နွေဦးနှင့်ဆောင်းဦးတွင် ပြန်ရောက်လာသော လူငယ်လေးနှင့် ပုရစ်တေးသံများ

မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ပိုးသားအနက်ရောင် စည်းထားသော မျက်လုံးများဖြင့် လျန်ယွဲ့ကို ကြည့် လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားကာ ဤမိန်းကလေး တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက် ရသော်လည်း မည်သည် ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။

မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် အစ်မကြီးချုံးက နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကြုံတွေ့နေရစဉ် ရန်သူအချို့၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော်လည်း သူက ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အားအင်ကြောင့် တိုက်ခိုက်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်ခဲ့သည်။

အခြားမမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေတစ်ခုခု ထပ်ရှိနေနိုင်မည်လား။

မုန့်ချင်ကျိုး သံသယဝင်လာကာ သတိကို ပို၍မြှင့်ထားလိုက်သည်။

ကောင်းချီးဖြစ်စေ၊ ကျိန်စာဖြစ်စေ သူနှင့် တုန်းဖန်လျူလီက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ထဲ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် တကယ် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပြီး သူကသာ ကုသပေးရန် အတင်းအကျပ်ငြင်းဆိုလိုက်ပါက အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ကို ရန်စသလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး တစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ သူက အချိန်မြစ်ထဲသို့ အချိန်မရွေး ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

သို့သော် တုန်းဖန်လျူလီမှာ သာမန် လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇနီးသည် ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန်အတွက် မုန့်ချင်ကျိုးက သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်တို့က နတ်ဘုရားမြို့တော်မှာ ခိုလှုံနေတာဆိုတော့ မြို့တော်ဝန်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေ ခံစားထားရတာလေ။ အဲဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့...” မုန့်ချင်ကျိုးက မိမိကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော တုန်းဖန်လျူလီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာပုတ်ရင်း နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း မုန့်ချင်ကျိုး၏ အင်္ကျီလက်စကိုတော့ မြဲမြံစွာ ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပြတ်သားပြီး လွှမ်းမိုးလိုသော စရိုက်အရ ဤကဲ့သို့ ရင်ခုန်စရာစကားမျိုးကို ပြောရန်မှာ သူအတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ “ရှင် မြေခွေးမလေးရဲ့ ဖျားယောင်းတာခံရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်... ကျွန်မနားမှာပဲ နေရမယ်...” ဆိုသည့် သဝန်တိုသော စကားမျိုးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှ၏။

မုန့်ချင်ကျိုးက အင်္ကျီလက်ကို ပြန်ဆွဲရန် ကြိုးစားကြည့်ရာ တုန်းဖန်လျူလီ အသုံးပြုထားသော အင်အားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအခါ သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

လျူလီ သဝန်တိုနေတာများလား...

မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပါ။ အခန်းတစ်ခန်းထဲ ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် နုနယ်လှပသော လူမမာလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ မုန့်ချင်ကျိုးက ကုတင် ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ အစ်မကြီးချုံးကို အာရုံစိုက် စမ်းသပ်နေစဉ် အစ်မကြီးချုံးက သူ့ကို အချစ်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ စကားပြောသံများမှာလည်း ချိုသာလွန်းနေ၏။

“ဒီလိုလုပ်ပါလား။ မင်းလည်း ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့လေ။ ကိုယ့်ကို ဆေးပစ္စည်းတွေ ကူသယ်ပေးပေါ့...” မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ခေါင်းငုံ့သွားကာ မျက်နှာမှာ သွေးထွက်မတတ် နီမြန်းနေပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူက တိုးတိုးလေး အဖြေပေးလိုက်သည်။ “အင်း...”

ဤမြင်ကွင်းမှာ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ဖြစ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

“မရဘူး...”

