အခန်း (၅၅-၅၆)
Vol. 6 Ch. 55-56
အခန်း (၅၅) သုခဘုံရှိ ပြဿနာများ
"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်ကြီးက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်၊ အထဲကို ကြွပါ" အဘိုးအိုက ဘေးသို့ဖယ်ပေးရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ခေတ္တမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အနီရောင်တံခါးတစ်ချပ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ တာရာက တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့ပါ" တံခါးတစ်ဖက်မှ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် တာရာက တံခါးကိုဖွင့်ကာ လုံချန်းနှင့်အတူ အထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အထဲသို့ ရောက်သောအခါ တာရာထက် အနည်းငယ် အရပ်ပိုရှည်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေသည်ကို လုံချန်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ တာရာထက် ပိုမိုသန်မာသည်ကို လုံချန်း ခံစားမိသော်လည်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မည်သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုမျှ ခွဲခြား၍မရသဖြင့် ထိုသူ မည်မျှသန်မာသည်ကိုတော့ သူ အတိအကျ မသိနိုင်ပေ။
"ဒီတစ်ခါ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ထိုသူက သူတို့ဘက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"အဖေ... ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာလဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါဦး။ အဖေက ဧည့်သည်အပေါ် ရိုင်းပျနေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဧည့်သည်ကို ငဲ့ညှာပေးပါဦး" တာရာက ထူးဆန်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်ဧည့်သည်လဲ" ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ သူတို့နှစ်ဦးရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားပြီး လက်ထဲမှ စာအုပ်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
"အရှင်သခင်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းပျမှုအတွက် ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်သင့်ပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် လုံချန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ဒူးထောက်ထားလျှင်တောင် ထိုသူမှာ လုံချန်းထက် အရပ်ရှည်နေသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ထပါ... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိုးရိမ်စရာမရှိဘူး၊ ထပါဦး" လုံချန်းက လက်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို ထခိုင်းလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် ထနိုင်မှာလဲ။ အရှင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်လိုပဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ အရှင်က သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က ကောင်းမွန်စွာ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သင့်တာပါ" တာရာ၏ဖခင်က ထရန် ငြင်းဆန်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
"ရပါတယ်။ ကျွန်တော် လာမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားမှ မသိတာ။ ဒါကြောင့် ထပါ၊ ဒါနဲ့... ကျွန်တော်က လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုများ တိတိကျကျ သိနေရတာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်မကြည့်ချင်ဘူးလား" လုံချန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော တာရာကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ အရှင်သခင်။ အဲဒါတွေ စမ်းသပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားနဲ့ ရုပ်တုတောင် ရှိပါသေးတယ်။ အရှင်က သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ဆိုတာ ဘာမှ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး" တာရာ၏ဖခင်က ရိုသေစွာ ဖြေကြားရင်း ထရပ်လိုက်သည်။
"ဪ... သူ့ရဲ့ ပန်းချီကား ရှိတယ်ဟုတ်လား။ အဲဒီပန်းချီကားကို ကျွန်တော် ကြည့်လို့ရမလား။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သမိုင်းစာအုပ်ကိုလည်း ကြည့်ချင်တယ်" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့၊ အရှင် ဒီမှာ သက်သောင့်သက်သာ ခဏထိုင်နေပါ။ ကျွန်တော် သွားယူပေးပါ့မယ်။ တာရာ... ငါ မရှိတဲ့အချိန် အရှင်သခင်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ထားလိုက်" ထိုသို့ ပြောကာ သူသည် စာကြည့်ခန်းအပြင်သို့ အလောတကြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
