အခန်း (၉၇-၉၈)
Vol. 10 Ch. 97-98
အခန်း (၉၇) : တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်
"အားလုံး နားထောင်ကြ၊ ဒီကောင်က လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာ။ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲ မကျအောင် ငါတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းတိုက်ကြရမယ်" အရိုးစုဘုရင်၏ အော်ဟစ်သံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားပြီး အနီးနားရှိ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးက သဘောတူကြောင်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားများကို အသီးသီး ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် လုံချန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် ရှစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ပြိုင်နက် ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ လေးဦးက လက်နက်များကို အသုံးပြု၍ လုံချန်းကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသော်လည်း ကျန်လေးဦးမှာမူ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များကို အဝေးမှ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အရိုးစုဘုရင်မှာ နောက်ဆုံး လေးဦးထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ကျားဘုရင်ကို ရေခဲထောင်ချောက်ထဲမှ ကယ်ထုတ်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သည့် စွမ်းရည်ကိုပင် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။
"ငရဲမီး" အရိုးစုဘုရင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးလှိုင်းကြီးတစ်လှိုင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး သုံးမီတာ မြင့်သော ဧရာမ အရိုးစုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် လက်ထဲတွင် တူကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လုံချန်းရှိရာသို့ ဦးတည်လာတော့သည်။
"စီရင်ချက်ဓား" အခြား မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် တစ်ပါးကလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ငါးမီတာကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမ မီးတောက်ဓားကြီးတစ်စင်း သူ၏ အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျန်ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကလည်း အလားတူပင် မီးတောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်နှင့် ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို လေထဲတွင် ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။
စစ်မြေပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝက်ဝံဘုရင်ကဲ့သို့ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မည့် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များသည် သူတို့၏ အဖော်များ ပစ်လွှတ်လိုက်သော တိုက်ကွက်များ လုံချန်းထံ တည့်တည့်ထိမှန်စေရန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ လုံချန်း ထိုတိုက်ကွက်များကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားချိန်မှသာ သူတို့က အဆုံးသတ် တိုက်ကွက်များဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့အတွက် ကံဆိုးသည်မှာ လုံချန်းမှာ အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက်ပင် ထိုတိုက်ကွက်များ သူ့ဆီသို့ လာနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းပင်။
ပထမဆုံး ရောက်လာသည်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသော မီးတောက်ဓားကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်းနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ထိုဓားကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခု၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေတော့သည်။
မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် အားလုံးမှာ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြသည်။ လုံချန်းအနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု ခုခံလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ လုံချန်းသည် လက်တစ်ဖက်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း မီးတောက်ဓားကြီးမှာ သူ့ကို ထိတွေ့ရန်ပင် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။
"သူက အကာအကွယ် တစ်မျိုးမျိုးကို သုံးနေတာပဲ" ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟွန့်... သရဲမျိုးနွယ်စု ဘုရင်မရဲ့ အတားအဆီးတောင်မှ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် နှစ်ပါး ပေါင်းတိုက်တော့ ပျက်စီးသွားတာပဲ။ ငါတို့ လေးယောက်ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ဒီအတားအဆီးက တားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး" အရိုးစုဘုရင်က ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။ သူသည် သူ၏ မီးတောက်အရိုးစုကြီးက လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်မည့် အချိန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဒုတိယမြောက် တိုက်ကွက်ဖြစ်သော မီးတောက်ကျီးကန်းမှာလည်း မီးတောက်ဓားကြီးကဲ့သို့ပင် လုံချန်းအနားရောက်သော် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် စစ်မြေပြင်ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဘုရင်မ မီယာ အပါအဝင် ပရိသတ်အားလုံး၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများကို သူ မြင်နေရသည်။
'ငါတို့ အင်ပါယာရဲ့ အတားအဆီးကို သူ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ တိုက်စစ်ကပဲ သန်မာတယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ။ အခုကြည့်ရတာ သူ့ရဲ့ ခံစစ်ကလည်း အားကောင်းလွန်းတာပဲ' ဘုရင်မ မီယာက လုံချန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။
