အခန်း (၅၉-၆၀)
Vol. 6 Ch. 59-60
အခန်း (၅၉) သစ်သားနိယာမလား ဒါမှမဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းနိယာမလား
"ကောင်းပြီလေ... အာ... ပြဿနာမရှိပါဘူး" တန်ရှာသည် လုံချန်းကို တားဆီးရန် နည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ပြောလိုက်ရသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ကျုပ် ဒီမှာ ခဏလောက် လေ့လာမယ်။ နောက်တစ်လအတွင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲပေးမဝင်နဲ့" လုံချန်းက တန်ရှာကို ကျောခိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
'ဟုတ်သားပဲ၊ ငါဒီနည်းလမ်းကို သုံးကြည့်လို့ရတာပဲ' တန်ရှာ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
"အာ... အရှင်သခင် လုံချန်း... ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် အသိပေးစရာ ရှိပါတယ်" တန်ရှာက တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသလို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဘာပြောချင်တာလဲ" လုံချန်းက လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးရတနာက ကျွန်တော်တို့အတွက် အသန်မာဆုံးဆိုပေမဲ့၊ အရှင့်အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိစေမယ့် ရတနာတစ်ခု တခြားမျိုးနွယ်စုမှာ ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါက အရှင်သခင် ထျန်းရှန်ကိုယ်တိုင် လေ့လာခဲ့တဲ့အရာပါ။ အရှင်သာ အဲဒီမျိုးနွယ်စုဆီ သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးနိုင်ပြီး အဲဒီကနေ အသိအမြင်တွေ ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်" တန်ရှာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဟုတ်လား... ဘယ်မျိုးနွယ်စုလဲ"
"သရဲ မျိုးနွယ်စုပါ။ အရှင်သခင် ထျန်းရှန်ကို အသိအမြင် ပွင့်လင်းစေခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးရတနာဟာ သူတို့ဆီမှာ ရှိပါတယ်" တန်ရှာက ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ထျန်းရှန်က ခြင်္သေ့ဘီလူး မျိုးနွယ်စုမှာ နေပြီး လေ့လာခဲ့တာလို့ ကျုပ်သိထားတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သရဲ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာကနေ အသိအမြင် ရနိုင်မှာလဲ" လုံချန်းက သူ့ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သရဲ မျိုးနွယ်စုက ခြင်္သေ့ဘီလူး မျိုးနွယ်စုကို ဖျက်ဆီးပြီး အဲဒါကို လုယူသွားတာလား" လုံချန်းက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် မေးသည်။
"အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ အမှန်ကတော့... စစ်ပွဲကြီးပြီးတော့ ခြင်္သေ့ဘီလူး မျိုးနွယ်စုဟာ အရမ်းအားနည်းသွားခဲ့တယ်။ အရှင်သခင် ထျန်းရှန် ဒီကမ္ဘာက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ တခြားမျိုးနွယ်စုတစ်ခုက အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကြောင့် ခြင်္သေ့ဘီလူး မျိုးနွယ်စုကို စစ်ကြေညာခဲ့တယ်။ သူတို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့နဲ့ သရဲ မျိုးနွယ်စုဆီကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ကြတယ်" တန်ရှာက ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီတုန်းက ဘယ်မျိုးနွယ်စုကမှ သူတို့ကို ကူညီဖို့ စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြဘူး၊ သူတို့က မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာတွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်လို့ ကမ်းလှမ်းရင်တောင်မှပေါ့။ နောက်ဆုံး သူတို့ တိုက်ခိုက်တာကို မခံနိုင်တော့တဲ့အခါ အရှင်သခင် ထျန်းရှန် ကိုယ်တိုင် လေ့လာခဲ့တဲ့ ရတနာလုံးကို လဲလှယ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်ကြတယ်။
အဲဒီကျမှ မျိုးနွယ်စုအားလုံးက ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့ မျိုးနွယ်စုကတောင် အဲဒီရတနာကို ပေးရင် မတိုက်တော့ဘူးလို့ ပြောတဲ့အထိပဲ" တန်ရှာက လုံချန်းကို ဆက်ပြောပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ ခြင်္သေ့ဘီလူး မျိုးနွယ်စုက သရဲ မျိုးနွယ်စုကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီမျိုးနွယ်စုက အကြင်နာမရှိပေမဲ့ အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး ကတိတည်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတာကိုး။ အဲဒီရတနာလုံးနဲ့ လဲလှယ်ပြီး နောက်နှစ်ပေါင်း ငါးထောင်အထိ သရဲ မျိုးနွယ်စုက သူတို့ကို အကာအကွယ် ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကို ရခဲ့ကြတယ်"