"ဒါက စာကြည့်ခန်း မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီပန်းချီနဲ့ စာအုပ်က ဒီမှာပဲ ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် တာရာကို မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် အရမ်းထူးခြားတဲ့ အရာတွေပါ။ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်တိုင်းက အဲဒါကို ရတနာတိုက်ထဲမှာ ထည့်ပြီး လုံလုံခြုံခြုံ စောင့်ရှောက်ထားရတာပါ။ အဲဒီနေရာက အစောင့်တွေ အများကြီးနဲ့ စောင့်ကြပ်ထားပြီး မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးတည်းပဲ အထူးအမှတ်အသားကို သုံးပြီး ဝင်နိုင်တာမို့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးမှာ အလုံခြုံဆုံး နေရာပါပဲ" တာရာက ပြန်ဖြေသည်။
"ဪ... အဲဒါဆို သူ ပြန်လာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာ..." လုံချန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ လက်တစ်ဖက်တွင် ရွှေရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဝါကျင်ကျင် စက္ကူလိပ် တစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
'မြန်လိုက်တာ' လုံချန်း တွေးလိုက်မိသည်။
"စောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်သခင်" သူက ပြောရင်း ရွှေရောင်စာအုပ်နှင့် စက္ကူလိပ်ကို လုံချန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
'သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လူအ,လို ယုံလွယ်နေရတာလဲ။ သူတို့ရဲ့ အမွန်အမြတ်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို ဘာမှမမေးဘဲ ငါ့ကို ပေးလိုက်တာလား။ အဲဒီလူက ဒီမှာ လူတွေကို ကယ်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ လူသားတိုင်းက လူကောင်းလို့ မဆိုလိုဘူးလေ' လုံချန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို စောင့်ခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားနာမည်က ဘယ်သူလဲ။ ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိလို့" လုံချန်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ဒီအစေခံရဲ့ နာမည်က တန်ရှာပါ" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တန်ရှာက ပြန်ဖြေသည်။ တန်ရှာ စကားပြောနေစဉ် တစ်လမ်းလုံး ပြေးလာခဲ့သဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်ကို လုံချန်း ကြားနေရသည်။
"ကျုပ်နာမည်က လုံချန်းပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တန်ရှာ"
"အရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံရတာ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ဒါနဲ့... အရှင် စိတ်အေးလက်အေး ဖတ်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ပေးရမလား" တန်ရှာက အကြံပြုသည်။
"ရပါတယ်... ကျုပ် တကယ်ပဲ ဖတ်တတ်မလားဆိုတာတောင် မသေချာ..." လုံချန်းသည် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စာလုံးများကို အပြည့်အစုံ ဖတ်နိုင်သည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် စကားစရပ်သွားသည်။
"တကယ်တော့ အပြင်ထွက်ပေးရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ကျုပ်ကို စာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ဖတ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလား" လုံချန်းက ပြန်လည် အကြံပြုလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပေးပါ့မယ်။ တာရာ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့" တန်ရှာက တာရာကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး လုံချန်း အာရုံမပျက်စေရန် တံခါးကို အသာအယာ ပိတ်ပေးခဲ့သည်။
တန်ရှာသည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အစောင့်များကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် မည်သူမျှ အထဲသို့ မဝင်စေရန် သို့မဟုတ် ဆူညံသံများ မထွက်စေရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ အထဲတွင် သူတို့မျိုးနွယ်စု တစ်စုလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ကြီးမြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေကြောင်းနှင့် လုံချန်း အပြင်သို့ ထွက်လာပါက ရိုသေစွာ ဆက်ဆံရန် မှာကြားခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် အခန်းထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် စက္ကူလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ကာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အစဦးတွင် သူ၏ ထင်မြင်ချက်များ မှန်၊ မမှန် သိရှိရန် စက္ကူလိပ်ကို အရင်ဖွင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ တကယ်ပဲ သူပါလား။ ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တာထက်စာရင် အများကြီး ပိုငယ်နေသေးပေမဲ့ တူညီတဲ့အချက်တွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး" လုံချန်းသည် ထိုပုံတူပန်းချီကားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ၎င်းသည် သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ လူသားပင်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။ အနည်းငယ် ပိုငယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဤပုံတူပန်းချီကားထဲတွင် သူသည် အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော အနီရောင်ဆံပင်များ၊ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများနှင့် ချောမောသော မျက်နှာပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပန်းချီကားပဲ။ ကြည့်နေရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ခံစားနေရသလိုပဲ။ ဒါကို ဆွဲတဲ့သူက တကယ် တော်တာပဲ" လုံချန်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
'ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘယ်လို စွန့်စားခန်းတွေ တွေ့ခဲ့လဲ ကြည့်ရအောင်။ ခင်ဗျားကတစ်ဆင့် ကျုပ် ဒီကနေ ဘယ်လို ပြန်ထွက်ရမလဲဆိုတဲ့ သဲလွန်စ ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းရဲ့' ထိုသို့ တွေးကာ လုံချန်းသည် စာအုပ်ကိုဖွင့်၍ ဖတ်ရှုတော့သည်။
လုံချန်း စာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။
လုံချန်း စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ်အတွင်း ပြင်ပရှိ လူများမှာမူ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေကြသည်။
လူသားတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံးမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကြသည်။ လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကိုသာ ပြောနေကြသည်။ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီ နှင့် သူ၏သမီး ရှားတို့ပင်လျှင် လူသားတစ်ဦး ရောက်ရှိနေကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တန်ရှာ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ မင်းကို သီးသန့် ပြောစရာရှိတယ်" ရွှီက တန်ရှာကို အချက်ပြကာ တန်ရှာ၏ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားသည်။
"ဘာတွေ ပြောချင်လို့လဲ။ ငါတို့ ကလေးတွေရှေ့မှာ ပြောလို့မရဘူးလား။ ဒီမှာ တာရာနဲ့ ရှားလေးပဲ ရှိတာပါ" တန်ရှာက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဒီမှာ ပြောလို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ သီးသန့်အခန်းထဲ လိုက်ခဲ့ပါ" ရွှီက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဇွတ်အတင်း ခေါ်သည်။
"ကဲ ကလေးတို့... မင်းတို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ။ အဖေ အဘိုးရွှီနဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ဦးမယ်။ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်" တန်ရှာ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း လေးနက်သွားပြီး ကလေးနှစ်ဦးကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ရွှီနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
"ငါတို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ လူသားတစ်ယောက် ပေါ်လာတာ တကယ်ပဲလား။ တကယ်သာဆိုရင် ငါတို့ ကိစ္စတွေကို အခုထက် ပိုပြီး လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားဖို့ လိုလိမ့်မယ်" အဘိုးရွှီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အခန်း (၅၆) မြားတစ်စင်းတည်းနှင့် သိန်းငှက်နှစ်ကောင်
"ဒါပေါ့... ဒါအမှန်ပဲလေ။ အပြင်မှာဖြစ်နေတဲ့ အုတ်အော်သောင်းနင်း အသံတွေကို မင်းမကြားဘူးလား။ ငါတို့ဘိုးဘေးတွေ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အရာကို ငါတို့တကယ်ပဲ မြင်တွေ့နေရပြီ" တန်ရှာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဆူညံသံတွေကိုတော့ ကြားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့သူနဲ့ တကယ်ပဲ တူရဲ့လား။ သူ့ရဲ့ခွန်အားကိုရော မင်းခံစားမိလား" ရွှီက တည်ကြည်သောမျက်နှာထားဖြင့် တန်ရှာကို မေးလိုက်သည်။
"တကယ်ပါဆို၊ ငါသူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မမြင်ရပေမဲ့ သမိုင်းစာအုပ်ထဲက အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ အကုန်တူနေတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတုန်းက အရှင်သခင် ထျန်းရှန် ပေါ်လာတုန်းကလည်း ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူးလေ" တန်ရှာက ပြန်ဖြေသည်။
"စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ တာရာက အဲဒီလူသားနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတယ်လို့ ငါ့ကိုပြောပြတယ်။ တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် တာရာ ရှုံးသွားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ငါသူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့အတွင်းထဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ဝှက်ထားတယ်ဆိုတာ ငါခံစားမိတယ်"
