အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း (၄၅) လှည့်ဖြားခြင်း မျက်နှာဖုံး

​လုံချန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် ထိုမျက်နှာဖုံးနှင့် ပတ်သက်သော အသိပညာဗဟုသုတများ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ မျက်နှာဖုံးကိုယ်တိုင်က ပေးပို့ခြင်းလား သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုမူ သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။

​'လှည့်ဖြားခြင်း မျက်နှာဖုံးတဲ့လား၊ နာမည်က တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ' လုံချန်းသည် သိရှိလာသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။

​အချက်အလက်အားလုံးကို လေ့လာပြီးနောက် ဤမျက်နှာဖုံး၏ အဓိကအချက် ၃ ချက်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

​'ပထမအချက်က... ဒီမျက်နှာဖုံးက ငါ့ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။ ငါ ဖြစ်ချင်တဲ့ ပုံစံကို စိတ်ထဲက ပုံဖော်လိုက်ရုံနဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းသွားစေမှာပဲ။ ​ဒုတိယအချက်က... အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ တစ်ရက်မှာ ၁၀ မိနစ်ပဲ သုံးလို့ရတယ်။ တတိယအချက်ကတော့... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ ဒီအချိန်ကန့်သတ်ချက်ကလည်း တိုးလာလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်ထက်စာရင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်သွားတဲ့အခါ ပိုပြီး ကြာကြာသုံးနိုင်လိမ့်မယ်' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။

​"သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲဆိုတာ မပါတာတော့ နှမြောစရာပဲ။ ဝိညာဉ်အဆင့်လား၊ နက်နဲအဆင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် မြင့်မလားဆိုတာတောင် မသိရဘူး။ နောက်ထပ် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကတော့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကို ပြောင်းလို့မရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဆံပင်ပုံစံကို ပြောင်းလို့ရတာကတင် တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ" လုံချန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဒါကို သာမန်မျက်နှာဖုံးလိုပဲ တပ်ထားလို့ရပေမဲ့ အဲဒါက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုရစေလိမ့်မယ်" လုံချန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို ပြန်ချွတ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။

​ယခုအခါ သူ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

​"ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကိုသွားပြီး အတွေ့အကြုံ ထပ်ယူရမလား... ဒါမှမဟုတ် ပြန်ရမလား" လုံချန်းက ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မေးလိုက်သည်။

​"မလိုတော့ပါဘူး၊ လုပ်စရာရှိတာတွေ အကုန်လုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ အခုလောလောဆယ် ပြန်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ လာဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိပါသေးတယ်" လုံချန်းသည် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

​"အဖိုးက ခွင့်ပြုလို့ လာတာပါဆိုပြီး အမေ့ကို လိမ်ခဲ့တာကို အမေ မရိပ်မိပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်" လုံချန်းသည် အရှိန်မြှင့်ကာ ခရီးဆက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရန် ပုံမှန်ကြားကာလများတွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံကို အသုံးပြုနေခဲ့သည်။

​လမ်းတွင် ဝိညာဉ်သားရဲ အချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း အလွယ်တကူပင် သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်။

​နေ့တစ်ဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် မိုးချုပ်လာသည့်အခါ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည့်အခါ သူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားရင်း ဝင်္ကပါတစ်ခုအတွင်းသို့ တမင်တကာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

​'ဒီဝင်္ကပါကိုပဲ သုံးနေတုန်းလား' လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ သူရှာနေသောသူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်။ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" လုံချန်းက ယွဲ့လွမ်နှင့် ယွဲ့ဖေးတို့ကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​'ဒီကောင်လေး ပြုံးလိုက်ရင် ပိုတောင် ချောလာသလိုပဲ' ယွဲ့လွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။

​"ညီလေး... မင်းက ငါတို့ဆီ ညမှ တမင်လာတာလား။ ငါတို့ ဝင်္ကပါထဲ ဝင်လာပြီး ငါတို့ကို အိပ်မရအောင် လုပ်ဖို့လား" ယွဲ့လွမ်က ရယ်မောရင်း စနောက်လိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်ကတော့ တစ်ချိန်တည်းမှာ လနှစ်စင်းလုံးကို မြင်တွေ့ရတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင်တော့ ဒါက ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား" လုံချန်းက မင်းသမီး ယွဲ့ဖေးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ရာ မင်းသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် ရှက်သွေးဖြာသွားတော့သည်။

