အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း (၆၁) ဥထဲမှာ ဘာရှိသလဲ

​"ဘယ်သူလဲ" တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် တန်ရှာက မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်ပါ အဖေ၊ ဆရာကြီး လုံချန်း ပြန်ရောက်နေပြီလို့ လာပြောတာပါ။ သူ အခု ခန်းမဆောင်ထဲမှာ အဖေ့ကို စောင့်နေပါတယ်" တာရာက အပြင်ဘက်မှ ပြန်ထူးသည်။

​"ဘာ" တန်ရှာနှင့် ရွှီတို့နှစ်ယောက်လုံး ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိကြသည်။

​"သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်စောစော ပြန်လာတာလဲ။ ငါတို့ ဘိုးဘေးရတနာကို လေ့လာဖို့ လက်လျှော့လိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါပြောခဲ့တဲ့ သရဲ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာလုံးကို စိတ်ဝင်စားသွားတာလား" တန်ရှာက သူ အပြင်မထွက်ခင် လုံချန်းကို ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်သတိရကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ အဲဒီမှာ ကြာကြာမနေတာ ငါတို့အတွက် ကောင်းတာပေါ့။ အခု ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရပြီ" ရွှီက ပြန်ပြောသည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားတွေက ငါတို့ဘက်မှာ ရှိနေတာပဲ" တန်ရှာက ပြုံးလျက် ရွှီနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ဆရာကြီး ချန်း၊ ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်လာတာလဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အရှင် အကြာကြီး နေဦးမယ် ထင်နေတာ" လုံချန်း ခန်းမထဲ ရောက်သည်နှင့် တန်ရှာက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"ကျုပ်ကို သရဲ မျိုးနွယ်စုဆီ အခုချက်ချင်း လိုက်ပို့ပေးဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

​"ရတာပေါ့... အရှင့်ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းဆိုရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်" လုံချန်း၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် တန်ရှာက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုသည်။

​"ခင်ဗျားတို့ ကြည့်ရတာ ပုံမှန်ထက် ပိုပျော်နေသလိုပဲ။ ကျုပ်က အဲဒီလောက်တောင် ဧည့်သည်ဆိုး ဖြစ်နေလို့လား" သူတို့နှစ်ယောက် ပြုံးနေသည်ကို မြင်သဖြင့် လုံချန်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

​"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... အရှင်က ဘယ်သူမဆို လိုချင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ဧည့်သည်ပါဗျာ" တန်ရှာက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုသည်။

​"ထားပါတော့၊ သရဲ မျိုးနွယ်စုဆီ သွားဖို့ ခရီးစဉ်က ဘယ်လောက် ကြာမလဲ" လုံချန်းက မူလအကြောင်းအရာသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

​"လမ်းလျှောက်သွားရင်တော့ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မှင်စာ မြင်းတွေကို သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်နိုင်ပါတယ်" တန်ရှာ မဖြေမီ ရွှီက ဝင်ဖြေလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ် အရင်က မတွေ့ဖူးဘူးနော်။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

​"ဆရာကြီးချန်းနဲ့ တွေ့ခွင့်မရခဲ့သေးတာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှီပါ။ ဒီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပါ" ရွှီက ပြုံး၍ မိတ်ဆက်သည်။

​"ဪ... ခင်ဗျားရဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ နာမည်ကို ကျုပ်ကြားဖူးပါတယ်။ မှင်စာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်သလို တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးမှာ ဒုတိယအသန်မာဆုံးသူပေါ့။ အခုလို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

​"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားတို့မှာ မြင်းတွေ ရှိတာလား။ ဒီလို သဲကန္တာရထဲမှာ မြင်းတွေက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ သဲပေါ်မှာ ပြေးနိုင်လို့လား။ ပြီးတော့ ကျုပ် တာရာနဲ့ စတွေ့တုန်းက သူက လမ်းလျှောက်နေတာလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ မြင်းမစီးတာလဲ"

​"အဲဒါက ပြောရမှာတော့ နည်းနည်း ရှက်စရာပါပဲ... ကျွန်တော့်သားက မှင်စာ မြင်းကို မစီးတတ်လို့ပါ။ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် သင်ပေးပေမဲ့ သူ မတတ်ဘူး။ ခရီးသွားရင် သူက ကျွန်တော့်နောက်ကပဲ လိုက်စီးတာ" တန်ရှာက ဖြေရာ တာရာက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

​"ပြီးတော့ မှင်စာ မြင်းတွေက သဲကန္တာရထဲမှာ ပြေးနိုင်ပေမဲ့ အရှိန်တော့ သိပ်မမြန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ သရဲ မျိုးနွယ်စုကြားမှာ သဲကန္တာရ မရှိပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် မြင်းနဲ့သွားရင် ပိုလွယ်ပြီး ပိုမြန်တာပါ"

