အခန်း (၄၈၇-၄၈၉)

Chapter 487: ဖေဖေ ကျွန်မတို့ တိုက်ပွဲကြီး ရောက်နေပြီနော်

အန်ကျန့်ယင်းသည် သူရှောင်တိမ်းရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့မှန်း သိလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက သူ ရှန်မိုကို အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့မိပြီး တစ်ဖက်လူတွင် မည်သည့်ဝှက်ဖဲရှိရှိ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့မှသာ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အောက်ဆုံးအထိ ဆွဲချနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်ကျန့်အယ်သည်လည်း သူ့ အစွမ်းရှိသမျှကို ထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များသာမက ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများအတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော စွမ်းအင်များကိုပင် ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနာဂတ် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း ပျက်စီးသွားမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ အသက်ရှင်ချင်ရုံသက်သက်သာ ရှိတော့သည်။

ဘုန်း!

ငရဲဘုံ နတ်ဘုရား လှံတော်ကြီးသည် နှေးကွေးသော်လည်း တားဆီး၍မရသော အင်အားဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ ဆင်နှာမောင်း ရုပ်လုံး၏ လွှဲပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အန်ကျန့်ယင်းနှင့် အန်ကျန့်အယ်တို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုခဏတွင် သွေးအလင်းတန်းနှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြပြီး အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင်တို့ ရောယှက်သွား၏။ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုနှစ်ခု ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ တို့ဟူးခဲကဲ့သို့ ကြေမွသွားတော့သည်။

ဘုန်း!

နတ်ဘုရား လှံတော်၏ အရှိန်မှာ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ၎င်းသည် အန်ကျန့်ယင်းနှင့် အန်ကျန့်အယ်ဟူသော နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့၏။

ကောင်းကင်ကြီး ကြည်လင်သွားပြီး နတ်ဆိုးအဆိပ်မြူများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မိမိကိုယ်ကို အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားအောင် လုပ်ထားသော အန်ကျန့်ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံအောက်ပိုင်း တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နောက်တွင်ရှိသော အန်ကျန့်အယ်မှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုတိုက်ကွက်အောက်တွင် အငွေ့ပျံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အစအနလေးပင် မကျန်ခဲ့ပေ။

"မင်း..."

အန်ကျန့်ယင်း ရှေ့သို့ အနိုင်နိုင် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်မို သူ့ထံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံဝဲလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဧရာမ ဆင်နှာမောင်း ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းမှာ ယခုအထိ အသက်ရှူကျပ်စေသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ရုံနှင့်တင် သူ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည့်အလား။

"ဒါက အရှိန်အဝါ အာဏာစက်ဆိုတာလား..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို အစအနလေးကတော့ အားနည်းလွန်းပါတယ်"

"မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားက အစကတည်းက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ”

ရှန်မို လေထုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ မှင်ရည်များ စီးဆင်းနေသည့်အလား မရေမတွက်နိုင်သော ဓားဝိညာဉ်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အန်ကျန့်ယင်းကို အစအနမကျန် စုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အန်မိုင်၏ လက်အောက်ခံ၊ တတိယမြောက် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကြီး၏ အစွမ်းထက်သော အမွေခံ သားသမီးမှာ လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စွေ့ရှင်း၏ လုံးပတ်လေးများမှာ ရှန်မိုကို ဝိုင်းရံပတ်ချာလည်ရင်း စာတန်းတစ်ခု ပြသလာသည်။

"ဖေဖေ… ကျွန်မတို့ အရူးအမူး သတ်ဖြတ်နေကြပြီ”

ရှန်မို ကျေနပ်စွာဖြင့်

"အေး... ဒါဟာ တကယ့်ကို အကြီးအကျယ် သုတ်သင်ပွဲပဲ"

အခြေစိုက်စခန်း မြို့ရိုးထက်တွင်မူ။

ရုတ်တရက် နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ပွင့်ထွက်လာသည်။

"သေပြီ… ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမွေခံ သုံးယောက်စလုံး သေကုန်ပြီ"

"ဘုရားရေ… ရှန်မိုက တကယ်ပဲ ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်နေတာပဲ"

"သူ ဘာလို့ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလဲ ငါတို့ကို ဒီမှာပဲ နေဖို့ ဘာလို့ အကြံပေးခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်”

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များမှာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ယခုမှပင် သတိဝင်လာကြသည်။ ကျန့်ပိုင်ရှန့်နှင့် ဝမ်ရှင်းအန်းတို့လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြ၏

"ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမွေခံတွေ သေကုန်ပြီ… အားလုံးပဲ… အခြေစိုက်စခန်းထဲကနေ ထွက်ပြီး တိုက်ကြစို့”

သူတို့၏ အော်ဟစ်သံမှာ အချက်ပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး အစောင့်အရှောက်တိုင်း၏ နှလုံးသားထဲမှ မီးတောက်ကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

သတ်ကြ။

ဒီရက်စက်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ကြ။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသမျှ ဒေါသနဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေအားလုံး ဒီနေ့ အကုန်ထုတ်ပစ်ရမယ့် အချိန်ပဲ။

ဝှူး! ဝှူး! ဝှူး!

