အခန်း (၄၈၄-၄၈၆)

Chapter 484: ငါ ရှန်မိုက နတ်ဆိုးတွေအကုန် သတ်ပစ်မယ်

ရှန်မို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တခြားနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များမှာ သူ့ကို သံသယနှင့် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

မင်းက အသေခံမလို့လား ဟု မေးခွန်းထုတ်နေကြသည့်အလားပင်။

သို့သော် ရှန်မို၏ ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် စွမ်းအားများကြောင့် မည်သူမျှ သူ၏စကားကို တိုက်ရိုက်မကန့်ကွက်ရဲကြပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မီးတောက်ရေနဂါး တိမ်တိုက်လှေ ရှစ်စင်းကို တစ်ဦးတည်း တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲ၏ အလှည့်အပြောင်းကို ဖန်တီးကာ ယခင် ပဉ္စမမြောက် နတ်ဆိုးကြီး ကျဆုံးမှုကို သွယ်ဝိုက်၍ အကြောင်းဖန်ခဲ့သူ မဟုတ်လား။ ထို့ပြင် သူသည် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ဦး၏ သားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အထွတ်အထိပ် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင်များကို ချက်ချင်း လက်စတုံးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအရာများသည် သာမန် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး လုပ်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။ ယင်းယဲ့၊ အောက်ဟုန်နှင့် အခြားသော ပါရမီရှင်များပင်လျှင် သူတို့သည်လည်း ခံတပ်အသီးသီး၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှန်မိုကို အနည်းငယ်မျှပင် အထင်မသေးရဲကြချေ။

အောက်ဟုန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင်

"တပ်မှူးရှန်... ဒီမှာ နေခဲ့တာက သေဖို့ပဲ ရှိတယ်… တတိယအဆင့်ကို ဆုတ်ခွာတာကမှ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလိမ့်မယ်"

"အခု ဒီစခန်းကို နတ်ဆိုး ဘယ်လောက်တောင် စစ်ကြောင်းထိုးလာနေလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ယင်းယဲ့ ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချကာ

"အထွတ်အထိပ် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင် အယောက်နှစ်ဆယ်ထက်မနည်း ပါဝင်သလို သူတို့အောက်မှာ ရွှေသရဖူနဲ့ ငွေသရဖူ နတ်ဆိုးသခင်တွေကလည်း ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိနေတာ"

"တပ်မှူးရှန်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ထူးခြားတယ်ဆိုတာ ငါတို့ အားလုံး သိပါတယ်… မင်းဟာ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ဦးရဲ့ သားကို တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ပြီး သတ်နိုင်ခဲ့သလို အထွတ်အထိပ် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင်တွေကိုလည်း ချက်ချင်း လက်စတုံးနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ကနေ နှစ်ယောက်၊ လေးယောက်၊ ရှစ်ယောက်၊ အယောက်နှစ်ဆယ်ကိုကော မင်းသတ်နိုင်ပါ့မလား"

"နောက်ထပ် ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်သာ မရှိရင်... ဒီစခန်းက နွမ်းနယ်နေတဲ့ ခုခံသူတွေနဲ့တင်တော့ မလုံလောက်..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဆိုးတွေ လာပြီ… နတ်ဆိုးတွေ လာပြီ… နတ်ဆိုးစစ်တပ် ရောက်လာပြီ"

ထိုအသံမှာ သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံအလား ဟိန်းထွက်သွား၏။ ခန်းမထဲရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်တိုင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ရောက်လာကြပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီ။

နတ်ဆိုးများ၏ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသည်။ သူတို့ကို အသက်ရှူဖို့ပင် အချိန်မပေးပေ။ ဤကဲ့သို့သော အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက် မည်မျှက ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည်နည်း။ ပုန်ကန်မှု သို့မဟုတ် သစ္စာဖောက်မှုမျိုး မရှိဘဲ ဤအဖွဲ့အစည်း ယခုအထိ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေသည်မှာပင် အတော်လေး လေးစားဖွယ် ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

အင်အားချင်း ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

"မြို့ရိုးပေါ်ကို တက်ကြ… ဒီတစ်လှိုင်းကို အရင်ခုခံကြစို့"

အောက်ဟုန်မှ ပထမဆုံး မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခန်းမထဲမှ မြှားတစ်စင်းအလား ပြေးထွက်သွားသည်။ ယင်းယဲ့၊ ထန်းကျန့်မိုနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ တပ်မှူးများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှုပ်ရှားကြတော့၏။

ကျန့်ပိုင်ရှန့်မှာ ရှန်မို၏ ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးအရေအတွက်က များလွန်းရင် ဝမ်ကြီးက မင်းကို ခေါ်ပြီး ဖောက်ထွက်လိမ့်မယ်"

"တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သူတို့ကို ဆွဲထားဖို့ ကျန်ခဲ့ရမယ်… ငါနဲ့ ဖုန်းချန်းက ဒီမှာပဲ နေပြီး အဆုံးထိ တိုက်သွားမယ်"

"ဒါက စစ်သူကြီးကျန်း ငါ့ကို ပေးထားတဲ့ တာဝန်ပဲ… ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားတယ်"

ရှန်မို၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာပင် ဤတပ်မှူးကြီးသည် သူ့အတွက် ထွက်ပေါက်ကို စဉ်းစားပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များမှာ အမှန်တကယ် လေးစားထိုက်သူများပင်။

ရှန်မို လေးနက်စွာဖြင့်

"တပ်မှူးကျန့်… ဘယ်သူမှ ကျန်ခဲ့စရာ မလိုပါဘူး… ဘယ်သူမှလည်း အနစ်နာခံစရာ မလိုဘူး"

"ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ပေါ့"

ကျန့်ပိုင်ရှန့် မှင်သက်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့" ဟူသော ထိုစကားလုံးမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်သွားသည်။ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။ မည်သည့် သံသယမှ မရှိဘဲ ယုံကြည်သွားစေသည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်၏။

"မင်း..."