​"ဪ... အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ကျုပ် မှင်စာ မြင်းနဲ့ပဲ သွားမယ်။ ကျုပ်က လမ်းမသိတော့ ဘယ်သူက ကျုပ်ကို လမ်းပြပေးမှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီအရူးသားကတော့ အရှင့်ခရီးစဉ်မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်မှာ။ အစောင့်တွေချည်းပဲ ထည့်ပေးလိုက်တာကလည်း အရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ အဘိုးရွှီကို အရှင့်နဲ့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်ကော။ ဒါမှမဟုတ် အရှင် လိုချင်ရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်ခဲ့ပေးနိုင်ပါတယ်" တန်ရှာက အကြံပြုသည်။

​"အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာနေပြီး လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်ကြပါ။ ခင်ဗျားတို့မှာ တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိမှာပါ။ ကျုပ် အစောင့်တချို့နဲ့ပဲ သွားလိုက်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်မျိုးဆက်ကို အစောင့်တွေနဲ့ချည်း လွှတ်လိုက်တာကို တခြားမျိုးနွယ်စုတွေ သိသွားရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ။ ဆရာကြီး ချန်း... တကယ်လို့ အရှင်က ကျွန်တော်တို့လို လူကြီးတွေနဲ့ မသွားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း တာရာနဲ့ ကျွန်တော့်သမီး ရှားကို ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အတော်ဆုံး စစ်သည်တော်တွေနဲ့အတူ လိုက်ပို့ခိုင်းပါ့မယ်" ရွှီက တည်ကြည်စွာ ဝင်ပြောသည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။ ဆရာကြီး ချန်း... ဘယ်လိုထင်သလဲ။ အဘိုးရွှီ ဒါမှမဟုတ် တာရာနဲ့ ရှား... ဒီနှစ်ခုထဲက တစ်ခု ရွေးပါ။ တတိယ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးနော်" တန်ရှာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"အင်း... ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျားတို့ အဲဒီလောက်အထိ တိုက်တွန်းနေမှတော့ ဒုတိယအကြံကိုပဲ လက်ခံလိုက်မယ်။ တာရာတို့နဲ့ပဲ သွားမယ်" လုံချန်းက ထပ်ပြီး ငြင်းမနေတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

​"ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ" တန်ရှာက ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

​"ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။ အရှင် ဘယ်တော့ ထွက်ခွာချင်လဲ" ရွှီက မေးသည်။

​"ဒီနေ့က တော်တော် နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် မနက်မှပဲ ထွက်တော့မယ်။ ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ တစ်ည ထပ်အိပ်လိုက်မယ်"

​"ကောင်းပါပြီ။ အရှင့်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတော့ပါဘူး။ အရှင် နိုးလာတာနဲ့ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေစေရမယ်။ တာရာ... ဆရာကြီး ချန်းကို အခန်းထဲ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ဦး"

​လုံချန်းသည် တာရာနောက်သို့ လိုက်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ကံကောင်းလိုက်တာ။ သူကိုယ်တိုင်က ငါတို့မျိုးနွယ်စုကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြောတာပဲ" လုံချန်း ထွက်သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် တန်ရှာက ရွှီကို တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သဘောကျကာ ပြုံးနေတော့သည်။

​"ဒါပေါ့... ဒါဟာ ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကောင်းချီးပဲ။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စု အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာတာကို သူတို့ မြင်ချင်ကြလို့ပေါ့" ရွှီက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

​"ခင်ဗျား သရဲ မျိုးနွယ်စုဆီကို ရောက်ဖူးလား" လုံချန်းက ရှေ့က လမ်းပြနေသော တာရာကို မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေနဲ့ တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်။ အဲဒီကို မရောက်တာ တော်တော် ကြာနေပြီ။ အခု ပြန်သွားရမှာဆိုတော့ တော်တော် ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ" တာရာက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။

​"အဲဒီအကြောင်း ကျုပ်ကို နည်းနည်းလောက် ပြောပြပါဦး"

​"အဲဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောနိုင်တယ်။ ရောက်သွားရင် အရှင်ကိုယ်တိုင် တွေ့ရမှာပါ" တာရာက ပြုံးစပ်စပ်ဖြင့် ဆိုသည်။

​'စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဖော်ပြချက်ပဲ' လုံချန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

​"ရောက်ပါပြီ။ ဒါက ကျွန်တော့်အဖေ အခန်းပြီးရင် တစ်အိမ်လုံးမှာ အကောင်းဆုံး အခန်းပါ။ ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်စက်နိုင်ပါတယ်။ အရှင့်အတွက် တစ်ညလုံး အခန်းရှေ့မှာ အစေခံတစ်ယောက် စောင့်နေပေးပါလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် သူမကို ခိုင်းလို့ရပါတယ်" တာရာက အခန်းတစ်ခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ အခန်းကို ညွှန်ပြသည်။