ယင်းယဲ့၊ ထန်းကျန့်မို၊ အောက်ဟုန်... ပုံရိပ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများ ကျလာသကဲ့သို့ပင်။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!

သူတို့ ဆင်းသက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရသည်။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမွေခံ သုံးယောက်စလုံး သေဆုံးသွားသဖြင့် နတ်ဆိုးများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အောက်ဆုံးအထိ ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီ။

ယခုအခါ ယင်းယဲ့၊ ထန်းကျန့်မိုနှင့် အောက်ဟုန်တို့ကဲ့သို့သော အထူးချွန်ဆုံး အစောင့်အရှောက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုနတ်ဆိုးများမှာ ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးများကဲ့သို့သာ ရှိတော့၏။

ရှန်မိုကတော့ အောက်ခြေကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အဝေးရှိ အထွတ်အထိပ် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးသခင်များထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"ကြည့်မနေနဲ့တော့…. နောက်တစ်ယောက်က မင်းတို့ပဲ"

သူသည် 'ကောင်းကင်နင်း ဟင်းလင်းပြင်ခြေလှမ်း'

ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အနီးဆုံးရှိ အထွတ်အထိပ် နတ်ဆိုးသခင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ နတ်ဆိုးမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်ဆိုးနှလုံးသား မရှိတော့ဘဲ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ရှန်မိုသည် အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးများကိုသာ ရွေးချယ်သတ်ဖြတ်သည့် သေမင်းတမန်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အထွတ်အထိပ် နတ်ဆိုးသခင်များသည် နှလုံးသားများ အထုတ်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်ကြသည်။

သူတို့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေသောအချက်မှာ ရှန်မို၏ အရှိန်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေခြင်းပင်။ သူတို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ မလွတ်နိုင်ကြပေ။ လမ်းခွဲပြီး ပြေးလျှင်ပင် ရှန်မိုမှာ တစ်ကောင်ချင်း လိုက်လံ အမဲလိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယင်းယဲ့၊ ကျန့်ပိုင်ရှန့်၊ အောက်ဟုန်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အပျော့စားများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသူများကို ကြားဖြတ် ဟန့်တားကြ၏ အထွတ်အထိပ် နတ်ဆိုးသခင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ထဲမှ တစ်ကောင်မှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိပေ။ အားလုံးကို ရှန်မိုက လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးများ သေဆုံးသွားသောအခါ ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးစစ်တပ်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယင်းယဲ့၊ အောက်ဟုန်နှင့် အခြားသူများသည် အထွတ်အထိပ် နတ်ဆိုးများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် မသတ်နိုင်သော်လည်း ရွှေသရဖူနှင့် ငွေသရဖူ နတ်ဆိုးသခင်များကို သတ်ရန်မှာတော့ လွယ်ကူလှသည်။ တစ်နာရီကျော်အတွင်းမှာပင် အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးသခင်များမှာ အကုန်နီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်မှာလည်း အသက်လုကာ ထွက်ပြေးသွားကြရ၏။

ခေါင်းဆောင်များ မရှိတော့သောအခါ နတ်ဆိုးငယ်များမှာ ဦးတည်ချက်မဲ့သွားကြပြီး ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် သေရမှာကို မကြောက်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြလျှင်ပင် မည်သည့်နေရာကို တိုက်ရမည်၊ မည်သူ့နောက်ကို လိုက်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များ၏ အပြည့်အဝ တန်ပြန်တိုက်စစ်အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲသွားကြသည်။

နတ်ဆိုးပေါင်း ဆယ်သန်းကျော်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားသော ခွေးအုပ်ကြီးများကဲ့သို့ အမြီးကုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။ စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းကောင်များနှင့် သွေးစိုနေသော မြေပြင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သွေးများ ပေကျံနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်များသည် ထွက်ပြေးသွားသော နတ်ဆိုးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားတုန်ယင်နေသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးမှ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ နိုင်ပြီ… ငါတို့ နိုင်ပြီ"

သူ့အသံမှာ အချက်ပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် အစောင့်အရှောက်အားလုံး ဟိန်းဟောက် အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ နိုင်ပြီ"

"ငါတို့ တကယ် နိုင်သွားပြီ”

ကျိုးမင်ယီလည်း ရှန်မိုကို ကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးရှန်… အောင်ပွဲပေါင်း တစ်သောင်း တည်ပါစေ"

အသံများမှာ ချက်ချင်းပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "တပ်မှူးရှန်… အောင်ပွဲပေါင်း တစ်သောင်း တည်ပါစေ”

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးရှန်”

ထန်းကျန့်မို၊ ယင်းယဲ့နှင့် အောက်ဟုန်တို့ကဲ့သို့ ဝါရင့်ပညာရှင်များပင်လျှင် သူ့ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ အသက်များကို ရှန်မိုမှ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုမှု အနည်းငယ် ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် ရန်ငြိုးဟောင်းများ ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ယခု ရှန်မိုအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်မှာ အလေးအမြတ်ပြုမှု တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

လေပြေတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွား၏။ ရှန်မိုသည် ဝတ်ရုံတွင် သွေးတစ်စက်ပင် မပေဘဲ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်အရှောက်များမှာ သူ့အနားသို့ စုရုံးလာကြသော်လည်း မည်သူမျှ အနားကပ်ရန် မရဲကြပေ။ သူတို့၏ အမူအရာနှင့် အနေအထားမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဖူးမြော်နေရသကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်ဆိုသည်မှာ သူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။

