင်ရပ်လျက် "ယွဲ့လား" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
"သခင်လေးစုလား" ထိုသူက အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အသံဖြင့် ပြန်ထူးသည်။
"အင်း... ငါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ရှာတွေ့ပြီ" လုံစုက ပြောရင်း ထူယွဲ့၏ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
"သခင်လေး... အပေါ်က ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲကို သွားရအောင်။ အဲဒီမှာဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောလို့ရတယ်" ထူယွဲ့က လုံစု၏လက်ကို ကိုင်၍ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ထူယွဲ့သည် တံခါးကိုပိတ်ကာ မျက်နှာဖုံးနှင့် ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်အတိုင်းပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်ရာ လုံစုမှာ သူမ၏ ရင်သားအစုံကို မသိမသာ ခိုးကြည့်မိသွားသည်။
"လုံမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ လက်ထဲကနေ ပုန်းနေရတာ တကယ့်ကို ခက်ခဲခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံပေးရင် ဘာအထောက်အထားမှ မလိုဘဲ အခန်းငှားလို့ရတဲ့ ဒီတည်းခိုခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ တခြားတစ်နေရာမှာ ပုန်းနေတုန်းက လုံမျိုးနွယ်စု သိုင်းသမားတွေ ဒီနေရာကို တစ်ခါလာစစ်ပြီးသွားပြီ" ထူယွဲ့က သူမ မည်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ပုန်းကွယ်ခဲ့ရသည်ကို အသေးစိတ် ပြောပြသည်။
လုံစုသည် သူမ ဤမျှကြာအောင် မည်သို့ ပုန်းနေနိုင်သည်ကို သိရှိကာ အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင်မူ ကြာကြာပုန်းနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။
"ထူယွဲ့... ငါ့ကြောင့် မင်း ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခရောက်ရတဲ့အတွက် ငါ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး" လုံစုက အားနာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ် သခင်လေးရယ်၊ သခင်လေးအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အခုလောလောဆယ် ဒီမြို့မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ပေမဲ့ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အထိ တခြားမြို့မှာ သွားနေပြီးမှ ပြန်လာပါ့မယ်" ထူယွဲ့က ပြန်ပြောသည်။
"ကျွန်မ ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်ပေမဲ့ သခင်လေးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တွေ့ချင်လို့ စောင့်နေတာ။ သခင်လေး လာ မလာတောင် မသေချာဘူး။ အခုလို လာတွေ့တာ မြင်ရလို့ ကျွန်မ တကယ် ပျော်ပါတယ်" ပြောရင်းဖြင့် ထူယွဲ့က လုံစုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။
လုံစုသည် သူမ၏ ကြီးမားနူးညံ့သော ရင်အစုံမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပူးကပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူကလည်း သူမကို ပြန်လည်ဖက်တွဲလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်လို့ရပါတယ် ယွဲ့အာ" ထိုသို့ ပြောကာ လုံစုက သူမကို နမ်းလိုက်တော့သည်။
လုံချန်းက ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ လုံစုက ထူယွဲ့နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ဝေးကွာသော အရပ်မှ နဂါးမြို့တော်ဆီသို့ လရောင်ငန်းဟု ခေါ်သော ဝိညာဉ်အဆင့် သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းလာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၂၄) နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခုလား
လုံစုသည် ထူယွဲ့ကို စတင်နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် လက်များကို သူမ၏ကျောပြင်ထက်တွင် အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း တင်ပါးများဆီသို့ ပို့ဆောင်ကာ ကစားနေတော့သည်။ အတန်ကြာ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွာသွားကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်ဝန်းချင်း ဆုံကြည့်လိုက်ကြသည်။
လုံစုသည် ထူယွဲ့၏ အဝတ်အစားများကိုရော သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပါ ချွတ်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားကြသည်။ လုံစုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငမ်းငမ်းတက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမကို ပွေ့ချီကာ ခုတင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင်မူ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံဆဲဖြစ်ကာ လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏကပင် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း တတိယအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အထိတောင် ဒီစွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲထဲက ချီ စွမ်းအင် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သုံးရသေးတယ်။ နောက်ထပ် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျန်သေးတာပဲ။ ပြီးတော့ အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် ပုံဆောင်ခဲ နောက်ထပ်တစ်လုံးလည်း ရှိသေးတယ်။ ငါ အဆင့်တွေ အများကြီး ထပ်တက်နိုင်ဦးမှာပဲ" လုံချန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ပုံဆောင်ခဲကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။
လုံစုသည် ထူယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ခုတင်ပေါ်တွင် တစ်နာရီခန့် အတူရှိနေပြီးနောက် နှစ်ဦးသား မောပန်းနေကြသည်။ ထူယွဲ့က လုံစုကို ချစ်မြတ်နိုးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေစဉ် လုံစုကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
လုံစုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တစ်ဖန်ပြန်နမ်းလိုက်ပြီး ကျန်သောလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ရင်သားများကို ဆော့ကစားနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် ထူယွဲ့၏ အနားမှ ခွာကာ ထရပ်လိုက်သည်။