​"ကောင်းပြီ၊ မနက်မှ တွေ့ကြမယ်။ မင်္ဂလာညပါ" လုံချန်းက ပြောကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဘာမှ ပုံမှန်မဟုတ်တာ မတွေ့ရသဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ဥကို ထုတ်လိုက်သည်။

​"ရွှင်း... မင်းက ထျန်းရှန်နဲ့ အရင်က ရှိခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ ဒီဥထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်းသိမှာ သေချာတယ်" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

အခန်း (၆၂) ရတနာသိုက်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း

​"ရွှင်း... မင်းက ထျန်းရှန် ဒီသွေးမျိုးဆက်ကို ရကတည်းက သူ့နားမှာ ရှိခဲ့တာဆိုတော့ ဒီဥထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်းသိမှာ သေချာတယ်။ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး" လုံချန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဥထဲသို့ ပုံမှန်အတိုင်း ထည့်သွင်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒါက... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ငါ စပြီး ဖြစ်တည်လာကတည်းက ဒီဥက သခင်ကြီးနားမှာ ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို သူ တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးဘူး"

​"ဪ... အဲဒီလောက်တောင် ကြာပြီလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ မပေါက်သေးတာလဲ။ ထျန်းရှန်ကရော အထဲမှာ ဘာရှိနိုင်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းခဲ့တာမျိုး မရှိဘူးလား" လုံချန်းက စပ်စုမိသည်။

​"မရှိဘူး။ သူက ဒီဥအကြောင်းကိုတောင် မသိခဲ့တာ" ရွှင်းက အံ့ဩစရာ စကားကို ဆိုလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ။ ဒါက ဒီလက်စွပ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာလေ။ သူ သိမှာပေါ့" လုံချန်းက အတည်ပေါက် ပြောသည်။

​"လုံးဝ မတူဘူး။ သူက နင်အခု သုံးနေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အတိုင်းအတာကို သုံးခွင့်မရခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ ဒီဥကို မမြင်ခဲ့ဖူးဘူး။ သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်က ဒီလက်စွပ်ထဲမှာပဲ ဆိုပေမဲ့ နင်နဲ့ လုံးဝ တခြားစီပဲ" ရွှင်း က ရှင်းပြသည်။

​"ထျန်းရှန်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ဘာလို့ ပစ္စည်း ဒီလောက်ပဲ ရှိနေရတာလဲလို့ နင်မတွေးမိဘူးလား" သူမက ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုသည်။

​"အမှန်ကတော့ သူ့မှာ တစ်လောကလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်တဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ အဲဒီရတနာ အများစုဟာ အခုထိ ဒီလက်စွပ်ထဲက သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူက နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဝင်လို့မရသလိုပဲ၊ နင်ကလည်း သူ့ဆီကို ဝင်လို့မရသေးဘူး"

​"ဘာ... " လုံချန်းသည် ဥကို ကိုင်ထားရင်း ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကြောင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။

​"ဒါဆို ငါ့မှာ အသန်မာဆုံး သူတွေတောင် မနာလိုဖြစ်မယ့် ရတနာသိုက်ကြီး ရှိနေပြီး အဲဒါကို ငါက သုံးလို့မရဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" လုံချန်း ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်က ထွက်မလာပေ။

​"နေဦး... မင်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးနဲ့ အသန်မာဆုံး အစောင့်အရှောက် ဝိညာဉ်၊ ပြီးတော့ ဒီလက်စွပ်ရဲ့ ရတနာဝိညာဉ်ပဲလေ။ ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ လူသားလေးကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ နည်းနည်းလောက်ပဲ ချောင်းကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

​"ဟက်... အိပ်မက်မက်နေလိုက်။ ငါ ကူညီချင်ရင်တောင် မရဘူး။ အဲဒါက သခင်ကြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို မရောက်မချင်း တခြားသူရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဝင်ကြည့်လို့ မရဘူး" ရွှင်းက လက်ပိုက်ကာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဘယ်လို အဆင့်မျိုးလဲ"

​"အဲဒါ ပြောပြဖို့ကိုလည်း ကန့်သတ်ထားတယ်" ရွှင်း က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"မင်းကတော့... ကောင်းပြီလေ။ နောက်မှပဲ ကြည့်တော့မယ်" လုံချန်း ထပ်တလဲလဲ မေးသော်လည်း အဖြေမရသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

​ထိုစဉ် လုံချန်း အခြားအကြောင်းအရာ ဆက်ပြောမည်အပြုတွင် လက်ထဲရှိ ဥအတွင်းမှ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ရွှင်း... အထဲက တစ်ခုခု လှုပ်သွားသလိုပဲ" လုံချန်း၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ့ကို လာမညာနဲ့၊ ငါက နင့်လို ကလေးမဟုတ်ဘူး။ ဒီဥက ဒီလောက်ကြာအောင် မလှုပ်ခဲ့တာကို။ ငါမကူညီလို့ နင်က ငါ့ကို နောက်နေတာမလား" ရွှင်း က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ဆိုသည်။