"ဪ... တော်တော်ကောင်းတဲ့ လဲလှယ်မှုပဲ။ သူတို့ လက်ခံတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီနှစ်ငါးထောင်အတွင်းမှာ သူတို့ အင်အားပြန်တည်ဆောက်လို့ ရတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီကို သွားဖို့ကိုတော့ ကျုပ်နောက်မှ စဉ်းစားမယ်၊ အခုတော့ ကျုပ်ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပေးနိုင်မလား" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တာက ဒီမှာ အချိန်ကုန်ခံမယ့်အစား အဲဒီရတနာနားမှာ ရှိနေတာက အရှင့်အတွက် အများကြီး ပိုအကျိုးရှိပါလိမ့်မယ်" တန်ရှာက လုံချန်း၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲရန် ထပ်မံ အကြံပြုသည်။
"ရပါတယ်။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်။ ခင်ဗျား သွားလို့ ရပြီ၊ ကျုပ် ဒီဘုရားကျောင်းက ထွက်လာရင် ခင်ဗျားကို လာရှာမယ်"
"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော် သွားပါပြီ" တန်ရှာသည် မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းသွားသော လေသံဖြင့် ဆိုကာ ထွက်သွားတော့သည်။
"ရွှင်း... ခြင်္သေ့ဘီလူး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာက ငါ့အတွက် တကယ်ပဲ ပိုအကျိုးရှိမှာလား။ ငါ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ သစ်သားနိယာမကို သင်ယူရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထျန်းရှန် သင်ယူခဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းနိယာမကိုပဲ သင်ယူရမလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါက လုံးဝတော့ မမှန်ဘူး။ နိယာမတစ်ခုကို သင်ယူဖို့ ဘယ်ရတနာကိုမဆို သုံးလို့ရတယ်။ သစ်သားနိယာမကတော့ နင်တို့ အဆင့်နိမ့် ကမ္ဘာမှာတောင် အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ သဘာဝနိယာမတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သစ်သားနိယာမကို သင်ယူတာကလည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းနိယာမထက် ပိုလွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောချင်တာကတော့ ထူးခြားတဲ့ နိယာမတစ်ခုကို သင်ယူတာက နင့်ရဲ့အချိန်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိစေလိမ့်မယ်" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... တကယ့်ကမ္ဘာမှာ လူတိုင်းက ဒီလို ရတနာလုံးတွေကို သုံးပြီး နိယာမတွေကို သင်ယူကြတာလား" သူက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးပြန်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ လူအများစုကတော့ ဒြပ်စင်တစ်ခုအပေါ် ကိုယ့်ဘာသာ ဆင်ခြင်တွေးတောပြီးမှ အသိအမြင် ရကြတာပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ပမာဏအများကြီး မရှိတဲ့အတွက် လူတိုင်း သုံးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "တကယ့်ကမ္ဘာမှာ နိယာမ တစ်ခုစီအတွက် ရတနာလုံး တစ်ခုစီပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကလည်း အနည်းအကျဉ်းပဲ ရှာတွေ့ဖူးတာ။ ရတနာတွေလိုပဲ ဝှက်ထားကြတယ်"
"ဒါဆို ဒီရတနာလုံးတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ"
"နင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးမှ ငါပြောပြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နင်နဲ့ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ပတ်သက်နေတယ်လို့တော့ ငါပြောနိုင်တယ်" ရွှင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုသည်။
"မင်းကတော့ မြှောက်ပင့်ပြီး လျှို့ဝှက်သလို လုပ်နေပြန်ပြီ" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ၏ ပါးကို ရုတ်တရက် ဆွဲညှစ်လိုက်သဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အယ်... ငါ မင်းကို တကယ် ထိလို့ရတာလား" လုံချန်းက မသိစိတ်ဖြင့် လုပ်မိသွားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရွှင်းကို တကယ် ထိတွေ့နိုင်သည်အား သိလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ နူးညံ့နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
"နင်... နင် လူဆိုးကောင်၊ ထျန်းရှန်တောင် ငါ့ကို ဒီလို မလုပ်ရဲဘူး။ ငါ... ငါ နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး" သူမက သူ့ကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးကာ စိတ်ကောက်ပြသည်။