ကျန့်ပိုင်ရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ရှန်မို၏ ပုံစံမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားရသော်လည်း ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မပြောနိုင်ပေ။ ရှန်မို ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မြို့ရိုးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားသည်။

"ငါ ရှန်မိုက နတ်ဆိုးအားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်" ကျန့်ပိုင်ရှန့်၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်မို၏ ကျောပြင်မှာ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်နေချိန်က ကျန်းလုံရှန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

လူတစ်ယောက်၊ ဓားတစ်လက်ဖြင့် ရန်သူသောင်းချီကို ခုခံထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်က... အဲဒီတုန်းက အချိန်နဲ့ တူနေတာလား။

မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခုမှာ ကျန့်ပိုင်ရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် သူ အပြင်ကိုတော့ ထုတ်မပြောရဲပေ။

၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်လွန်းဟု ထင်ရသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ရှင်းအန်း သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီး ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျန့်ကြီး... တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်တိုင်ကြည့်မှပဲ သိနိုင်တာမျိုး ရှိတယ်"

"လာပါ… ငါလည်း မြင်ချင်သေးတယ်… ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေးမှာ ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေတာလားဆိုတာကို!"

ကျန့်ပိုင်ရှန့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခိုင်မာစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ!"

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လေးလံသော ခြေလှမ်းများ၊ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် မြို့ရိုးဆီသို့ လှမ်းတက်သွားကြတော့၏။

...

မြို့ရိုးပေါ်တွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေ၏။ ရှန်မိုသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ အဝေးက အမှောင်ထုကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဧရာမ ပိုးကောင်ကြီးတစ်ကောင်အလား တိုးဝင်လာနေသည့် အနက်ရောင် မျဉ်းတန်းကြီးကို သူ ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးထဲသို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်း ကြည့်လိုက်သောအခါ အဆုံးမရှိသော နတ်ဆိုးငယ်များ၏ ဒီရေလှိုင်းကြီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ နတ်ဆိုးငယ် အုပ်စုတိုင်း၏ အလယ်တွင် သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသော စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင်တစ်ဦးစီ ပါဝင်သည်။ ဝေဟင်တွင်မူ အထွတ်အထိပ် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ခြိမ်းခြောက်နေသည့်အလား ပျံဝဲနေကြ၏။ ထိုနတ်ဆိုးသခင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်သုံးခု၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ နတ်ဆိုးကြီးများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီး မြို့ရိုးဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် ထူထပ်ပြီး ဖိနှိပ်မှုရှိသော ခရမ်းနက်ရောင် မြူထုကြီးမှာ လိမ့်တက်လာနေပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်လှသည်။ ပဉ္စမမြောက် နတ်ဆိုးကြီး၏ လက်အောက်ခံ နတ်ဆိုးများသည် နတ်ဆိုးမြူထုကို ဖြန့်ကျက်ရာတွင် အထူး ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ ထိုမြူထု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရသော မည်သည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်မဆို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အကြီးအကျယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တိုက်ခိုက်ကြမည်ပြီး အချို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားမည်။ အချို့မှာတော့ ရူးသွပ်သွားကြလိမ့်မည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအများအပြားမှာ ဖြူဖျော့တုန်ရီနေကြပြီး မနည်း ထိန်းချုပ်နေကြရသည်။ အကယ်၍ အခြေစိုက်စခန်းကို ကာကွယ်ထားသော အကာအကွယ်သာ မရှိလျှင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်းပိုင်း ပုန်ကန်မှုများပင် ဖြစ်ပွားသွားနိုင်ပေသည်။

မြို့ရိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်အချို့ကို တွေ့နိုင်သည်။ အရိပ်နန်းတော်မှ သခင်မလေး ရွှယ်ကျီယီ ၊ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ် လီကျန်ထောင်း နှင့် ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ မိုလင်းရှောင်...

