အခန်း (၉၅-၉၆)
Vol. 10 Ch. 95-96
အခန်း (၉၅) : မင်းတို့အားလုံးရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် သေရလိမ့်မယ်
မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် အားလုံးသည် သူတို့ရပ်နေသည့် နေရာတွင်တင် ရပ်တန့်သွားပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်များပင်လျှင် ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာများဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်နေကြသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေလေပြီ။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များနှင့် ဘုရင်မ မီယာ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်နေကြသည်။ တန်ရှာသည်ပင်လျှင် ရွှီ၏ အလောင်းနားမှ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏အထက်တွင် ရှိနေသည့် အရာကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလိုက်သလဲ" တန်ရှာက ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ဒီအရှိန်အဝါက" ဘုရင်မ မီယာသည်လည်း ဤခံစားချက်မျိုးကို အရင်က ခံစားဖူးသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဤသတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို မည်သည့်နေရာတွင် ခံစားခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။
"အဲဒါ... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ" မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် အားလုံးသည် သူတို့ခေါင်းပေါ်ရှိ အရာကို ဘာမှန်းမသိဘဲ ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။
"ဒီလိုမျိုး ဖြစ်တာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားက စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါက အရမ်းကို... သန်မာလွန်းတယ်" ဧကရာဇ် တားရပ်စ်ကလည်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ကြောင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် အက်ကြောင်းထဲမှ လက်နှစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကို နှစ်ဖက်ဆွဲဖြဲကာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အက်ကြောင်းမှာ တစ်မီတာကျော် ကျယ်သွားတော့သည်။
ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ကောင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နက်မှောင်သော ဆံပင်နှင့် လှပသော ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ သူ့ကို ကြည့်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းထားသည်။
သူ့အနောက်တွင် အတောင်ပံ နှစ်ဖက် ရှိနေပြီး ထိုအတောင်ပံများဖြင့် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်အတောင်ပံမှာ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး ညာဘက်အတောင်ပံမှာမူ တောက်ပသော ရွှေရောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို နတ်ဆိုးနှင့် ကောင်းကင်တမန် အသွင်အပြင် နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။
လုံချန်းသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လေထုထဲရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းမှာလည်း ဘာမှမရှိခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်လည် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ လုံချန်းသည် လူသားအားလုံးကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည့် ရက်စက်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသည်။
'သူ... သူ ရောက်လာပြီ' ဘုရင်မ မီယာသည် ထိုနတ်ဆိုးကို စိန်ခေါ်ခဲ့မိသည့် သူမ၏ မိုက်မဲသော အတိတ်ကို သတိရကာ မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။
"စီ... စီနီယာချန်း... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ" တန်ရှာက မျက်ရည်များဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် တန်ရှာနှင့် သူ၏ မျက်ရည်များကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျားဘုရင်၏ အနောက်တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည့် ရွှီကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွှီ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ လုံချန်းသည် ကျားဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျားဘုရင်၏ လက်တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သွေးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဒေါသမှာ အဆုံးအစမရှိ မြင့်တက်လာပြီး နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် ကျားဘုရင်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျားဘုရင် ဘာမှနားမလည်နိုင်မီမှာပင် လက်တစ်ဖက်က ကျားဘုရင်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ နှလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ကျားဘုရင်၏ နှလုံးကို ရက်စက်စွာ ချေမွပစ်လိုက်သည်။ ကျားဘုရင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲမကျမီ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ချေမွခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့ကို သတ်လိုက်တာက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျားဘုရင်၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ကျုပ် နောက်ကျသွားတယ်" သူက ရွှီရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။