မကြာမီ မီးတောက်အရိုးစုကြီးမှာ လုံချန်းအနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ မီးတောက်တူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည်လည်း လုံချန်း၏ နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ အရိုးစုကြီးမှာ တူကို လှုပ်ရှားရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ။ မီးတောက်ပုဆိန်ကြီးမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် လုံချန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"သူ... သူက မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် လေးပါးရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ဒီလောက် အေးဆေး တားနိုင်တာလား။ သူတို့ကို ကစားစရာလိုပဲ သဘောထားနေတာပဲ" မာဇူးမားစ်က ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။
အရိုးစု၊ ပုဆိန်၊ ဓားနှင့် ကျီးကန်းတို့ကို ဖန်တီးထားသော မီးတောက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာပြီး တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီမှာပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
ဒဏ်ရာအနည်းငယ်မျှ မရဘဲ လုံချန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များ၏ တိုက်ကွက်များ သနားစဖွယ် အဆုံးသတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ဪ... ဒါနဲ့ မင်းတို့ လေးယောက်က ငါ့ကို အရင်တိုက်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်းတို့ အရင်ဆုံး သေရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူ့ကို စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များအစား အဝေးမှ သတ္တဝါတစ်ကောင်က လုံချန်းကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"အဲဒါ မတိုင်ခင် မင်း အရင် သေရလိမ့်မယ်"
လုံချန်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ လက်သီးကြီးတစ်လုံး သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုတိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ... မင်းက တော်တော် ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဝက်ဝံကြီးပဲ" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ။ ငါ့ကို တည့်တည့် ရင်ဆိုင်စမ်း" ဝက်ဝံဘုရင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ငါ ပြေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို မတော်တဆ သတ်မိမှာ စိုးလို့ပါ။ ဟိုလေးယောက်ကို အရင်သတ်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးထားပြီးသားလေ"
ထို့နောက် လုံချန်းက အရိုးစုဘုရင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။
"မင်း... ငါတို့ တိုက်ကွက်ကို တားနိုင်ရုံနဲ့ ငါတို့ လေးယောက်လုံးကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား" မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် တစ်ပါးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောသည်။
လုံချန်းသည် စကားနာထိုးခြင်းဖြင့် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့် ရန်သူများ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံချန်းသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ကို စောစောက စကားနာထိုးခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
လုံချန်းသည် ထိုဘုရင်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားပြီး သူ၏ ကျောဘက်တွင် အတောင်ပံ နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ မီတာ တစ်ရာခန့် အမြင့်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်မှာ မြေပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာရင်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်တော့သည်။
အားလုံးက ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ဘုရင်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် လုံချန်းသည် နေရာမှ တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် အသားနှင့် မာကျောသော မြေပြင်တို့ ထိခိုက်မိသည့် အသံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံလည်း ပါလာသည်။ လူတိုင်းက အသံလာရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် နှစ်ပါးမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ ကိုယ်နှင့်အကွာတွင် ရှိနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တရားခံဖြစ်သူ လုံချန်းမှာမူ သေဆုံးသွားသော ဘုရင်များအနားတွင် သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကိုင်ရင်း ရပ်နေသည်။
သူသည် အရိုးစုဘုရင်ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားသည်။ အရိုးစုဘုရင်မှာ အသက်ဘေးအတွက် ကြောက်လန့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
"သုံးယောက် သေပြီ၊ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်" လုံချန်းက အရိုးစုဘုရင်ရှိရာသို့ လျှောက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာကြည့်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ကူကြဦးလေ" အရိုးစုဘုရင်က အခြား မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကို အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းတော့သည်။
ဝက်ဝံဘုရင်နှင့် ကျန်ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များမှာ အသိပြန်ဝင်လာပြီး လုံချန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
"တော်ပြီ၊ ငါ အများကြီး တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ" တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေ ငါတို့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ဒီအခြေအနေမှာ မင်းတို့ သူ့ကို နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"
