အခန်း (၄၉-၅၀)
Vol. 5 Ch. 49-50
အခန်း (၄၉) လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်
"နင်... နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
သူမက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လုံချန်း၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
"အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ" သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟေ့... ငါက လူကောင်းပါကွာ" လုံချန်းသည် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာရင်း အော်လိုက်မိသည်။
"သခင်လေး။ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတာလားဟင်" ရွှယ်က သူ့ကို ဝေခွဲမရသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း... အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... အဲဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့" ရွှယ်က ဆိုသည်။
"ရပါတယ်၊ မင်းတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပဲ ဆက်ပြီး ငေးကြည့်နေလို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးပြလိုက်ရာ ရွှယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲတွင် ပြန်လည် နစ်မျောသွားတော့သည်။
သူသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော မေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
'တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်ပဲ' သူ တွေးလိုက်မိသည်။
လုံချန်း တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်မှ စကားလုံးများ ထွက်မလာပေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် မြင်းရထားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
'ရောက်ပြီထင်တယ်။ ဘာလို့ မျိုးနွယ်စုကနေ တောအုပ်ကို သွားတုန်းကထက် အခုပြန်လာတဲ့ ခရီးက ပိုမြန်နေသလို ခံစားရတာလဲ' လုံချန်း ကိုယ်တိုင် တွေးတောနေမိသည်။
"ကဲ... သွားကြစို့၊ ရောက်ပြီ" မြင်းရထားမောင်းသူက သူတို့ အိမ်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးရန် ရထားတံခါးကို လာခေါက်သည့်အခါ လုံချန်းက သူတို့ကို ဆင်းရန် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် မေသည် တစ်ခုခုကို အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ လုံချန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။
"သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" အစောင့်များက သူ့ကို အရိုသေပေးကာ အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။
'သခင်လေးက မျိုးနွယ်စုထဲမှာ တော်တော်လေး အဆင့်အတန်းရှိတာပဲ။ လူတိုင်းက သူ့ကို အရမ်းလေးစားကြတာပဲ' ရွှယ်က ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိပြီး မေကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
"အမေ" လုံချန်းသည် စီမာကျီယီ၏ ဝင်းခြံတံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူမသည် သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် မိခင်မေတ္တာ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မိခင်အရင်း မဟုတ်သော်လည်း ဤခံစားချက်ကို သူ နှစ်သက်မိသည်။
"သား ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ကြိုဆိုပါတယ် သားလေး။ ဒဏ်ရာတွေ မရခဲ့ဘူးမလား" ခေတ္တအကြာတွင် သူမက လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"အမေရာ... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်အထိ အားမနည်းပါဘူး" မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့... ဒါပေါ့။ ငါ့သားက အသန်မာဆုံးပဲ" စီမာကျိယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
သားအမိနှစ်ယောက် ကြင်နာစွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် စီမာကျီယီသည် လုံချန်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို သတိထားမိသွားသည်။
"ဟင်... ဒီကလေးမလေးတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ သားရဲ့ မိန်းကလေးတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ သားက အခုကတည်းက ကိုယ်လုပ်တော်တွေ စုနေပြီလား။ ဒါက သားအတွက် အရမ်းမစောလွန်းဘူးလား" သူမက အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းလည်း ထိုစကားကြောင့် ကြောင်သွားရသည်။ သူ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှယ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး မေကတော့ မျက်နှာအား အောက်ငုံ့ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အမေကလည်း... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အဲဒါမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ အမေပြောသလိုပဲ ကျွန်တော်က ဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်" လုံချန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... နှမြောစရာပဲ။ ချောမောလှပတဲ့ ချွေးမနှစ်ယောက် ရပြီလို့ ထင်နေတာ" စီမာကျိယီက စနောက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... သူတို့က သားရဲ့ ချစ်သူတွေမဟုတ်ရင် ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ အိမ်ကို ခေါ်လာတာလဲ" သူမက လုံချန်းကို မေးသည်။
