အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း (၉၉) ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း

​ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် လုံချန်း ထိုနေရာတွင် မရှိတော့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် ဒေါသအရှိန်ဖြင့် သွေးများပင် အန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ မီးတောက်ကွင်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားချိန်တွင် သူ့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခြင်းမျိုး လုပ်လိမ့်မည်ဟု တာရပ်စ်က ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လုံချန်းကမူ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေခြင်းပင်။

​လုံချန်းသည် စစ်မြေပြင်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးလေးများကိုသာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် တာရပ်စ်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် အခြား မကောင်းဆိုးဝါး အသေးအဖွဲများကို သတ်ဖြတ်ရန် အချိန်ပေးနေသည့် လုံချန်း၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီး တာရပ်စ်မှာ သူ့ကို အကြီးအကျယ် စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

​"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စော်ကားရဲတာလဲ" တာရပ်စ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လုံချန်းကမူ တစ်မိနစ်လျှင် မကောင်းဆိုးဝါး ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်နေရင်း တာရပ်စ်ကို လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဪ... မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက ပျင်းဖို့ကောင်းလာတာနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အပျော်ရှာနေတာပါ။ ဒီကောင်တွေက မသန်မာပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာကြီး ဒေါသကြောင့် နီရဲလာတာကို ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတယ်" လုံချန်းက မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် သာသာယာယာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါနဲ့... စောစောက မီးကွင်းကြီးက ဘာလဲဟင်။ ငါ့ကို တားဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟာသလုပ်တာလား။ တကယ်လို့ ဟာသဆိုရင်တော့ တော်တော် ရယ်ရတယ်နော်" လုံချန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ အသံဖြင့် ဆိုသည်။

​ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး လုံချန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းမိ၍ သေဆုံးသွားသော သူ၏ မကောင်းဆိုးဝါးများကိုပင် သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

​"ဟင်း... ဒါကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။ သူသည် ဓားကို ကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားသို့ ပြင်လိုက်သည်။

​'မြန်မြန် အဆုံးသတ်တာ ပိုကောင်းမယ်' လုံချန်းက တွေးတောရင်း တောင်ဖြိုဓားကို သူ၏ လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဘုရင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ စတုတ္ထပုံစံ၊ ဆိတ်သုဉ်းခြင်း" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဧကရာဇ် တာရပ်စ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားတော့သည်။ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်စေ၊ မျိုးနွယ်စု စစ်သည်ဖြစ်စေ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်သွားပြီးနောက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

​"အ..." ဧကရာဇ် တာရပ်စ်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျလျက် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သွေးမည်းများကို အန်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလယ်တည့်တည့်မှ နှစ်ပိုင်းကွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ ထိုရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လူအများအပြားမှာ အော့အန်ကြရသည်။

​"ဟင်း... မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒဖြစ်တဲ့ သူတို့ကို သတ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ငရဲပြည်မှာ ပြည့်အောင် လုပ်လိုက်ပါဦး" လုံချန်းက တာရပ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်း နှစ်ခုကို ကျောခိုင်းရင်း နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

​"နောက်ထပ် တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းသည် စစ်ပွဲစကတည်းက စစ်မြေပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည့် မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရတော့ပေ။

​"သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" လုံချန်းက ဧကရာဇ် တာရပ်စ်၏ အလောင်းကို ငေးကြည့်နေသော ဘုရင်မ မီယာကို လှည့်မေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့ကမ္ဘာ၏ အကြောက်ရဆုံးသော သက်ရှိတစ်ဦးကို လုံချန်းက အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်သည်အား မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လုံချန်း၏ အသံကို ကြားမှ သူမ အသိပြန်ဝင်လာသည်။

​"ဟိုမှာ ရပ်နေတဲ့ ရုပ်ဆိုးဆိုး မကောင်းဆိုးဝါး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" လုံချန်းက နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မေးလိုက်သည်။

​ဘုရင်မ မီယာ ထိုနေရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧကရာဇ် ရှန်တီးယား ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ရှာသော်လည်း စစ်မြေပြင်တွင် မတွေ့ရတော့ပေ။

​"အာ... သူ... ထွက်ပြေးသွားတာ ထင်တယ်" သူမက မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်တစ်ပါးက သူ၏ စစ်တပ်ကြီးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

​"ရပါတယ်၊ သူ ဘယ်လောက်အထိ ပြေးနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာက ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက ဘုရင်မကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

​"အဲဒီဘက်မှာပါ... ရက်နည်းနည်းလောက် သွားရင် ဧရာမ တောအုပ်ကြီးတစ်ခုဆီ ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒါ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ နေတဲ့ နေရာပဲ" ဘုရင်မ မီယာက လမ်းညွှန်ပြသလိုက်သည်။