​"ညီလေး... ငါ့ရှေ့မှာတင် ငါ့ညီမကို ပိုးပန်းနေတာလား။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ" ယွဲ့လွမ်က လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​"ဒါကို ပိုးပန်းတယ်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါလား အရှင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒီစကားတွေက ရိုးသားတဲ့စကားတွေပါပဲ" လုံချန်းက ပြုံးပြုံးလေး ဆိုသည်။

​"ဟားဟားဟား... မင်းက တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ သူငယ်ချင်း။ ငါ့ညီမ ကြိုက်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးပဲ... အား... " ယွဲ့လွမ်က ရယ်မောရင်း ပြောသော်လည်း ယွဲ့ဖေးက သူ့ကို ဆိတ်လိုက်သဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်သွားရသည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းက ဟိုဘက်ကနေ လာတာဆိုတော့ ငါတို့ထက် ရှေ့ရောက်နေတာပေါ့။ လမ်းမှာ အလောင်းတွေကို မြင်ခဲ့လား" ယွဲ့လွမ်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

​"နေရာနှစ်ခုမှာ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ လက်ချက်လို့ ထင်ရတာပဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ထင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို လုပ်သွားနိုင်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှေ့မှာ တွေ့ခဲ့လား" ယွဲ့လွမ်က ထပ်မေးသည်။

​"မတွေ့ပါဘူး၊ ရှေ့ကို ဆက်သွားတုန်းက လူအတော်များများကို တွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှတော့ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး။ အချိန်အတော်ကြာတော့မှ အိမ်ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ အပြန်လမ်းမှာပဲ အရှင်တို့နဲ့ တွေ့တာပါ"

​"ဘာလို့လဲ။ ထပ်ပြီး မတိုက်ခိုက်ချင်တော့ဘူးလား"

​"ကျွန်တော် အဝတိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ မိသားစုကလည်း ရက်နည်းနည်းပဲ ခွင့်ပြုထားတာမို့လို့ ပြန်တာ နောက်ကျရင် စိတ်ပူနေကြလိမ့်မယ်" လုံချန်းက တောင်ဘက်အရပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အင်းလေ... အဲဒါဆိုရင်လည်း ဒီညတော့ ငါတို့နဲ့ အတူတူ နေခဲ့ဦးမယ်မလား"

​"ဒါပေါ့... ဒီနေရာက မြောက်ဘက်တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ အဘေးကင်းဆုံး နေရာပဲလေ။ ဒီညတော့ အရှင့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးရဦးမှာပေါ့"

​"ရပါတယ်၊ မင်း တဲကို သွားဆောက်လို့ရပြီ" ယွဲ့လွမ်က ပြောပြီးနောက် ယွဲ့ဖေးနှင့်အတူ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်းကလည်း သူ၏ တဲကို အမြန် ဆောက်လိုက်သည်။

​တဲဆောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ယွဲ့လွမ်တို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ တောထဲမှ အတွေ့အကြုံများကို ပြောဆိုကြသည်။ လုံချန်းကတော့ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အားနည်းသော သားရဲအချို့နှင့် တွေ့ခဲ့ပုံကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် အားလုံး အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

​တဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံမှုကို စတင်လိုက်သည်။ သူသည် ၂ နာရီခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် သားရဲဥကို ထုတ်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကျွေးလိုက်သည်။

​နန်းတွင်းအစောင့်များက သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံ ဖြင့် စစ်ဆေးလျှင်ပင် ဤဥမှာ မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ပင် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ခုခံနိုင်ကြောင်း သူသိထားသဖြင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။

​"ကဲ... ကောင်လေး၊ မြန်မြန် ထွက်လာစမ်းပါ။ ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ခိုင်းဦးမှာလဲ" လုံချန်းက ဥကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ဥကို စွမ်းအားကျွေးပြီးနောက် သိမ်းလိုက်ကာ သူ အပြင်သို့ ခဏ ထွက်ခဲ့သည်။

​သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မင်းသမီး ယွဲ့ဖေးသည် ပထမနေ့ကကဲ့သို့ တဲရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ဒီမှာ ရှိနေပြန်ပြီပဲ။ မင်းသမီးက သဘာဝအလှတရားကို တကယ် သဘောကျတာပဲ" လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ယွဲ့ဖေး သတိဝင်လာသည်။

​"ရှင်ရော အဲဒီအတိုင်း မဟုတ်ဘူးလား"

​"ဒါပေါ့... ကျွန်တော်လည်း သဘာဝအလှတရားကို သဘောကျပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင်က မိန်းကလေးတိုင်းကို ဒီလိုပဲ ပြောလေ့ရှိတာလား" ယွဲ့ဖေးက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

