အခန်း (၂၅-၂၆)

Vol. 3 Ch. 25-26

အခန်း (၂၅) လျင်မြန်သော အဆင့်တက်လှမ်းမှုများ

ထိုနီရဲသောဆံနွယ်နှင့် လူသားသည် ရန်သူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုံချန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဤလူသားသည် ဒေါသထွက်လာသည့်အခါ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် တူလှသည် ဟူသော အချက်ပင်။

ထိုလူ၏ လက်ထဲတွင် သွေးနီရောင် ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးအချို့ ရှိနေသည်။ ထိုစာလုံးများသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လုံချန်း နားမလည်နိုင်ပေ။ ထိုဓားဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးခြင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မည်သူမျှ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။

ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဟင်းလင်းပြင်များပင် ကွေးညွတ်သွားပြီး ဓားသွားရွေ့လျားရာ နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ရန်သူများဆီသို့ ပိုင်းချလိုက်ရာ တစ်ကွက်တည်းဖြင့် လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် သေဆုံးသွားကြသည်။

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ဝတ် ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုမိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ စုပေါင်းအင်အားဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်ကြသော်လည်း ထိုလူ၏ ရှေ့ဆက်မှုကို မတားဆီးနိုင်ကြပေ။

သွေးနီရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ထိုလူ လမ်းလျှောက်သွားရာ မြေပြင်များ အက်ကွဲကုန်ပြီး လမ်းတွင်ရှိသမျှ အတားအဆီးအားလုံးကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသူသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပြီး သေမင်း ကိုယ်တိုင် လူဝင်စားလာသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ထို့အပြင် ထိုလူ၏ လက်ချောင်းများတွင် ပတ်ထားသော ရှေးဟောင်း သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လုံချန်း၏ လက်တွင်ရှိသော လက်စွပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းအမှတ်အသားများသည် လုံချန်း၏လက်စွပ်မှ အမှတ်အသားများနှင့် ယခင်အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော လက်စွပ်မှ အမှတ်အသားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံ သိုင်းသမား ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ထိုလူသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ နီရဲသောဓားဖြင့် တံခါးကို ပိုင်းချလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး တံခါးကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ထိုနီရဲသောဆံနွယ်နှင့် လူသား နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နန်းတော်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု တိုးထွက်လာပြီး ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖိအားကြီးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါမှာ ထိုလူ၏ အနားသို့ မရောက်မီမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နန်းတော်အတွင်းမှ လူတစ်ဦး၏ အရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘာဆက်ဖြစ်သည်ကို မမြင်ရမီမှာပင် သူ၏ အိပ်မက်မှာ ပျက်ပြားသွားပြီး နိုးလာခဲ့တော့သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏အိပ်မက် များထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အကြောင်းအရာများကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ တွေ့သမျှလူတိုင်းကို သတ်နေရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အိပ်မက်ထဲမှာတုန်းကတော့ သူက လှပတဲ့အပြုံးနဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်နဲ့ တူခဲ့တာပဲ... သူ ဘာကို ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အိပ်မက်တွေကို ငါ ဘာလို့ မြင်နေရတာလဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ အိပ်မက် သက်သက်လား" လုံချန်း တစ်ကိုယ်တည်း ပြောနေမိသည်။

ကြာကြာစဉ်းစားလေလေ လုံချန်း၏ ခေါင်းမှာ ပို၍ ကိုက်လာလေဖြစ်သဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီး အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထရပ်ကာ အဝတ်အစားများချွတ်၍ ရေကန်ထဲ၌ ရေချိုးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကမ်းပေါ်တက်၍ အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဒုတိယမြောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း တတိယအဆင့် အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခဏမျှ ကျင့်ကြံပြီးနောက် စတုတ္ထအဆင့်သို့ အလွယ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဆက်လက် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ညမရောက်မီမှာပင် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း ပဉ္စမအဆင့်သို့လည်း တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြန်သည်။

သူသည် မရပ်နားဘဲ ကျန်ရှိနေသော ချီ စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံပြီးနောက် မနက်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် ထိုပုံဆောင်ခဲကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားသည်။

"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ပိုခံရင် ကောင်းမှာပဲ..."

သူသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း ပဉ္စမအဆင့်၏ အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အဆင့်တက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သော်လည်း ပုံဆောင်ခဲမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များ သိုလှောင်ထားသော ဝိညာဉ်ပင်လယ်ဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ များစွာ ကြီးမားလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာ ထိုပင်လယ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည်။

လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ဝတ်ကာ သွေးနီရောင်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ဤနယ်မြေ၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ရပ်တည်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လုံထျန်းနှင့် ပိုမိုတူညီလာသည်။ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်ကထက် တူညီမှုနှုန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် စိတ်အာရုံကို ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်ကာ ထရပ်၍ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ ခံစားရသည်။ သူသည် အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်နှင့် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လုံချန်းသာ လိုလားမည်ဆိုပါက သူသည် လုံထျန်းအဖြစ်နှင့်ပင် ယခင်ကတည်းက ပါရမီရှင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အခုလည်း ပါရမီရှင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။

"ငါ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲက ချီ စွမ်းအင်တွေက ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်ရောက်အောင် ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာအတောင်ပံတွေကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မလားဆိုတာ မသေချာဘူး။ စမ်းကြည့်ရမှာပဲ" လုံချန်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံများကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ကျောပြင်တွင် ချီ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရွှေရောင်တစ်ဖက်၊ အနက်ရောင်တစ်ဖက်နှင့် လှပသော အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လုံချန်းသည် အပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်ကို ခံစားရသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ ပျံသန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် သူ၏ ချီ မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိပ်သို့ ရောက်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

လုံချန်းသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ အပေါ်သို့ ပျံတက်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ အတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်မှာပင် လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး၏ ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ဒီချောက်ကမ်းပါးကသာ နည်းနည်းလေး ပိုမြင့်ရင် ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ချီ စွမ်းအင်က နည်းနည်းလေး ပိုနည်းနေရင် ငါ ကျရှုံးပြီး ပြန်ပြုတ်ကျသွားမှာပဲ။ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ" လုံချန်းသည် မြူများဖုံးလွှမ်းနေသော ချောက်အောက်ခြေကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်" လုံချန်းသည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး လုံမျိုးနွယ်စုရှိရာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ တောင်ဘက်တွင် ရှိသည်ကို သူ သိထားသဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လုံမျိုးနွယ်စု၏ ဂိတ်တံခါးဝသို့ သူ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အခန်း (၂၆) ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

လုံချန်းသည် သူစတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့စဉ်က တံခါးဖြစ်သည့် လုံမျိုးနွယ်စု၏ တောင်ဘက်ဂိတ်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့မနေတော့ဘဲ ကင်းစောင့်များစွာ ချထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကင်းစောင့်များသည် ဝင်ရောက်လာသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ဦးမှာ သူ၏ အထက်လူကြီးထံ သတင်းပို့ရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လုံချန်း ပျောက်ဆုံးနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ပုံတူပန်းချီကားများကို နေရာအနှံ့ ကပ်ထားခဲ့သဖြင့် ကင်းစောင့်အားလုံးက သူ့ကို မှတ်မိကြသည်။ သူ မပျောက်ဆုံးမီက သူ့ရုပ်ရည်ကို မသိသူအချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လုံမျိုးနွယ်စုအတွင်း သူ့ကိုမသိသူ မရှိသလောက်ပင်။

ကင်းစောင့်များသည် သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ဘေးသို့ကပ်၍ ဦးညွှတ်ကာ ကြိုဆိုကြသည်။

"သခင်လေးထျန်း... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စောင်မမှုကြောင့် သခင်လေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ သခင်လေး ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေသားပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ မြေးအရင်းကို ဘယ်သူကများ ထိရဲမှာလဲ" မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် လူတစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုရင်း သူ့ထံ လျှောက်လာသည်။

လုံချန်းသည် ထိုသူကို မမှတ်မိသော်လည်း ကင်းစောင့်များ ပထမဆုံး သတင်းပို့ရမည့်သူဖြစ်သဖြင့် လုံခြုံရေးတာဝန်ခံ သို့မဟုတ် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ပါသည်။ ထိုမုတ်ဆိတ်နှင့်လူမှာ ထူယွဲ့နောက်ပိုင်း ခန့်အပ်ခံရသော လုံခြုံရေးတာဝန်ခံ အသစ်ဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲအဆင့် မဟုတ်သေးသော်လည်း ထူယွဲ့ထက် များစွာသန်မာသော ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် သိုင်းပညာရှင် လုံကျင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံကျင်းသည် သူ၏အခန်းထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နေစဉ် တောင်ဘက်ဂိတ်မှ ကင်းစောင့်တစ်ဦး ပြေးလာပြီး တံခါးကို အရူးအမူး ခေါက်သဖြင့် လုံထျန်း ပြန်ရောက်လာကြောင်း သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လုံရန်ထံသို့ အကြောင်းကြားရန် လူလွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လုံထျန်းကို ကြိုဆိုရန် အပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သွားကြရအောင် သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ မိခင်မှာ စိုးရိမ်လွန်းလို့ ဖျားတောင်နေရှာပြီ။ သခင်လေး ပျောက်သွားတဲ့နေ့ကစပြီး သူ ဘာမှမစားဘူး။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း သခင်လေးကို ရှာဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး စိုးရိမ်နေကြတာ။ အခုလို ဘေးကင်းတာ မြင်ရလို့ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်" ထိုမုတ်ဆိတ်နှင့်လူက ပြောသည်။