ရှန်မိုတစ်ယောက် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမွေခံများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထာဝရ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက်တော့ ရှန်မိုမှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ကျန့်ပိုင်ရှန့်မှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။

"ရှန်မို… တပ်မှူးရှန်… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”

ဝမ်ရှင်းအန်းသည်လည်း သူ၏ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ထန်းကျန့်မို၊ ယင်းယဲ့နှင့် အောက်ဟုန်တို့ထံသို့ "ကြည့်စမ်း… ဒါ ငါတို့ မြောက်ဘက်ရွှေ့ဝူခံတပ်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အစောင့်အရှောက်ကွ” ဟု ပြောနေသည့်အလား ခဏခဏ ဝေ့ကြည့်နေသည်။

တခြားသူများမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူတို့လည်း ဝမ်ရှင်းအန်း၏ နေရာတွင်ဆိုလျှင် ဤမျှ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေမည်မှာ အမှန်ပင်။

အောက်ဟုန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဆိုးတွေ ဆုတ်ခွာသွားတာဟာ တပ်မှူးရှန်ကြောင့်ဆိုတာ လုံးဝ သေချာပါတယ်"

ထန်းကျန့်မိုလည်း သူ၏သား ထန်းရှန့်ထင်ကို ခေါ်ကာ ရှန်မိုအား အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးရှန်"

ထန်းရှန့်ထင်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း မနာလိုမှု သို့မဟုတ် မနာလိုစိတ် အစအနလေးမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ အကြွင်းမဲ့ လေးစားမှုသာ ရှိတော့သည်။ ထန်းကျန့်မိုပင် ဦးညွှတ်သည်ကို မြင်သောအခါ တခြားအစောင့်အရှောက်များလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ ကျေးဇူးတင်စကားများ လျင်မြန်စွာ ပြောကြားကြသည်။

ယင်းယဲ့မှာ လေးနက်စွာဖြင့်

"နတ်ဆိုးတွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ တတိယအဆင့်ကို ပြန်ဆုတ်ပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတွေနဲ့ ပြန်ပေါင်းသင့်လား”

"တပ်မှူးရှန်… မင်းက ဒီမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ… မင်းရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုရှိလဲ"

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း ရှန်မိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤအခြေစိုက်စခန်းတွင် တစ်ဦးတည်းသော ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့်အတိုင်း လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းရံအားကိုးကြသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

ယင်းယဲ့ သူ့ကို အကြံဉာဏ် တောင်းခံခြင်းမှာလည်း အလွန်ပင် မှန်ကန်လှပေ၏။

Chapter 488: ခွေး (၂) ကောင် ကိုက်ခြင်း

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်သားများ၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရှန်မို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အခုက ဆုတ်ခွာရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး"

ယင်ယဲ့၊ ထန်ကျန့်မို၊ အောက်ဟုန်နှင့် ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြသည်။ ရန်သူ့လှိုင်းလုံးကြီးကို ယခုတင် တွန်းလှန်ထားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ်ရန်သူများ ထပ်ရောက်လာဦးမည်လား မည်သူမျှမသိနိုင်ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ အခွင့်အရေးရခိုက် တတိယအလွှာသို့ အမြန်ဆုတ်ခွာသင့်သည်မဟုတ်ပါလော။

"ငါ့အထင်မမှားဘူးဆိုရင် တတိယအလွှာကနေ ဒီလောက်အသံဗလံတွေ ထွက်လာတာဟာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတွေနဲ့ နတ်ဆိုးကြီးတွေ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"တကယ်လို့ ငါတို့ အဲဒီကိုဆုတ်ခွာသွားလို့ စစ်သူကြီးတွေ အောင်ပွဲခံနေတာနဲ့ တိုးရင်တော့ ကံကောင်းတာပေါ့… ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးကြီးတွေ အနိုင်ရသွားတာနဲ့ သွားတိုးရင်တော့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှန်မို တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့်

"ကျွန်တော့် အကြံပြုချက်ကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ"

သူပြောပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးအတွင်း လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ အကယ်၍ သူတို့ဆုတ်ခွာသွားစဉ် အောင်ပွဲရလာသည့် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တိုးမိပါက မီးပုံထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ခုန်ဆင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်၏ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းရန်မှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံမျှသာ လိုအပ်သည်။ ထိုစစ်သူကြီးများသည် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် နတ်ဆိုး ပင်လယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ရာ ဒဏ်ရာများပင် ရနေနိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အလောတကြီး ပြေးသွားပြီး အလဟဿ သေဆုံးသွားကြမည်ဆိုလျှင် စစ်သူကြီးများ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးပမ်းထားသမျှ အရာအားလုံး အလကားဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထန်ကျန့်မို စတင်စကားပြောလာသည်။