အကယ်၍ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက် အများစုသာ ဤစခန်းသို့ ဆုတ်ခွာမလာခဲ့လျှင် ရှန်မိုအနေဖြင့် သူတို့ကို နောက်ထပ် အကြာကြီး တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကလည်း ရှန်မိုကို သတိထားမိကြသည်။ သို့သော် အားလုံး သိကြသည်မှာ ယခုအချိန်သည် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ဘယ်သူမှ အနားသို့ မကပ်လာကြဘဲ ထိုအစား တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း အဝေးမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ကြည့်ကာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေကြသည်။

ရှန်မို မြို့ရိုးတစ်ခွင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူရှာနေသော လူများကိုတော့ မတွေ့ရပေ။

"ယဲ့ယန် နဲ့ လင်းတုန်းထျန်တို့ကို မတွေ့ဘူး"

"သူတို့က တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့သူတွေပဲ… ဘေးဒုက္ခ ရောက်လာပြီဆိုရင် ဗီဇအရကို ရှောင်ရှားနိုင်ကြတာ"

ရှန်မို၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤရလဒ်ကို သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင်မူ အန်ကျန့်ယင်း၊ အန်ကျန့်အယ်နှင့် အန်ကျန့်ရွှမ်းတို့မှာ မောက်မာစွာ ပျံဝဲနေကြသည်။ သူတို့သည် အောက်ခြေမှ သေးငယ်သော အခြေစိုက်စခန်းကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဖိခြေလိုက်ရုံဖြင့် ပျက်စီးသွားမည့် ဥခွံတစ်ခုအလား ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

"အခုဆိုရင် အသက်ရှင်ကျန်နေတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက် အများစုက ဒီစခန်းမှာ စုဝေးနေကြပြီ"

"အနားက စခန်းတွေက စစ်ကူတွေလည်း ဒီကို ရောက်နေလောက်ပြီ"

"ငါတို့ ဒီစခန်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာနဲ့ စတုတ္ထအဆင့်မှာ ကျန်နေတဲ့ ခုခံသူတွေဟာ ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးတွေလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပဲ"

အန်ကျန့်ယင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

အန်ကျန့်အယ်နှင့် အန်ကျန့်ရွှမ်းတို့ကလည်း အပြည့်အဝ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

အန်ကျန့်ယင်း အေးအေးဆေးဆေးပင်

"ခံစစ်အကာအကွယ်က အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးတာပဲ… အန်ကျန့်ရွှမ်း... မင်းပဲ ရှင်းလိုက်တော့"

"ကောင်းပြီ… ငါလည်း လက်ယားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

အန်ကျန့်ရွှမ်း ယုတ်မာစွာ ရယ်လိုက်သည်။ အလင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ သူ တောင်ဘက်အာဂန္တုငှက် ၄၁ အခြေစိုက်စခန်း၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ တိမ်တိုက်တွေကြားမှ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား သူသည် အောက်ခြေမှ အားနည်းသော သတ္တဝါများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ပျက်စီးကြစမ်း”

အန်ကျန့်ရွှမ်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေလျှံသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ မျက်နှာပျက်နေသော အရိုးစုနတ်ဆိုးများ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝိညာဉ်များ။ နောက်တစ်ခဏမှာပင် ထိုထူထပ်သော နတ်ဆိုးမြူတိမ်တိုက်ကြီးမှာ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာတော့သည်။

အခြေစိုက်စခန်း၏ အထက်တွင် အကာအကွယ်မှာ ရုတ်တရက် မီးတောက်ရောင်များဖြင့် လင်းလက်လာသည်။ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး အောက်ခြေရှိ လူတိုင်းကို ခေတ္တမျှ စိတ်သက်သာရာ ရစေ၏။ ဤသည်မှာ ထိပ်တန်း မြေကမ္ဘာအဆင့် အကာအကွယ်တစ်ခုဖြစ်သော တောင်ဘက်အာဂန္တုငှက် မီးတောက်ကောင်းကင် အကာအကွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ခံစစ်ထက် တိုက်စစ်ကို ပိုဦးစားပေး၏။ အခြေစိုက်စခန်း၏ လက်ရှိ အရင်းအမြစ်များနှင့်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ဦး၏ သားကို အများဆုံး ၁၅ မိနစ်ခန့်သာ တားဆီးထားနိုင်သည်။

ဘုန်း!

နတ်ဆိုးမြူထုမှာ နီရဲသော အလင်းတန်းကြီးနှင့် တိုက်မိသွားပြီး အလင်းမှာ လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့လာတော့သည်။ အကာအကွယ် ကျိုးပျက်သွားရန် အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့ကြောင်း လူတိုင်း သိလိုက်ကြသည်။

Chapter 485: ဒီအချိန်မှာ အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘူး

အခြေစိုက်စခန်း မြို့ရိုးထက်တွင်...

အောက်ဟုန် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို လှိုင်းလုံးများသဖွယ် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် လှံရှည်များနှင့် ဧရာမ လှံမကြီးများကဲ့သို့ လေးလံသော လက်နက်များအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး မြူထုထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ... ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း”

သွေးစွမ်းအင် လက်နက်များသည် မြူထုထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားရာ မြူထုများ အဆက်မပြတ် ပျက်စီးသွား၏။ ၎င်းမှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရတော့မည့်အလား ထင်ရသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်အနည်းငယ် ပေါ်လာကြသည်။ သို့သော် ထိုဝမ်းသာမှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသော ဟာကွက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ဖာထေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ မြူထုထဲတွင် ထိုသွေးစွမ်းအင် လက်နက်များသည် ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် ဖိခြေခံလိုက်ရသည့် ကျောက်ခဲလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ပထမတွင် အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် တိုက်ရိုက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင်မူ အန်ကျန့်ရွှမ်း အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရိုးအလိုက်တာ… တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတာပဲ"

"ဒီလိုမျိုး ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ကပ်ရောဂါမြူထုကို ဖောက်ထွက်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

"နတ်ဆိုးကြီးတွေရဲ့ သားသမီးတွေကို အချောင်သမားတွေလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား"

အောက်ဟုန်က အံကြိတ်ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

"ငါ လုပ်မယ်!"

