အခန်း (၆၃-၆၄)
Vol. 7 Ch. 63-64
အခန်း (၆၃) မြင်းစီးခြင်း
လုံချန်းသည် တန်ရှာနှင့် ရွှီတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏ အဖော်များနှင့်အတူ မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ရှား၏ အနောက်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး၊ အစောင့်ခေါင်းဆောင်ကတော့ တာရာကို အနောက်မှာ တင်ထားသည်။ ခေတ္တမျှ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ဤမြင်းများသည် သာမန်မြင်းများနှင့် ပုံစံချင်း မတူသော်လည်း စီးရသည့် ပုံစံမှာ ဆင်တူကြောင်း လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားကြည့်လျှင် စီးနိုင်လောက်မည်ဟု ခံစားရသည်။
'တောက်... ငါ တခြားတစ်ယောက်နောက်မှာ ထိုင်ခဲ့သင့်တာ။ ငါ ဘယ်လောက်အထိ ထိန်းထားနိုင်မှာလဲ' လုံချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တုံ့ပြန်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားနေမိသည်။
ခရီးသွားသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ရှား၏ အနောက်တွင် ကပ်လျက်ထိုင်ကာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တင်းတင်းဖက်ထားရသဖြင့် သူ၏ ညီငယ်သည် သူမ၏ တင်ပါးနှင့် အမြဲတမ်း ထိတွေ့နေရသည်။ မြင်း၏ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးလွှားနေမှုက အခြေအနေကို ပို၍ ဆိုးရွားစေသည်။
သူသည် စိတ်ကို လွှဲရန်အတွက် သူ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သော သင်္ချာပုစ္ဆာများကဲ့သို့ ပျင်းစရာကောင်းသည့် အရာများကို တွေးနေသော်လည်း သူမ၏ တင်ပါးနှင့် ပွတ်တိုက်မိနေမှုက သူ၏ အတွေးများကို အစဉ်အမြဲ နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။
'ဟော... ဖြစ်ပြီ' လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ညီငယ်မှာ မတ်တောင်လာပြီး သူမကို ထိုးမိသွားတော့သည်။ ရှားသည် အနောက်မှ မာကျောသော အရာတစ်ခု သူမ၏ တင်ပါးကို လာထိုးနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အာ... ဆရာကြီး လုံ။ ဒါက မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်နော်" သူမက လုံချန်းတစ်ယောက်တည်း ကြားရုံမျှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမတွင် ချစ်သူမရှိဖူးသလို အတွေ့အကြုံလည်း မရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကိုတော့ အထွေထွေ ဗဟုသုတအရ သိထားသည်။ သူမသည် ထိုအရာမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားကို လုံချန်း မမြင်ရသော်လည်း သူမ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မြင်းကို ခဏလောက် ရပ်ပေးပါလား၊ ငါ တီးယားရဲ့ အနောက်မှာ ပြောင်းစီးလိုက်မယ်၊ တာရာကို ဒီမှာ လာစီးခိုင်းလိုက်ပါ" လုံချန်းက အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း... ရပါတယ်။ ခရီးအလယ်မှာ တာရာနဲ့ နေရာလဲနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ တာရာနဲ့ဆိုရင်လည်း ဒီလိုမဖြစ်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါအပြင် လူတွေက ဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီး ဝိုင်းမေးနေကြဦးမယ်" သူမက မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
"အာ... ကောင်းပြီလေ။ အဲဒါက မကြာခင် ပြန်ကျသွားမှာပါ... ဖြစ်နိုင်ရင်ပေါ့" လုံချန်းက နောက်ဆုံးစကားလုံးကို မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မကြားရုံတမယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်မကျစေရန် သူမကို ဆက်လက် ဖက်ထားရသော်လည်း သူ၏ညီငယ်ကတော့ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ တင်ပါးကို တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ ကနဦး စကားပြောပြီးနောက် ခရီးတစ်ခုလုံးတွင် လုံချန်းရော ရှားပါ စကားတစ်လုံးမှ ထပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။ လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုထိတွေ့မှုကို သဘောကျနေသည်လော သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ခံနေရသည်လော ဆိုသည်ကိုမူ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။
"မိန်းကလေးရှား... ခဏလောက် ရပ်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ့ကို ရှေ့မှာ ထိုင်စီးခွင့်ပေးပါ။ ဒီအတိုင်း ဆက်ထိုင်နေရင်တော့ ဒီကောင်က ပြန်ကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီမြင်းကိုလည်း ငါ ကိုယ်တိုင် စမ်းစီးကြည့်ချင်လို့ပါ" လုံချန်းက ရှေ့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေသော ရှားကို ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... ရှင် စီးချင်လို့လား။ ဒီခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မကို စီးနေရတာကို အားမရသေးဘူးလား" သူမက စနောက်သလို ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ လုံချန်းကို ရှေ့သို့ မလွှတ်ချင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လုံချန်း၏ ညီငယ် နှင့် ပွတ်တိုက်မိနေသည့် ခံစားချက်ကို သဘောကျလာမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မြင်းပြေးနေစဉ် သူမ၏ တင်ပါးကို လုံချန်းဘက်သို့ ပို၍ပင် လှုပ်ရှားပေးနေခဲ့သည်။