"အားလုံးပဲ... တပ်မှူးရှန်ပြောတာ မှန်တယ်… ငါတို့ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ယင်ယဲ့နှင့် အောက်ဟုန်တို့ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကြသည်။ နာမည်ကျော် အစောင့်အကြပ်များ ဦးဆောင်လိုက်သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော တပ်သားများကလည်း လျင်မြန်စွာ ထောက်ခံလာကြသည်။ ယခင်က ရရှိခဲ့သော ကြီးကျယ်သည့် အောင်ပွဲကြောင့် စိတ်ဓာတ်များလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာခဲ့၏။

တပ်ကြပ်ကြီးများက တပ်သားများကိုဦးဆောင်၍ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းကြသည်။ နတ်ဆိုးများ၏ အလောင်းများကို မကောင်းဆိုးဝါး ရန်သူများ အောက်လမ်းပညာရပ်များတွင် အသုံးမပြုနိုင်စေရန် အမြန်ဆုံး မီးရှို့ဖျက်ဆီးရမည်ဖြစ်၏။ စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ရှန်မို့အနေဖြင့်မူ ထိုကဲ့သို့ အလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ကိုင်ရန် မလိုပေ။ သူ မိမိ၏ အဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်သွားခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ တစ်ခွန်းတစ်ပါဒ ကန့်ကွက်ဝံ့ခြင်း မရှိကြချေ။ ရုပ်လုံးပေါ်ခါခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူရှိနေခြင်းကပင် စခန်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး အေးချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် စစ်မြေပြင်ရှင်းလင်းရာ၌ မပါဝင်ခြင်းမှာ မပြောပလောက်သော ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

"လင်တုန်းထျန်း ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

လူဦးရေစာရင်း စစ်ဆေးနေစဉ် ရှုံ့ယွမ်ကျင်းမှ တပ်သားတစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိထားမိပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သေဆုံးသွားသော တပ်သားများ၏ မိသားစုများကို ထိုက်တန်သော လျော်ကြေးများ ပေးအပ်နိုင်ရန်နှင့် အကျအဆုံးစာရင်း အတိအကျသိရှိနိုင်ရန် လူစာရင်းစစ်ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။

သူ့မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရွှေ့ဝူခံတပ်မှ တပ်သားများအားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ လင်တုန်းထျန်း ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ရုတ်တရက် တပ်သားတစ်ဦးမှ လက်ထောင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ကြပ်ကြီးရှုံ့... လင်တုန်းထျန်းက မနေ့ကတည်းက ပျောက်နေတာပါ… သူက အပေါ့အပါးသွားဦးမယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတာ... အခုထိ ပြန်မလာတော့ဘူး"

ရှုံ့ယွမ်ကျင်း မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။ စစ်ပြေးတပ်သားတစ်ယောက်ပေါ့။

လင်တုန်းထျန်းသည် စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးသွားသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ ဤသည်မှာ ရွှေ့ဝူခံတပ်အတွက် အရှက်ရစရာပင်။

"ဒီကိစ္စကို တပ်မှူးတွေကို တိုက်ရိုက်တင်ပြမယ်"

ရှုံ့ယွမ်ကျင်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသူများကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကြ၏။

သူတို့အားလုံး စစ်ပြေးသမားများကို အထင်သေးကြသူများ ဖြစ်သည်။

စခန်း၏အပြင်ဘက်၊ ဂူတစ်ခုအတွင်း၌။

လင်တုန်းထျန်းသည် အပြင်ဘက်သို့ အသာအယာ ချောင်းကြည့်နေသည်။ သူ၏ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်မှောင်များမှာ ခပ်တင်းတင်း တွန့်ချိုးနေ၏။

"ငါထင်တာကတော့ ရွှေ့ဝူ-၄၁ စခန်းက တစ်ရက်တောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားတာလဲ”

"ရှန်မို တကယ်ပဲ... ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းအဆင့်ကို ပေါက်မြောက်သွားတာလား"

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရှန်မို၏ အရိပ်မည်းကြီးမှာ တားမရဆီးမရ ကြီးထွားလာနေသည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာပင် ထိုအရိပ်ကြီးမှာ သူ့စိတ်ကို လုံးဝနီးပါး ဝါးမျိုထားလေပြီ။

"တခြားသူတွေ ငါစစ်ပြေးသွားတာကို သိသွားလောက်ပြီ… သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ငါက လူကြောက်တစ်ယောက်ပဲ… ငါ ရွှေ့ဝူခံတပ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး... တခြားခံတပ်တစ်ခုခုကို မသိမသာ နာမည်ပြောင်းပြီး ဝင်တာပဲ ကောင်းမယ်"

သူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိ၏။ သူ့တွင် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခု ရှိပြီး တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။ ထိုပညာရပ်က သူ့ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီး တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ဖန်တီးပေးနိုင်၏။ သို့သော် ၎င်းကို တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ ယခု သူ တွန့်ဆုတ်နေမိလေသည်။

အသုံးပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။

အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဝူးးး!

