အစ်မကြီးချုံးရဲ့ ဇာတ်ညွှန်း

[ တွီ... ကံကြမ္မာအလိုတော်ဇာတ်လိုက်၏ ကံတရားတန်ဖိုး သုညဖြစ်သွားကြောင်း စနစ်မှ စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသဖြင့်

လက်ခံသည် ဧကရာဇ်အဆင့် ဆုလာဘ် အချိန်စင်္ကြံကို ရရှိပါသည် ]

[ အချိန်စင်္ကြံ - အချိန်မြစ်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနိုင်ပြီး တံခါးတစ်ခုကို ကျပန်းဖွင့်လှစ်ကာ သမိုင်း သို့မဟုတ် အနာဂတ်၏ ကာလတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် (၇) ရက်ကြာ နေထိုင်ခွင့်ရှိသည် ]

တိုင်းတပါးသား လူနာတစ်ဦးထံမှ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို ဖယ်ရှားပေးနေသည့် မုန့်ချင်ကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားရ၏။

ကံကြမ္မာအလိုတော် ဇာတ်လိုက် ကျောက်ကော်သည် ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိဘဲ ၁၀၀% သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း စနစ်က တရားဝင်အတည်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဇာတ်လိုက်က သေသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဧကရာဇ်အဆင့် ဆုလာဘ်ရတယ်ပေါ့။ ဒါက ဘာလဲ... ဆုပေးပွဲ အခမ်းအနားလား။”

“ဧကရာဇ်အဆင့်တဲ့လား... သမိုင်း ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်ရဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုဆီကို သွားနိုင်တယ်ဆိုတာက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး။ ငါ လုပ်ခဲ့တာဆိုလို့ ဝူတျဲကို ခေါ်ထုတ်လာတယ်၊ အစီရင်ခံစာလေး တင်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဧကရီကို တိုက်ပွဲမှာ နည်းနည်း ကူညီပေးလိုက်တာပဲ ရှိတာလေ။”

မုန့်ချင်ကျိုး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တစ်နေ့ခင်းလုံး မုန့်ချင်ကျိုးမှာ စိတ်လွင့်နေခဲ့ပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ တုန်းဖန်လျူလီကို ကောင်းကင်ယံ အခြေအနေများ၊ လေပြင်းတိုက်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ စုရုံးလာခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်အထိတိုင်အောင်...

မုန့်ချင်ကျိုး၏ အလုပ်ဆင်းချိန် ညနေ ၆နာရီ မတိုင်မီ တစ်နာရီအလိုတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး အလုပ်များနေသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်မသွားဘူးပဲ... ဒါဆို ကံကြမ္မာအလိုတော်ရဇာတ်လိုက် သေဆုံးတာက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုကို မထိခိုက်စေဘူးပေါ့ ။

မုန့်ချင်ကျိုး တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

တမန်တော်မလေး လျန်ယွဲ့က မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လျက် အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“သမားတော်မုန့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြို့တော်ဝန်ကို ကယ်ပေးပါဦး။ သူ... သူ သေတော့မယ်။”

တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး၊ မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော လျန်ယွဲ့၏ လက်ကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံနှင့် ဧကရီအပေါ် မုန့်ချင်ကျိုး၏ သုံးသပ်ချက်ဖြစ်သော “သွေးဆာလွန်းတယ်၊ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး” ဆိုသည်ကို သတိရကာ ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ဧကရီသည် သူ၏ ဒေါသကို တိတ်တဆိတ် နှိမ်ထားလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး - “...”

“ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင် အစ်မကြီးချုံးကို ပြောတာလား။” မုန့်ချင်ကျိုးက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်...”

လျန်ယွဲ့က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြကာ အလျင်စလို ပြောသည်။ “ခုနကပဲ မြို့တော်ဝန်က ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတယ်၊ သူ့နှလုံးခုန်သံ ရပ်သွားပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တောင် ငြိမ်းသွားပြီ...”

မုန့်ချင်ကျိုး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အဲဒါ သေသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“အဲ... “ လျန်ယွဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ စကားလွန်သွားမှန်း သိလိုက်သဖြင့် အမြန်ပြင်ပြောသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက... မသေသေးပါဘူး...”