"ငါ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ" လုံစုက အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထူယွဲ့သည် နောက်ထပ် အတူရှိချင်သေးသည့် အမူအရာ ရှိသော်လည်း လက်လျှော့လိုက်ကာ သူမပါ ထလိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ ရှိနေရတာ တကယ် ကောင်းပါတယ် ထူယွဲ့၊ ငါ မင်းကို လွမ်းနေမှာပါ" လုံစုက သူမကို ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း သခင်လေးစုကို လွမ်းနေမှာပါ၊ ကျွန်မ..." ထူယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း လမ်းဝက်တွင် ရပ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဏတာမျှ စွဲလန်းနှစ်သက်မှုမှသည် ရုတ်တရက် ရင်ကွဲနာကျကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားမြှောင်တစ်လက် အထိုးခံထားရပြီး သွေးများ စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာလို့လဲ..." ထူယွဲ့သည် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လုံစုကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက တကယ့်ကို သဘောကောင်းပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ ထူယွဲ့။ မင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး အသုံးချချင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းက ငါ့အတွက် အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ လုံရန်က ငါ့ဆီကို ရောက်လာနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စက မင်းပဲလေ။ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် မင်း သေမှ ဖြစ်မယ်" လုံစုက သူမကို ရက်စက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နာရီအတွက် ကျေးဇူးပဲ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကစားရတာ တကယ် အရသာရှိတယ်" လုံစုက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ထူယွဲ့သည် ချစ်ခင်မြတ်နိုးလှသော ဇနီးသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ လုံစု၏ ပါးပြင်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ထိတွေ့ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
အကယ်၍ ထူယွဲ့သာ သတိရှိခဲ့မည်ဆိုပါက လုံစု၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိပြီး အသက်ရှင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း သတ္တမအဆင့်ဖြစ်ပြီး လုံစုမှာ အဋ္ဌမအဆင့်သာ ဖြစ်သောကြောင့် အဆင့်တစ်ဆင့်သာ ကွာခြားသည်။ သို့သော် လုံစုက သူမကို သတ်လိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့သဖြင့် သူမတွင် မည်သည့် ကာကွယ်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။
"ကဲ... အခုဆိုရင် ငါ့ဆီကို ရောက်လာနိုင်မယ့် သဲလွန်စ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ အရင်ဆုံး ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်" လုံစုသည် ထူယွဲ့ကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာဖုံး ပြန်စွပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လုံစုသည် တည်းခိုခန်းထဲမှ အခက်အခဲမရှိ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ရထားလုံး စောင့်နေရမည့် နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
ရထားလုံးမှာ သူ မှာထားသည့် နေရာ၌ပင် အတိအကျ စောင့်နေသည်။ လုံစုသည် ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ကာ မျက်နှာဖုံးနှင့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ သူ၏ ခမ်းနားသော ရွှေရောင်ဝတ်စုံများကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရထားလုံးမောင်းသူအား အိမ်သို့ ပြန်မောင်းရန် ခိုင်းလိုက်ရာ ရထားလုံးသည် လုံမျိုးနွယ်စု အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင်မူ လုံချန်းသည် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ ပထမဆုံး အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ မကုန်ဆုံးမီမှာပင် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း တတိယအဆင့် အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ယနေ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်တက်သည်များ မြန်လွန်းနေသဖြင့် သူ၏ အဆင့်ကို ခိုင်မာအောင် အရင်လုပ်သင့်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ ညအချိန်သို့လည်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ထရပ်ကာ ကိုယ်လက်အကြောဆန့်ပြီးနောက် ရေကန်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရေကန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ လုံမျိုးနွယ်စုတွင် မရှိခြင်းက လူတိုင်း၏ဘဝအပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်နေမည်နည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။ လုံထျန်း၏ မိခင်နှင့် သူ၏အဖိုးတို့မှာ သူ့အတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေကြမည်ကိုလည်း သူ သိသည်။
"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ပေမဲ့၊ အခု ကျွန်တော်က လုံထျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိသားစုဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ကို အကြာကြီး စိုးရိမ်မနေစေရပါဘူး" လုံချန်းသည် လုံမျိုးနွယ်စုရှိရာ ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် လုံချန်း၏ ဗိုက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ အစာမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် ပြုံးလျက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေရောင်အသီးများကို ထုတ်ယူကာ စားလိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် အိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုညတွင် လုံချန်းသည် နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ပြန်သည်။ သို့သော် ယခင်အိပ်မက်နှင့် ကွဲပြားသည်။ ယခင်က အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤအိပ်မက်တွင်မူ လုံချန်းသည် လှပသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကြီးမားခိုင်ခံ့လှသည့် အဆောက်အဦးကြီးများ ရှိနေသည်။
သို့သော် ထိုမြို့တော်တွင် ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေသည်။ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ကာ ဓားများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သန်မာသော ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာသည် လူတစ်ယောက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားနေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနိုင်ကြသဖြင့် မည်မျှ အစွမ်းထက်မည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ပေ။
ထိုကျင့်ကြံသူများ ဝိုင်းအုံသွားနေသည့် လူမှာမူ သွေးနီရောင် မျက်ဝန်း၊ နီရဲသော ဆံနွယ် နှင့် ချောမောကာ မိစ္ဆာဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခင်အိပ်မက်တွင် မြင်ခဲ့ရသော သူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ သွေးနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။ ယခင်အိမ်မက်တွင် ထိုလူမှာ ချောမောသော ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း ယခုမူ သူသည် သွေးဆာနေကာ တစ်စုံတစ်ခု သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ကာ လမ်းတွင် တွေ့သမျှ နတ်ဘုရားအားလုံးကို အတားအဆီးများသဖွယ် သတ်ဖြတ်သွားတော့သည်။ သူသည် မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်သွားနေသည်။