အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း (၂၇) မသိရသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်လား

​မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လုံရန်သည် ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်မည့် ကိစ္စရပ်များအတွက် အခြားအကြီးအကဲများနှင့် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်နေသည်။ ထိုအစည်းအဝေးတွင် အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ နှင့် အကြီးအကဲချုပ်တို့လည်း ပါဝင်ပြီး လုံထျန်းကို ရှာဖွေရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် လုံရန်၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကင်းစောင့်ထံမှ ရရှိသော လုံထျန်း ပြန်ရောက်လာသည့်သတင်းကို ပေးပို့လိုက်သည်။

​လုံထျန်း ဘေးကင်းကင်းနှင့် ပြန်ရောက်လာကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် လုံရန်မှာ ချက်ချင်းပင် အပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။ အစည်းအဝေးတက်နေသော အခြားအကြီးအကဲများမှာလည်း လုံထျန်း ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် အံ့ဩသွားကြသလို လုံရန် အသည်းအသန် ထွက်သွားသည်ကိုလည်း ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

​အစည်းအဝေးတက်နေသည့် အကြီးအကဲအများစုမှာ လုံရန်နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏အမြင်တွင် လုံထျန်းမှာ လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်က ကံဆိုးမှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကတည်းက အသုံးမကျသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အရေးမထားကြပေ။ သို့သော် လုံရန်က သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူတို့မှာလည်း အပြင်ပန်းအရ စိုးရိမ်ပြနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံရန်သည် ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါ စီမာကျီယီက လုံထျန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး ငိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံထျန်း ဘေးကင်းကင်းနှင့် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှ လုံရန်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

​"ထျန်းအာ... မင်း ဘေးကင်းရဲ့လား။ အဖိုး မင်းကို သိပ်လွမ်းနေတာ။ မင်းက ဒီအဖိုးကြီးကို စိုးရိမ်လွန်းလို့ သေအောင် လုပ်နေတာပဲ" လုံရန်က စိတ်သက်သာရာရသော အသံဖြင့် လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံထျန်း မည်သို့ ပျောက်သွားသည်၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို လုံရန်က ဘာမှမမေးသေးပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် လုံထျန်းမှာ မေးသော်လည်း ဖြေနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်သာ အဖြေကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ထူယွဲ့ကို မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရမည်ဟု တွေးထားသည်။

​လုံချန်းသည် လုံရန်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ စီမာကျီယီကို ဖက်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားအကြီးအကဲများလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

​"တကယ်ကို လုံထျန်းပဲ။ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ" အကြီးအကဲများက အချင်းချင်း အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုနေကြသည်။

​'သူက ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ဘေးကင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တစ်ခွင် လိုက်ရှာနေတုန်းက ဘာလို့ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ကြတာလဲ' အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ လုံဟွားသည် စဉ်းစားရကျပ်နေသည်။ ကောင်းကောင်းပင် မစဉ်းစားနိုင်သော လုံထျန်းကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်က အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေပြီးမှ ရုတ်တရက်ကြီး မည်သို့​ ပြန်ပေါ်လာသနည်းဟု သူ သိချင်နေသည်။ ဤကိစ္စအားလုံးမှာ သူ၏သား လုံစုကြောင့် ဖြစ်သည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ။

​"အဖေ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ထျန်းအာ ပြန်နေကော..." စီမာကျီယီက လုံရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောရန်ပြင်စဉ်မှာပင် လုံချန်း၏ အသံက ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဟုတ်တာပေါ့ အဖိုးရဲ့။ ကျွန်တော်က အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ဘယ်ထိခိုက်မလဲ။ ကျွန်တော်က အဖိုးရဲ့ သွေးသားပဲလေ" လုံချန်းက လုံရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ အရင်အတိုင်း တောက်ပနေသည်။

​"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းက မင်းအဖေလိုပဲ သတ္တိရှိတာပဲ" လုံရန်က ပြုံးလျက်ပြောသော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ စကားရပ်သွားသည်။ အခြားအကြီးအကဲများလည်း ၎င်းကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

​လုံရန်သည် လုံချန်းအနားသို့ သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ ပြန်လည်ကျန်းမာသွားပြီလားဟု မေးလိုက်သည်။ လုံချန်းကလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