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ မြည်ဟီးလာသည်။ လင်တုန်းထျန်း သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရပြီး နှလုံးခုန်မြန်စွာဖြင့် သူ့ရှေ့မှ လူပုံရိပ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"မဆိုးဘူးပဲ… ငါထင်တဲ့အတိုင်း... မင်းကလည်း ငါ့လိုပဲ ကံတရားနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့သူပဲ"

တိုက်ခိုက်လာသူမှာ ထက်မြက်ပြီး ဆိုးယုတ်သော အမူအကျင့်ရှိသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

"မင်းကိုသတ်ပြီး မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရင် ငါ ယဲ့ယန် အနေနဲ့ ပိုပြီးအစွမ်းထက်လာမှာ သေချာတယ်"

ယဲ့ယန်မှာ သူ့လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပင်လယ်ပြာမီးတောက်များကို ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

လင်တုန်းထျန်း၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေ၏။ ထို့နောက် သူ့ကိုယ်စောင့်ဝိညာဉ်ကို အသက်သွင်းကာ ခုခံရင်း အသက်လု ထွက်ပြေးတော့သည်။

"တောက်… ဒီအရူးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ… ငါ လုံးဝအာရုံမခံမိဘူး”

"သူ့လက်ထဲက အပြာရောင်မီးတောက်ကရော ဘာလဲ… ထာဝရမီးတောက်လား”

ယဲ့ယန် ကိုယ်စောင့်ဝိညာဉ်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကောင်းတယ်”

သူ မဆိုင်းမတွပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပင်လယ်ပြာမီးတောက်များကို ရမ်းသန်းပစ်လွှတ်ကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အရူးအမူး အသုံးပြုနေသည်။

လင်တုန်းထျန်းမှာ ထိုမီးတောက်နှင့် အနည်းငယ်မျှ ထိမိရုံဖြင့် အရေပြားများ လောင်ကျွမ်းသွားကာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုက သူ့အာရုံကြောများကို ဆွဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် မူးမေ့လဲမတတ်ပင် ဖြစ်သွာ။

ပြေးရမယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြေးမှဖြစ်မယ်။

ဒီအရူးလက်ထဲကို အမိမခံနိုင်ဘူး။

...

ရှန်မိုမှာ သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားနန်းတော်အတွင်းရှိ ထာဝရမီးတောက် သုံးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ဟင်… ထာဝရမီးတောက်တစ်ခုရဲ့ အငွေ့အသက်လား"

သူ ညည်းတွားလိုက်၏။ ထို့နောက် အကြည့်များက နံရံများကို ဖောက်ထွင်းကာ မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသွားသည်။ စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသူနှင့် ထွက်ပြေးနေသူ လူပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။

ရှန်မို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

ဒီလိုကိုး။

ယဲ့ယန်က လင်တုန်းထျန်းကို အမဲလိုက်နေတာပဲ။

သူ အခုလေးတင် အာရုံခံမိလိုက်တဲ့ မီးတောက်က ယဲ့ယန်ရဲ့ ထာဝရမီးတောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဤကဲ့သို့ ထူးကဲသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ မသေမျိုးမြစ် ဓမ္မထင်ရှားခြင်းကို စုစည်းပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အင်အား အဆမတန် တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။

မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သေဆုံးမှုအားလုံးမှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ရှိနေသည်။ မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးတွင်ပင် အစွမ်းထက်သော သက်ရှိများ ပေါ်ထွက်လာပါက သူ၏ အာရုံက သတိပေးမည်ဖြစ်လေ၏။

"အဲဒါ ဘာထာဝရမီးတောက်လဲ"

ရှန်မို ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။

"ပင်လယ်ပြာမီးတောက်ပါ"

နတ်ဘုရားနန်းတော်အတွင်းရှိ ကိုးပါးငရဲရေခဲမီးတောက်မှ ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ကြားဖူးတယ်… အဲဒါက သမုဒ္ဒရာရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ဖြစ်ပေါ်လာတာ"

"မင်း သိတာ တော်တော်စုံသားပဲ"

ရှန်မို ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကိုးပါးငရဲရေခဲမီးတောက်မှ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

"ဖေဖေ… သမီးသိတယ်… သမီးသိတယ်… ပင်လယ်ပြာမီးတောက်က ထာဝရမီးတောက်စာရင်းမှာ အဆင့် ၄၉ ရှိတယ်…အနိမ့်ဆုံးတွေထဲက တစ်ခုပေါ့!"

စွေ့ရှင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်လာပြီး သတင်းအချက်အလက်ကို ပြသလိုက်သည်။

ရှန်မို အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။

အဆင့် ၄၉ လား။

ကြာနီမီးတောက်ထက်တောင် အဆင့်နိမ့်နေသေးသည်။ ယဲ့ယန် ၎င်းကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ အတင်းအဓမ္မ လုယူပြီး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ရန်မှာ အားထုတ်မှု တော်တော်လိုပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ၎င်းကို နေမီးတောက် သို့မဟုတ် ကြာနီမီးတောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်ရန် ပျိုးထောင်မည်ဆိုပါက သန့်စင်သော မီးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာနှင့် အချိန်များစွာ ပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့လုပ်ရသည်မှာ မတန်ပေ။

ထိုအစား မူလကတည်းက အစွမ်းထက်သော ထာဝရမီးတောက်များကို ရှာဖွေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တောရိုင်းမီးတောက်ကျမ်းထဲတွင် ဖော်ပြထားသော 'ကိုးမိုးကောင်ကင် နတ်မိုးကြိုးမီးတောက်' နှင့် 'ဟင်းလင်းပြင်လောင်ကျွမ်းမီးတောက်' တို့ကဲ့သို့မျိုးပေါ့။