​"ဟက်... တောအုပ်ကြီးပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့အတွက် ပိုလွယ်သွားတာပေါ့" လုံချန်းက ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဒီမှာ စီနီယာ... ဒါကို ယူသွားပါ။ ဒါက လမ်းကြောင်း ပြသပေးတဲ့ ပစ္စည်းပါ။ စတုရန်းပုံစံ ပြထားတဲ့ ဘက်ကို လိုက်သွားရင် မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုဆီကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဘာလာက သံလိုက်အိမ်မြှောင်နှင့် တူသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို လုံချန်းအား ပေးလိုက်သည်။

​"ဒါက တကယ် အသုံးဝင်တာပဲ... မင်းတို့ ဒီက ကျန်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ရှင်းထားကြ။ ငါ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက ပြောပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် မြင်းတစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့သော်လည်း မြင်းစီးသွားလျှင် အချိန်ကုန်မည်ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် အချိန်များစွာ မကျန်တော့ပေ။

​'ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးအတောင်ပံတွေနဲ့ဆိုရင် သူ ဘယ်လောက်ပဲ အဝေးပြေးပြေး ငါ လိုက်မီမှာပါ။ စောစောကမှ သူ ဒီမှာ ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်သေးတာ။ ကံဆိုးတာက ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားခြင်း စွမ်းရည်ကို တစ်နေ့မှ တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာပဲ။ နောက်ကျရင်တော့ ဒီစွမ်းရည်ကို ပိုတိုးတက်အောင် လုပ်ရမယ်' လုံချန်းက တွေးတောရင်း သူ၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

​"ကောင်းကင်ဘုံ နတ်ဆိုးတောင်ပံ" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် လှပသော အတောင်ပံ နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​"အရမ်း မြန်တာပဲ။ သူသာ လေနိယာမကိုပါ တတ်မြောက်ထားရင် ဘယ်လောက်တောင် မြန်လိမ့်မလဲ" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဘာလာက အံ့ဩစွာ တွေးနေမိသည်။

​"အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့။ မကောင်းဆိုးဝါး အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ" ဘုရင်မ မီယာက သူမ၏ စစ်သည်တော်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​"ကမ္ဘာကြီးပေါ်ကို မတရားတဲ့ စစ်ပွဲ စတင်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်ကို သူတို့ သိအောင် လုပ်ပြလိုက်ကြစို့" ဘာလာကလည်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

​"အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်ကြ" မာဇူးမားစ်ကလည်း သူ၏ စစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးသည်။

​ထိုသို့ဖြင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ၏ အမိန့်အရ လက်ကျန် မကောင်းဆိုးဝါးများကို သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး စတင်တော့သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး စစ်တပ်မှာ စွမ်းအားကြီးသော်လည်း သူတို့ကို ဦးဆောင်မည့် ဘုရင်နှင့် ဧကရာဇ် မရှိတော့သည့်အတွက် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ၏ ရှေ့တွင် တစ်ဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲသွားတော့သည်။ တစ်မိနစ်လျှင် မကောင်းဆိုးဝါး ထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးနေခဲ့သည်။

​"ကဲ... ထွက်မပုန်းပါနဲ့တော့။ မြန်မြန် အဆုံးသတ်ကြရအောင်။ ငါ့ရဲ့ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို ကျင့်ကြံရင်းပဲ ကုန်ဆုံးချင်တယ်၊ မင်းနဲ့ ပုန်းတမ်းကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး" လုံချန်းက အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသော်လည်း ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားကို မတွေ့ရသေးပေ။

အခန်း (၁၀၀) အဲဒါ ငါပူပန်နေရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး

​"ကဲ... ထွက်မပုန်းပါနဲ့တော့။ မြန်မြန် အဆုံးသတ်ကြရအောင်။ ငါ့ရဲ့ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို ကျင့်ကြံရင်းပဲ ကုန်ဆုံးချင်တယ်၊ မင်းနဲ့ ပုန်းတမ်းကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး" လုံချန်းသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားကို မတွေ့ရသေးပေ။

​"ခဏလောက်တော့ နားရမယ် ထင်တယ်" လုံချန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ အနားယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ အစွန်းတစ်နေရာတွင် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ပြေးနေသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

​လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် ထိုသူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ထွက်ပြေးနေသူမှာမူ မသိသေးပေ။

​"မင်းပြောတာ မှန်တယ် သူငယ်ချင်းဟောင်း ဘာလန်း။ ငါတို့ အဲဒီလူသားကို ရန်မစခဲ့သင့်ဘူး။ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ အဲဒီလူသားနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးပဲ ယူခဲ့သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မင်းရဲ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ ပျက်စီးခြင်းလမ်းကို ရွေးခဲ့မိတယ်။ ငါတို့ မှားသွားပြီ သူငယ်ချင်းရာ။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကို မျိုးတုန်းအောင် ငါတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ စလုပ်မိပြီထင်တယ်" ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်ရင်း ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေသည်။