ယင်းယဲ့နှင့် ထန်းကျန့်မိုတို့ အတူတူ ရှေ့သို့ တက်လာကြသည်။ ယင်းယဲ့ အသံရှည်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ ညဦးယံမှ ဧရာမ လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်၍ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ထန်းကျန့်မိုကလည်း သူ၏ ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးကို ထုတ်ကာ အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်၏။ ပြင်းထန်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သားရဲတစ်ကောင်နှင့် လူသားတစ်ယောက်…

ဖျက်အားပြင်းသော ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်နှစ်ခုမှာ မြူထုထဲသို့ ပေါက်ကွဲဝင်ရောက်သွားသည်။ တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ထိုတိုက်ကွက်အတွက် သူတို့ အဖိုးအခ အများကြီး ပေးလိုက်ရသည်မှာ သိသာလှသည်။ ယင်းယဲ့၊ ထန်းကျန့်မိုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များအားလုံး မြူထုကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေ၏။

ဘုန်း!

နည်းစနစ်နှစ်ခုမှာ မြူထုထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် တိုက်မိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ကျစ်လျစ်နေသော လက်သီးနှစ်ဆုပ်နှင့် ဂွမ်းပုံကို ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာတော့ သိသာပါသည်။ တိုက်ကွက်တစ်ချက်တည်းနှင့် မြူထုမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ မြူထု အမြောက်အမြား ခဏချင်းအတွင်း ပျက်စီးသွား၏။ သို့သော် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မြူထုများ ပိုမို တိုးဝင်လာပြန်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်များမှာ ပြန်လည် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ သားကောင်ကို အစာချေဖျက်နေသည့် အပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ပင်။

မြူထုထဲတွင် အလင်းတန်းများမှာ လင်းလက်တောက်ပရင်း ရောယှက်နေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုအလင်းမှာလည်း ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံး အလင်းစက်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်တွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များအားလုံး၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေအထိ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။ သူတို့၏ အတောင့်တင်းဆုံးသော စစ်သည်တော်နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုပင်လျှင် လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးမျှသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဒါဟာ တောင်ဘက်အာဂန္တုငှက်-၄၁ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံး၌ ထိုနတ်ဆိုးကြီး၏ သားကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

သို့သော်... အဝေးဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် ထိုကဲ့သို့ အမွေခံ သားသမီး နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ သူတို့ ရပ်နေသည့် ပုံစံအရဆိုလျှင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်မှန်း သိသာလှသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများမှာ အဆင့်မြင့်လေ၊ သွေးမျိုးဆက် ပိုစင်ကြယ်လေဖြစ်ပြီး အစွမ်းကလည်း ပိုထက်မြက်လေ ဖြစ်သည်။ ဒီတိုက်ပွဲကတော့ ရှုံးနိမ့်ဖို့ သေချာနေပြီ။

ရန်သူက အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်လာချိန်မှာ ငါတို့ကတော့ အခြေခံကတောင် မထွက်ရသေးဘူး… ဒါကို ဘယ်လိုများ တိုက်ရမှာလဲ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များကြား ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထန်းရှန့်ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာမှာလည်း သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေ၏။ ထန်းကျင့်လုံ၏ မြေး၊ ထန်းကျန့်မို၏ သားဖြစ်သည့်အလျောက် ထူးခြားမှု ဘာမှသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ ထန်းကျင့်လုံနှင့် ထန်းကျန့်မိုတို့ အိုမင်းသွားသည့်အခါ နဂါးပြာခံတပ်၏ အနာဂတ် တပ်မှူးကြီး ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များ၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ သာမန်အစောင့်အရှောက်များစွာနှင့်အတူ သေဆုံးရတော့မည်။ နတ်ဆိုး ပင်လယ်၏ စတုတ္ထအဆင့်ရှိ ဒီအခြေစိုက်စခန်း သေးသေးလေးထဲ၌ အသက်ပျောက်ရတော့မည်။

သူ့အလောင်းကိုပင် နတ်ဆိုးများ ဆွဲထုတ်သွားပြီး ခွဲစိတ်ခြင်း၊ အခြောက်လှမ်းခြင်းများ လုပ်ပြီး နတ်ဆိုးစာအဖြစ် သုံးကြလိမ့်မည်။

တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"မမေ့နဲ့၊ မင်းက ထန်းကျင့်လုံရဲ့ မြေးပဲ"

"မင်း မသေသေးဘူး… ဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး”

ထန်းကျန့်မို လက်လှမ်းပြီး ထန်းရှန့်ထင်ကို ထိန်းပေးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထန်းရှန့်ထင်မှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မနည်း ရပ်တည်နေရသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးများ အားလုံး တတိယအဆင့်မှာ ပိတ်မိနေကြပြီး စတုတ္ထအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ကြပေ။

ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာလဲ။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်တွေထဲက ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှာကို စောင့်နေရမှာလား။

ဟာသလုပ်မနေပါနဲ့။

အဲဒီလိုမျိုးကို မျှော်လင့်နေမယ့်အစား နတ်ဆိုးကြီးတွေရဲ့ သားသမီး သုံးယောက်စလုံး ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်ခုခုနဲ့ ရုတ်တရက် လဲသေသွားဖို့ ဆုတောင်းနေတာကမှ ပိုဖြစ်နိုင်ဦးမယ်။

ထန်းရှန့်ထင်မှာ လက်တွေ့ဆန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်များ မမက်သလို အံ့ဖွယ်အမှုများ ရောက်လာမည်ကိုလည်း မစောင့်စားတတ်ပေ။

"ရာစုနှစ်ချီတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေ... အားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲလား..."