သူသည် လုံချန်း၏ ပုခုံးကိုဖက်ကာ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ခြံဝန်းနဲ့ အမေ့ရဲ့ ခြံဝန်းကို သွားရမယ့် လမ်းကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ခင်ဗျား လမ်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက ပြောကာ ရှေ့မှ ခပ်တည်တည် လျှောက်သွားတော့သည်။

လုံချန်း စကားပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လုံကျင်းမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် "သ... သ... သခင်လေးထျန်း၊ အခု... အခု စကားပြောလိုက်တာလား" သူ မေးမိသည်။ လုံထျန်းသည် လုပ်ကြံခံရပြီးကတည်းက စိတ်ဝေဒနာရှင် ဖြစ်သွားသည်ဟု လုံကျင်း ကြားထားသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လုံချန်းမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အတွေးအခေါ်များလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ သိထားသည်။ အတန်ကြာ အံ့ဩပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လုံချန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

လုံချန်းက သူ၏ခြံဝန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် လုံကျင်းက နောက်မှလိုက်ကာ မျိုးနွယ်စုဝင်များ သူ့ကို မည်သို့ အသည်းအသန် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်ကို တဖွဖွ ပြောနေသော်လည်း လုံချန်းကမူ စိတ်ဝင်စားဟန် မပြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မိခင် ခြံဝန်းသို့ ရောက်သော်လည်း တံခါးမခေါက်မီ လုံကျင်းက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"သခင်လေးထျန်း... သခင်မကြီးက သူ့ခြံဝန်းမှာ မရှိပါဘူး။ သခင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက သခင်လေးကို လွမ်းလို့ဆိုပြီး သခင်လေးရဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာပဲ သွားနေနေတာပါ" ဟု လုံကျင်းက လုံချန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်းဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောပြသည်။

"ဪ..." လုံချန်းက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး လုံကျင်းကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ဤအမူအရာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လုံကျင်း၏ အတွေးကို အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သခင်လေး လုံထျန်းမှာ စကားပြောနိုင်ရုံသာမက စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်ပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဝေဒနာ ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုံကျင်း နားလည်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လုံထျန်း နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာခြင်းပင်။

လုံကျင်းသည် လုံထျန်းနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လုံရန်သည် မြေးအားလုံးထဲတွင် လုံထျန်းကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ယခု လုံထျန်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဆိုလျှင် လုံရန်၏ အချစ်ကို အပြည့်အဝ ရရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ လုံထျန်းဘက်က နေပေးခြင်းဖြင့် သူပါ အကျိုးကျေးဇူးများ ရနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်း သူ၏ခြံဝန်းဆီသို့ လျှောက်လာစဉ် ခြံဝန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်ကာ ပန်းများကို ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာပင် ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လုံချန်း ခြံထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံချန်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လုံချန်းထံ ပြေးလာကာ ဖက်ထားတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံထျန်း၏ မိခင် စီမာကျိယီ ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်သည်။

သူမ ဖက်ထားသည်ကို ခံရစဉ် လုံချန်း စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ မိခင်အရင်း မဟုတ်သော်လည်း လုံထျန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များ သူ့ထံတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမသည် သူ့အတွက် အရေးပါသော မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

မိခင်တစ်ဦး၏ သားဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာတရားကို လုံချန်း အပြည့်အဝ ခံစားရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ လုံချန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူ ပျောက်ဆုံးနေစဉ်အတွင်း သူမ မည်မျှ ဝမ်းနည်းနေမည်ကို တွေးမိကာ သူမကို ပြန်လည်ဖက်တွဲရင်း နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါပြီ အမေရယ်... ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီလေ။ မငိုပါနဲ့တော့။ အမေငိုရင် ကျွန်တော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အမေက သားပြန်ရောက်လာလို့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ။ အမေ နောက်ကို မငိုတော့ဘူး... သား..." စီမာကျီယီသည် ပြောနေရင်း ထူးခြားချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ထျန်းအာ... သား... သား... သား နေကောင်းသွားပြီလား" သူမသည် သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း မယုံနိုင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောပြွမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေပါပြီ။ အခု ကျွန်တော် ပြန်ကောင်းသွားပြီဆိုတော့ အမေ စိုးရိမ်ရအောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး" လုံချန်းက ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမေ အရမ်းပျော်တာပဲ။ ဒါဟာ အမေ့ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ပဲ" စီမာကျီယီက ပြောသည်။

စီမာကျီယီသည် ပြုံးလျက် ငိုနေပြန်သည်။ ဤမျက်ရည်များမှာ ပျော်ရွှင်လွန်း၍ ထွက်လာသော မျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏သားလေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သာမန်ကလေးများကဲ့သို့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် နေ့တိုင်း ဆုတောင်းခဲ့ရသည်။ ယခုမူ အံ့ဖွယ်အမှုမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းနှင့် စီမာကျီယီတို့ ဖက်ထားကြစဉ် လုံကျင်းမှာ ခြံဝန်းအပြင်ဘက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသားအမိနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေမိသည်။