အခန်း (၇၅-၇၆)

အခန်း (၇၅) သတ်ဖြတ်ခြင်း

​ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရေခဲအကျဉ်းထောင်၏ ဖိကပ်လာမှုမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ထိုနံရံကြီးများသည် မည်မျှပင် ကြိုးစား၍ ဖိကပ်ပါစေ တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ဘဲ တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

​ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘုရင်မ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို စတင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခံစားချက်မှာလည်း မကြာမီမှာပင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့သည်။

​ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ရေခဲအကျဉ်းထောင်၏ အပေါ်ဘက် ရေခဲပြင်ကြီးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်တောက်ပကာ အန္တရာယ်ရှိသော ဓားအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေသည့် ရွှေရောင်ဓားတစ်လက် ရှိနေ၏။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုဓားမှာလည်း ဤတိုက်ပွဲအတွက် ရွေးချယ်ခံရသည့်အပေါ် ကျေနပ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

​လုံချန်းက ရေခဲအကျဉ်းထောင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သဖြင့် ဘုရင်မ မီယာမှာ သွေးအန်သွားကာ ဖြူဖျော့နေသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် သွေးမရှိသလို ဖြစ်သွားရလေသည်။

​"ကျုပ်က မတိုက်ချင်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ကျုပ်စကားကို နားမထောင်ဘဲ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ အဲဒါတင် မကသေးဘူး၊ ကျုပ်ကို သတ်ဖို့အထိတောင် ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ အပြင်းအထန် တောင်းဆိုနေကြတဲ့အတိုင်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သေခြင်းတရားကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်" လုံချန်းက တည်ငြိမ်လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဘုရင်မ မီယာအဖို့မူ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ သေဒဏ်ပေးသည့် ကြေညာချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ဒုတိယမြောက်ပုံစံ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကာ ဘုရင်မ မီယာထံသို့ ကြီးမားသော ဓားချက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဘုရင်မ မီယာသည် ဓားချက် လာနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမ၏ ရေခဲလှံဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရေခဲအကျဉ်းထောင် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်တွင် သူမ၌ ပြန်လည် ခုခံရန် အင်အားပင် မရှိတော့ပေ။

​"ငါ့အဒေါ်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ သူက ငါ့မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုပဲ"

​လုံချန်းနှင့် ဘုရင်မ မီယာတို့ကြားတွင် အော်တန်က ရေခဲနံရံ ဆယ်ချပ်ကို ဖန်တီးကာ အမြန် ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်သည်။ ဘုရင်မကို ဝန်းရံထားသော အစောင့်များကလည်း ဝိုင်းဝန်း ကူညီကြသော်လည်း သူတို့၏ စုပေါင်းအင်အားမှာ လုံချန်း၏ စွမ်းအားနှင့် ဘုရင်ဓား၏ အရှိန်အဝါကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

​ရေခဲနံရံများမှာ ဘာမျှ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဘုရင်မ၏ ရှေ့မှ မဖယ်ပေးသော အော်တန်ကို ထိမှန်ကာ သူ့ကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။ အော်တန်၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ သေသည်၊ ရှင်သည်ကိုပင် မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

​လုံချန်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သွေးများ ထွက်နေသော အော်တန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းကတော့ တကယ့် လူအပဲ" လုံချန်းက ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ သတိမေ့နေသော အော်တန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲနေသည့် ဘုရင်မထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

​သူမ၏ အနီးတွင် ရပ်နေသော အစောင့်အချို့မှာ လုံချန်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်သို့ အလိုလို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားမိကြသော်လည်း ထွက်မပြေးဘဲ တောင့်ခံထားကြသည်။

​"ငါတို့ရဲ့ သစ္စာတရားကို ပြပြီး ဘုရင်မကို ကာကွယ်ကြရအောင်" အစောင့်တစ်ဦးက သူ၌ ရှိသမျှ သတ္တိကို မွေးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လုံချန်းထံသို့ ဓားဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ တစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိသူများကလည်း လက်နက်ကိုယ်စီဖြင့် လုံချန်းကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။

​သို့သော် သူတို့ လုံချန်းအနားသို့ မရောက်မီမှာပင် လုံချန်းက မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

​"မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိနဲ့ မင်းတို့ နိုင်ငံအပေါ် ထားတဲ့ ချစ်စိတ်ကိုတော့ ငါ ချီးကျူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကာကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ နိုင်ငံက ငါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းတို့အားလုံးကို နောက်ဆုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အလကားနေရင်း အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက အစောင့်များကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ဘုရင်မထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

​အစောင့်အများစုမှာ ထွက်ပြေးသွားကြသော်လည်း အစောင့်တစ်ဦးကမူ လုံချန်းကို နောက်ကွယ်မှ ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ခေါင်းတစ်လုံး မြေပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားလေတော့သည်။

​ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

​"ရွေးချယ်မှု မှားသွားပြီ" လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထိုအသံ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ကျောချမ်းသွားရလေသည်။ အစောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လုံချန်းက ဘုရင်မထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားရာ ဘုရင်မမှာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေ၏။

​"ငါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ငါ မိုက်မဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချခဲ့မိပါတယ်။ ရတနာလုံးတွေကို နင်ပဲ ယူထားလိုက်ပါ။ ဟို... ငါ ဆိုလိုတာက နင် ဘာမှ မခိုးပါဘူး၊ ဒါတွေက အထင်မှားတာပါ။ ငါက ရတနာလုံးတွေကို တစ်နေရာမှာ အမှတ်မထင် ထားမိပြီးတော့မှ ဆရာကြီးကို အပြစ်တင်မိတာပါ။ ဒီမိုက်မဲတဲ့သူရဲ့ အမှားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဘုရင်မသည် မျက်ရည်များဖြင့် အသနားခံ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

​"ကျုပ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ နာကျင်အောင် မလုပ်ဘဲ ဒီကနေ ထွက်သွားချင်တာပါလို့ ပြောခဲ့သားပဲ။ ခင်ဗျားကသာ ကျုပ်လမ်းကို ပိတ်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတာ။ အခုမှတော့ ကျုပ်တို့ကြားက ရန်ငြိုးက ရှင်းနေပြီ မဟုတ်လား။ ကျုပ်က ကရုဏာသက်ပြီး လွှတ်ပေးခဲ့ရင်တောင် နောက်ကနေ ပြန်တိုက်ခိုက်ခံရတာတွေ အများကြီး ကြုံဖူးပြီးပြီ။ အဲဒီမှာ သက်သေရှိတယ်လေ" လုံချန်းက ခေါင်းမရှိတော့သော အစောင့်၏ အလောင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ကျုပ်က ခင်ဗျားကိုပါ အပြီးသတ် ရှင်းပစ်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အော်တန်က ခင်ဗျားအတွက် စတေးသွားခဲ့လို့ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချန်ထားပေးခဲ့မယ်" လုံချန်းက အော်တန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဟိုအစေခံမိန်းကလေးကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ၊ ခင်ဗျား မလုပ်သင့်တာကို မလုပ်မိအောင် အမြဲ သတိပေးနေမယ့် ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုတော့ ခံယူရမယ်" လုံချန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

​ခဏအကြာတွင် လုံချန်းသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ဘုရင်ဓားကို ကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဘုရင်မ၏ ရေခဲလှံကို ကိုင်လျက် အတားအဆီးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ သူ့ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြ၏။

​သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘုရင်မမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူမ၏ ဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြတ်တောက်နေသော လက်နှစ်ဖက် လဲလျောင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ လုံချန်း ပေးခဲ့သော ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းက သူမ၏ အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ အော်တန်၏ အလောင်းနားသို့ သွားလိုက်သည်။ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အော်တန် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

​"မင်းက ဒီမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ငါ့ကို မသိစိတ်နဲ့ ဖြစ်ဖြစ် ကူညီခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူပဲ။ အခု မင်း မရှိတော့ပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ငါ ပြောချင်တယ်။ မင်းကို သတ်မိတဲ့အတွက် ငါ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါ့မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ငါ လက်ခံပေးခဲ့ပြီး မင်းအဒေါ်ကို အသက်ချန်ထားပေးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကောင်းကောင်း အနားယူပါတော့ သူငယ်ချင်းလေး" လုံချန်းက လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အတားအဆီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၇၆) ဖျက်ဆီးခြင်း

​လုံချန်းသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အတားအဆီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

​သူသည် အတားအဆီးကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ကျောက်ခဲတစ်လုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်ကြည့်လိုက်၏။ ကျောက်ခဲမှာ အပြင်သို့ မရောက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထိုအတားအဆီးသည် အရာဝတ္ထုများကို အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးဘဲ တားဆီးထားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့် အချက်အလက် ဘာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက်အပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

​"မင်း... ဒီကို လာခဲ့" လုံချန်း ခေါ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် ထိုအစောင့်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။

​"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့။ အိမ်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတဲ့ ကလေးလေး ရှိပါတယ်" အစောင့်မှာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် နေရာတွင်တင် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေပြီး လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောရှာသည်။

​"မကြောက်ပါနဲ့။ ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး။ ငါသာ သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကနေ မလှုပ်ဘဲနဲ့တောင် ဒီမှာရှိတဲ့သူ အကုန်လုံးကို သတ်နိုင်တယ်။ မင်း ဒီကိုပဲ လာခဲ့ပါ" အစောင့်၏ စကားကြောင့် လုံချန်းမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