အခန်း (၄၆) အကြောင်းပြချက်

​"ရိုးသားတာကို ပြောတာလား။ မိန်းကလေးတွေတင်မကပါဘူး၊ ကျွန်တော်က လူတိုင်းရှေ့မှာ ဒီလိုပဲ ရိုးရိုးသားသား ပြောလေ့ရှိတာပါ။ ယောကျ်ားလေးဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ်ပေါ့" လုံချန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒါကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ရှင်တွေ့သမျှ မိန်းကလေးတိုင်းကို အခုလိုပဲ အမြဲတမ်း ချီးကျူးနေတာလားလို့ မေးတာပါ" ယွဲ့ဖေးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အစကတည်းက ကျွန်တော် ချီးကျူးခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးဆိုလို့ မင်းသမီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက ချီးကျူးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ တကယ့်အရှိတရားပါ" လုံချန်းက ယွဲ့ဖေးနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မင်းသမီးလေးမှာ လုံချန်း၏ စကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားပုံရသည်။

​"ဪ... မင်းတို့နှစ်ယောက် မအိပ်ကြသေးဘူးလား။ နှစ်ယောက်တည်း ဘာတွေများ ဒီလောက်တောင် ပြောနေကြတာလဲ" ယွဲ့ဖေးက လုံချန်းကို ပြန်ပြောရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ ဒုတိယမင်းသား ယွဲ့လွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဪ... မင်းသမီးဖေးက အရှင့်ရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပုံပြင်တွေ ပြောပြနေတာပါ" လုံချန်းက ယွဲ့လွမ်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် လိမ်ညာလိုက်သည်။

​"ဟုတ်လား ညီမလေး... နင် ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အားကျနေမယ်မှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး။ နောင်ဆိုရင် နင် ငါ့အတွက် ပိုပြီး ဂုဏ်ယူနိုင်အောင် ငါ အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ထပ်ယူပြပါ့မယ်" ယွဲ့လွမ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​'ခစ် ခစ်... ခုနတင် လူတိုင်းရှေ့မှာ ရိုးသားပါတယ်ဆိုပြီး အခုကျတော့ ငါ့ရှေ့မှာတင် ငါ့အစ်ကိုကို ဗြောင်လိမ်နေတာပဲ။ အစ်ကိုကလည်း တော်တော်ကို မြှောက်ပေးရင် ကြိုက်တာပဲ၊ ချက်ချင်းကြီးကို ယုံလိုက်တာပဲ' ယွဲ့ဖေးမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားရင်း တွေးနေမိသည်။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ယွဲ့ဖေး ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွဲ့လွမ်က ဝေခွဲမရစွာ မေးသည်။

​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ သွားတော့မယ်။ နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းသောည ဖြစ်ပါစေ" ယွဲ့ဖေးက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ တဲထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ မဝင်မီ လုံချန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သွားဖို့ သူမ မမေ့ခဲ့ပေ။

​"ကဲ... သူလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ မင်းနဲ့ပဲ စကားပြောရတော့မှာပေါ့" ယွဲ့လွမ်က လုံချန်းအနားသို့ လာထိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

​"အရှင် ဘာများ ပြောချင်လို့လဲ" လုံချန်းက မေးသည်။

​"တော်ပြီ... အရှင်တို့ ဘာတို့ မသုံးပါနဲ့တော့။ မင်း ငါ့ကို ဒုတိယမင်းသားလို့ ခေါ်တာကို ငါ မကြားချင်ဘူး" ယွဲ့လွမ်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

​"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

​"ငါက မင်းကို ညီလေးလို့ ခေါ်တာဆိုတော့ မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒါကို မကြိုက်ရင်လည်း နာမည်အတိုင်းပဲ ခေါ်ပေါ့"

​"နာမည်အတိုင်း ခေါ်ဖို့ကတော့ အရှင်က ကျွန်တော့်ထက် အသက်ကြီးတဲ့အပြင် ကျွန်တော် အရှင့်ကို လေးစားတဲ့အတွက်ကြောင့် မခေါ်ပါရစေနဲ့။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုလို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်" လုံချန်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။

​"အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒါနဲ့... ငါ သိချင်တာလေး တစ်ခုရှိတယ်။ အရင်တစ်ခါ တွေ့တုန်းကရော အခုရော မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ငါ အာရုံခံလို့ မရဘူး။ အဲဒါက မင်းရဲ့ အဆင့်က ငါ့ထက် အများကြီး မြင့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုခု သုံးနေတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ယွဲ့လွမ်က ဆိုသည်။