"ကလေးမလုပ်စမ်းပါနဲ့၊ မင်းက ကြီးမြတ်တဲ့ရွှင်းပဲလေ။ ဘာကမှ မင်းကို မတုန်လှုပ်စေဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းက တစ်လောကလုံးမှာ အတော်ဆုံးပါ" လုံချန်းက သူမကို ချော့မော့လိုက်သည်။
"ဟွန်း... ငါဘယ်လောက် တော်တယ်ဆိုတာ နင်သိရင် ပြီးတာပါပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်" သူမက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
'သူက ချော့ရတာ တော်တော် လွယ်တာပဲ' လုံချန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
"ဒါဆို ငါ သရဲ မျိုးနွယ်စုဆီ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ဒီစမ်းသပ်မှုကို အမြန်ဆုံး အောင်မြင်ချင်တယ်" လုံချန်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ဪ... ဒီက ရတနာလုံးကို ငါနဲ့အတူ တကယ့်ကမ္ဘာကို ယူသွားလို့ ရမလား" လုံချန်းက အစိမ်းရောင် ရတနာလုံးကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"မရဘူး၊ တကယ်တော့ ဒီကမ္ဘာက ရတနာလုံးတွေက အစစ်မဟုတ်ဘူး။ စမ်းသပ်မှုအတွက် ထည့်ပေးထားတဲ့ ပုံတူပွားတွေပဲ။ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာလာတော့မှ ဒီမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ဘိုးဘေးရတနာ ဖြစ်ကုန်တာ။ နင် အဲဒါကို လက်စွပ်ထဲထည့်ပြီး အပြင်ကို ယူသွားဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် တကယ့်ကမ္ဘာရောက်ရင် ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အရာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ရွှင်း က ရှင်းပြသည်။
"နှမြောစရာပဲ။ ဒါဆို သွားကြစို့" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုကာ ရွှင်းနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တန်ရှာ သူ့အိမ်ကို ပြန်သွားပြီလား" လုံချန်းက အပြင်က အစောင့်ကို မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သူ ထွက်သွားတာ မကြာသေးပါဘူး။ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"
"ရပါတယ်၊ ငါ လမ်းသိတယ်" လုံချန်းက ပြောကာ တစ်ယောက်တည်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တော့ လုံချန်းက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သေချာလေ့လာချင်သဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ယခင်က ဖြတ်လာခဲ့ဖူးသော ဈေးတန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
စောစောကတော့ ထူးဆန်းသည့် ရတနာကို ကြည့်ချင်ဇောနှင့် အလျင်စလို ဖြတ်လာခဲ့သဖြင့် သေချာ မကြည့်ခဲ့ရပေ။ အခုတော့ သူ သေချာ လေ့လာကြည့်ချင်နေသည်။
အခန်း (၆၀) ပထမအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း
'ဒီမှာ စားတဲ့အစားအစာတွေက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီစမ်းသပ်မှုကမ္ဘာထဲမှာ ဗိုက်မဆာတာ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီလိုအရာတွေကို ငါဘယ်လိုမျိုချရမလဲတောင် မသိဘူး' လုံချန်းသည် ဈေးတန်းရှိ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ခဏဝင်ကြည့်ပြီးနောက် လူများ စားနေကြသည့် ဟင်းလျာများကို မြင်ကာ စိတ်ထဲမှ ကြက်သီးထစွာ တွေးလိုက်မိသည်။
သူ ချက်ချင်းပင် ဆိုင်ပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခဏတာ ပေါ်လာမှုသည်ပင် ဆိုင်ထဲရှိ စားသုံးသူများကို မှင်သက်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။
"ဟင်း... ဟိုနေရာက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပုံပဲ" လုံချန်းသည် လမ်းဘေးရှိ ခုံတန်းလေးတစ်ခုံပေါ်တွင် ပစ္စည်းမျိုးစုံ တင်ရောင်းနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်သဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်း ထိုနေရာသို့ အမြန်သွားကာ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော ဒင်္ဂါးပြားများ၊ ဓားများ၊ ဒိုင်းများနှင့် အခြားအရာဝတ္ထုများစွာ ရှိနေသည်ကို သူတွေ့ရသည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားသွားသည်မှာ လှပသော ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးပင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းအတွက် ထိုဆွဲကြိုးမှ ထူးခြားသော စွမ်းအားဘာမှ မခံစားရသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။