"သူတို့က မြောက်ဘက်တောအုပ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေဆီကနေ ကျွန်တော် ကယ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့အတွက် အလုပ် လိုနေလို့ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပြီး ခေါ်လာခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
"ဪ... သားက ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ သွားယူတာဆိုပြီး အလှလေးတွေကို သွားကယ်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သားအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်သားရယ်။ သားက သားရဲ့အဖေလိုပဲ သတ္တိရှိတာပဲ" သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သားက သူတို့ကို ကယ်တင်ပြီး အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ကို သားရဲ့ ကိုယ်ရံအစေခံတွေအဖြစ် ထားနိုင်ပါတယ်" သူမက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
"မင်းတို့နာမည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ" စီမာကျိယီက သူတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မနာမည်က ချန်ရွှယ်ပါ၊ ဒါကတော့ ညီမလေး ချန်မေပါ။ သခင်မကြီးနဲ့ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ရှင်" ရွှယ်က ရှေ့သို့တိုးကာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
"နာမည်လေးတွေက လှသားပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အခု သားလေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမှာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ သားလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးကြဖို့ မှာချင်တယ်"
"ဂရုစိုက်ပါ့မယ် သခင်မကြီး" နှစ်ယောက်လုံးက ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြသည်။
နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက်နှင့်အတူ မိခင်၏ဝင်းခြံမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို လုံမျိုးနွယ်စု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးကာ သူ၏ ကိုယ်ရံအစေခံများဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စု၏ စည်းကမ်းများနှင့် နေရာအနှံ့ လိုက်လံပြသရန် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံတွင် ထားရစ်ခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်လို့တော့ မခံစားရသေးဘူး။ ဒီအခန်းက ကမ္ဘာပေါ်က ငါ့အခန်းထက် ပိုကျယ်ပြီး ကုတင်ကလည်း ပိုအိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အရင်အခန်းဟောင်းကို ပိုလွမ်းနေမိတုန်းပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အိမ်လေး၊ မိသားစု၊ ငါ့ရဲ့ ကောလိပ်... အဲဒါတွေကို ငါ ပြန်မတွေ့နိုင်တော့ဘူးလား" လုံချန်း၏ အတွေးများက ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ သူ ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီကမ္ဘာက တကယ်ရှိခဲ့ပြီး ဒီကမ္ဘာကလည်း တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဟိုဘက်ကို သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိရမယ်။ အခွင့်အရေး နည်းပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိနေတုန်းပဲ"
"ဒီကမ္ဘာမှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိတယ်။ သူတို့တောင် ကျင့်ကြံမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်သေးဘူး။ တစ်နေ့ကျရင် ငါက အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာရမယ်။ ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဘယ်ကမ္ဘာ့စည်းခြားမှုကမှ ငါလိုချင်တာကို မတားဆီးနိုင်စေရဘူး" လုံချန်းသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။
'ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း အဆင့်ရဲ့ အဆင့် ၆ ကို မကြာခင် တက်လှမ်းနိုင်တော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်' နာရီပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် လုံချန်း တွေးလိုက်မိသည်။
လုံချန်းသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခု တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရခဲ့သော ဥကို ထုတ်ကာ နေ့စဉ်လုပ်နေကျအတိုင်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကျွေးလိုက်သည်။