"ပြီးတော့ တာရာက ပြောသေးတယ်။ အဲဒီလူသားက နတ်သမီးအတောင်ပံလိုမျိုး တစ်ဖက်ကရွှေရောင်၊ တစ်ဖက်ကအနက်ရောင် အတောင်ပံတွေကို သုံးတာ မြင်ခဲ့ရတယ်တဲ့။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား" တန်ရှာက ထိုပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက အဲဒီကြီးမြတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း ရွှေရောင်တစ်ဖက်၊ အနက်ရောင်တစ်ဖက် အတောင်ပံတွေ ရှိခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ဘာမှသံသယဖြစ်စရာမလိုတော့ဘူး။ သူက တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက်ပဲ။ ငါခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုရင် သူက အဲဒီအရှင်သခင်ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" အဘိုးရွှီက ပြန်ပြောသည်။
"ငါ့အထင်တော့... သူ့ကို တခြားမျိုးနွယ်စုဆီ ပို့လိုက်သင့်တယ်၊ ဒီမှာ မထားသင့်ဘူး" အဘိုးရွှီက လေးလံသောအသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလိုထင်တာလဲ။ သူက လူသားတစ်ယောက်လေ။ ငါတို့က သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေး ပိုကောင်းအောင် လုပ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" တန်ရှာက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်း သမိုင်းကြောင်းကို အသေးစိတ်သိတယ် မဟုတ်လား" ရွှီက အသံကိုနှိမ့်ကာ ဆိုသည်။
"ဒါပေါ့... ဘာလို့မေးတာလဲ"
"နောက်ဆုံးအကြိမ် လူသားတစ်ယောက် ပေါ်လာတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းမှတ်မိသေးလား" အဘိုးရွှီက ထပ်မေးပြန်သည်။ "လူသားတစ်ယောက် မပေါ်လာခင်အထိ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘာအန္တရာယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပေါ်လာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ငါတို့ဘိုးဘေးတွေ သိလိုက်ရတာက မကောင်းဆိုးဝါးတွေဟာ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်က သက်ရှိအားလုံးကို သုတ်သင်ပြီး နယ်မြေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်ဆိုတာပဲ။ အဲဒီနောက်မှာ စစ်ပွဲကြီးဖြစ်ပွားပြီး အရှင်သခင် ထျန်းရှန်က ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ"
"အဲဒါ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာလို့ အခုအတွက် အရေးကြီးနေတာလဲ" ရွှီ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း တန်ရှာ မရိပ်မိသေးပေ။
"အရှင်သခင် ထျန်းရှန်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အားလုံးနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ငါတို့မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားလည်း သေဆုံးခဲ့ရတယ်"
"အခု နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေဟာ သူတို့ရဲ့အင်အားကို ပြန်လည် စုစည်းမိနေပြီ။ အခုဆိုရင် သူတို့ဟာ အရင်တုန်းကလိုပဲ သန်မာနေလောက်ပြီ။ သူတို့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အချိန်လောက် မသန်မာရင်တောင် သိပ်တော့ မကွာခြားလှဘူး" ရွှီက သူ့ကိုကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
"မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဘယ်သူ့ကို အမုန်းဆုံးလို့ မင်းထင်သလဲ" ရွှီက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ထျန်းရှန်... လူသားတစ်ယောက်" တန်ရှာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွှီက မည်သည်ကို ဆိုလိုချင်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။
"အတိအကျပဲ... တကယ်လို့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ က နောက်ထပ် လူသားတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီဆိုတာ သိသွားရင် သူတို့ ချက်ချင်း ရုန်းကြွလာပြီး ငါတို့မျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ ငါတို့မှာ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ လူသားရဲ့အကူအညီ ရှိနေလို့ အောင်ပွဲခံနိုင်ကောင်း ခံနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာကို ရင်းရလိမ့်မယ်" ရွှီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ တိုက်ပွဲက ငါတို့မျိုးနွယ်စုနားမှာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတို့က အထိနာဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေကျတော့ အခြေအနေ ပိုကောင်းနေလိမ့်မယ်" တန်ရှာက သဘောတူသည်။
"ဒါကြောင့် ငါ့အကြံကတော့... သူ့ကို တခြားမျိုးနွယ်စုဆီ ပို့လိုက်ရအောင်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဲဒီမျိုးနွယ်စုကပဲ ငါတို့အစား ဒီကံကြမ္မာကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ တိုက်ခိုက်လာတဲ့အခါမှ ငါတို့က အင်အားအချို့ကို ကူညီဖို့ လွှတ်လိုက်ရင် ရပြီ"