​လုံထျန်း ပြန်လည်ကျန်းမာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကဲအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်မှ တစ်ယောက်သာ ပေါ်ဖူးသည့် ပါရမီရှင်လေးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲအချို့က သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားကာ နောင်တွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိလာမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကြည့်နေကြသည်။

​'လုံထျန်းရဲ့ ရွှေရောင်ကာလတွေက ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ၊ သူ ပြန်ကောင်းလာရင်တောင် ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ' ဟူသော အတွေးများမှာ အကြီးအကဲ အများစု၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

​လူတိုင်း လုံထျန်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့်အပေါ် အံ့ဩနေကြစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

​"မင်း ပြန်ကောင်းလာတာ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့... နေဦး... ငါ ဘာလို့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မမြင်ရတာလဲ" လုံရန်သည် လုံထျန်း ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ရာမှ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် လုံထျန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို လုံးဝ မမြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံရန်က ထောက်ပြလိုက်သည့်အခါ အခြားအကြီးအကဲများလည်း စစ်ဆေးကြည့်ကြပြီး သူတို့လည်း လုံထျန်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်ရကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

​ယခင်က လုံရန် စစ်ဆေးတိုင်း လုံထျန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ခန္ဓာကျစ်လျစ်ခြင်းအဆင့် ၁၀ တွင် ရှိနေသည်ကို အမြဲမြင်ရသော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။

​"တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား။ အဖိုးကို ပြောစမ်း၊ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ အဲဒီလူကို မြေမြှုပ်စရာ တွင်းမရှိအောင် ငါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်" လုံရန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

​လုံရန်၏ အယူအဆအရ လူတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုကို သူ မမြင်ရသည့် အခြေအနေ ၃ မျိုးသာ ရှိသည်။ ပထမမှာ ထိုသူသည် သာမန်လူ ဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံမှု ဖျက်ဆီးခံထားရသော ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခြင်း။

​ဒုတိယမှာ ထိုသူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ လုံရန်ထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံထျန်းမှာ သူ၏အဆင့်ထက် သာလွန်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း လုံရန် သိသည်။

​တတိယမှာ ထိုသူတွင် ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံမှု ဖုံးကွယ်နိုင်သည့် ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး အနိမ့်ဆုံး ကောင်းကင်အဆင့် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ လုံရန်ကိုယ်တိုင်မှာပင် မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက် အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် လုံထျန်းတွင် ကောင်းကင်အဆင့် ပစ္စည်းရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပထမဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေမှာသာ အရှိနိုင်ဆုံးဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ သာမန်လူ မဟုတ်သဖြင့် သူ့မြေးမှာ ကျင့်ကြံမှု ပျက်စီးသူ ဖြစ်သွားပြီဟု လုံရန်က ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဗျာ... အဖိုးက ကျွန်တော့် ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်ရဘူးလား" လုံချန်းလည်း အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သူတစ်ပါး မမြင်နိုင်မှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ဤသည်မှာ သူ၏ ထူးခြားသော ကျင့်ကြံမှုနည်းစနစ်ကြောင့်လော သို့မဟုတ် လက်စွပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကြောင့်လောဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ လုံချန်းသည် လက်စွပ်ထဲမှ ရရှိခဲ့ပြီး သူဝတ်ဆင်ထားသော ဆွဲကြိုးကိုလည်း သံသယဝင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းကို တစ်နေရာရာတွင် ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု သူ ထင်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုပုံဆောင်ခဲမှာ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနေသည်ကို သူ မသိသေးပေ။

​"ကျွန်တော် ကျင့်ကြံမှု ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ အဖိုးကို သေချာ ပြောရဲပါတယ်" လုံချန်းက လုံရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

​"အိမ်ထဲဝင်ရအောင် အဖိုးရယ်၊ အထဲမှာ ထိုင်ပြီး ဖြစ်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြပါ့မယ်။ အဲဒါပြီးရင် ကျွန်တော့်မှာ သွားတွေ့ရမယ့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ပေးဖို့ ကျန်နေတဲ့ အရာတွေကို သွားတောင်းရဦးမှာမို့လို့ပါ" လုံချန်းက လုံစုကို စိတ်ထဲ၌ ရည်ရွယ်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​လုံရန်က သဘောတူပြီး လုံချန်း၊ စီမာကျီယီတို့နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ အခြားအကြီးအကဲများလည်း လူစုခွဲကာ ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့ ပြန်သွားချိန်တွင် တွေးနေမိသည်မှာ 'လုံထျန်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီ' ဆိုသည့် အချက်တစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၈) အဖြေမဟုတ်သော အဖြေများ