"ငါက မင်းကို စွမ်းအားကျွေးနေတဲ့ စက်မဟုတ်ဘူးနော်။ မြန်မြန် ထွက်လာစမ်းပါ ကောင်လေးရာ" လုံချန်းက ဥကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ အိပ်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သဖြင့် စောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
လုံချန်း အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သွေးများထဲမှ တစ်ရာပုံတစ်ပုံခန့်သည် ခရမ်းရောင်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်အနီးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ ထိုအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၅၀) သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်နှင့် လမ်းပြဝိညာဉ်
လုံချန်းသည် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့် အထက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ဝိညာဉ်မှာ မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုနိုင်ဘဲ အတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ မကျရောက်မီ လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူကာ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရသေးသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အရာအားလုံးမှာ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ထတော့လေ၊ ဘယ်အချိန်ထိ ဒီလိုနေနေဦးမှာလဲ"
မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ချစ်စဖွယ်အသံကြောင့် လုံချန်း မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
"ဟင်... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဒါက နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုလား" လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ဖြူလွလွ တိမ်တိုက်များမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။ မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ သူ၏ရှေ့မှ အနက်ရောင် ပကတိရှိသော ကျောင်းတော်ကြီး တစ်ကျောင်းသာ ဖြစ်သည်။
"အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးဟဲ့၊ အူကြောင်ကြားရဲ့... နင့်လိုလူမျိုးက သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဘယ်လိုရသွားလဲဆိုတာ ငါတောင် စဉ်းစားလို့မရဘူး။ နင့်ပုံစံက ထိုက်တန်တဲ့သူနဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူဘူး" လုံချန်း ထိုအသံကို ထပ်ကြားရပြန်သည်။ ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
"ဒီအသံက ဘယ်ကလာတာလဲ။ ကိုယ်ထင်ပြစမ်း" လုံချန်းက ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင်က တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင်ပဲ။ ငါက နင့်ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာကို ဘာလို့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေတာလဲ" ထိုအသံက ဆိုသည်။
"ငါ ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အပေါ်ကို ကြည့်စမ်း ငတုံးရဲ့၊ နင်က သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီလေ၊ သူ့ကို အရှက်မခွဲစမ်းပါနဲ့" ထိုအသံရှင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ... နင်က ဘာလဲ" လုံချန်းသည် သူ၏အပေါ်တွင် ပျံလွင့်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ပန်းရောင် ဆံပင်တိုတိုလေးနှင့် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးများနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပသော အသားအရေမှာ သူမကို ပို၍ပင် ချစ်စဖွယ် ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် သူမကို ပို၍ ထူးခြားစေသည်မှာ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ပါရှိသော လှပပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော အတောင်ပံနှစ်ချပ်ပင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းအတွက်တော့ သူမမှာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။
"ဒီအကြီးအကဲမမကို ရွှင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ငါက နင့်ရဲ့ လမ်းပြဝိညာဉ်ပဲ။ နင် ငါ့ကို အရိုသေပေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ မတားပါဘူး" သူမက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"လမ်းပြဝိညာဉ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ" လုံချန်းသည် သူမပြောသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ပို၍သာ မျက်စိလည်သွားသည်။
"အဲဒါကို သိချင်ရင် အရင်ဆုံး နင် အခု ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သိဖို့လိုတယ်" သူမက ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"အဲဒါက အစကတည်းက ငါမေးနေတဲ့ မေးခွန်းပဲ မဟုတ်လား။ နင်ကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို အခုထိ မဖြေသေးတာလေ" လုံချန်းက သူ၏နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။