ကိုးမိုးကောင်ကင် နတ်မိုးကြိုးမီးတောက်မှာ အဆင့် ၂ ရှိပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်လောင်ကျွမ်းမီးတောက်သည် အဆင့် ၃ နှင့် ကိုးပါးငရဲရေခဲမီးတောက်က အဆင့် ၄ ရှိ၏။ ထိုမီးတောက်များသာလျှင် အချိန်ပေး၍ ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် လုပ်ရန် ထိုက်တန်သော ထာဝရမီးတောက်များ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ဘာသာ တိုက်ပါစေ… ဒါက ခွေးနှစ်ကောင် အချင်းချင်း ပြန်ကိုက်နေတာပဲ"

"ကံတရားရဲ့ သားတော်နှစ်ယောက် အချင်းချင်း သတ်နေကြတာ… တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို ဝါးမျိုပြီး သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကိုပါ စုပ်ယူလိုက်ရင် ငါ့အတွက် ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရလာနိုင်တာပေါ့"

ရှန်မို အဝေးမှ တိုက်ပွဲကိုကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သိုးကောင်ငယ်လေး နှစ်ကောင်မှ တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်တော့မည်။

တကယ့်ကို အမြတ်ထွက်မယ့် ကိစ္စပဲ။

Chapter 489: အန်မိုင် စတုတ္ထအလွှာ သွားနေပြီ

တစ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...။

တတိယအလွှာ။

ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် အရောင်အသွေးနှင့် သဘာဝမတူညီကြသော စွမ်းအင်အမျိုးမျိုးတို့သည် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ခတ်လုံးထွေးနေကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် နတ်ဆိုးစစ်တပ်တို့သည် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

သို့သော် ဤတိုက်ပွဲ၏ အဆုံးအဖြတ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ အစစ်အမှန် တန်ခိုးရှင်များ၏ တိုက်ပွဲအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

အကယ်၍ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ဗိုလ်ချုပ်များ အောင်ပွဲရပါက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ အနိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟာနတ်ဆိုးများ အနိုင်ရပါက နတ်ဆိုးများက အောင်ပွဲကို ဆွတ်ခူးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဝုန်း!

နဂါးဆင်မင်း ဓမ္မရုပ်ပွားတော်သည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာများကိုပင် ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်တော့မတတ် စွမ်းအားကြီးလှသည်။ စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကလည်း အတိုင်းအဆမဲ့သော ကြာဖတ်များဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ဤဓမ္မရုပ်ပွားတော် နည်းပညာများကို ထုတ်ဖော်အပြီးတွင် ကျန်းလုံရှန်း နှင့် ထန်ကျင်လုံ တို့၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြသည်။

ထိုမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ရန်အတွက် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း အသုံးပြုခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ထိုအချိန်တွင် ပဉ္စမမြောက် မဟာနတ်ဆိုး အန်းဝူ သည် ရှီထျန်း ၏ မနားတမ်း တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရုန်းကန်နေရပြီး ခုခံရန်အတွက်ပင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ အန်းဝူတစ်ယောက် ဓမ္မရုပ်ပွားတော် နည်းပညာနှစ်ခု၏ ထိုးနှက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ ပစ်ကျသွားလေသည်။ အောက်ရှိ ရေတွက်မရနိုင်သော နတ်ဆိုးစစ်သည်များသည် သူတို့ ကြောက်ရွံ့ရိုသေရသော မဟာနတ်ဆိုးကြီး၏ ဖိမိမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် အသားစိုင်များအဖြစ် ကြေမွသွားကြတော့သည်။

ဖူး!

ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးထဲတွင် အန်းဝူသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး အရှိန်အဝါများ မှေးမှိန်လျက် အတင်းအကျပ် ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ပေါ်တွင်မူ အန်းမိုင် နှင့် အန်းချန် တို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းနေကြ၏။

ယခုအခါ သူတို့ ကျန်းလုံရှန်း၊ ရှီထျန်း၊ ထန်ကျင်လုံ၊ လန်ပန် နှင့် ယွမ်ထိုက် တို့၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံထားရသည်။ ကြီးမားလှသော ဓမ္မရုပ်ပွားတော် ငါးခုသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများဖြင့် တစ်လှည့်စီ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

အချို့က ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အချို့က နှိမ်နင်းခြင်း နှင့် အချို့က တိုက်စစ်ဆင်ခြင်းများကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။ အချို့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် သွေးစီးဆင်းမှုကို ထိန်းညှိပေးနေပြီး အချို့က ဆေးလုံးများနှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ထောက်ပံ့ပေးနေကြသည်။

ဤနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ဗိုလ်ချုပ်ငါးဦးသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ဟန်ချက်ညီညီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြလေ၏။ ၎င်းမှာ သူတို့သည် ဤတိုက်ကွက်ကို တိုက်ပွဲမတိုင်မီကတည်းက ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"ပဉ္စမမြောက် မဟာနတ်ဆိုးကို အရင်သတ်ကြ”

ရှီထျန်းမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ခရမ်းရွှေရောင် ခြင်္သေ့မင်း ဓမ္မရုပ်ပွားတော်သည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံပြုလိုက်၏။ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်တောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းလုံရှန်း နှင့် ထန်ကျင်လုံ တို့သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။