​လုံကျင်းသည် လုံချန်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူလည်း ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောင်တွင် လုံချန်းနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်မည်ဟု သူ စိတ်ကူးထားသည်။

​လုံချန်းသည် လုံရန်နှင့် စီမာကျီယီတို့နှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

​"ကဲ ပြောစမ်းပါဦး... တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ဘယ်ကိုရောက်နေပြီး ဘယ်လိုမျိုး ပြန်ကောင်းလာတာလဲ" လုံရန်က သိလိုစိတ်ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော် မပြောပြပါရစေနဲ့ အဖိုး" လုံချန်းက တည့်တည့်တိုးတိုးပင် ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ" လုံရန်က ဒေါသမထွက်ဘဲ ထူးဆန်းသလိုသာ မေးလိုက်သည်။ လုံချန်း ဘာကြောင့် မပြောချင်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

​"အဖိုး... ကျွန်တော့်ဆီက အမှန်တရားကို ကြားချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာတာကို ကြားချင်တာလား" လုံချန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"အမှန်တရားပေါ့ကွယ်။ ဘာလို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ" လုံရန်က လုံချန်းပြောချင်သော ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

​"ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပြတာက အဖိုးကို မလိမ်ချင်လို့ပါ။ အဖိုးတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပဲလေ" လုံချန်းက လုံရန်ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လုံရန် တစ်စုံတစ်ခု မပြောမီမှာပင် သူက ဆက်ပြောသည်။

​"အဖိုးကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် သိမ်းထားချင်တဲ့ ကိစ္စအချို့ ရှိနေလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကိုလည်း ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဖိုးလည်း အလိုလို သိလာမှာပါ" လုံချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

​ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံရန် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ လုံချန်းသည် သူသိလိုသမျှကို ဘာသဲလွန်စမှ မပေးဘဲ အဖြေပေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းက လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်ဟုသာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ လုံရန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် လုံချန်းကို ကြည့်နေမိသည်။

​"သား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ထျန်းအာ။ အဖိုးကို အကုန်ပြောပြလိုက်ပါ၊ သူ သားအတွက် အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်။ သားကို အန္တရာယ်ကြားထဲမှာ ထပ်ပြီး မတွေ့ချင်တော့ဘူး" စီမာကျီယီက လုံချန်း၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။ လုံချန်းသည် သူမလက်များ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။

​"ဒီပြဿနာကို မင်းဘာသာ ဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ အဖိုး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါလေးတစ်ခုတော့ ဖြေပေးပါ။ အန္တရာယ်မရှိဘဲနဲ့ မင်းဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။ အဖိုးဆီက အကူအညီကော လိုလား။ မင်းက အခုမှ ပြန်ကောင်းလာတာ၊ အကူအညီတောင်းတာက ရှက်စရာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက အသက် ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ ထပ်မတွန်းပို့ပါနဲ့ ထျန်းအာ" လုံရန်က လုံချန်းကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသည်။

​"အမေ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ အဖိုး... ကျွန်တော် ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘေးကင်းပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်" လုံချန်းက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​သူတို့နှစ်ဦးလည်း ထပ်မံဖျောင်းဖျ၍ မရတော့သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။ ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် အစေခံတစ်ဦးက အစားအစာများ ယူဆောင်လာသဖြင့် လုံရန်လည်း ပြန်သွားတော့သည်။ စီမာကျီယီမှာ သူ ပျောက်ဆုံးနေကတည်းက ဘာမှမစားရသေးကြောင်း လုံကျင်းထံမှ ကြားခဲ့သဖြင့် လုံချန်းက အစေခံကို အစားအစာ ပြင်ဆင်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​အစားအသောက်များ ရောက်လာသောအခါ လုံချန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ စားသောက်လိုက်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် စီမာကျီယီက ဆက်နေချင်သေးသော်လည်း လုံချန်းက သူမ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကောင်း မအိပ်စက်ရသေးသဖြင့် အနားယူရန် ပြောကာ အခန်းသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