​"မင်းရဲ့ အဲဒီသူငယ်ချင်းက အမြော်အမြင်ရှိတဲ့သူပဲ။ မင်းတို့ မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဒီလို အသိတရားရှိတဲ့သူ ရှိနေတာ အံ့ဩစရာပဲ" အထက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်၍ အပြေးရပ်လိုက်သည်။

​"လူသားဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ဆီကို အမီလိုက်နိုင်သားပဲ။ အခု ငါ့ကို သတ်တော့မှာလား" ရှန်တီးယားသည် အထက်သို့ မော့မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ နတ်ဆိုးအတောင်ပံများကို ဖျောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ် ရှန်တီးယား၏ အနောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

​"ဒီစစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မသွားရစေရဘူး" လုံချန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဒါဆိုရင် စစ်ပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကျတော့ကော" ရှန်တီးယားက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးသည်။

​"သူတို့က ဘာလို့ စစ်ပွဲမှာ မပါတာလဲ" လုံချန်းက ပြန်မေးသည်။

​"ကျန်ခဲ့တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေအားလုံးက ကလေးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေပဲလေ" ရှန်တီးယားက ဆိုသည်။

​"အဲဒီမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင် ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ် တစ်ပါးမှ မကျန်ခဲ့ဘူးလား။ မင်း အခုနက ခေါ်နေတဲ့ ဘာလန်းဆိုတာက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

​"သူက ငါ့အပြင် အသက်ရှင်ကျန်သေးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မကောင်းဆိုးဝါး ဧကရာဇ်ပဲ။ သူက ဒီစစ်ပွဲကို ဆန့်ကျင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကိုပဲ လိုလားခဲ့တာ။ တာရပ်စ်ကတော့ ကလဲ့စားချေချင်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါက တာရပ်စ်ဘက်က ပါခဲ့လို့ စစ်ပွဲဖြစ်ခဲ့ရတာ" ရှန်တီးယားက ရှင်းပြသည်။

​"ဪ... နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို နိုင်သွားပြီး စစ်ပွဲဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ဒါဆို သူက ဘာလို့ စစ်ပွဲမှာ မပါတာလဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်တယ်လို့ ထင်လို့ သူက ကျန်ခဲ့တာလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးသည်။

​"မဟုတ်ဘူး၊ သူက စစ်ပွဲကို ဆန့်ကျင်တာကြောင့် မပါဝင်ချင်လို့ ကျန်ခဲ့တာ။ မျိုးဆက်သစ် မကောင်းဆိုးဝါးလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ" ရှန်တီးယားက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဟက်... သူက စစ်ပွဲမဖြစ်ချင်ဘူးဆိုတာကို ငါက ယုံရမှာလား။ သူ ကလဲ့စားလာမချေဘူးလို့ မင်း အာမခံနိုင်လား" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးသည်။

​"သူ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကလဲ့စားချေခြင်းက မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုကို ပျက်စီးစေမယ်လို့ သူ ယုံကြည်ထားတာ" ရှန်တီးယားက ပြန်ဖြေသည်။

​"မင်းစကားကို ယုံကြည်ဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ မင်းကို သတ်ပြီးရင် မင်းတို့မျိုးနွယ်စုဆီ သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်မယ်။ မင်းတို့က လူတိုင်းကို သတ်ဖို့ စစ်ပွဲစခဲ့သလိုမျိုးပေါ့" လုံချန်းက ရက်စက်စွာ ဆိုသည်။

​"မင်း... ငါ သေရရင်တောင်မှ ငါ့မျိုးနွယ်စုက အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို အသတ်မခံနိုင်ဘူး" ရှန်တီးယား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်လှည့်၍ သူ၏ ကြွက်သားကြီးမားသော လက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

​သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏အနောက်တွင် မည်သူမျှ ရှိမနေခြင်းပင်။ သူ၏လက်သီးမှာ လေထုကိုသာ ထိမှန်သွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်သီးချက်တစ်ချက်က သူ၏ မျက်နှာသို့ ကျရောက်လာပြီး သူ့ကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

​"မင်းက ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"ငါ မတားနိုင်ရင်တောင်မှ ဒီစစ်ပွဲနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ အပြစ်မဲ့သူတွေကို အသတ်မခံနိုင်ဘူး" ဧကရာဇ် ရှန်တီးယား ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​"တိုက်တန်ငရဲ" သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရဲရဲနီသွားတော့သည်။ မြေပြင်မှာလည်း ရုတ်တရက် မီးလယ်ပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုမီးတောက်များမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသဖြင့် အနီးနားရှိ စမ်းချောင်းလေးထဲမှ ရေများပင် အငွေ့ပျံကုန်သည်။