ကျားဘုရင်၏ အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဝက်ဝံဘုရင်မှာ ကျားဘုရင် အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် နောက်သို့ အလန့်တကြား ဆုတ်လိုက်မိသည်။ "မင်း... မင်း ကျားဘုရင်ကို သတ်လိုက်တယ်"
လုံချန်းသည် ဝက်ဝံဘုရင်ကို လျစ်လျူရှုကာ တန်ရှာရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီး တန်ရှာကို ထူပေးလိုက်သည်။ တန်ရှာသည် မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် တုန်ရင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရွှီ၏ အလောင်းနားသို့ သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
"အဘိုးကြီး ရွှီ... မင်း ငါ့ကြောင့် သေရတာပဲ။ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း မှင်စာခေါင်းဆောင်ပီပီ ဂုဏ်သိက္ခာရှိအောင် နေဖို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဂုဏ်သိက္ခာ အရှိဆုံးက မင်းပဲ။ မင်းမရှိဘဲနဲ့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်လုပ်ရမှာလဲ သူငယ်ချင်းရာ" တန်ရှာက မျက်ရည်များကြားမှ တုန်ရီသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။
"အချိန်မီ ရောက်မလာနိုင်တဲ့အတွက် ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"စီနီယာချန်း စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ ဒါ စီနီယာ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ စီနီယာ ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ အကျိုးအကြောင်း သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ရောက်လာပေးတဲ့အတွက်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ" တန်ရှာက ပြန်ပြောသည်။
လုံချန်းသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူတို့ရှိရာမှ လှည့်ထွက်လိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့။ မင်း ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားရစေရဘူး" မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် စစ်ပွဲစကတည်းက ရပ်နေသည့် နေရာမှ လှုပ်ရှားလာပြီး လုံချန်းရှိရာသို့ အားရပါးရ ပြုံးလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
"မင်း ငါ့ကို အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာတော့ ဝန်ခံပါတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် တစ်ပါးကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်နိုင်တာက မသေးလှဘူး။ ငါတို့ မင်းကို တော်တော်လေး အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ" တာရပ်စ်က လျှောက်ရင်း ပြောသည်။ ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားကမူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
'အဲဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ၊ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ကို အသာလေး သတ်သွားတာ။ သူ့ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါ ကြက်သီးထမိတယ်။ ငါ သူ့ကို နိုင်ပါ့မလားတောင် မသေချာဘူး။ ဒီလူသားနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ဖို့ ကြံစည်တဲ့ ဘာလန်းရဲ့ အကြံကို ပယ်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ တာရပ်စ်ရဲ့ အစီအစဉ်ကို လက်ခံခဲ့မိတာ ငါ မှားသွားပြီလား။ အခု ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ...' ရှန်တီးယားက လုံချန်းကို အဝေးမှ စိုက်ကြည့်ကာ အတွေးများနေသည်။
"လူသားမျိုးနွယ်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကလေးတစ်ယောက်ကတောင် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်နဲ့ ဧကရာဇ်ကြားမှာ အကွာအဝေးကြီး ရှိတယ်ဆိုတာပဲ။ မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ကျားဘုရင်ကို သတ်ဖို့ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်အားလုံးကို သုံးခဲ့ရမှာပေါ့" ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကာ ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ တိုးသော်လည်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်းတို့အားလုံး မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် သေရလိမ့်မယ်"
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ နေရာအနှံ့ ကြားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း၏ လေးနက်သော အသံက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ လူအများအတွက်မူ ဤမြင်ကွင်းသည် ငရဲမင်းက အပြစ်သားများကို တရားစီရင်နေသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရတော့သည်။
အခန်း (၉၆) နည်းနည်းလောက် မြန်မြန်လုပ်ပေးနိုင်မလား