နဂါးဆင်မင်း နှင့် စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရုပ်ပွားတော်များသည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။

ဗိုလ်ချုပ်သုံးဦး၊ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဓမ္မရုပ်ပွားတော် သုံးခုတို့သည် ပဉ္စမမြောက် မဟာနတ်ဆိုး အန်းဝူ ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

အန်းဝူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး

"ငါ့ကို ကူကြပါဦး… အခုချက်ချင်း ကယ်ကြပါ”

သူ၏ အာဏာစက်စွမ်းအားများသည် လွန်ခဲ့သောရက်များက တိုက်ပွဲများတွင် ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်၏။ အသစ်တက်လာသော မဟာနတ်ဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အန်းမိုင် သို့မဟုတ် အန်းချန် ကဲ့သို့သော ဝါရင့်များနှင့် စွမ်းအားချင်း မယှဉ်နိုင်ပေ။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းလုံရှန်း နှင့် အခြားသူများသည် သူ့ကိုသာ အဓိကပစ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ သူ့ကို အားနည်းဆုံးနှင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သူအဖြစ် မြင်ထားကြသည်မှာ ရှင်းနေ၏။

ယခုကဲ့သို့ ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် နွမ်းလျနေချိန်တွင် ရှီထျန်း၊ ကျန်းလုံရှန်း နှင့် ထန်ကျင်လုံ တို့၏ အားအပြည့်ပါသော တိုက်ကွက်ကို ထပ်မံခံရပါက သူ နေရာတင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

အန်းမိုင်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အာဏာစက်စွမ်းအားကို နှိုးဆွလိုက်ပြီး ကြီးမားသော နှာမောင်းလက်တံ ရှစ်ခုဖြင့် သူ့အပေါင်းအဖော်ကို ကယ်တင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယွမ်ထိုက် နှင့် လန်ပန် တို့သည် အန်းချန် ကို တားဆီးနေခြင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး အန်းမိုင်ကို တိုက်ရိုက် ကြားဖြတ်ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ကြယ်ဆွဲမျောက်မင်း နှင့် လပြည့်ဝံပုလွေ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသားရဲဘုရင် နှစ်ပါးသည် လွန်ခဲ့သောရက်များအတွင်း သွေးစွမ်းအင်များစွာ ကုန်ဆုံးထားသော်လည်း၊ ဒဏ်ရာများစွာ ရထားသော်လည်း၊ ရှေးဟောင်းဘီလူးကြီးများကဲ့သို့ မယိုင်မလဲ မတုန်မလှုပ် မတ်မတ်ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါတို့ပဲ"

လန်ပန် က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း အန်းဝူနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို ခံစားရရုံဖြင့် မဟာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်းသည် သမိုင်းတွင်မည့် စွမ်းဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုအရ သူတို့ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်ကို ရရှိကြမည်ဖြစ်၏။

"တောက်… မင်းတို့ သားရဲမျိုးနွယ်စုနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စုကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား… ဘာလို့ သူတို့ကို ဒီလောက်တောင် ကူညီနေရတာလဲ”

အန်းမိုင် ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်၏။

သူ၏ နှာမောင်းလက်တံ ရှစ်ခုသည် မိုးကြိုးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာရာ ကြယ်ဆွဲမျောက်မင်း နှင့် လပြည့်ဝံပုလွေ ဓမ္မရုပ်ပွါးတော်များ ချက်ချင်းပင် ရှောင်တိမ်းကြပြီး၊ မရှောင်နိုင်ပါက ခုခံကြသည်။ အန်းမိုင်ကို ဤနေရာတွင်သာ ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ သူတို့၏ တာဝန် ပြီးမြောက်မည်ဖြစ်သည်။

ယွမ်ထိုက်မှ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"သားရဲမျိုးနွယ်နဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ကြားက ရန်ငြိုးတွေက ဘယ်လောက်ပဲ နက်ရှိုင်းပါစေ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အပေါ် ထားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ မုန်းတီးမှုနဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ ယှဉ်လို့မရဘူး… အမှားအမှန် ခွဲခြားရမယ့် အချိန်မှာ ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်"

အန်းမိုင် အံကြိတ်မိ၏။

ငါးယောက် တစ်ဖက်၊ သုံးယောက် တစ်ဖက်... လူအင်အား မမျှပေ။

အရှက်မရှိလိုက်ကြတာ။

သူ တစ်ဦးတည်းအနေဖြင့် မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ ဤသားရဲနှစ်ကောင်၏ ပိတ်ဆို့မှုကို မဖောက်ထွက်နိုင်ပေ။

"အန်းချန်!"