​"မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်အရ ငါ့ထက် အဆင့်မြင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲဆိုတော့ မင်း ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ပဲ ငါ ယူဆလိုက်တယ်"

​'ဒီစကားက ဘယ်ကို ဦးတည်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှန်းလို့ရပါတယ်' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

​"အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ်တာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ ဘာကြောင့် ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲဆိုတာ ညီလေး ရှင်းပြနိုင်မလား။ မပြောချင်ရင်လည်း မပြောပါနဲ့ ရပါတယ်"

​'ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောလို့မရသလို၊ မဖြေနိုင်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့မရဘူး။ အဲဒီလိုပြောရင် ငါ့မှာ ကျင့်ကြံမှုဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ အမြဲတမ်း ပါနေတယ်လို့ သူ ထင်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ပိုဆိုးမယ်' လုံချန်းက ချက်ချင်းပင် အကြံထုတ်လိုက်သည်။

​"ထွေထွေထူးထူး အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး အစ်ကို။ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နိမ့်ပါးတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့် မျိုးနွယ်စုကို အရှက်မရစေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ထားချင်တာပါ။ ဒါကြောင့် ရတနာဆောင်က အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဆီမှာ တောင်းဆိုတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ် အဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအဆောင်ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် အခုလို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပါ" လုံချန်းက မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်ဘဲ လိမ်ညာလိုက်သည်။

​"နှမြောစရာကောင်းတာက... တခြားအဆောင်တွေလိုပဲ ဒါက တစ်ကြိမ်သုံး ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး တစ်ပတ်ပဲ ခံတာပါ။ အခုဆို အာနိသင်ပျက်ဖို့ ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်" ယွဲ့လွမ်ကို စကားပြောခွင့် မပေးဘဲ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... ဒီလိုအဆောင်မျိုး ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ အာနိသင်ရှိတာဆိုတော့ တော်တော်လေး ဈေးကြီးမှာပဲ။ လုံမျိုးနွယ်စုက မြို့တော်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် မျိုးနွယ်စုကြီး ၃ ခုထဲမှာ ပါတာ မဆန်းပါဘူး၊ ဒီလိုအရာမျိုးကိုတောင် ရှာတွေ့ထားတာကိုး" ယွဲ့လွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးသည်။

​"ညီလေးဆီမှာ အဲဒီလို အဆောင်မျိုး နောက်ထပ် ရှိသေးလား။ ငါ့ကို ရောင်းမယ်ဆိုရင် ငါ ဈေးကောင်းကောင်း ပေးပါ့မယ်" ယွဲ့လွမ်က အလေးအနက် စဉ်းစားရင်း မေးသည်။

​"တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုမှာ တစ်ခုတည်းရှိတာကို ကျွန်တော် သုံးလိုက်မိတာပါ။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုက ဒါကို ဘာအတွက် လိုချင်လို့လဲ" လုံချန်းက ရိုးသားဟန်ဖြင့် ပြန်မေးသည်။

​"အာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ရပါတယ်။ တော်တော်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ သွားအိပ်ကြရအောင်။ ကောင်းသောညပါ ညီလေး။ ပြီးတော့... မနက်ကျရင် အရင်တစ်ခါလိုမျိုး ငါတို့မနိုးခင် တိတ်တိတ်လေး ထွက်မသွားနဲ့ဦးနော်" ယွဲ့လွမ်က မှာကြားပြီး သူ၏ တဲဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

​'သူ ဒါကို လိုချင်နေတာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါ ငါနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံခံလို့မရတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ငါ တစ်ခုခု လုပ်မှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ဒုက္ခတွေ အများကြီး ရောက်လာနိုင်တယ်' လုံချန်းက တွေးတောရင်း သူလည်း တဲထဲဝင်ကာ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

​'သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ'

​နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လုံချန်း နိုးလာပြီး သူ၏ တဲကို စတင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

​"အရင်တစ်ခါလိုပဲ တိတ်တိတ်လေး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" လုံချန်း သိမ်းဆည်းပြီးခါစမှာပင် နောက်ဘက်မှ ယွဲ့ဖေး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"မင်းသမီးဖေးရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးကို မတွေ့ရဘဲ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားရက်မှာလဲ။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက ခဏခဏ ရတာမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော်က ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး အရှင်တို့ နိုးလာတာကို စောင့်ပြီးမှ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာမလို့ပါ" လုံချန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။