ရွှယ်ကျီယီ ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ နှစ်ပေါင်းသုံးရာကျော် ကျင့်ကြံခြင်း သက်တမ်းကို ပြန်ကြည့်လျှင် လူသားရော နတ်ဆိုးများနှင့်ပါ တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် အေးစက်သောနှလုံးသားရှိသူ၊ အကျိုးအမြတ်ကို ကြည့်သူနှင့် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က 'ဝူယင်းနန်းတော်' ကို တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး စိုးမိုးစေပြီး ကျင်းနိုင်ငံ၏ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်စေရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုတော့ သူ နတ်ဆိုး ပင်လယ်၏ မှောင်မည်းသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် အမည်မသိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးအဖြစ် သေဆုံးရတော့မည်။ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှ၏။

အလားတူ အတွေးမျိုးရှိကြသည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များစွာ ရှိနေသည်။ အချို့က သက်ပြင်းချကြသည်။ အချို့က ဝမ်းနည်းကြသည်။ အချို့ကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်...

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။

ဒီလိုအချိန်မျိုး၌ အားကိုးစရာ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

ဘုန်း—ဘုန်း—

တောင်ဘက်အာဂန္တုငှက် မီးတောက်ကောင်းကင် အကာအကွယ်မှာ ထပ်ခါထပ်ခါ တုန်ခါနေပြီး အစောင့်အရှောက်တိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မည်။

လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်မီမှာပင် ထိုပုံရိပ်မှာ အထက်တွင် ပျံဝဲနေပြီး အန်ကျန့်ရွှမ်းကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ မြောက်ဘက်ရွှေ့ဝူ- ၄၁ အခြေစိုက်စခန်းက ရှန်မို မဟုတ်လား… သူ အပေါ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

"အောက်ဟုန်၊ ယင်းယဲ့နဲ့ ထန်းကျန့်မိုတို့တောင် ကြိုးစားပြီးသွားပြီပဲ… သူက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ… ဟင်း..."

"တချို့လူတွေကတော့ လက်မလျှော့နိုင်ကြသေးဘူးပဲ"

"ရှန်မို တစ်ခါက နတ်ဆိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သားကို သတ်ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ်… သူ တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မလား မသိဘူး..."

"သူ့ရဲ့ တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းကို ငါလည်း ကြားဖူးပါတယ်… တကယ်လို့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်မယ်ဆိုရင် သူ အဲဒီနတ်ဆိုးကြီးရဲ့ သားကို နိုင်ကောင်းနိုင်လိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သုံးယောက်တောင် ရှိနေတာ"

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်အချို့မှာ ရှန်မိုကို သတိပြုမိကြသော်လည်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ သက်ပြင်းချခြင်းနှင့် ခေါင်းခါခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။ ရှန်မို တစ်ယောက်တည်းနှင့် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ အမှန်တကယ် မယုံကြည်ကြပေ။

အန်ကျန့်ရွှမ်းကလည်း ရှန်မိုကို သတိထားမိသွားသည်။ သူသည် ထိုလူသားလူငယ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။

"မင်းကို ငါမှတ်မိတယ်… 'အမဲလိုက်စာရင်း'မှာ မင်းရဲ့ အဆင့်က နံပါတ် ၁၅ အထိ ရောက်နေပြီပဲ"

အန်ကျန့်ရွှမ်းမှာ ထူးဆန်းစွာ ရယ်လျက်

"မင်းက အရင်တုန်းက နတ်ဆိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သားကိုတောင် သတ်ခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား”

ရှန်မိုကတော့ တည်ငြိမ်စွာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အန်ကျန့်ရွှမ်းမှ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"လျှို့ဝှက်ချက်တွေ လုပ်နေတုန်းပဲလား… မင်း အန်ကျန့်ဖုန်းကို သတ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဟုတ်လှပြီ ထင်နေတာလား"

"အဲဒီ အန်ကျန့်ဖုန်းဆိုတာ နတ်ဆိုးသခင် ခြောက်ယောက်မြောက်ရဲ့ သားသမီးတွေထဲမှာ သာမန်အဆင့်ပဲ ရှိတာ”

"သူက ငါ့အောက် အများကြီး နိမ့်ကျသလို အန်ကျန့်ယင်းနဲ့ဆိုရင် ပိုလို့တောင် ကွာသေးတယ်"

အန်ကျန့်ရွှမ်း အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အောက်တန်းစား လူသား… ကံကြမ္မာကို မဆန့်ကျင်စမ်းနဲ့… အဲဒါက မင်းကို ပိုပြီး နာကျင်စွာ သေစေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"မင်း ပြောလို့ ပြီးပြီလား"