“မေ့မြောနေတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မှာပါ။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ကို နွမ်းလျစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “သူ သွားပြီ။ သေတာ သေချာတယ်။ ငါက သမားတော်တစ်ယောက်ပဲ၊ နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး။ သေပြီးသားလူကို ပြန်ရှင်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ အသုဘ အတွက်သာ ပြင်ဆင်လိုက်တော့။”

ပင်ပန်းလှပြီ။ အားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့။

ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ... အနိုင်မရနိုင်ဘူးလို့ အပြောခံရတဲ့ ဇာတ်လိုက်က ကြီးကျယ်တဲ့ တိုက်ပွဲတောင် မကြုံရသေးဘူး။ တောင်ရွှေ့နယ်ပယ်ကိုတောင် မတက်လှမ်းရသေးဘူး၊ အစပြုရွာကနေတောင် မထွက်ရသေးဘဲ သာမန်လူတွေလက်ချက်နဲ့ သေသွားရတယ်လို့။

ဇာတ်ကြောင်းရဲ့ ဘေးထွက်ဇာတ်ကောင် ဖြစ်ပြီးတော့ မသေသင့်တဲ့ အစ်မကြီးချုံးကလည်း ဇာတ်လိုက်နောက်ကို လိုက်ပြီး ချက်ချင်းကြီး သေသွားပြန်ပြီ။

“အဲလို မပြောပါနဲ့၊ ရှင်က သမားတော်ပဲလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ကယ်ဖို့ ကြိုးစားပေးပါဦး...” လျန်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမြန်ပြောသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ကို ဖြန့်ပြကာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အရည်အချင်းက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ မဖြစ်နိုင်တာကို ငါ့ကို ခိုင်းပြီး အားအင်ကုန်မယ့်အစား၊ မင်းတို့ မြို့တော်ဝန်ရဲ့ နားနားမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အာဏာလုဖို့ ကြံနေတယ်လို့ သွားပြောကြည့်ပါလား။ သူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နိုးလာရင် နိုးလာမှာ။”

လျန်ယွဲ့ သူ၏ သွားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ထားလိုက်သည်။ ထိုလူက တကယ်ကို ခေါင်းမာလွန်းသည်။

သို့သော် မြို့တော်ဝန်ပေးထားသည့် တာဝန်က ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူ ကြိမ်ဒဏ် ခံရပေလိမ့်မည်။

၎င်းကို တွေးမိပြီး လျန်ယွဲ့ မျက်ရည်များ ကျလာကာ သနားစဖွယ် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

“အီး... ဟီး... ဟီး...”

“သမားတော်က တကယ်ကို နှလုံးသား မရှိတာပဲ။ မြို့တော်ဝန်ရဲ့ စေတနာတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ရှင်သာ မရှိရင် မြို့တော်ဝန်က ဝမ်ထန်နဲ့ ကျောက်ကော်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာနှစ်ယောက်ကို ရှင့်ကိုယ်စား ဒေါသဖြေဖို့ သတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“အခုတော့... မြို့တော်ဝန်က သေတော့မယ်၊ သမားတော်ကတော့ ကယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားဘူး။ အီး... ဟီး...”

မုန့်ချင်ကျိုး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ အဓိက စကားလုံးကို သူ ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဝမ်ထန်နဲ့ ကျောက်ကော်ကို သတ်တာ ငါ့အတွက် ဒေါသဖြေပေးတာလို့ ပြောရအောင် ဟုတ်လား... သေချာရှင်းပြစမ်း။” မုန့်ချင်ကျိုးက အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့က ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ပြောသည် -

“မြို့တော်ဝန်က ရှင့်ရဲ့ အထောက်အထားကို စုံစမ်းကြည့်တော့ ကျောက်ကော်က သစ္စာဖောက်ရဲ့ သားဖြစ်ပြီး မဟာကျင်းအင်ပါယာရဲ့ အာဏာကို ဖြုတ်ချဖို့ ကြံစည်နေတာကို သိခဲ့တယ်။ ဝမ်ထန်ကလည်း ဧကရီရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ ပြဿနာရှာခဲ့တဲ့သူပဲ။ ရှင်က မဟာကျင်းရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး အရာရှိတစ်ယောက် ဆိုတော့ အရှက်ရတယ်လို့ ခံစားရမှာပဲလေ။ ပြီးတော့ ကျောက်ကော်နဲ့ ဝမ်ထန်က တိုင်းတပါးသား အများကြီးကို သတ်ခဲ့လို့ မြို့တော်ဝန်က သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ။”

“ပြောပါဦး၊ မြို့တော်ဝန်က ရှင့်ကိုယ်စား ဒေါသဖြေပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

၎င်းကို ကြာသော် မုန့်ချင်ကျိုးက ဒေါသပင် ထွက်ချင်သွားသည်။

ဂျီနီဗာရေ... လူတွေကို ဒီလိုမျိုး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြောက်လှန့်လို့ မရဘူးလေ...