"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာ မဟုတ်လား ကောင်လေး။ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်တစ်ပါးကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်ကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောရဲတယ်ပေါ့။ ငါပြောပြမယ်... မင်းဟာ ဧကရာဇ်နဲ့ ဘုရင်ကြားက စွမ်းအားကွာခြားချက်ကို ဘာမှနားမလည်သေးဘူး" မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က သူ၏ရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ့ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်နေသည့် လုံချန်းကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဪ... ဒါဆိုရင် အဲဒီကွာခြားချက်ကို ငါ့ကို ပြောပြပါဦးလား" လုံချန်းက အလေးမထားသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ လုံချန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်ကို အရေးမပါသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ အထင်သေးစွာ ကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"မင်း..." ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် ဒေါသများ ပြည့်လျှံသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တာရပ်စ်သည် သူ၏ မကောင်းဆိုးဝါးများမှလွဲ၍ စစ်မြေပြင်ရှိ လူတိုင်းအပေါ်သို့ သူ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ကို ခံစားရသော သက်ရှိအားလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်မှုမှာ လွန်ကဲလွန်းလှသည်။
စစ်သည်တော် အများအပြားမှာ ဒူးထောက်ကျသွားကြရသလို၊ မတ်တတ်ရပ်နိုင်သေးသူများမှာလည်း မလဲကျအောင် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြရသည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ထိုအရှိန်အဝါဒဏ်ကို ခံနေကြရသည်။ ရန်သူများ၏ ရုန်းကန်မှုကို မြင်သောအခါ မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ဒူးထောက်နေရသူများကို ကြည့်ကာ ရယ်မောကြတော့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အကြည့်များ လုံချန်းဆီသို့ ရောက်သွားချိန်တွင်မူ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
လုံချန်းသည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ် တာရပ်စ်ကို သဘောကျဟန် အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ လူပြက်တစ်ယောက်၏ ကပြမှုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
"မင်း ကြွားလုံးထုတ်တာတွေ ပြီးပြီလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "မင်း မပြီးသေးရင်တောင်မှ အခုက ငါ ပြသရမယ့် အချိန်ပဲ"
လုံချန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားကြသည်။ မဟုတ်သေး... လုံချန်းက သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ မကောင်းဆိုးဝါးတိုင်းမှာ ဒူးထောက်ကျသွားကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများ နှေးကွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေပြီ။ ယခုအခါ မကောင်းဆိုးဝါးများမှာ ရန်သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါဒဏ်ကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များသည် သူတို့၏ စစ်တပ်ကြီး လဲကျသွားသည်ကို အဝေးမှ ကြည့်နေကြသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့မှာ ထိုအရှိန်အဝါကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရခြင်းပင်။ လုံချန်းသည် သူတို့ကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ရုန်းကန်နေရသည်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။ သူသည် လုံချန်းကို အရှိန်အဝါဖြင့် ခြောက်လှန့်ချင်ခဲ့သော်လည်း လုံချန်းမှာ အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ သူ့နည်းလမ်းဖြင့်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စစ်တပ်တစ်တပ်လုံးကို အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းဖြင့် ဒူးထောက်စေခဲ့သည့်အတွက် တာရပ်စ်မှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ရသွားသည်။
"မင်းက တော်တော်လေး စွမ်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ အဲဒီအရှိန်အဝါကို ငါ့အပေါ်မှာပါ ဘာလို့ မသုံးတာလဲ။ ငါလည်း အဲဒီခွန်အားကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်" တာရပ်စ်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ လုံချန်းက ထိုအရှိန်အဝါကို သူ့အပေါ် သုံးလျှင်ပင် သူက ဘာမှခံစားရမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။
"မင်းနဲ့ အဲဒီကောင်လေးတွေအပေါ် ငါ ဘာလို့ မသုံးတာလဲဆိုတာ သိချင်နေမှာပေါ့။ အကြောင်းရင်းကတော့ မင်းတို့ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါမှာ ကြောက်နေမှာကို ငါ မလိုချင်လို့ပဲ။ မင်းတို့ကို ကြောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ မဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေချိန်မှာမှ ငါ သတ်ချင်လို့ပဲ" လုံချန်းက တာရပ်စ်ကို ပြန်ပြောရင်း မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ ကျားဘုရင် သတိမထားမိတဲ့ အချိန်မှာ သတ်လိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ကိုပါ သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ ငါတို့က မင်းကို ကြောက်လိမ့်မယ် ထင်နေလား" နွားဘုရင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
'ဟွန့်... သူက တကယ့်ကို လှည့်စားတတ်တဲ့ကောင်ပဲ။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ငါနဲ့ ဒီဘုရင်တွေကို ဘာမှမလုပ်နိုင်မှန်း သူ သိနေတာပဲ။ ဒါကြောင့် အရှက်မကွဲအောင် ငါတို့အပေါ် မသုံးဘဲ အကြောင်းပြချက် ပေးနေတာ' ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က တွေးတောလိုက်သည်။