"မိန်းကလေးရှားကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ။ နောက်တာတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ တကယ် မြင်းစီးကြည့်ချင်လို့ပါ။ ငါ စီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတယ်" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
"ဟုတ်လား၊ ဒါဆို ကျွန်မအနောက်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ပဲ စမ်းကြည့်ပါလား။ ရှင် ခဏလောက် ထိန်းနိုင်ပြီဆိုရင် ရှေ့မှာ ပေးထိုင်ပါ့မယ်" ရှားက လုံချန်းကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဒီကနေဆိုရင် ရှေ့မှာ ဘာရှိလဲတောင် မမြင်ရဘူးလေ။ ရှေ့ဆုံးမှာ မထိုင်ရဘဲနဲ့တော့ သေချာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
"ရပါတယ်။ ရှေ့တစ်မိုင်လောက်အထိ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ အနှောင့်အယှက် တစ်ခုခု တွေ့ရင် ကျွန်မ ရပ်ပေးပါ့မယ်" ရှားက ဇွတ်အတင်း ပြောနေသည်။
"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို စမ်းကြည့်တာပေါ့" လုံချန်းက ပြောကာ သူမ၏ ခါးလေးကို ဖက်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကို ဖယ်ပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဇက်ကြိုးကို ကိုင်လိုက်စဉ် သူ၏လက်သည် သူမ၏လက်များနှင့် ထိမိသွားသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီးနောက် ဒုတိယလက်တစ်ဖက်ကိုပါ ဖယ်ကာ ဇက်ကြိုးကို ပြောင်းကိုင်လိုက်သည်။
ရှားသည် ဇက်ကြိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လုံချန်းကို မြင်းအား အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ခွင့် ပေးလိုက်ကာ သူမကတော့ ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်ကာ ငြိမ်ထိုင်နေသည်။
အခြားသူများသည် လုံချန်းက ရှား၏အနောက်မှနေ၍ ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားကာ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ကပ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း ဘာမှ ထူးထူးထွေထွေ မတွေးကြပေ။ လုံချန်းက မြင်းစီးသင်နေသည်ဟုသာ ထင်ကြသဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်း ခရီးဆက်ကြသည်။
လုံချန်း၏ လက်များသည် မြင်းပြေးသည့် အရှိန်ကြောင့် ရှား၏ ရင်သားများကို ခဏခဏ ပွတ်တိုက်မိနေသော်လည်း သူမက ဘာမှ မပြောပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပိုမိုထိတွေ့မှု ရစေရန် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိပင် ရှေ့သို့ တိုးပေးနေသေးသည်။
"ငါ တတ်ပြီ ထင်တယ်။ အခု ရှေ့မှာ ပြောင်းထိုင်လို့ ရပြီလား" တစ်မိုင်ကျော်ခန့် စီးပြီးနောက် လုံချန်းက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။
"အာ... ဟုတ်ကဲ့" သူမ ငြင်းရန် အကြောင်းမရှိတော့သဖြင့် သဘောတူလိုက်ရသည်။
ရှားက မြင်းကို ရပ်လိုက်သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများပါ လိုက်ရပ်ကြသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့ ရပ်တာလဲ။ မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား" တီးယား၏ အနောက်တွင် ထိုင်နေသော တာရာက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။
"ငါက နင့်လို အားမနည်းဘူးဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား" ရှားက တာရာကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာကြီး ချန်းက ကျန်တဲ့ခရီးစဉ်မှာ မြင်းကို ကိုယ်တိုင်စီးချင်လို့ ရှေ့မှာ ပြောင်းထိုင်ဖို့ ရပ်လိုက်တာပါ" သူမက အားလုံးကို ရှင်းပြသည်။
လုံချန်းနှင့် ရှားတို့သည် နေရာချင်း အမြန်လဲလိုက်ကြပြီး ခရီးကို ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် အခြေအနေက သိပ်တော့ ထူးမလာပေ။ အခုတော့ ရှားက လုံချန်းကို ပြန်ဖက်ထားရသော အခြေအနေဆိုးကြီးနှင့် လုံချန်း ကြုံနေရပြန်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ကျောပြင်ကို သူမ၏ ရင်သားများနှင့် ကပ်လျက် ရှိနေသည်အထိ နီးကပ်စွာ ဖက်ထားသည်။
ထိုအရာက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ လုံချန်း၏ မျက်နှာထားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေသည်မှာ အခြားအရာတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော အရာပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၆၄) ဘုရင်မနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်းကြောင့် လုံချန်း မြင်းကို ရပ်လိုက်ရသည်။ ထိုမြစ်သည် အနံ ၅ မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို ဖြတ်တောက်ထားသည်။