"ဘာများ လိုချင်လို့လဲ အရှင်သခင်။ ကျွန်တော့်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ဒါလေးကို ကြည့်ပါဦး။ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲတုန်းက မကောင်းဆိုးဝါးတွေ လက်ချက်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ စုန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒင်္ဂါးပြားပါ။ မှင်စာ ဒင်္ဂါး ၃၀ ပဲ ကျပါမယ်။ ဒီလိုမျိုးကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဆိုင်ရှင်သည် အစောပိုင်းက အံ့ဩနေမှုကို ဖျောက်ပစ်ကာ လုံချန်းကို သူ၏ပစ္စည်းများအကြောင်း ချက်ချင်း ဈေးရောင်းတော့သည်။
"အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒီဆွဲကြိုးကိုပဲ လိုချင်တာ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... ဒါလား။ ဒါက ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနယ်မြေမှာ အလှဆုံးလို့ ပြောလို့ရတဲ့ အက်စလီဆိုတဲ့ ကျောက်မျက်နဲ့ လုပ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းပါဘူး အရှင်၊ ကျွန်တော် ဒါကို ရောင်းလို့မရတော့ဘူး။ အဲဒါက ရောင်းပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ" ဆိုင်ရှင်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒါက ဒီမှာပဲ ရှိနေတာလေ၊ ပြီးတော့ အခု ဒီမှာ ဝယ်သူလည်း မရှိဘဲနဲ့" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါကို ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရဲ့သမီး မမလေး ရှားက မနေ့ကတည်းက ဝယ်ထားတာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူမရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ကျွန်တော် မရောင်းရဲပါဘူး" ဆိုင်ရှင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"သူ ဝယ်ထားတာဆိုရင် ဘာလို့ ယူမသွားတာလဲ"
"အမှန်က မနေ့က ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒီလိုဆွဲကြိုး တစ်ကုံးရှိတာကို သူလာဝယ်သွားတယ်။ နောက်ထပ် ဒီလိုမျိုး ရှိသေးလားလို့ သူက မေးတော့၊ အိမ်မှာ တစ်ကုံးကျန်သေးတယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်မိတာ။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ အဲဒါကို ယူလာခဲ့ပါ၊ သူ့အတွက် ချန်ထားပါလို့ မှာသွားလို့ပါ" ဟု ဆိုင်ရှင်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"ဪ... အဲဒါဆိုရင်တော့ ရပါတယ်။ သူပဲ ယူပါစေတော့" လုံချန်းက လက်လျှော့ကာ လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် အနောက်မှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"ကျွန်မမှာ တစ်ကုံး ရှိပြီးသားပဲ။ ရှင် အဲဒါကို သဘောကျရင် ယူသွားလိုက်ပါ"
လုံချန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အနောက်တွင် အစောင့်တစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ သူမသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှကို ပေါ်လွင်စေသည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
"မိန်းကလေးရှား... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" လုံချန်းသည် ထိုမိန်းကလေးမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကျွန်မကလည်း ဝမ်းသာပါတယ်" သူမက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒါကို သူ့ကို ရောင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်မမှာ တစ်ကုံး ရှိပြီးသားမို့ နောက်တစ်ကုံး မရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" သူမက ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး။ အဲဒါက မှင်စာ ဒင်္ဂါး ၁၅ ပြား ကျပါမယ်" ဆိုင်ရှင်က သူမကို ပြန်ဖြေပြီးမှ လုံချန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ဈေးနှုန်းကို ပြောပြသည်။
"အာ... အားနာလိုက်တာ။ ငါ့မှာ မှင်စာ ဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားမှ မရှိဘူး" လုံချန်းက ဆိုင်ရှင်ကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှင် မပေးနိုင်ရင် ကျွန်မ ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါကို မှင်စာ မျိုးနွယ်စုက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ရှားက လုံချန်းကို ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"အဲဒါအတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မိန်းကလေးရှား။ ငါ ပိုက်ဆံမပေးနိုင်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး" လုံချန်းက ရှားကို ပြောပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ရမလား" လုံချန်းက ဆိုင်ရှင်ထံသို့ ဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်က ချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်သည်။