​"တကယ်ပြောတာပါ၊ ငါ မလိမ်ဘူး။ ဒီကောင်လေး မကြာခင် ထွက်လာတော့မယ် ထင်တယ်။ တကယ် လှုပ်တာ ခံစားလိုက်ရတာ" လုံချန်းက အားတက်သရော ပြောရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဆက်သွင်းပေးသည်။ သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်တော့ ဘာမှ ထပ်မလှုပ်တော့ပေ။ ဥက စွမ်းအားစုပ်ယူမှု ရပ်သွားသည်နှင့် သူလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ရပ်လိုက်သည်။

​"မင်း အမြန်ဆုံး ထွက်လာပါစေကွာ" လုံချန်းက ဥကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ဥကို လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်း စတင်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် ကျင့်ကြံရသည်မှာ အပြင်လောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

​တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ အဆင့်မှာ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့် အဆင့် ၆ မှ အဆင့် ၇ အထွတ်အထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားတော့သည်။

​"အံ့ဩစရာပဲ၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျင့်ကြံရတာ ငါ့အတွက် အရမ်းမြန်တာပဲ" လုံချန်း တွေးရင်း ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ မနက်ပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​"ဆရာကြီး လုံ... အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ အနားယူဦးမလား ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ ထွက်ကြမလား" တန်ရှာ၏ အသံကို အပြင်မှ ကြားရသည်။

​'မနက်တောင် ရောက်သွားပြီလား၊ ငါ သတိတောင် မထားမိလိုက်ဘူး' လုံချန်း ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်သည်။

​"နာရီဝက်လောက် စောင့်ပါဦး။ ငါ ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

​"ကောင်းပါပြီ၊ အေးဆေး ပြင်ဆင်ပါ။ ကျွန်တော် ခန်းမဆောင်မှာ စောင့်နေပါ့မယ်"

​လုံချန်းသည် သူ၏ လက်စွပ်ထဲရှိ အဝတ်အစားသစ်များကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​ခဏအကြာတွင် လုံချန်း ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ရောက်လာရာ လူငါးယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ အဘိုးရွှီ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဒီအရူးသားကိုတော့ အရှင် သိပြီးသားပေါ့။ ဒါကတော့ အဘိုးရွှီရဲ့ သမီး ရှားပါ။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတော်ဆုံး အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တီးယားပါ။ သူက အရှင့်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် အစောင့်အကြပ်တွေကို ဦးဆောင်မှာဖြစ်ပြီး တာရာနဲ့ ရှားတို့ကတော့ အရှင့်ကို လိုက်ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်" တန်ရှာက မိတ်ဆက်ပေးသည်။

​"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ငါ့နာမည်က လုံချန်းပါ။ အားလုံးနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ မိန်းကလေး ရှား... ထပ်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက လက်ဆောင်ကို သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လုံချန်းက အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး ရှားကိုပါ စကားဆိုလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့၊ ရခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" ရှားက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒီခရီးစဉ်က တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ" တာရာက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

​"ဒါဆို မနှောင့်နှေးဘဲ အခုပဲ ထွက်ကြစို့" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

​"ဟင်... ဘာကြီးလဲ။ ဒါက မြင်းလို့ ပြောလို့ရလို့လား" အပြင်၌ စောင့်နေသော မှင်စာ မြင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်း မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

​ထိုမြင်းသည် ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် အမြီးငါးချောင်း ပါရှိသဖြင့် လုံချန်းအတွက် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ သာမန်မြင်းထက် အများကြီး ပိုမြင့်ပြီး နှစ်မီတာကျော်ခန့် ရှိသည်။

​"ဆရာကြီး လုံ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မှင်စာ မြင်းကို မစီးတတ်လို့လား" လုံချန်း၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ရွှီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူက လုံချန်း မျိုးနွယ်စုကနေ မထွက်ဘဲ နေမှာကို ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"အာ... သာမန်မြင်းကိုတော့ ငါစီးတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အကောင်မျိုးကိုတော့ ဘယ်လိုစီးရမလဲ ငါမသိဘူး" လုံချန်းက ထိုမြင်းကြီးကို ညွှန်ပြကာ တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... ရပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးအတွက် ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ" တန်ရှာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"တာရာလည်း မစီးတတ်တော့ သူက တီးယားရဲ့ နောက်မှာ လိုက်စီးလိမ့်မယ်။ အရှင်ကတော့ ရှား ရဲ့ နောက်မှာ လိုက်စီးလိုက်ပါ"