"တိတ်စမ်း... ငါ စကားပြောနေတုန်း ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်နဲ့" ရွှင်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ငါ ဘယ်နားရောက်သွားလဲ... ဪ ဟုတ်ပြီ၊ ငါ့အကြောင်း ပိုသိချင်ရင် နင် ဘယ်ရောက်နေလဲ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေလဲဆိုတာ အရင်သိရမယ်"
"ဒါဆို အဲဒါကို အရင်ပြောပြလေ" လုံချန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေရာကို သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်လို့ ခေါ်တယ်။ သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိထားသူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်နဲ့ သွေးမျိုးဆက်အကြောင်း အသိပညာတွေ ရဖို့အတွက် ဒီကို လာကြရတယ်" သူမက လေးနက်သော အသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။
"နင့်လိုပဲ သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိပြီး ဒီကို ခြေချနိုင်ခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိဖူးသေးတယ်။ အခု နင်က ဒုတိယမြောက်ပဲ" သူမက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ပြောရဦးမယ်... အရင်က လူဟာ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲဒီလောက် မကြီးကျယ်ပေမဲ့ နင့်ထက်တော့ အဆပေါင်း ထောင်ချီပြီး ပိုတော်သလို ပိုလည်း သန်မာတယ်"
"နင် ငါ့ကို အမြဲတမ်း နှိမ်မနေဘဲ ငါ ဘယ်ကို ရောက်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲဆိုတာကို သေချာလေး ပြောပြလို့ မရဘူးလား" လုံချန်းသည် သူ၏ ဒေါသကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရင်း အသံကို မြှင့်ပြောလိုက်သည်။
"ကလေးလို ဂျီမတိုက်နဲ့၊ ကြားဖြတ်မပြောဘဲ ဆက်နားထောင်။ ငါပြောခဲ့သလိုပဲ နင့်မှာ ရှိနေတဲ့ သွေးမျိုးဆက်က အရမ်းထူးခြားတယ်။ အဲဒါက နင် စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆီက လာတာ။ ဒီ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ဆိုတာ နင် သွေးမျိုးဆက် ရရှိလာတာနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါက နင့်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ။ ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်မှသာ ပိုပြီး သိပ်သည်းတဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိပြီး ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ အသိပညာတွေကို ရရှိမှာဖြစ်တယ်" ထိုမိန်းကလေးငယ်က ဆိုသည်။
"ငါ ဒီသွေးမျိုးဆက်ကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ။ ငါ့အဖေ၊ အမေ ဒါမှမဟုတ် အဖိုးဆီကတောင် ဒီအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး" လုံချန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။
"ငါက နင့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို မမြင်နိုင်ပေမဲ့ နင် ဒီလက်စွပ်ကို စပြီး ထိလိုက်တဲ့ အချိန်ကနေ အခုအထိ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုတော့ မြင်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဆုံးဖြတ်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ နင် အဲဒီ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ပုံဆောင်ခဲလေးကို မှတ်မိလား" ရွှင်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
လုံချန်း သူ၏ လက်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီ ပုံဆောင်ခဲက အဲဒီ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ပုံဆောင်ခဲ လုပ်ထားတာပဲ။ ကံပါတဲ့သူအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပေါ့။ အဲဒါ နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ နင်က သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် နည်းနည်း ရရှိသွားတယ်။ အဲဒါက နင့်ရဲ့သွေးကို တဖြည်းဖြည်း စတင်ပြောင်းလဲပေးနေပြီး အခု နင့်ရဲ့သွေးထဲမှာ တစ်ရာပုံတစ်ပုံက သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်လာတဲ့အတွက် နင့်ကို ဒီ သွေးမျိုးဆက် အမွေအနှစ် ကျောင်းတော်ဆီ ခေါ်ဆောင်လာတာပဲ" သူမက ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီအထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဆိုတာ ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့သူလား။ ဆံပင်အနီရောင်နဲ့၊ ပထမအိပ်မက်မှာ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းရှိပြီး ဒုတိယအိပ်မက်မှာ မျက်ဝန်းအနီရောင် ရှိတဲ့သူလား" လုံချန်းက သူ၏လမ်းတွင် ရှိသမျှ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း လူသားကို သတိရသွားသည်။