အခန်း (၉၈) : ကတိဆိုတာ ဖျက်ဖို့အတွက်ပဲ
"တော်ပြီ၊ ငါ အများကြီး တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ" လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သော ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းတို့တွေ ငါတို့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ဒီအခြေအနေမှာ မင်းတို့ သူ့ကို နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား" မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသတ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ပြီး ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကို ငါတို့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်" ဝက်ဝံဘုရင်က မရပ်မနား ရှေ့ဆက်တိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။
'ငါ အခု ရပ်လို့မရဘူး။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သက်သေပြရမယ့်အချိန်ပဲ' ဝက်ဝံဘုရင်က တွေးရင်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ အခြား မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များမှာ ခဏရပ်သွားသော်လည်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ဝက်ဝံဘုရင်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြန်သည်။
"မင်းကို နောက်မှ ရှင်းမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သေဖို့ တော်တော် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာပဲ။ မင်းအလှည့် ရောက်လာပြီပေါ့" လုံချန်းက သူ့ဆီသို့ ပြေးလာသော ဝက်ဝံဘုရင်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
'သူက အရိုးစုဘုရင်ကို အရင်သတ်မယ်လို့ ပြောထားတာဆိုတော့ အဲဒီကောင်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမှာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ သူ့ကို အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ပစ်မယ်' ဝက်ဝံဘုရင်က တွေးတောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာသည်။
"မင်းရဲ့ ခွန်အားက ပိုသာမလား၊ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားနိယာမက ပိုသာမလား ကြည့်ကြတာပေါ့" ဝက်ဝံဘုရင်သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် လုံချန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သို့သော် လုံချန်းသည် ဝက်ဝံဘုရင် ထင်ထားသကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းပြီး အရိုးစုဘုရင်ကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကာ သူ၏ ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ဝက်ဝံဘုရင်သည် လုံချန်း၏အနားသို့ ရောက်သော်လည်း လုံချန်းက မလှုပ်ရှားသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်ဘဲ လုံချန်း၏ ဦးခေါင်းကို အင်ကုန်သုံး၍ ထိုးချလိုက်သည်။
လက်သီးချက် လုံချန်းအနားသို့ ရောက်ခါနီးတွင်မှ လုံချန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှုပ်ရှားကာ ဘေးသို့ အသာအယာ ရှောင်လိုက်သည်။ ဝက်ဝံဘုရင်၏ လက်သီးကြီး သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။ အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင် လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားကို လှုပ်ရှားကာ နှစ်ချက်ဆင့်၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
"အား..." နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော ဟိန်းသံကြီးမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဝက်ဝံဘုရင်၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကြီးမှာ အရှိန်ကြောင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လွင့်ပါသွားပြီးမှ ဒူးထောက်ကျကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။
"ထုံးစံအတိုင်း ရက်စက်တာပဲ" ဘုရင်မ မီယာက လုံချန်း ဝက်ဝံဘုရင်၏ လက်များကို ဖြတ်ပစ်သည်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။
လုံချန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေသော ဝက်ဝံဘုရင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
"မင်း လိမ်တယ်၊ ဟိုလေးယောက်ကို အရင်သတ်မယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာလေ။ မင်းက မတရားဘူး၊ ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားကိုတောင် တည်အောင် မလုပ်နိုင်တာ မင်းက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ" ဝက်ဝံဘုရင်က ရူးသွပ်သလို အော်ဟစ်တော့သည်။
"ငါ ဘာကတိမှ မပေးခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ ပေးခဲ့ရင်တောင်မှ... ကတိဆိုတာ ဖျက်ဖို့အတွက်ပဲ ဆိုတာ မင်း မကြားဖူးဘူးလား" ဝက်ဝံဘုရင် နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရသည့် စကားမှာ ထိုစကားပင်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နေရာချင်း ပြောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေသော လုံချန်း၏ ခြေထောက်များကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။
"ဒါ... ဒါက..." အရိုးစုဘုရင်သည် ဝက်ဝံဘုရင် အသတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ယုံကြည်မှုလေးများပါ ပျောက်ဆုံးကာ စကားပင် ထစ်ကုန်သည်။
လုံချန်းသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အရိုးစုဘုရင်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်း ရှာနေသော အရိုးစုဘုရင်မှာ လုံချန်း နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အနားသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လက်သီးချက်က သူ၏ ဦးခေါင်းသို့ ထိမှန်သွားတော့သည်။