အန်းမိုင် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ အကူအညီ လိုအပ်နေသည်။ သို့သော် အန်းချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ဝဲလက်က ရောက်မလာသေးဘူး… အခုက ထွက်သွားရမယ့် အချိန်ပဲ… နံပါတ်ငါး သေရင်လည်း သေပါစေတော့… ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်"

ထိုသို့ပြော၍ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဤတိုက်ပွဲ စတင်ကတည်းက သူ အားကုန် တစ်ခါမှ မတိုက်ခဲ့ဘဲ အင်အားကို အမြဲချန်ထားခဲ့သည်။ အန်းချန်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ လက်ဝဲလက်ကို မပို့ပေးသေးခြင်းက သူ၏ သံသယကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့၏။

ယခု အခြေအနေက ငါးယောက် နှင့် သုံးယောက် ဖြစ်နေသည်။ အန်းဝူကလည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေ၍ ဆက်တိုက်နေခြင်းသည် မိုက်မဲရာကျပေလိမ့်မည်။ ယခုလောလောဆယ် ဆုတ်ခွာပြီး နောက်ထပ် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ မဟာနတ်ဆိုးများသည် အသက်ရှည်ကြသည်ဖြစ်ရာ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် ကျန်းလုံရှန်း နှင့် အခြားသူများ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် စောင့်ပြီးမှ ထပ်မံကျူးကျော်နိုင်၏။

သူ စောင့်နိုင်ပါသည်။

"မင်း!"

အန်းမိုင်၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးတစ်ခုလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပြီး စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုအတိုင်း လက်စမသတ်ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားပါက နတ်ဆိုး ပင်လယ်ရှိ နတ်ဆိုးတပ်ဖွဲ့များက သူ့ကို မည်သို့ မြင်ကြမည်နည်း။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ တည်ဆောက်ခဲ့ရသော သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ရက်တည်းနှင့် ပျက်စီးသွားရတော့မည်။

"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ဝဲလက် မပါဘဲနဲ့ သူတို့ကို သတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ငါတို့မှာ မရှိဘူး… အခု အန်းဝူ ကလည်း သေတော့မယ်… ငါတို့က ရှုံးနိမ့်နေပြီ… ဆက်တိုက်နေလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး… မင်း ဆက်တိုက်ချင်ရင် တိုက်၊ ငါတော့ သွားပြီ"

အန်းချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ၏ အင်အားမှာ အပြည့်အဝနီးပါး ရှိနေသေး၏။ သူ တိုက်ချင်လျှင် တိုက်နိုင်သလို၊ ထွက်သွားချင်လျှင်လည်း ထွက်သွားနိုင်သည်။

လန်ပန် နှင့် ယွမ်ထိုက်တို့ သူ့ကို တားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အန်းဝူ ကို ကယ်တင်ရန် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မကူးဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

အန်းဝူမှ

"အန်းချန်… စာနာစိတ်မရှိတဲ့ခွေးကောင်!"

သူ ရူးသွပ်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

လန်ပန် နှင့် ယွမ်ထိုက်တို့ကမူ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး ဝင်ရောက်မတားဆီးကြပေ။

သူတို့သည် ဤမဟာနတ်ဆိုးများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ဖူးသဖြင့် အန်းချန် ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တတ်သော စရိုက်ကို သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သေလုနီးပါး အခြေအနေမျိုးတွင် အန်းချန် ဤသို့ပင် ပြုမူလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တွေးထားပြီးသားပင်။ အရာအားလုံးသည် သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အန်းမိုင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး

"အန်းဝူ… ငါ့ကို စောင့်နေပါ… စတုတ္ထအလွှာမှာရှိတဲ့ ကင်းစခန်းတိုင်းက လူတွေကို မင်းနဲ့အတူ အသေခံခိုင်းစေရမယ်”

သူလည်း ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လန်ပန် နှင့် ယွမ်ထိုက်တို့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"အန်းမိုင်က စတုတ္ထအလွှာကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သွားနေပြီ… သူ့ကို တားကြ”

လန်ပန်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းလုံရှန်း၊ ထန်ကျင်လုံ နှင့် ရှီထျန်း တို့လည်း မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ အခြားခံတပ်များနှင့်မတူဘဲ စတုတ္ထအလွှာရှိ နတ်ဆိုး ပင်လယ် ကင်းစခန်းများကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မျိုးဆက်သစ်များနှင့် ပါရမီရှင် လူငယ်လေးများက စောင့်ကြပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်လေးများ၏ ကံကြမ္မာမှာ မသေချာသေးသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်ကလေးတော့ ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ အန်းမိုင်သာ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားပါက... မဟာနတ်ဆိုးတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ထိုကင်းစခန်းများတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလုံရှန်း နှင့် ထန်ကျင်လုံတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီနောင်ရှီ… ဒီမှာပဲနေပြီး အန်းဝူ ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ… ငါတို့ အန်းမိုင် နောက်ကို စတုတ္ထအလွှာအထိ လိုက်သွားမယ်"

အန်းဝူ ကို သတ်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းနိုင်ခြင်းသည် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ချက် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ကာ ရှီထျန်း ကို အာရုံစိုက်တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ… မင်းတို့ဆီက သတင်းကောင်းကို ငါစောင့်နေမယ်"

ရှီထျန်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းလုံရှန်း နှင့် ထန်ကျင်လုံ တို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားကြပြီး ကုသရေးဆေးလုံးများကို ထုတ်ကာ နေရာတင် မျိုချလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရင်း စတုတ္ထအလွှာဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးသွားကြတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အန်းမိုင်ကို တားဆီးရမည်။ စတုတ္ထအလွှာရှိ ကင်းစခန်းများကို သူ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

အင်အားချည့်နဲ့နေသော အန်းမိုင်ပင်လျှင် ကင်းစခန်းတစ်ခုလုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြလေ၏။