"ဒါကို ဘယ်လို ဖြတ်ကြမလဲ" လုံချန်းက ရှားကို မေးလိုက်သည်။
"လွယ်လွယ်လေးလေ၊ မြင်းကို ဟိုဘက်ကမ်း ရောက်အောင် ခုန်ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ" ရှားက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"မင်း ရူးနေတာလား" လုံချန်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောမိတော့သည်။
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မှင်စာ မြင်းတွေအတွက် ဒါက အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီလိုပဲ ခဏခဏ သွားနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒီနည်းနဲ့ မဖြတ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်း ရှိပါသေးတယ်။ နောက်ထပ် သုံးရက်လောက် သွားရင် တံတားတစ်စင်း ရှိတယ်။ အဲဒီကနေ ဖြတ်လို့ရပေမဲ့ ခရီးစဉ်က နှစ်ရက်ကနေ ရှစ်ရက်အထိ ကြာသွားလိမ့်မယ်" ဟု ရှားက ရှင်းပြသည်။
"ငါ့မှာ အချိန်အဲဒီလောက် မရှိဘူး။ ဒီမြင်းက တကယ်ပဲ ဒီမြစ်ကို ခုန်ကူးနိုင်မှာ သေချာလား"
"နှစ်ရာ ရာခိုင်နှုန်း သေချာပါတယ်၊ ကျွန်မကို ခဏလောက် ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးပါ" ရှားက ဇက်ကြိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး မြင်းကို မြစ်ကမ်းပါးဆီသို့ ဦးတည်ပြေးစေလိုက်သည်။ မြစ်အစွန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မြင်းသည် အားကုန် ခုန်လွှားလိုက်တော့သည်။
မြစ်၏အလယ် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်နေစဉ် တဒင်္ဂအတွင်း အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသလို လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ဖက်ကမ်းသို့ မြင်းခြေကျသွားသည်နှင့် ထိုခံစားချက်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"အံ့ဩစရာပဲ၊ တကယ် ကောင်းတယ်" လုံချန်း ပြုံးလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် တီးယားနှင့် အခြားသူများပါ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ခုန်ကူး ရောက်ရှိလာကြသည်။
မိုးချုပ်လာသည်တွင် သူတို့အားလုံး စခန်းချရန် နေရာတစ်ခု ရွေးလိုက်ကြသည်။ နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် တဲများ ထိုးပြီးစီးသွားသည်။ အားလုံး အတူတူထိုင်ကာ ပြင်ဆင်လာသည့် အစားအစာများကို စားသောက်ကြသည်။
"ဆရာကြီး ချန်း၊ ဒါလေး စားပါဦး" လုံချန်း ဘာမှမစားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ရှားက သူမ၏ အစားအစာအချို့ကို ကမ်းလှမ်းသည်။ လုံချန်းက ဗိုက်မဆာသေးကြောင်း ဆင်ခြေပေးကာ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လုံချန်းအပါအဝင် အားလုံး တဲထဲသို့ ဝင်နားကြသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ဥကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရင်ကျွေးပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်သည်။ ဤပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် မြန်ဆန်နေသော ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို သူ အမိအရ အသုံးချချင်နေသည်။
ညတစ်ဝက်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်အခြေတည်အဆင့် ၈ ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မနေ့ညကလည်း ကျင့်ကြံရုံနှင့် မအိပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူ ခေတ္တမျှ အိပ်စက်အနားယူလိုက်သည်။
မနက်ရောက်သော် အားလုံး ခရီးဆက်ကြသည်။ လုံချန်းသည် ယနေ့တွင်လည်း မြင်းကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်စီးနင်းရင်း မျက်နှာပေါ်သို့ တိုးဝှေ့လာသည့် လေညင်းများကို ခံစားနေသည်။ အခုဆိုလျှင် သူသည် မှင်စာမြင်းကို ယမန်နေ့ကထက် ပိုမိုကျွမ်းကျင်စွာ စီးနင်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ လုံချန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ပြီး ရှားက ဘေးမှနေ၍ လမ်းညွှန်ပေးကာ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။
ဆယ်နာရီကျော်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မျိုးနွယ်စု နယ်နိမိတ်တံတိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ လုံချန်းအမြင်တွင် ၎င်းသည် မှင်စာ မျိုးနွယ်စုထက် ပိုမိုခိုင်ခံ့ပြီး ပိုမိုခမ်းနားပုံပေါ်နေသည်။
လုံချန်းသည် တံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကလည်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ အနောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ တံခါးဝတွင် အသက် ၁၂ နှစ်မှ ၁၄ နှစ်ခန့်ရှိမည့် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမတို့သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လုံချန်းကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ သူမတို့၏ ဆံပင်များမှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း ကြည့်ရဆိုးမနေဘဲ တစ်မျိုးလေးပင် လှပနေသေးသည်။