"မျိုးနွယ်စုအားလုံးနဲ့ အဲဒီလူသားသာ ပေါင်းလိုက်ရင် ငါတို့ ဒီစစ်ပွဲကို သေချာပေါက် နိုင်မှာပဲ။ ငါတို့လည်း အထိအခိုက် နည်းလိမ့်မယ်" ရွှီက ဉာဏ်များစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"မင်းပြောတာကို ငါနားလည်ပါပြီ။ မင်းရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကလည်း မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို စိတ်မဆိုးအောင် ဘယ်လိုမျိုး အဝေးကို ပို့ရမှာလဲ။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားသွားတာနဲ့ သူက ဒေါသထွက်ပြီး ငါတို့မျိုးနွယ်စုကို အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်" တန်ရှာက သတိပေးလိုက်သည်။
"အဲဒါကိုတော့ နောက်မှ စဉ်းစားလို့ရပါတယ်။ အဓိကကတော့ သူ့ကို အဝေးကို ပို့ပစ်ရမယ်ဆိုတာကို မင်း သဘောတူတယ် မဟုတ်လား" ရွှီက ထပ်မေးသည်။
"အာ... ဟုတ်ပြီ။ ငါသဘောတူတယ်။ မျိုးနွယ်စုအတွက် ငါတို့ ဒါကို လုပ်ရမယ်" တန်ရှာက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။
"ငါတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ့ကို တခြားမျိုးနွယ်စုဆီ ပို့ဖို့အတွက် ခိုင်လုံတဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခုတော့ လိုလိမ့်မယ်။ ဘယ်မျိုးနွယ်စုဆီ ပို့တာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မလဲ"
"သရဲ မျိုးနွယ်စုကော ဘယ်လိုလဲ။ သူ့ကို အဲဒီကို ပို့လိုက်တာက ငါတို့အတွက် အကျိုးအရှိဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်" ရွှီက အကြံပြုသည်။
"သရဲမျိုးနွယ်စုဆီ ပို့တာက ဘာလို့ ငါတို့အတွက် အကျိုးအရှိဆုံး ဖြစ်ရမှာလဲ"
"မင်းသိတဲ့အတိုင်း မကောင်းဆိုးဝါးတွေပြီးရင် သရဲမျိုးနွယ်စုက အသန်မာဆုံးပဲလေ။ ငါတို့က သရဲတွေပြီးမှ အသန်မာဆုံး ဖြစ်တာ။ ဒါကြောင့် ဒီလူသားကို အဲဒီကို ပို့နိုင်ရင် သူတို့က တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားရလိမ့်မယ်။ သူတို့ အကြီးအကျယ် အထိနာသွားဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိတယ်။
ဒီစစ်ပွဲပြီးလို့ သရဲမျိုးနွယ်စု အားနည်းသွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေလည်း အရေးနိမ့်သွားပြီဆိုရင် ငါတို့က ဒီနယ်မြေမှာ အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါက မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ သိန်းငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်သလိုပဲ" အဘိုးရွှီက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"ငါတို့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ။ ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်နေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုအတွက်ဆိုတော့လည်း လုပ်ရမှာပဲ" တန်ရှာက လေးလံသော စိတ်ဖြင့် ဆိုသည်။
"ပထမဆုံး အနေနဲ့ လူသားတစ်ယောက် ငါတို့ဆီ ရောက်နေတဲ့ သတင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားရမယ်။ သူ့ကို သရဲမျိုးနွယ်စုဆီ မပို့မချင်း သတင်းမပေါက်ကြားစေနဲ့။ အဲဒါကို ငါ တာဝန်ယူမယ်။ မင်းကတော့ အဲဒီလူသားကို စိတ်မဆိုးအောင် လုပ်ပြီး အဝေးကို ပို့ဖို့ စီစဉ်လိုက်" ရွှီက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တန်ရှာနှင့်အတူ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
"အဖေ ပြန်ထွက်လာပြီလား၊ ဘာတွေအကြာကြီး ပြောနေကြတာလဲ" တန်ရှာ အခန်းထဲက ထွက်လာသည်နှင့် တာရာက မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းဦးလေးက သူ အခုတလော ကြိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြနေတာ။ သူက ငါ့ကို အောင်သွယ်ပေးဖို့ ခိုင်းနေလို့" တန်ရှာက အရွှန်းဖောက်လိုက်ရာ ရွှီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာ... ဦးလေးက အဲဒီလိုတောင် စဉ်းစားနေတာလား။ ဒေါ်လေး သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" တာရာက အံ့ဩတကြီး မေးသည်။
"နင့်အဖေက နောက်နေတာပါ ငတုံးလေးရဲ့" ရှားက သူမအစ်ကိုကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... တော်သေးတာပေါ့" တာရာက ရယ်မောတော့သည်။
"ငါသွားတော့မယ်၊ မင်း ဒီမှာ နေခဲ့ဦးမှာလား" ရွှီက ရှားကို မေးလိုက်သည်။
"စောသေးတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလူသားနဲ့ မတွေ့တော့ဘူးလား" ရှားက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"တော်ပါပြီ။ ငါ့မှာ အရေးတကြီး လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့ သူကလည်း စာဖတ်ပြီး ပြန်ထွက်လာဖို့ အကြာကြီး လိုဦးမှာပါ" ရွှီက တန်ရှာကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ကျွန်မလည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ သူ့ကို မနက်ဖြန်မှ တွေ့လည်း ရတာပဲ" ရှားက ဆိုကာ ရွှီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။
'သူတို့က သူ့ကို တွေ့ချင်လို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အလျင်စလို ပြန်သွားရတာလဲ' တာရာ တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားနေမိတော့သည်။