​လုံချန်းက ထပ်မံခေါ်ယူလိုက်သဖြင့် အစောင့်သည် ထရပ်ကာ လုံချန်းထံသို့ ယိမ်းယိုင်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

​"ဒီအတားအဆီးအကြောင်း မင်း ဘာသိလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဒါက ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံကို ကာကွယ်တဲ့ ဝင်္ကပါ အစီအရင်ပါ။ ဒါကို အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးမှာပဲ သုံးရတာပါ။ များသောအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နိုင်အောင် အချိန်ဆွဲပေးတဲ့ အတားအဆီးပါ" သူက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

​"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ" လုံချန်းက အစောင့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

​"ဒါ... ဒါက သုံးဖို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်တာမို့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို တစ်ခါသုံးပြီးရင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်စာ စွမ်းအင် ပြန်စုဆောင်းရပါတယ်။ တစ်ခါ သုံးလိုက်ရင် ခုနစ်ရက်ကြာ ခံပြီးတော့ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်တွေတောင် ဒါကို မဖျက်နိုင်ပါဘူး" သူက အဆုံးသတ် ပြောလိုက်သည်။

​"အင်း... ခုနစ်ရက်ပေါ့လေ။ ငါ ဒီမှာ ခုနစ်ရက်နေပြီး အချိန်ဖြုန်းနေလို့ ရပေမဲ့ ဒီမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မနေချင်တော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက ဘုရင်မကိုယ်တိုင် ငါ့ကို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲပြီး ငါ့နာမည်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နေရာပဲလေ" လုံချန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးကာ အသံကို ကျယ်လောင်စေလိုက်သည်။

​သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူထုကြားတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ဘုရင်မက သူ့ကို မတရား စွပ်စွဲခဲ့တာပေါ့" လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါ အမှန် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘုရင်မက သူ့ဆီက ရတနာတွေ ပြန်တောင်းပြီး အရင် စတိုက်တာကို ငါ တွေ့လိုက်တယ်။ ဘယ်သူမဆို မတရား စွပ်စွဲခံရပြီး အတိုက်ခံရရင် ဒီလိုပဲ တုံ့ပြန်မှာပဲ။ သူ ပြန်တိုက်ခိုက်တာ မဆန်းပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီက ဆရာကြီး ထျန်းရှန်တောင် ဒီလို အစွပ်စွဲခံရရင် ဒေါသထွက်မှာ သေချာတယ်" နောက်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

​"ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ဘာလို့ လိမ်မှာလဲ။ သူက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာ၊ တစ်ခုခုကို လိုချင်ရင် အတင်းအဓမ္မ ယူလို့ ရတာပဲ။ ခိုးယူတာမျိုးလို ရှက်ဖို့ကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို သူ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး မလား" လူအုပ်ထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

​လူအုပ်ကြီး၏ ပြောစကားများကို နားထောင်နေသော လုံချန်းသည် အစပိုင်းတွင် ပြုံးနေမိသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီရဲသွားပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်ရလေသည်။

​ရွှင်းသည် လုံချန်းအနားတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောတော့သည်။ "ငါ နင့်ကို သတ္တိရှိတဲ့ လမ်းကို လျှောက်ပါလို့ ပြောသားပဲ၊ အခုတော့ နင်က အရှက်မရှိတဲ့ လမ်းကို ရွေးလိုက်တာပေါ့" လုံချန်းသည် သူမကို သူမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားမိသည်။

​"မင်း သွားလို့ရပြီ" ရွှင်း၏ တဟားဟား ရယ်သံကို လျစ်လျူရှုကာ လုံချန်းက အစောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားသို့ ပြင်လိုက်သည်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပထမပုံစံ၊ သန့်စင်ခြင်း" လုံချန်းသည် သူ၏ သိုင်းပညာဖြင့် အတားအဆီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အတားအဆီးပေါ် ကျရောက်သွားသော်လည်း ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။ ၎င်းမှာ အစင်းရာလေးပင် မထင်ဘဲ နဂိုအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"ဒီအတားအဆီးက တကယ့်ကို ခိုင်မာတာပဲ" လုံချန်းက တိုက်ခိုက်မှု ထိမှန်သည့် နေရာကို စစ်ဆေးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​'ငါ့ရဲ့ အားအကောင်းဆုံး သိုင်းကွက်နဲ့ မင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ မဖျက်နိုင်ရင်တော့ ဒီမျိုးနွယ်စုထဲမှာပဲ ခုနစ်ရက် စောင့်ရမှာပဲ' ထိုသို့ တွေးကာ လုံချန်းက ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ စတုတ္ထမြောက်ပုံစံ၊ ဆိတ်သုဉ်းခြင်း" ယင်းသည် သူ ယခုအချိန်အထိ သင်ယူထားသမျှထဲတွင် အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။

​ဓားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် အတားအဆီးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းတွင် ရှိနေသမျှ အရာအားလုံးမှာ အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

​အတားအဆီးမှာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မကွဲအက်သွားသော်လည်း လုံချန်းက ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် အက်ကြောင်း သေးသေးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မင်းကလည်း မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" လုံချန်းက ကြေညာလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအက်ကြောင်းကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ရာ အက်ကြောင်းမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဤသို့သော အရှိန်အဝါမျိုးဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ချက်ခန့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပါက အတားအဆီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု လုံချန်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။

​'နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲ၊ အဲဒါဆို ငါ ထွက်သွားလို့ ရပြီ' ထိုသို့ တွေးကာ လုံချန်းက ဆက်လက် တိုက်ခိုက်သည်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ စတုတ္ထမြောက်ပုံစံ၊ ဆိတ်သုဉ်းခြင်း"

​အလင်းတန်းက ထပ်မံ ထိမှန်သွားပြန်သည်။ အတားအဆီးသည် လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အစွမ်းကုန် တောင့်ခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ငါးစက္ကန့်မျှပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ဖန်ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားလေတော့သည်။ သို့သော် တိုက်ခိုက်မှုမှ အလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးသွားကာ လမ်းတွင်ရှိသော သစ်ပင်များကို ခုတ်ထစ်ပြီးနောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​"ဟင်း... နောက်ဆုံးတော့" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် အတားအဆီး ရှိရာသို့ တန်းမသွားဘဲ လူအုပ်ကြီး မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တစ်ခြားတစ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

​ခဏအကြာတွင် သူသည် ထိုနေရာသို့ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ လုံချန်းသည် မှင်စာ မျိုးနွယ်စုဆီသို့ သွားရာတွင် ခရီးပိုမို လွယ်ကူစေရန်အတွက် ရှားနှင့် တာရာတို့ ထားရစ်ခဲ့သော မှင်စာ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​'မင်း ငါ့ကို ဒီမြင်းပေးတုန်းက ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဒါက တကယ့်ကို အသုံးဝင်တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ' ရှား၏ စကားများကို ပြန်လည် သတိရကာ လုံချန်းက ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။

​မြင်းသည် ဒုန်းစိုင်း ခုန်ပြေးသွားပြီး လုံချန်းကို မျိုးနွယ်စုနယ်မြေမှ ခေါ်ဆောင်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်လည် စတင်လာလေတော့သည်။

​အစောင့်အချို့မှာ ဘုရင်မ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် နန်းတွင်းသမားတော်နှင့်အတူ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။ သူမ၏ လက်များကို ပြန်လည် ဆက်၍ မရတော့သော်လည်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကိုမူ သက်သာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

​သရဲမျိုးနွယ်စုတွင် တိုက်ပွဲမဖြစ်မီ နာရီအနည်းငယ်အလိုက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်သည် မျိုးနွယ်စုနှင့် အလှမ်းဝေးသော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။ ထိုသတ္တဝါသည် လူဝံနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အစိမ်းရောင် အမွှေးအမျှင်များ ရှိပြီး နဖူးအလယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိသည်။

​သူသည် သရဲမျိုးနွယ်စု၏ တံခါးဝကို စိုက်ကြည့်ကာ အဝင်အထွက် လုပ်နေသူများအား စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါး ဗိုလ်ချုပ်ဘတ် ဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုထံသို့ လုံချန်း၏ တည်ရှိမှုနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သတင်းပို့ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

​"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ သရဲမျိုးနွယ်စုက ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ အသက်ကယ် ဝင်္ကပါကို သုံးလိုက်တာလဲ။ ငါ ဒီမှာ ပုန်းနေတာကို သူတို့ သိသွားလို့လား။ နေဦး... သူတို့ သိရင်တောင် ငါ့လို ကောင်မျိုးအတွက်တော့ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ အတားအဆီးကို ဖြုန်းတီးမှာ မဟုတ်ဘူး" မကောင်းဆိုးဝါး ဗိုလ်ချုပ်ဘတ်သည် အတားအဆီးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဘာ... ဒီလောက် မြန်မြန် ပျက်စီးသွားတာလား။ ဒါက တစ်ပတ် ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခုခု မှားနေတာလား" ဝင်္ကပါ အစီအရင် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့ဩသွားမိသည်။

​ခဏအကြာတွင် မကောင်းဆိုးဝါး ဗိုလ်ချုပ်ဘတ်သည် လုံချန်းက သရဲမျိုးနွယ်စု နယ်မြေထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သတိရှိရှိ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံချန်းနှင့် သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ရောက်သည်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက်မှ ထိုလူသားနောက်သို့ စတင် လိုက်ပါလေတော့သည်။ သူ၏ တစ်ဖွဲ့လုံးသည်လည်း သူတို့ ဗိုလ်ချုပ်နောက်မှ လိုက်ပါကာ ထိုလူသားကို ချောင်းမြောင်း လိုက်လံ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။