"ဒါက ငါတို့ လူသားတွေ သုံးတဲ့ ဒင်္ဂါးပြားပဲ။ ဒါနဲ့ လောက်ငှပါ့မလား" လုံချန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
"ဟင်... " ဆိုင်ရှင်သည် လက်ထဲမှ ဒင်္ဂါးပြားကို စွဲလန်းတကြီး ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေတော့သည်။
"ရှင် အဲဒီလောက်အထိ ပေးစရာ မလိုပါဘူး! အဲဒီဒင်္ဂါးပြားကို လေလံတင်ရောင်းမယ်ဆိုရင် ဒီဈေးတန်းတစ်ခုလုံးကို ဝယ်လို့ရတဲ့အထိ တန်ဖိုးရှိတာ" ရှားသည် ထိုဒင်္ဂါးပြားကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။
'တကယ်လား။ ကြေးနီပြား တစ်ပြားက ဒီမှာ ဒီလောက်တောင် တန်တာလား' လုံချန်း မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။
"ရပါတယ်။ သူ့ကိုပဲ ပေးထားလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒါက အများကြီး ဝယ်လို့ရတယ်ဆိုတော့... တခြား ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ငါ့ကိုယ်စား ယူလိုက်ပါ။ ငါ့ဆီက လက်ဆောင်လို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့။ ငါ သွားစရာ ရှိသေးလို့ သွားတော့မယ်။ နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ ဆွဲကြိုးကို ယူပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
"ဒီလူကတော့..." ရှားသည် လုံချန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ရော့... ဒီမှာ မှင်စာ ဒင်္ဂါး ၁၀၀ ယူလိုက်၊ ပြီးတော့ အဲဒီလူသားရဲ့ ဒင်္ဂါးကို ငါ့ကို ပြန်ပေး။ နင့်လို ခွန်အားမရှိတဲ့သူက ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာကို ကိုင်ထားရင် ဘေးဒုက္ခ ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား" လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရှားက ဆိုင်ရှင်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
"အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဆိုင်ရှင်က ငြင်းချင်သော်လည်း ဒုတိယခေါင်းဆောင်၏ သမီးကို မလွန်ဆန်ရဲသဖြင့် ဒင်္ဂါး ၁၀၀ ကို ယူကာ ကြေးနီပြားကို ပြန်ပေးလိုက်ရသည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ" ရှားသည် လက်ထဲမှ ဒင်္ဂါးပြားကို သေချာ လေ့လာနေတော့သည်။
လုံချန်းသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တန်ရှာ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးသဖြင့် အေးဆေးစွာပင် ဝင်လာခဲ့သည်။ လူသားတစ်ဦးအပေါ် ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်က မည်မျှ ရိုသေသည်ကို အားလုံးက မြင်တွေ့ထားကြပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို မည်သည့်နေရာမဆို သွားလာခွင့် ပြုထားကြသည်။
"သူက ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်သွားပြီ။ တစ်လမပြည့်မချင်း သူ ပြန်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သူ့ကို အခု အဝေးကို ပို့လို့ မရတော့ဘူး" တန်ရှာက ရွှီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟူး... ဒါက ကပ်ဘေးပဲ။ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ အဲဒီကို ခေါ်သွားရတာလဲ။ သူ အဲဒီကို ရောက်သွားရင် ဘာလုပ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ။ အသိအမြင် ပွင့်လင်းအောင် သူ အဲဒီမှာ ဆက်နေမှာက သိသာနေတာပဲလေ။ လူသားတစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သတင်းကို ဘယ်လောက်အထိ ဖုံးဖိထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါမသိတော့ဘူး။ အခုဆို မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုဆီတောင် သတင်း ရောက်သွားပြီလား မသိဘူး" ရွှီက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုသည်။
"ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ သူက ဒီကို မလာခင်ကတည်းက ငါတို့ ဘိုးဘေးရတနာအကြောင်း သိနေတာ။ သူက လိုက်ပို့ခိုင်းတော့ ငါ ဘယ်လို ငြင်းရမလဲ။ အခုတော့ ငါတို့ ဒီမှာ တစ်လပိတ်မိနေပြီ။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက သတင်း မပေါက်ကြားအောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားဖို့နဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ မသိသေးပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်" တန်ရှာက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုသည်။
"ဘယ်သူလဲ" တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် တန်ရှာက မေးလိုက်သည်။