​စီမာကျီယီ ပြန်သွားစဉ် လုံချန်းသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမ၏ အဆင့်ကို မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

​သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်း အံ့ဩသွားသည်။ စီမာကျီယီမှ ရွှေရောင်အမြုတေ အဆင့် အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဖခင် လုံကျွင်း မကွယ်လွန်မီက ရှိခဲ့သော အဆင့်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီးက ဤမျှအထိ သန်မာနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

​လုံချန်းသည် တံခါးကိုပိတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ညတိုင်တိုင် အိပ်ခဲ့ရပြီးနောက် ယခုလို နူးညံ့သော ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

​ခဏမျှ လဲလျောင်းပြီးနောက် လုံချန်းသည် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲရန် ထလိုက်သည်။ တောထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် လုံချန်းသည် လုံစုကို ရှာရန် အချိန်တန်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လုံစု၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

​လုံမျိုးနွယ်စု အိမ်တော်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် လူအချို့က လုံထျန်းမှာ အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေဆဲဟု ထင်ကာ ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ လုံထျန်း ပြန်လည်ကျန်းမာသွားပြီဟူသော သတင်းကို ကြားထားကြသဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြသည်။

​လုံချန်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် လူတစ်ယောက်က သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

​"သခင်လေးထျန်း... သခင်လေး ပြန်ကောင်းသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းတွေ အိမ်တော်ထဲမှာ ပျံ့နေပါတယ်။ ကျွန်တော် သခင်လေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားအောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူးလို့ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။ လူတွေ ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်မသိတာပါ" ထိုသူက စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သူ ဤကမ္ဘာသို့ စရောက်သည့်နေ့က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သော လုံမန့်ထျန် ဖြစ်သည်။ လုံမန့်ထျန်းမှာ လုံချန်း၏ အရိုက်ခံရပြီးနောက် လုံချန်းက အရူးမဟုတ်ကြောင်း ပထမဆုံး သိသွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

​လုံမန့်ထျန်းသည် လုံထျန်း အိမ်ပြန်ရောက်လာကြောင်း ကြားသဖြင့် သူ့အနားသို့ မကပ်ဘဲ နေခဲ့သည်။ သို့သော် လုံထျန်းက အရူးမဟုတ်တော့ကြောင်း လူတွေပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ ကြောက်သွားသည်။ အကယ်၍ လုံချန်းက ၎င်းကို သူပေါက်ကြားစေခဲ့သည်ဟု အထင်မှားပါက လက်စားချေခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ခြံဝန်းသို့ ပြေးလာပြီး ရှင်းပြခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မင်းကြောင့် ပေါက်ကြားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လူသိရှင်ကြား ဖော်ထုတ်လိုက်တာပါ" လုံချန်းက လုံမန့်ထျန်းကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့... ဘာလို့လဲ... သခင်လေးက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ ကျွန်တော့်ကို မှာထားခဲ့တယ် မဟုတ်လား" လုံမန့်ထျန်းက ဇဝေဇဝါနှင့် မေးသည်။ လုံချန်းက သူ၏ ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းမှုကို လျှို့ဝှက်ထားချင်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မင်း သိဖို့ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက ပြောကာ နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ လုံစု၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားတော့သည်။ လုံမန့်ထျန်းမှာမူ ဇဝေဇဝါနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

​ခဏအကြာတွင် လုံချန်းသည် လုံစု၏ ခြံဝန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် တံခါးကို အတန်ကြာ ခေါက်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက် လာဖွင့်ပေးသည်။

​လုံစု၏ အစေခံက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သော်လည်း အပြင်တွင် ရပ်နေသူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းက တံခါးဖွင့်ပေးသူကို မြင်သည့်အခါ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသူမှာ လုံစုပြီးလျှင် သူ အတွေ့ချင်ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ထိုအစေခံအတွက်မူ ထိုအပြုံးမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အပြုံး ကဲ့သို့ပင်။ အကြောင်းမှာ သူသည် လုံစု၏ အမိန့်ဖြင့် လုံထျန်းကို ဆေးခတ်ထားသော လက်ဖက်ရည် တိုက်ခဲ့သည့် အစေခံ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအစေခံ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပါတော့သည်။