လျန်ယွဲ့က မသင့်တော်သော အချိန်တွင် ဝင်ရောက်ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ အလေးအနက်ရှိလှသည်။

“မြို့တော်ဝန် အခြေအနေစိုးရိမ်ရနေချိန်မှာ သမားတော်ကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး။”

မုန့်ချင်ကျိုး မျက်နှာပျက်သွားကာ သွားနာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ငါ့ဇနီးတောင် မရဘူးလား။”

“မရဘူး...” လျန်ယွဲ့က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ခဏတာမျှ မုန့်ချင်ကျိုးမှာ ဗျာများသွားပြီး လောကကြီးက သူ့အပေါ် မညှာတာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘာလို့ လူရိုးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေရတာလဲ...

ဒါလည်းမရ၊ ဟိုဟာလည်းမရဆိုတော့ မင်းတို့မြို့တော်ဝန်ကို သူ့ဘာသာသူပဲ အသက်ဆက်ခိုင်းလိုက်တော့။

လျန်ယွဲ့က သမားတော်မုန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်ကို သိရှိလိုက်ပြီး သူက ဘာမှ မလုပ်တော့ဘဲ နေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ တခြားနည်းလမ်း တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ အကယ်၍ သမားတော်မုန့် မလာနိုင်ဘူးဆိုရင် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖိတ်ကြားလို့ရပါတယ်။ နတ်ဘုရားမြို့တော်က အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေက သွားလာရေးအတွက် စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

မုန့်ချင်ကျိုး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်... တခြားသမားတော်တစ်ယောက်လား။

ငါက ဘယ်နတ်ဘုရား သမားတော်ကိုမှ မသိတာကို ထားပါဦး။ သိတယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့မြို့တော်ဝန်ကို ဝန်းရံထားတဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို မြင်တာနဲ့တင် ရောဂါမစမ်းရသေးခင် သူတို့အရင် သေသွားလိမ့်မယ်။

ထို့အပြင် နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို သာမန် နည်းလမ်းများဖြင့် မကုသနိုင်ပေ။ သိရှိထားသော ဇာတ်ကွက်အရ စာရေးဆရာက နည်းလမ်းသုံးမျိုး ဖော်ပြခဲ့သည်။

ပထမနည်းလမ်းမှာ “ထာဝရပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကျမ်း”ဟုခေါ်သော ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီး ဘဝပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ဝင်စားကာ “ထာဝရခန္ဓာ”ကို ရယူခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သော မြင့်မားသည့် နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းခြင်းဖြစ်သည်။

တတိယနည်းလမ်းမှာ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် တာအိုကို အသုံးပြု၍ ကပ်ဘေး၏ အမြစ်တွယ်ရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားခြင်းဖြစ်သည်။

“ထာဝရပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကျမ်း” မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူပေ။

ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်ထက် မြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန်ဆိုသည်မှာလည်း လူနာ တစ်ဦးက “သမားတော်ကြီး၊ ကျွန်တော့်မှာ ကုမရတဲ့ရောဂါ ရှိနေပါတယ်။ အသက်ရှည်ဖို့ ဘာဆေးသောက်ရမလဲ” ဟုမေးလျှင် သမားတော်က “ဆေးသောက်စရာမလိုပါဘူး၊ စကြဝတေးမင်းသာ ဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်။ မင်းရဲ့ အားကောင်းတဲ့ ကိုယ်ခံအားဆဲလ်တွေက ကင်ဆာဆဲလ်တွေကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောသကဲ့သို့ပင်။

လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားသာ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် အစ်မကြီးချုံးကို ကုသပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ မုန့်ချင်ကျိုးသာလျှင် ဖြစ်သည်။

“နေပါဦး...”

အစ်မကြီးချုံးက မနေ့ညက စားသောက်ပွဲတွင် မေးမြန်းခဲ့သော မေးခွန်းသုံးခုမှာ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် အကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်ပြီး စုံစမ်းနေကြောင်း မုန့်ချင်ကျိုး ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

၎င်းကို ယနေ့အခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်တရားမှာ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

ဒါဆိုရင် အစ်မကြီးချုံးရဲ့ ပစ်မှတ်က ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်ပေါ့၊ သူ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် တမင်တကာ ဇာတ်လမ်းထွင်နေတာပဲ။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် စိတ်ထဲမှ ခိုးပြုံးလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို အထင်သေးလွန်းနေတယ်။ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေအားလုံးက ငါရဲ့ လက်ခုပ်ထဲမှာပဲ...