"မဟုတ်ဘူး။ သူ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက နင့်ထက် အရင် သွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိခဲ့တဲ့ ဒုတိယမြောက်လူပဲ။ သူက နင့်ထက်အရင် ဒီကို ရောက်ခဲ့တာ။ ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကပေါ့" သူမက ထိုနေ့ကို ပြန်လည် အောက်မေ့နေပုံရသည်။
'တောက်... အစက သူမက အရင်လူနဲ့ယှဉ်ရင် ငါက ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတုန်းက ငါ့ကို နှိမ်တာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ သူမှန်း သိသွားတော့လည်း သူမ ပြောတာ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်တာပဲ' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို သူက ပထမဆုံး ဆက်ခံသူပေါ့၊ ငါက ဒုတိယပေါ့။ ဒါနဲ့ သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ အဲဒီ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအကြောင်းကို နင် ငါ့ကို ဘာမှမပြောရသေးဘူး" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"နင် သိဖို့ မထိုက်တန်သေးဘူး" သူမက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ၊ ထားလိုက်ပါတော့။ အခု ငါတို့ စကားတွေ လွဲကုန်ပြီ။ အခြေအနေကို ရှင်းအောင် လုပ်မယ့်အစား ငါ ပိုပြီးတော့တောင် မျက်စိလည်လာပြီ။ ငါ တစ်ခုချင်းစီ မေးပါရစေ" လုံချန်းက သူ၏ အတွေးများကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။
"နင် အဲဒီလို ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီလေ" သူမက နှုတ်ခမ်းလေး ဆူကာ ပြောလိုက်ရာ ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းသွားသည်။
"ဒီကျောင်းတော်အကြောင်း ပိုပြောပြပါဦး။ ငါ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"နင် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာ။ အခု နင့်မှာ သွေးမျိုးဆက် တစ်ရာပုံတစ်ပုံ ရှိနေပြီ။ တကယ်လို့ နင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရင် နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ပြောင်းလဲမှုက နောက်တစ်ဆင့်အတွက် အချိန်မတိုင်မချင်း ဆက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်နေလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ နင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင်တော့ နင့်မှာရှိတဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ပြန်သိမ်းမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီ တစ်ရာပုံတစ်ပုံ အဆင့်မှာပဲ ထာဝရ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တစ်ရာပုံတစ်ပုံကတောင် နင့်အတွက် အများကြီး အသုံးဝင်မှာပါ။ ပြီးတော့ နင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရင် နင် သဘောကျမယ့် အသိပညာတွေနဲ့ ဆုလာဘ်တွေကိုလည်း ရရှိမှာ ဖြစ်တယ်" သူမက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်း အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်နိုင်ရန် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... အဲဒါတော့ ရှင်းသွားပြီ။ ဒုတိယမေးခွန်း... နင်က ဘာလဲ" သူက ထပ်မေးသည်။
"ငါက နင့်ရဲ့ လမ်းပြဝိညာဉ်ပဲ။ ဒါမှမဟုတ် နင့်လက်ချောင်းမှာ စွပ်ထားတဲ့ အဲဒီလက်စွပ်ရဲ့ ရတနာဝိညာဉ်လို့ ပြောရင်လည်း ရတယ်" သူမက သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည်။
"နင်က ဒီလက်စွပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုရင် ဒီသွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ထဲမှာ ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ" သူက သူ၏လက်စွပ်ကို ထိရင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါက ဒီသွေးမျိုးဆက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ ကြာလှပြီ။ အခုတော့ နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်၊ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ဒီလက်စွပ်ဟာ အားလုံး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်နွှယ်နေကြပြီ" သူမက ဆိုသည်။
"အဲဒီ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက နင့်ကို ဖန်တီးခဲ့တာလား" လုံချန်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"ငါ ဘယ်လို ဖြစ်တည်လာလဲဆိုတာ ငါ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူကို လမ်းပြဖို့ပဲဆိုတာ ငါ သိတယ်" သူမက ပြန်ဖြေသည်။
"နင် အဲဒီ ဆံပင်နီနဲ့လူကိုလည်း လမ်းပြခဲ့တာလား။ သူလည်း ဒီလက်စွပ်မျိုးပဲ ဝတ်ထားတာ ငါမြင်ခဲ့တယ်" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ သူနဲ့လည်း အတူရှိခဲ့တယ်" ရွှင်းက ပြောသည်။
"သူ ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ ပြီးတော့ နင် ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အောက်ခြေကို ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။