"ကလေးမလေးတို့... တံခါးဝမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ မင်းတို့ မိဘတွေနဲ့ အစောင့်တွေ ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက သူမတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဆရာကြီး ချန်း... သူတို့က ဒီက အစောင့်တွေပါ" ရှားက တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။
"အစောင့် ဟုတ်လား။ သရဲမျိုးနွယ်စုက ကလေးလေးတွေကို အစောင့်ထားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ တစ်ခုခု မှားနေတာလား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"အာ... ဆရာကြီး ချန်း... သူတို့က ကလေးပုံစံပေါက်နေပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မအဖေလောက် အသက် ကြီးနေလောက်တယ်" ရှားက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။
"မင်္ဂလာပါရှင်၊ ကျွန်မက မှင်စာ မျိုးနွယ်စု ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီရဲ့ သမီး ရှားပါ။ ဒါကတော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့သား တာရာပါ။ ကျွန်မတို့ ဆရာကြီး ချန်းကို အရှင့်တို့ရဲ့ ဘုရင်မနဲ့ တွေ့ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ" ရှားက သူမတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ရင်း လုံချန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူမဘက်ကို လုံးဝကြည့်မနေဘဲ ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သရဲ မျိုးနွယ်စုက မှင်စာ မျိုးနွယ်စုလိုပဲ ထူးခြားတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုပဲ။ မှင်စာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကို နင်သိပြီးပြီဆိုတော့ သရဲ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အချက်ကိုလည်း ပြောပြမယ်။ သူတို့က အားလုံး ဆံပင်ဖြူကြပြီး ရုပ်ရည်က ၁၀ နှစ်ကနေ ၁၈ နှစ်ကြား ကလေးပုံစံပဲ ရှိကြတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်အသက်ကတော့ လုံးဝ တခြားစီပဲ။ နင် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးလို ထင်ရတဲ့သူက တကယ်တော့ အသက် ၈၀ အရွယ် အဖွားကြီး ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ရုပ်ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ရှင်းပြသည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အချက်အလက်အတွက် ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ပြန်ပြောရင်း ဂိတ်တံခါးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရှားသည် အစောင့်နှစ်ဦးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ပြန်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
"သွားကြစို့။ ဝင်ခွင့်ရပြီ" ရှားက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ သူတို့အားလုံး မြင်းပေါ် ပြန်တက်ကာ အစောင့်များ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
လူအစုအဝေး၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြားမှ သူတို့သည် မျိုးနွယ်စု၏ အလယ်ဗဟိုရှိ နန်းတော်တစ်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနန်းတော်မှာ တကယ့်ဘုရင်နန်းတော်နှင့် တူပြီး တစ်ဆောင်လုံး ဖြူဖွေးကာ အပြင်နံရံများတွင် အစွန်းအထင်း တစ်ချက်မျှ မရှိပေ။ လုံချန်း၏အမြင်တွင် ဤမျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံးမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ မှင်စာ မျိုးနွယ်စုကတော့ သူတို့နှင့်ယှဉ်လျှင် အတော်လေး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုရမည်။
"ဟွန်း... ကြွားလိုက်ကြတာ" ရှားက နန်းတော်ရှေ့ ရောက်သည်နှင့် တိုးတိုးလေး မြည်တမ်းလိုက်သည်။
လုံချန်းနှင့် အခြားသူများကို အစေခံမိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးက ကြိုဆိုပြီး ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ခန်းမထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေသည်ကို လုံချန်း တွေ့လိုက်ရပြီး ခန်းမအဆုံးရှိ ပလ္လင်ကြီးပေါ်တွင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမသည် လုံချန်းကို စပ်စုလိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမသည် မှင်စာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တန်ရှာကဲ့သို့ လုံချန်းကို မြင်လျှင် မတ်တတ်ရပ်၍ မကြိုဆိုပေ။
"နင်က တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... လူသားတစ်ယောက် မှင်စာ မျိုးနွယ်စုမှာ ပေါ်လာတာကို ငါတောင် မသိလိုက်ဘူး။ နင်တို့လူတွေက သတင်းဖုံးကွယ်တဲ့နေရာမှာ ပိုတော်လာကြတာပဲ မဟုတ်လား" သူမက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်တော့သည်။