ငါက ကျောက်ကော်နဲ့ သိလည်း မသိဘူး။ ရန်ငြိုးလည်း မရှိဘူး... ဝမ်ထန်နဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ငါ့ရဲ့ တပည့် ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင် နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ။ ငါ မုန့်ချင်ကျိုးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

မဟာကျင်းရဲ့ သစ္စာရှိ အရာရှိဆိုတာက ပိုတောင် ရယ်ရသေးတယ်။ အဲဒါ ကျန်စန်းဟိုင်နဲ့ ချင်းဖုန်းဟော်ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်က ငါ့ကို မရှိတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ အတင်းတပ်ပြီး နာမည်ဖျက်ခဲ့ကြတာ...

ဒါပေမဲ့ ဒီစကားတွေကို လူပုံအလယ်မှာ ပြောလို့မဖြစ်ဘူး။ တကယ်လို့ ဧကရီရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားရင် မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့အပေါ် အမြင်မကြည်ဘူးလို့ ထင်သွားနိုင်တယ်။

“ထားလိုက်တော့။”

မုန့်ချင်ကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သွားကြည့်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကယ်နိုင်မယ်လို့တော့ အာမမခံဘူး။ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။”

လျန်ယွဲ့က ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြကာ ပြောသည်။ “ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

“ဒါဆို လမ်းပြလေ။” မုန့်ချင်ကျိုးက ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် လျန်ယွဲ့က ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော တုန်းဖန်လျူလီကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

မြို့တော်ဝန် ပေးထားသော တာဝန်ကို သတိရကာ လျန်ယွဲ့က တိတ်တဆိတ် အသံလွှင့်လိုက်သည်။

“အစ်မမုန့်... အစ်မရဲ့ ယောက်ျားကို မတားဘူးလား။”

“သူက အခု ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဆာလောင်နေတဲ့ လှပချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတော့မှာနော်။”

တုန်းဖန်လျူလီက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံပြန်လွှင့်သည်။ “သူက အသက်ကယ်ဖို့ သွားတာလေ။ သေခါနီး လူတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါက အဲဒီလောက် စိတ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါထက်... ငါ့ယောက်ျားကို အကူအညီလာတောင်းတာ နင်ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးလား။”

ဒီမိန်းကလေး ဦးနှောက်များ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။

လျန်ယွဲ့က ဇာတ်ညွှန်းကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သမားတော်မုန့်ကို အကူအညီတောင်းရမည်။ ထို့နောက် မမမုန့်ကို သဝန်တိုအောင် လုပ်ပြီး သမားတော်မုန့် မသွားနိုင်အောင် ဆွဲထားစေရမည်။

မုန့်ချင်ကျိုး မသွားသာသည့် အခြေအနေတွင် သူ၏ တပည့်ကိုသာ အကူအညီတောင်းရန် ရွေးချယ်စရာ ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အခုတော့ အစ်မမုန့်က သဝန်မတိုသည့်အပြင် အလွန်ပင် သဘောထားကြီးကာ ဘာမှ ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

လျန်ယွဲ့ အံကြိတ်ကာ အသံဆက်လွှင့်သည်။

“အဲလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်မ သမားတော်မုန့်ကို ခေါ်သွားတော့မယ်။ ဟူး... တကယ်တော့ ကျွန်မအတွက်က ဘာမှ မဖြစ်ပေမဲ့ အစ်မမုန့်အတွက် စိတ်မကောင်းလို့ပါ။”

“မြို့တော်ဝန်က သဘာဝအတိုင်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့သူ၊ မကြိုးစားဘဲနဲ့တောင် ယောကျ်ားတွေကို ရူးသွပ်သွား စေနိုင်တယ်။ သမားတော်မုန့် မြို့တော်ဝန်ကို ကုသပြီးတဲ့အချိန်မှာ သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပါသွားနိုင်တယ်။”

လျန်ယွဲ့က ဆက်လက်၍ ပြောသည်။ “ပုံမှန်ဆိုရင် မြို့တော်ဝန်က သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ထိန်းချုပ်ထားတာ။ အခု သတိလစ်နေတော့ အဲဒီ ဆွဲဆောင်မှုက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေပြီ။ မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတောင် မတောင့်ခံနိုင်ဘူး...”

တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူက ရုတ်တရက် မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မ... သွား... ရ... ဘူး...”

မုန့်ချင်ကျိုး - “...”