အန်ကျန့်ရွှမ်း ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။

ရှန်မို သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သွေးအဆီအနှစ်များ စုစည်းလာသည်။ ရှေးဟောင်းပြီး အထီးကျန်ဆန်သော နတ်ဘုရား လှံတော်ကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ အန်ကျန့်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ ထိုလှံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နာကျင်စွာ အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဗီဇအရပင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းပြောလို့ ပြီးပြီဆိုရင်တော့... သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

ထိုစကားအဆုံးမှာပင် ရှန်မိုသည် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို လွှဲလိုက်ရာ ကြွက်သားများ ဖောင်းတက်လာပြီး လှံတော်ကို အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရား လှံတော်မှာ လေထုကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ထူထပ်ပြီး ယုတ်မာသော မြူထုများမှာ နေရောင်အောက်မှ နှင်းများ သို့မဟုတ် မီးထဲက ရေစက်များကဲ့သို့ပင်။

မြူထုထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် နတ်ဘုရား လှံတော် ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးမှာ လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားတော့၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လှံတော်သည် မြူထုကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လှံတော်ပေါ်ရှိ သွေးအလင်းတန်းမှာတော့ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

"ချုပ်ငြိမ်းသွားစမ်း"

ရှန်မို စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စမ်းချောင်းဝါ နတ်ဘုရား လှံတော်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် အန်ကျန့်ရွှမ်း၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးမှာ သူ့ကို စွန့်ခွာသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေပြီ။

သူ၏ နတ်ဆိုးနှလုံးသား ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

Chapter 486: တိုက်ပွဲထဲတော့ အဆင့်မတက်ဘူးမလား

ဘုန်း!

အန်ကျန့်ရွှမ်း၏ သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ရွှံ့နွံများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွား၏။ စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် မှင်သက်ရပ်ကြည့်နေကြ၏။

"သေ... သေသွားပြီလား”

"နတ်ဆိုးကြီးတစ်ပါးရဲ့ အမွေခံ သားသမီးက... ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ သေသွားတာလား”

ထန်းကျန့်မိုမှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး သူ၏အကြည့်များ ဝေဝါးကာ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူနှင့် ရှန်မိုမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်ချင်း တူနေသော်လည်း အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝမတူတော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင်ရှိသော သားဖြစ်သူ ထန်းရှန့်ထင်မှာလည်း အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဆွံ့အလျက်ရှိသည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူ ရှန်မိုကို ကျော်ဖြတ်ရန် ပြင်းပြသောစိတ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့မှာ လုံးဝခြားနားသော ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူများဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

"အရင်က သူ အထွတ်အထိပ် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင်တွေကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်ခဲ့တာ... အခုတော့ နတ်ဆိုးကြီး အမွေခံကိုပါ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းနိုင်ပြီလား”

ယင်းယဲ့နှင့် အောက်ဟုန်တို့မှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှန်မိုမှာ မည်သည့်နယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီလဲဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝမခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

ရှန်မိုသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် သွေးစွမ်းအင် နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးကို နတ်ဘုရားနန်းတော်အဆင့် နှင့် အထွတ်အထိပ် အရှင်သခင်အဆင့်တို့၏ ထိပ်ဆုံး ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင်... အများဆုံးအနေဖြင့် နတ်ဆိုးကြီး အမွေခံကို ခြေမွနိုင်ရုံသာ ရှိသင့်သည်။ ယခုကဲ့သို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အပြတ်ရှင်းနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ရှန်မိုသည် ယခု မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီနည်း။

ရွှယ်ကျီယီ၊ ကျိုးမင်ယီ၊ လီကျန်ထောင်း၊ မိုလင်းရှောင်... မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များအားလုံး ဤအတွေးကိုပင် တွေးနေကြသည်။

"သေသွားပြီလား”

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အန်ကျန့်ယင်းနှင့် အန်ကျန့်အယ်တို့မှာ ရယ်မောမြူးထူးနေကြရင်း အန်ကျန့်ရွှမ်း၏ သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အလွန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် အေးခဲသွားကြသည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ… အဲဒီလူသားက သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ”

အန်ကျန့်အယ်မှာ ဗီဇအရ အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

အန်ကျန့်ယင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"အန်ကျန့်ရွှမ်းက ငါတို့ထက် အားနည်းတယ်ဆိုရင်တောင် ရှန်မို သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်စရာ မရှိဘူး”

"သူ တစ်ခုခု အစွမ်းထက်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်ကို သုံးလိုက်တာ နေမှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့… ငါ့ဆီမှာ ဖခင်နတ်ဆိုးကြီး ပေးထားတဲ့ 'အရှိန်အဝါ အာဏာစက်' ရှိတယ်"

"တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာ ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

အန်ကျန့်အယ်မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မနာလိုမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အရှိန်အဝါ အာဏာစက် ဟုတ်လား… တတိယမြောက် နတ်ဆိုးအရှင်က မင်းကို အဲဒါ ပေးထားတာလား”