"မင်း အရင်ဆုံး သေချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ စစ်တပ်ကြီး အသတ်ခံရတာကို အရင်ကြည့်ချင်တာလား" လုံချန်းက နောက်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်မှာ တာရပ်စ်ထံမှ နွားဘုရင်ဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ လေးနက်သွားတော့သည်။
"မင်းက တော်တော်လေး စကားများတဲ့ကောင်ပဲ။ ငါအပါအဝင် ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်နိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား" နွားဘုရင်က ဒေါသတကြီး ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်သည်။
"သတ်နိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ သက်ရှိတွေအတွက် ငါ့အချိန်တွေ ဖြုန်းတီးမိမှာပဲ စိုးရိမ်တာ" လုံချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် နွားဘုရင်၏ အဖြေကို စောင့်မနေတော့ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် အားလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "စကားပြောတာ တော်ပြီ။ ငါ့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။ မင်းတို့ကို အရင် ရှင်းပစ်ပြီးမှ ဟိုအကောင်ကြီး နှစ်ကောင်ကို ဆက်ကိုင်တွယ်မယ်"
"မင်းတို့အားလုံးက အဲဒီဓားနဲ့ အသတ်ခံရဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခုပဲ သုံးပါ့မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ လက်ထဲတွင် တောင်ဖြိုဓားကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လုံမျိုးနွယ်စုထံမှ သူ ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်ဖြစ်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့၊ ငါ့ဓားကို ယူခဲ့စမ်း" နွားဘုရင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် မကောင်းဆိုးဝါး နှစ်ကောင်သည် လေးလံသော ဓားကြီးတစ်ချောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ သူတို့ဘုရင်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ထိုဓားကြီးမှာ တစ်မီတာခွဲကျော် ရှည်လျားပြီး အလွန်ထူထဲလှသည်။
နွားဘုရင်သည် ထိုဓားကြီးကို အသာလေးပင် မလိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများက သူတို့ဘုရင် ထိုကဲ့သို့ အလေးချိန် တစ်ထောင်ကီလိုဂရမ်ခန့် ရှိသော ဓားကို အလွယ်တကူ ကိုင်ဆောင်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ဘုရင်၏ ခွန်အားကို ပြသနေခြင်းပင်။
"နည်းနည်းလောက် မြန်မြန်လုပ်ပေးနိုင်မလား။ မင်းကို အမြန်ဆုံး အဆုံးစီရင်ပေးချင်လို့ပါ။ ဟိုကောင်လည်း ငရဲမှာ မင်းကို စောင့်နေလိမ့်မယ်။ သူ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမထားချင်ဘူး" လုံချန်းက ကျားဘုရင်၏ အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆိုသည်။
"မင်း..." နွားဘုရင်သည် လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးများပင် အန်ချင်လာသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လုံချန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
သူသည် ခွန်အားနိယာမကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ဓားကြီးဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ဓားမှာ လုံချန်းနှင့် မထိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ ခုတ်မိသွားသည်။
လုံချန်းသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် နွားဘုရင်၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ဓားမှာ လုံချန်း၏ ပုံရိပ်ယောင်ကိုသာ ထိမှန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ နွားဘုရင်သည် လုံချန်းက အနောက်မှ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်ကာ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
"ထွက်ခဲ့စမ်း... သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်" နွားဘုရင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ ရှာဖွေကြည့်ရာ အားလုံးက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ကျဆင်းလာသော ဓားတစ်ချောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဓားမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို အလယ်တည့်တည့်မှ ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် နွားဘုရင်သည် သူ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။
လုံချန်းသည် နက်မှောင်သော အတောင်ပံနှင့် ရွှေရောင်အတောင်ပံများကို ခတ်ခတ်ကာ ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ သူသည် သွေးစွန်းနေသော ဓားကို နွားဘုရင်၏ ခေါင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့၏ အဖော်မှာ တစ်စက္ကန့်အတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ အရိုးစုဘုရင်မှာ အသက်ဘေးအတွက် အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားတော့သည်။ သို့သော် သူသည် ကျန်ရှိသော ဘုရင်များကို ရန်သူ၏ စွမ်းအားကို သတိပြုမိစေရန် အော်ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံး၊ ဒီကောင်က လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာ။ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲ မကျအောင် ငါတို့အားလုံး အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ကြရမယ်"