​"ဒါကတော့ တော်တော်ကောင်းသားပဲ။ ငါ့မှာ အတောင်ပံသာ မရှိရင် တော်တော် ဒုက္ခရောက်မှာပဲ" လုံချန်းက ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​ "မင်းက တကယ် သန်မာတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ယောက်ျား ပီပီသသ ငါ့ကို တည့်တည့် ရင်ဆိုင်စမ်းပါ။ ဘာလို့ အတောင်ပံတွေကို သုံးပြီး ရှောင်နေတာလဲ" ​ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားသည် ကောင်းကင်ရှိ လုံချန်းကို မော့ကြည့်ကာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

​"ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ ငါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးနေတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းဆန္ဒရှိရင် ငါ ဆင်းလာခဲ့ပါ့မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မီးလယ်ပြင်ကြီးထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော အချက်မှာ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အနီးအနားရှိ မီးတောက်များမှာ နေရာတွင်တင် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ အန္တရာယ် မပေးနိုင်ခြင်းပင်။

​"မင်း... မကောင်းဆိုးဝါးဘုရင်တွေရဲ့ တိုက်ကွက်ကို တားတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ အတားအဆီးကိုပဲ သုံးနေတာလား" ရှန်တီးယားက အံ့ဩစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ ဘာသုံးသုံး ငါ့သဘောပဲလေ။ ကဲ... ယောက်ျားပီပီ ကစားကြမယ်ဆိုရင် မင်းကော ငါ့တိုက်ကွက်ကို မရှောင်ဘဲ ခံယူရဲရဲ့လား" လုံချန်းက ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ဒုတိယပုံစံ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း" လုံချန်းသည် သူ၏ ဘုရင်စစ်ဓားဖြင့် ဧကရာဇ် ရှန်တီးယားရှိရာသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

​"အတွင်း သံချပ်ကာ" ရှန်တီးယား၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက် သံချပ်ကာကြီး တစ်ချပ် ပေါ်လာပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသွားသည်။ ထို့အပြင် သူသည် အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခုကိုလည်း ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

​လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်မှာ အတားအဆီးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်။ ရှန်တီးယားသည်လည်း သူ၏ ဓားဖြင့် ပြန်လည် ခုခံသော်လည်း လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်နှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် သူ၏ ဓားမှာ ကျိုးသွားတော့သည်။ အကာအကွယ်မှာ ခဏတာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်ကို အနည်းငယ် အရှိန်လျှော့နိုင်ခဲ့သည်။

​အားလျော့သွားသည့် တိုက်ကွက်မှာ ရှန်တီးယား၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး ဧရာမ ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ကာ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

​"မင်း သေရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" လုံချန်းသည် နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်နေသော ရှန်တီးယား၏ အနားသို့ ရောက်လာသည်။

​"မင်း... မင်း ငါ့ကို သတ်နိုင်ပါတယ်။ ငါက ဒီစစ်ပွဲကို မတားဆီးခဲ့တဲ့ အမှားကို လုပ်ခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး တောအုပ်ထဲက လူတွေကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့။ သူတို့ ဒီစစ်ပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် စစ်ပွဲကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တဲ့ ဘာလန်းကိုပါ..." ရှန်တီးယားက နာကျင်မှုကို အောင့်အီးကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

​"ငါ ဘာလုပ်ရမယ်၊ ဘာမလုပ်ရဘူးဆိုတာ မင်း ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့ဘာသာ ငါ ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်။ အခုတော့ သေလိုက်တော့" လုံချန်းက ပြောပြီး ရှန်တီးယား၏ ဦးခေါင်းကို ကိုယ်ထည်မှ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

​"တကယ်တော့ မင်း အဲဒီအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါက ဒီစစ်ပွဲမှာ မပါတဲ့သူတွေကို သတ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားသလို၊ မကောင်းဆိုးဝါး မျိုးနွယ်စုဆီ သွားပြီး သတ်ဖို့လည်း အချိန်မရှိဘူး။ ဒီနေရာမှာ နေဖို့ ငါ့မှာ ရက်နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက်ပဲ အသုံးချချင်တယ်" လုံချန်းက အသက်မဲ့နေသော ရှန်တီးယား၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အဲဒီ ဘာလန်းဆိုတဲ့သူက မင်းပြောသလို မှန်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့မျိုးနွယ်စုကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အနာဂတ်ဆီ ခေါ်သွားနိုင်မှာပါ။ မင်းတို့လို လူစားမျိုးတွေ ထပ်မမွေးမချင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့... အဲဒါ ငါ ပူပန်နေရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက အေးဆေးစွာ ပြောပြီးနောက် စစ်မြေပြင်ရှိရာသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။