အန်ကျန့်ယင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဖခင်နတ်ဆိုးကြီး အမြတ်နိုးဆုံး အမွေခံက အန်ကျန့်ယင်းပဲ… သူ့နောက်မှာ ငါက ဒုတိယပဲ"

"ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အရှိန်အဝါ အာဏာစက်တစ်ခု ပေးတာက သိပ်ပြီး အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

အန်ကျန့်အယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲမှ မနာလိုမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။ နတ်ဆိုးကြီးများ၏ အမွေခံများကြားတွင်ပင် အစွမ်းချင်း ကွာခြားချက်များ ရှိကြသည်။ တတိယမြောက် နတ်ဆိုးကြီး အန်မိုင်ထံမှ အရှိန်အဝါ အာဏာစက်ကို အန်ကျန့်ယင်း ရရှိထားခြင်းမှာ သူသည် အဖိုးတန်ဆုံးသော သားသမီးများထဲတွင် ပါဝင်ကြောင်း သက်သေပင်။ ထိုစွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင် ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့် ပညာရှင်နှင့် မတွေ့သရွေ့ သူ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူနှင့် အန်ကျန့်အယ်ကြားမှ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာလည်း ယခုအခါ အလွန်ကြီးမားသွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။

ဝှူး...

ရှန်မို လေထုထဲသို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်ဘက်အာဂန္တုငှက် မီးတောက်ကောင်းကင် အကာအကွယ်ဧရိယာအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်အချို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ စီရင်ချက်၏ အကာအကွယ်ကို မိမိသဘောနှင့် မိမိ စွန့်ခွာခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံခြင်း မဟုတ်ပါလား။ အန်ကျန့်ရွှမ်း သေဆုံးသွားသော်လည်း အခြေစိုက်စခန်း အပြင်ဘက်တွင် ထူထပ်သော မြူထုများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအဆိပ်မြူများကို ရှူမိသူ မည်သူမဆို အနည်းဆုံး မူးဝေခြင်းမှသည် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် စိတ်ဓာတ် လုံးဝပြိုလဲခြင်းအထိ ခံစားရနိုင်သည်။ ရှန်မို၏ လုပ်ရပ်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေသယောင် ရှိသည်။ သို့သော် ထိုအခါမှ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရှန်မို ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မြူထုများမှာ လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရှန်မိုတစ်ယောက် မီတာတစ်ထောင်ခန့် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အန်ကျန့်ယင်းနှင့် အန်ကျန့်အယ်တို့အား တိတ်ဆိတ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အချင်းချင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုံတွေ့သွားကြ၏။

အန်ကျန့်ယင်း ရှန်မိုကို အကဲခတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အမဲလိုက်စာရင်းမှာ နံပါတ် ၁၅ ချိတ်ထားတာနဲ့ တကယ်ကို ညီပါပေတယ်"

"မင်းသိလား… မင်းအထက်မှာရှိတဲ့ သူတွေအားလုံးက ခံတပ်အသီးသီးက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတွေချည်းပဲ"

ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဒီနေ့ပြီးရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်က နောက်ထပ် နေရာအနည်းငယ်လောက် တက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

အန်ကျန့်ယင်း ခေတ္တမျှ စွံ့အသွားပြီးနောက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်… တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်… မင်း ဒီနေ့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

"မင်း အန်ကျန့်ရွှမ်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့တာကိုတော့ အထင်ကြီးစရာလို့ ငါ ဝန်ခံပေးပါ့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးကြီးတွေရဲ့ အမွေခံ သားသမီးတွေကြားမှာတောင်..."

"မင်း သူ့ကို အငိုက်မိတုန်း သတ်လိုက်တာပဲ ရှိတာ… ဘာမှ အထင်ကြီးစရာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ မင်းကို သေစေချင်သရွေ့တော့ မင်းကို အလွယ်တကူပဲ သုတ်သင်နိုင်ပါသေးတယ်"

ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။

“ဪ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် လှံတစ်စင်းပဲ သုံးမယ်… မင်းရဲ့ ဝှက်ဖဲက ဒါကို ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိ ကြည့်ကြတာပေါ့"

အန်ကျန့်ယင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

လှံတစ်စင်းတည်းလား။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ အရင်က လှံနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပါက သူသည် အစွမ်း ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှနှင့်ပင် ကာကွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အန်ကျန့်အယ်ကလည်း သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ ရှုံးနိမ့်မည့် အခြေအနေမျိုးကို စိတ်ပင် မကူးနိုင်ပေ။ အန်ကျန့်ယင်းမှာ သူ၏ ညာဘက်လက်ဝါးကို လှန်လိုက်ရာ သူ၏ "ရက်စက်သော စွမ်းအား" အာဏာစက်မှာ စတင် လှုပ်ခတ်လာသည်။ သူ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်း ဤအာဏာစက် စွမ်းအားသည် နောက်ထပ် နတ်ဆိုးနည်းစနစ်ကို ငါးဆထက်မက အစွမ်းထက်စေနိုင်သည်။

သူ ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း မောက်မာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရှန်မို၏ အမူအရာမှာတော့ တစ်ဖက်လူတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်ဟု သူ့ကို သံသယ ဝင်စေသည်။

'ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေရင်တောင် အဲဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ’

'သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေတာ ဒါမှမဟုတ် အခြေခံကို ပျက်စီးစေတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်မှာပါ’

'ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ အရှိန်အဝါ အာဏာစက် တစ်ခုကိုတော့ ဘယ်ကျော်နိုင်ပါ့မလဲ’

အန်ကျန့်ယင်း၏ စိတ်မှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ လုံးဝကို သေချာနေ၏။ ရှန်မိုသည် ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်သို့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲဖောက်ထွက် မသွားသရွေ့ သူ အရှိန်အဝါ အာဏာစက်ကို ကိုင်စွဲထားစဉ် ရှုံးနိမ့်ရန် လမ်းမရှိပေ။ ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်အောက်ရှိ သူမှန်သမျှ အကုန်သတ်နိုင်သည်။ တိုက်ပွဲအလယ်မှာ ရုတ်တရက် အဆင့်တက်သွားနိုင်သည်ဟူသော အချက်ကိုတော့ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထည့်ပင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် အဆင့်တက်မှာလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

တိုက်ပွဲကြားမှာ အဆင့်တက်လိုက်ရုံနဲ့ အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။

အခြေစိုက်စခန်း မြို့ရိုးထက်တွင်လည်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များမှာ ရှန်မိုနှင့် အန်ကျန့်ယင်းတို့၏ စကားများကို ကြားနေရသည်။

"တစ်ချက်တည်းလား… ရှန်မိုက နောက်တစ်ကြိမ် လုပ်ဦးမလို့လား… နောက်ထပ် နတ်ဆိုးကြီး အမွေခံတစ်ယောက်ကိုပါ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်မလို့လား”

"ဒါက ရူးလွန်းတယ်… အရင်တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တာက အငိုက်မိတုန်းမို့လို့ပါ… နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ဖို့ဆိုတာကတော့ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

အစောင့်အရှောက်များ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော် ကျန့်ပိုင်ရှန့်နှင့် ဝမ်ရှင်းအန်းတို့မှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသကဲ့သို့ ရှိနေကြ၏။ သူတို့၏ နှလုံးသား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေသည်။

တကယ်ပဲ ဖြစ်လာတော့မှာလား။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် ရှန်မိုတစ်ယောက် လေထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သွေးစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လှိုင်းထလာ၏။

"ဒီတိုက်ကွက်ကို... မင်းတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏အထက်ရှိ သွေးစွမ်းအင်များသည် ထင်ရှားလှသော ရုပ်လုံး တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဧရာမ ရှေးဟောင်း 'မူလဆင်တော်ကြီး' တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်မင်းများကိုပင် အထင်မသေးသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ကောင်းကင်သို့ မော့ထား၏။ ခြေထောက်များက မြေပြင်ကို နင်းထားကာ နတ်ဆိုးယုတ်မာမှုအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ သူ၏ ဆင်နှာမောင်းကို နောက်သို့ လိပ်ထားပုံမှာ ဂလက်ဆီတစ်ဝက်စာလောက်ကိုပင် မှောက်လှန်ပစ်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည်။ ဆင်စွယ်များမှာ ရှေ့သို့ ထိုးထွက်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဤဆင်တော် ရုပ်လုံးမှာ ပေ (၁၀၀၀) ခန့် မြင့်မားသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးစွမ်းအင် လှိုင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးမြူထုများကို ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားစေ၏။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်အားလုံးမှာ ရုတ်တရက် သန့်ရှင်းသော ရေစင်ဖြင့် ဆေးကြောခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ စိတ်များ ကြည်လင်သွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် အသက်ရှူကျပ်စေသော ထိတ်လန့်မှုများမှာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အဲဒီ ဧရာမ အရိပ်ကြီးက..."

"အဲဒါရဲ့ ဖိအားက သက်ရှိအားလုံးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေတာပဲ"

"ဒါက... ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်ပဲ!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်တိုင်းမှာ စိတ်ရူးပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်!

တကယ်ကို ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်ပဲ!

ရှန်မိုဟာ ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ!

"မင်း ဒီလှံကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှန်မို သူ၏လက်မောင်းကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဆင်တော်ကြီး၏ နှာမောင်းမှာ သွေးအဆီအနှစ်များနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ထိုအရာနှင့်အတူ စမ်းချောင်းဝါ နတ်ဘုရား လှံတော်ကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ပျံသန်းသွားစဉ်တွင် ထိုလှံတော်မှာ လေထုထဲ၌ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာလေသည်။ အန်ကျန့်ယင်းနှင့် အန်ကျန့်အယ်တို့၏ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာသော မျက်လုံးများထဲတွင် ပေ (၂၀၀၀) ခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ လှံတော်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ဟပ်လာသည်။

ဒါက ဘယ်လိုမျိုး လှံတော်ကြီးလဲ။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်ပြီး မြေပြင်ကို ခြေမွပစ်နိုင်သလို ရှိပြီး ကြယ်တာရာများကိုပင် ပစ်ချနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အန်ကျန့်ယင်းမှာ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဤလှံကို သူ မည်သို့မျှ မတားဆီးနိုင်ကြောင်းပင်။

"ရက်စက်သော စွမ်းအား!"

သူ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း သူ၏ အရှိန်အဝါ အာဏာစက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သလို တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် အစအနတိုင်းကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်တော့သည်။