လုံချန်း၏ လက်သီးနှင့် အရိုးစုဘုရင်၏ ဦးခေါင်းခွံ ထိတွေ့သွားသောအခါ ၎င်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ခေါင်းမရှိသော အရိုးစုဘုရင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားသည်။
"ဟင်း... အခုတော့ မင်းတို့ ကောင်လေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းလို့ရပြီ" လုံချန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ကျန်ရှိနေသော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကို ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ ခုနစ်ယောက်မြောက်ပဲ၊ သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်" လုံချန်းသည် ဝက်ဝံဘုရင်၏ အလောင်းနားမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကျန်ရှိနေသော ဘုရင်သုံးပါးရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
စစ်မြေပြင်ရှိ လူတိုင်းသည် လုံချန်းက ကျန်ရှိနေသော မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်များကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အားလုံးကို သတ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ အကြည့်မှာ ဧကရာဇ် တာရပ်စ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"ငါ ဟိုဝက်ဝံနဲ့ တခြားကောင်တွေကို သတ်နေတုန်းက မင်း ငါ့ကို လာမတားတာ အံ့ဩစရာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ငါက ဘာလို့ သူတို့ကို ကယ်ရမှာလဲ။ ငါ့အမိန့်ကို မနာခံတဲ့သူတွေဟာ သေဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။ မင်းသာ သူတို့ကို မသတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မှာ" ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းသိလား... သူတို့ကို သတ်ဖို့ အခုထိ မနောက်ကျသေးပါဘူး" လုံချန်းက တာရပ်စ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူတို့က သေနေပြီ မဟုတ်လား" ဧကရာဇ် တာရပ်စ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"ဟင့်အင်း... သူတို့က အခု ငရဲပြည်မှာ အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ။ မင်းကိုလည်း အဲဒီကို ငါ ပို့ပေးမယ်။ အဲဒီရောက်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် သူတို့ကို သတ်နိုင်တာပေါ့။ မင်း မြန်မြန်သွားရင် သူတို့နဲ့ တွေ့ပြီး မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို စောစောစီးစီး အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှာပေါ့" လုံချန်းက အမှန်တရားကို ပြောနေသကဲ့သို့ အလေးအနက် ဆိုသည်။
"မင်း ငါ့ကို ပြောင်ချင်တာပေါ့။ မင်း သေချင်နေပြီပဲ" တာရပ်စ်သည် လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"မင်းကို ကြည့်ရတာ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ။ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုတွေဟာ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း မျိုးတုန်းသွားတော့မှာပဲ" လုံချန်းက တာရပ်စ်ကို ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာပေါ်က မျိုးတုန်းသွားပြီဖြစ်တဲ့ ဒိုင်နိုဆောများကို သတိရကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်းပဲ မျိုးတုန်းရမှာ။ မီးတောက်နယ်ပယ်" တာရပ်စ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက် ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးကွင်းကြီးတစ်ကွင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လုံချန်းကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"အာ... ငါ ပျံတတ်တယ်ဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား" မီးကွင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့... ငါ သိတာပေါ့။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဒါကို ငါ လုပ်လိုက်တာလေ" တာရပ်စ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ပြောသည်။
"ထာဝရ ပျက်စီးခြင်း နိဂုံး" တာရပ်စ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ နီရဲသွားတော့သည်။ ကောင်းကင်တွင် မီးတောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နေမင်းကြီးပေါင်း တစ်ရာကျော် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျားဘုရင် ဖန်တီးခဲ့သည့် နေများထက် ပိုမိုကြီးမားကာ ပိုမို အားကောင်းလှသည်။ ထိုနေမင်းကြီးများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
"မင်းကိုတော့ ငါ အသိအမှတ်ပြုရမယ်။ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားတာပဲ။ ဒီမီးကွင်းက ငါ့ကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် တားထားပြီး ဟိုနေမင်းကြီးတွေက ငါ့ကို ပျံမတက်နိုင်အောင် လုပ်ထားတာပေါ့။ မင်းက ကြည့်ရသလောက်တော့ မအ,ဘူးပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒါပေါ့... မင်းကို ဒီကမ္ဘာမှာ နောက်ထပ် တစ်ရက်တောင် အသက်မရှင်စေချင်ဘူး။ အခုက မင်း သေရမယ့် အချိန်ပဲ" တာရပ်စ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် သူ၏ ရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကောင်းကင်မှ နေမင်းကြီးများကို အချက်ပြလိုက်သည်။ ထိုနေမင်းကြီး အားလုံးသည် လုံချန်းရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့သည်။
တာရပ်စ်သည် လုံချန်းရှိရာ နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်မီမှာပင် နေမင်းကြီး အားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ ကျရောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲမှုများနှင့်အတူ ဧရာမ ကျင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။ တာရပ်စ် ရပ်နေသည့် နေရာမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
လုံချန်း ထိုနေရာတွင် မရှိတော့သည်ကို တာရပ်စ် သိလိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် ဒေါသအရှိန်ဖြင့် သွေးများပင် အန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။