ကံကြမ္မာအလိုတော် ဇာတ်လိုက် သေဆုံးခြင်း

မုန့်ချင်ကျိုးက သူ နားကြားမှားသလားဟု ထင်မှတ်ကာ နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သီလရှိတယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ဧကရီအတွက် သုံးတဲ့ ဖော်ပြချက်တွေလား...

လက်မှာ သွေးစွန်းနေပြီး၊ လူပေါင်း တစ်သန်းကျော်ကို ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော တိုက်ပွဲတွေကို ကွပ်ကဲပြီး တိုင်းပြည်ပေါင်း ဒါဇင်ချီကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အဲဒီ ချင်းလျူလီမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သီလရှိတဲ့ အပိုင်းတွေ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား။

အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ...

“မင်း ဖျားလည်း မဖျားပါဘူး၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။” မုန့်ချင်ကျိုးက ဇဝေဇဝါဖြင့် တုန်းဖန်လျူလီ၏ နဖူးကို လက်ဖမိုးဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆူပူတော့သည်။ “ဒီတုံးအတဲ့ အပျင်းထူတော့...”

မုန့်ချင်ကျိုး၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဧကရီအပေါ် သူ၏ သုံးသပ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိမိ၏ သရုပ်မှန်ကို ဖွင့်ပြောရန် အချိန်မတန်သေးမှန်း တုန်းဖန်လျူလီ သိလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ယခု အရာအားလုံးကို ဖွင့်ချလိုက်လျှင် ကပ်ဘေးနှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားနိုင်၏။

မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့အမြင်ကို ငါ ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်။ ဧကရီအပေါ် သူ သဘောကျလာအောင် ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ဒီလောက်ကြီး တွန်းလှန်မနေအောင် လုပ်ရမယ်။

တုန်းဖန်လျူလီက စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း တုန်းဖန်လျူလီက ဧကရီအပေါ် မည်သို့သော သဘောထားမျိုး ရှိနေကြောင်း တွေးတောကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။

ငါက ဧကရီကို စိတ်မဝင်စားပါဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးပြီပဲ။ သူက ဘာလို့ မပျော်သေးတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို သူ သဘောမပေါက်တာလား။

လျူလီက ဒီလောက်အထိတော့ မတုံးနိုင်ပါဘူး...

ထိုစဉ် တံခါးကို အလုအယက် လာရောက်ခေါက်သံက မုန့်ချင်ကျိုး၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

“သမားတော်မုန့်၊ တံခါး မြန်မြန်ဖွင့်ပေးပါဦး... ရောဂါသည် တစ်သုတ်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပြီး၊ တိုင်းတပါးသား အတော်များများ သေဆုံးကုန်ပြီ...”

ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ တမန်တော်မလေး လျန်ယွဲ့ပင်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသော် မုန့်ချင်ကျိုးက ဆေးခန်းတံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ပုပ်စော်နံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး လေထုထဲတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ငရဲခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်ရသလို ခံစားချက်မျိုးပင်။

တိုင်းတပါးသားတစ်စုမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပုပ်ပွနေကာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များမှာ မှိန်ဖျော့ပြီး အသက်ကင်းမဲ့နေသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက် ရှိနေကာ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

လျန်ယွဲ့မှာ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။” မုန့်ချင်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။ “အဲဒီ သိက္ခာမရှိတဲ့ သမားတော်အတုကြောင့်ပေါ့။ မနေ့က သူ မြို့သူ မြို့သားတွေကို ကုသပေးခဲ့ပေမဲ့၊အခြေအနေ ကောင်းမလာတဲ့အပြင် ပိုဆိုးသွားတာပဲ...”

“သမားတော်အတု ဟုတ်လား။ သူ ဘယ်မှာလဲ။” မုန့်ချင်ကျိုး အံ့သြသွားသည်။

၎င်းက မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် မပါခဲ့ပေ။ ဇာတ်ကွက်က လွဲချော်နေပြီ ဆိုသော်ငြား ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား မြို့တော်သည် မူရင်းဇာတ်ကြောင်း၏ သက်ရောက်မှု မရှိသင့်သည့် နေရာဖြစ်သည်။

လျန်ယွဲ့က မြို့ထဲတွင် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သော သမားတော်အတု နှစ်ယောက်ကို သတိရကာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ “သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီမြို့ထဲကို ခိုးဝင်လာတဲ့ လူသားတွေလေ။ ရောဂါအကြောင်း ကြားတော့ သူတို့ ကုသပေးနိုင်တယ်ဆိုပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်း လာလုပ်ကြတာ။”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူလိမ်တွေ ဖြစ်နေတယ်... အခု သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတယ်၊ သေဒဏ်ပေးဖို့ စောင့်နေကြတာ...”