ထိုသို့တွေးရင်း မုန့်ချင်ကျိုးက “အသက်တစ်ရှိုက် သုံးပါးသန့်စင်ခြင်း” ကျင့်စဉ်ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်အသွင်ဖြင့် ရှိနေသော ကိုယ်ပွားကို ဖျက်ဆီးကာ အသွင်အပြင် အသစ်ဖြင့် ကိုယ်ပွားအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးတစ်ဦး...

သူ၏အသွင်မှာ အေးစက်ခြင်း၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းနှင့် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းတို့အတွက် ပြင်းပြသော ဆန္ဒတို့ ရောယှက်နေ၏။

ဆိတ်ငြိမ်သော လျှိုမြောင်ထဲတွင် အေးစက်သောလေများ တိုက်ခတ်နေပြီး၊ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးတွင် ပုရစ်များ တေးဆိုကာ လူငယ်လေး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ တန်ခိုးရှင် ကိုယ်ပွားအသစ် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားလေပြီ...

အချိန်နှင့်နေရာလွတ် တာအိုကို အသုံးပြုကာ သူက ဤကိုယ်ပွားကို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော တောင်တန်းများဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုတွင် အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ သင့်တော်သောအချိန်ကိုသာ စောင့်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ဒီမိန်းကလေး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဟဲဟဲဟဲ...

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ ငါ့လိုပဲ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်နားမှာ နေတာ။ သူ့ကို ခေါ်လိုက်မယ်။”

လျန်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွား၏။

အောင်မြင်ပြီ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်အနီးတွင် လူသားများ အခြေချနေထိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏တပည့်ဖြစ်သူ ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်ကို လွှတ်ရန် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်ရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

မြို့တော်ဝန်က တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်နဲ့ သူ့တပည့်ကို အလွယ်လေး လှည့်စားနိုင်တယ်။

လျန်ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် တိုင်းတပါးသား စစ်သည်နှစ်ဦးက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် တည်ကြည်သောမျက်နှာထားရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မုန့်ချင်ကျိုးတို့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လျန်ယွဲ့က ထိုမုန့်ချင်ကျိုးကိုယ်ပွားကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ကြောင်အမ်းကာ မေးလိုက်သည်။ “သူက ဘယ်သူလဲ။”

သူက ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်၏ ပုံတူကို မြင်ဖူးထားပြီး ၎င်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ဂန္ထဝင်ဆန်သော ချောမောသည့် ယောကျ်ားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်မှာမူ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

“သူက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း၊ ငါ့ညီအစ်ကို ဖန့်ယွမ်ပဲ...” မုန့်ချင်ကျိုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

မင်းက ငါ့ကို ကစားချင်တာလား။ အတွေ့အကြုံ နည်းပါသေးတယ်...

“ညီအစ်ကို ဖန့်ယွမ်၊ မြို့တော်ဝန်က အခြေအနေ စိုးရိမ်ရနေတယ်။ ငါတို့ မင်းကို အားကိုးရတော့မယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက ဖန့်ယွမ်ဗားရှင်း ကိုယ်ပွား ကို ပုတ်ရင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။ “နားလည်ပြီ...”

လျန်ယွဲ့မှာ ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပြောစရာတွေ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထုတ်ပြောသင့်၊ မပြောသင့်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

နေပါဦး...

ဒါ မှားနေပြီ... ငါက ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်ကို ရှာနေတာလေ၊ ဒီဖန့်ယွမ် ဆိုတာက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။

“သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာကြည့်သင့်တယ် ထင်တယ်...” လျန်ယွဲ့က မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ မြင်နေသည့် အလား (တကယ်တော့ မျက်စိကန်းနေခြင်းဖြစ်) တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။”

မည်သည့် အာမခံချက်မှ မပါဘဲ စကားနှစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အလွန်ပင် ယုံကြည် စိတ်ချရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လျန်ယွဲ့က တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဖန့်ယွမ်ကို မြို့တော်ဝန်၏ စံအိမ်သို့သာ ခေါ်ဆောင်သွားရန်မှ တစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။