မုန့်ချင်ကျိုး တုန်လှုပ်သွား၏။

ဘုရားရေ... မကုနိုင်ရင် သေဒဏ်ပေးခံရမှာလား။

မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ စေတနာကောင်းနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရား ကပ်ဘေးက ကာလနာရောဂါ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကပ်ဘေးလေ။ မကုနိုင်တာက သဘာဝပဲ။

မြို့တော်ဝန် အစ်မကြီးချုံးတောင်မှ ဒီကပ်ဘေးကို မတတ်နိုင်လို့ သူရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ သက်စောင့်အားအင်နဲ့ပဲ တောင့်ခံနေရတာ။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို လူသားတွေအတွက် တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် ဘာလို့ သတ်မှတ်ကြတာလဲ ဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး။ အခုကြည့်ရတာ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောတာ မှန်နေတာပဲ။

“အဲဒါက ကာလနာရောဂါနဲ့ မတူဘူး၊ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာ ပါတဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးနဲ့ ပိုတူနေသလိုပဲ” တုန်းဖန်လျူလီက မသေချာစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း အများကြီး တွေးနေတာပါ။ အဲဒါသာ တကယ် နတ်ဘုရားကပ်ဘေးဆိုရင် ငါလို သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်တွယ်နိုင်မှာလဲ။”

တော်သေးတာပေါ့။ သူက အကြမ်းဖျင်းပဲ သိနေလို့။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဓားသူတော်စင် သရုပ်မှန်က အန္တရာယ် ရှိသွားနိုင်တယ်...

တုန်းဖန်လျူလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်မ အများကြီး တွေးမိသွားတာ နေမယ်။”

“ဒါနဲ့ အဲဒီ လူသားသမားတော် နှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူတွေလဲ။” တုန်းဖန်လျူလီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

တမန်တော်မလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောသည်။ “တစ်ယောက်က ကျောက်ကော်၊ နောက်တစ်ယောက်က... ဝမ်ထန်တဲ့...”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် တုန်းဖန်လျူလီ နှစ်ဦးလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” လျန်ယွဲ့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ ကြယ်ပမာ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွား၏။ “ဒါကြောင့်ကိုး... ကျောက်ကော်နဲ့ ဝမ်ထန် ပျောက်သွားတာက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ထဲကို ခိုးဝင်သွားကြလို့ပဲ။”

ကျောက်ကော်နှင့် ဝမ်ထန်တို့ မြို့ထဲကို အဘယ်ကြောင့် ခိုးဝင်ရကြောင်းကို ခန့်မှန်းရ မခက်ပေ။

သူတို့က မြို့တော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကို ရယူကာ မဟာကျင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဧကရီကို ဖြုတ်ချရန် မျှော်လင့်ထားကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ငတုံးနှစ်ကောင်၊ သူတို့ဘာသာသူတို့ သေလမ်းရှာကြတာပဲ...” တုန်းဖန်လျူလီက အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ စိတ်ထဲတွင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေ၏။

ဘာတွေလဲဟ...

ကံကြမ္မာအလိုတော် ဇာတ်လိုက်က သေတော့မှာလား...

အဲဒီလို သနားစရာကောင်းပြီး ကမန်းကတန်း ပုံစံမျိုးနဲ့၊ တိုင်းတပါးသားတွေရဲ့ သတ်ကွင်းကို တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားခံရတာလား...

ရုတ်တရက် မုန့်ချင်ကျိုး တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ မေးစေ့ကိုပွတ်ရင်း စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျောက်ကော်ရဲ့ ကံတရားတန်ဖိုးက ၅၀၀ပဲ ရှိတော့တာ။

ကံတရားတန်ဖိုးက ၁၀၀၀အောက် ကျသွားရင် ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ဆုံးရှုံးရတယ်။ စနစ်က မနေ့ကပဲ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ ကံတရားတန်ဖိုး ၅၀၀ ဖြစ်သွားပြီလို့ အကြောင်းကြားခဲ့တယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ သူက သေဒဏ်အမိန့်ချခံရပြီး ကွပ်မျက်ဖို့ စောင့်နေရပြီ...

ဒါဆိုရင်... ဒီအစွမ်းထက်လှတဲ့ ဇာတ်လိုက်ကို သတ်လိုက်တဲ့သူက ငါနဲ့ နာမည်မသိတဲ့ စေတနာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပေါ့။။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ လက်ရှိ အရှိတရားကိုပင် သံသယဝင်လာမိသည်။

ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဇာတ်လိုက်က သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ပြီး ငါပါ အတူတူ မြေမြှုပ်ခံရတော့မှာလား။

မဟုတ်ဘူး၊ သတ်ကွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လာကယ်မှာ သေချာတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံး မိနစ်မှာ ဇာတ်လိုက်က အစွမ်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြို့ထဲကနေ တိုက်ခိုက်ထွက်ပြေးသွားမှာ။

အောက်ခြေကို ရောက်သွားရာကနေ ရုတ်တရက် နိုးထလာပြီး၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သံယောဇဉ်ကို သတိရပြီးတော့ အစွမ်းတွေ ပေါက်ကွဲပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မယ်။ အံ့မခန်း မြင်ကွင်းကြီးနဲ့ အဆုံးသတ်မယ်။ အင်း... အဲဒီလိုပဲ။

ထိုစဉ် သတင်းပို့သူတစ်ဦးက လျန်ယွဲ့ထံ ချဉ်းကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံပြီး ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သတင်းပို့သူကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“အခုပဲ သတင်းရတယ်။ အဲဒီ သိက္ခာမရှိတဲ့ သမားတော်နှစ်ယောက်ကို ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ၊ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တွေကိုလည်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီတဲ့။”

မုန့်ချင်ကျိုး တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားရ၏။

ဘာတွေလဲဟ...

တကယ်ကြီး သေသွားတာလား။

လျန်ယွဲ့က ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖွင့်ကာ မှတ်တမ်းကို ဖွင့်ပြရင်း ရှင်းပြသည်။ “ဒါက ကျောက်ကော်နဲ့ ဝမ်ထန်တို့ မကွပ်မျက်ခင်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ သတင်းစကားပါ။”

ထို့နောက် သူက ထိုမှတ်တမ်းကို တိုင်းတပါးသားများ မြင်နိုင်ရန် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးပြလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ကော်ကြောင့် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသော တိုင်းတပါးသားများမှာ တရားမျှတမှု ရရှိပြီဟု ခံစားရကာ ဟေးခနဲ အော်ဟစ် အားပေးကြတော့သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက အေးစက်ပြီး စိတ်မဝင်စားသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မှတ်တမ်းထဲတွင် ကျောက်ကော်နှင့် ဝမ်ထန်တို့မှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ နွမ်းလျနေပြီး၊ အဖြူရောင် အကျဉ်းထောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထွားကြိုင်းလှသော တိုင်းတပါးသား စစ်သည် နှစ်ဦး၏ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

တောင်တန်းကြီးများပမာ မြင့်မားလှသော လည်ဖြတ်စက် နှစ်ခုမှာ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ လည်ဖြတ်စက်ပေါ်က ကျားခေါင်းရုပ်များက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်သံကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သေဒဏ်ကျခံရသူတွေရဲ့ နာမည်ကို ပြောစမ်း။”

“ကျောက်ကော်။”

“ဝမ်ထန်။”

ကျောက်ကော်နှင့် ဝမ်ထန်တို့မှာ ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကာ၊ အနှိပ်စက်ပေါင်းစုံ ခံထားရသည့်အလား ရူးသွပ်နေသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

တိုင်းတပါးသား စစ်သည်များက သူတို့ကို လည်ဖြတ်စက်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဓားသွားများ ကျလာတော့မည့် အချိန်တွင် ကျောက်ကော်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်... ဧကရီ... ငါ သရဲဖြစ်ရင်တောင် မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဝမ်ထန်က ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကာ ငိုယိုတောင်းပန်နေသည်။ “အရှင်၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး... ကျွန်တော်က မဟာချန်ရဲ့ စစ်ရေးဝန်ကြီးပါ၊ ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့မရဘူး...”

ထို့နောက် ဓားသွားများ ကျလာပြီး သူတို့၏ အော်ဟစ်သံနှင့် တောင်းပန်သံများမှာ ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်၍ သွားတော့သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် အသေအချာ နားထောင်နေခဲ့ပြီး၊ ကျောက်ကော်က သေခါနီးအထိ ဧကရီ၏ ကြင်ရာတော်ကို ဆဲဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ဇာတ်လိုက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တဲ့ နာမည်မသိ စေတနာရှင်က တကယ်တော့ ဧကရီနဲ့ သူ့ခင်ပွန်း ဖြစ်နေတာပဲ...

တွေ့လား။ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ သိသားပဲ...

ကြည့်။ ဒါက ငြင်းလို့မရတဲ့ သက်သေပဲ။ ကျောက်ကော်က သူ မသေခင် ငါ့နာမည်ကို တစ်ခါမှ မပြောသွားဘူး။

ငါကတော့ အေးအေး အပျင်းထူလို့ ရနေတုန်းပဲ။

တုန်းဖန်လျူလီက မုန့်ချင်ကျိုးကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ ရယ်ချင်နေသော်လည်း အောင့်ထားရလေ၏။