နှလုံးသားကို ထိုးနှက်သည့် စကားလုံးများနှင့် တိုင်းတပါးသားတို့၏ နိုးထမှု

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန်စံအိမ်ကို မြို့၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် တည်ဆောက် ထားသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ စံအိမ်တော်ကို ဝန်းရံထားသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံရှိပြီး၊ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧကပေါင်းသောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာကို မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားလှသော အဆောက်အအုံများကို အုပ်မိုးကာကွယ်ထားသည်။

လျန်ယွဲ့က မုန့်ချင်ကျိုး၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်သော ဖန့်ယွမ် ကို ပျံသန်းနိုင်သည့် လှေပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဝေဟင်တွင် အတော်ကြာအောင် ခရီးနှင်ပြီးနောက် မြို့တော်ဝန် စံအိမ်တော်၏ တံခါးဝသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

တံခါးဝကိုယ်တိုင်က သာမန်ဝင်ပေါက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားတောင်ထိပ် နှစ်ခုက ယပ်တောင် ပုံစံ ဝင်ပေါက်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် စင်မြင့်ဆီသို့ ဦးတည်ထားသော လေဟာနယ်လမ်းမကြီး ရှိနေပြီး လမ်း၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် မြင့်မြတ်သော သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ကာ ဓားရှည်များကို ကိုင်စွဲထားသည့် တမန်တော်များ တန်းစီရပ်နေကြသည်။

ဤတမန်တော်ညီအစ်မများက အစ်မကြီးချုံး၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ အားအနည်းဆုံးသူပင် တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် ရှိကာ အားအကောင်းဆုံးသူများမှာ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်၏ ထိပ်သီးအဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ သူတို့က အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ မြို့တော်ဝန်စံအိမ်သို့ ချဉ်းကပ်လိုသူတိုင်းကို တောင်တန်ကြီးများပမာ ဖိအားပေး နှိမ်နင်းထားကြသည်။

“နတ်ဘုရားမြို့တော်ရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကတော့ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ...” မုန့်ချင်ကျိုး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ သူက မမြင်နိုင်သော်လည်း ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော အငွေ့အသက်ကိုတော့ ခံစားနိုင်သည်။

“ရှင် မြင်နေရတာက ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ရှင်တို့ လူသားတွေ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်တာထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်...” လျန်ယွဲ့က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူက ရှင်းပြနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ကြွားဝါနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တိုင်းတပါးသားများက လူသားများအပေါ် ထားရှိသော အထင်အမြင်သေးမှုမှာ သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုမို၍ ဆိုးဝါးလှသည်။ မုန့်ချင်ကျိုး၏ မိတ်ဆွေအနေဖြင့် လျန်ယွဲ့နှင့် တမန်တော်များက သူ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းမပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မုန့်ချင်ကျိုး သိလိုက်ရသည်မှာ သူ မှားသွားခြင်းပင်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကျရောက်လာသော ဖိအားမှာ တောင်တန်ကြီးများပမာ လေးလံလှပြီး တမန်တော် လျန်ယွဲ့ပင် မည်သည့် စေတနာမှ ပြသခြင်း မရှိတော့ပေ။

လျန်ယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူက လူငယ်လေး၏ အစွမ်းကို သွယ်ဝိုက်ပြီး စမ်းသပ်လိုသဖြင့် သူ၏ အမြန်နှုန်းကို တမင်မြှင့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် လမ်း၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို လျှောက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ကာ မြို့တော်ဝန်စံအိမ်၏ မျှော်စင်မှာလည်း ရှေ့နားတင် ရှိတော့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တမန်တော်စစ်သည်များ အားလုံးက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စုပေါင်းဖိအားမှာ ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တောင့်ခံနိုင်သည့် အဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်လှပြီး အပန်းဖြေ လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

“မထင်ထားဘူး။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ရှင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတာပဲ။ လူသားတွေထဲမှာ ရှင့်ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားလိမ့်မယ်...” လျန်ယွဲ့က အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လျက် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လောကကြီးမှာ သူရဲကောင်းတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တူရွယ်တူတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ထက် ပါရမီ ပိုကောင်းပြီးတော့ အစွမ်းပိုထက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တိုင်းတပါးတွေက သီးခြားခွဲနေကြလို့သာ လောကကြီးကို ဖားတစ်ပိုင်း ငါးတစ်ပိုင်း အမြင်နဲ့ ကြည့်နေကြတာပါ...”

လျန်ယွဲ့၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားကာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ “ရှင်က ကျွန်မတို့ကို ရေတွင်းထဲက ဖားတွေလို့ ပြောချင်တာလား။ ဒါဆိုရင် ပြောစမ်းပါဦး။ ရှင်တို့ လူသားတွေထဲမှာ ဘယ်သူက ရှင့်ထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တာလဲ။”

မုန့်ချင်ကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ရယ်စရာပဲ...”

“တခြားသူတွေကို ထားလိုက်ပါဦး၊ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် အကြောင်းပဲ ပြောရအောင်။ သူ့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင် (၇)ယောက်မှာ ဘယ်သူက လူသားတွေထဲက နဂါးတစ်ကောင် မဟုတ်လို့လဲ။”

“ဝူယာထျန်ဂိုဏ်းက တွမ့်ဝူချောင်က အသက်တစ်ရာမှာတင် ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လောကချုပ်ငြိမ်း အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်က နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအောက်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကံဆိုးတာက သူ ဓားသူတော်စင်ကို ကပ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတယ်...”

“မဟာချန်ရဲ့ စစ်ရေးဝန်ကြီး ဝမ်ထန် ဆိုရင်လည်း သာမန်ဘဝကနေ တက်လာပြီး၊ အသက်(၁၀)နှစ်မှာ လမ်းစဉ်ကို နားလည်ခဲ့တယ်။ မကြုံစဖူး ကံတရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီး တိုင်းပြည်ပေါင်းစုံရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို စုစည်းကာ သူ့ကိုယ်သူ အစကတည်းက အရှုံးမရှိတဲ့ အနေအထားမှာ ထားရှိခဲ့တယ်...”

“သွေးပင်လယ်တိုင်းပြည်ရဲ့ တတိယမင်းသား မိုဝူယွီဆိုရင်လည်း ပင်လယ်လို ကျယ်ပြောတဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေ ရှိပြီး၊ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူ (၃)ယောက်ကို သူ့ရဲ့ သံလက်သီးတွေနဲ့ သေတဲ့အထိ ထိုးသတ်ခဲ့ဖူးတယ်...”

“ငါးပါးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင် ဟွမ်ဟောက် ဆိုရင်လည်း...”

...

...

မုန့်ချင်ကျိုး၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေးနက်လာသည်။ “သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ မကြုံစဖူး လမ်းစဉ်တွေကို လျှောက်လှမ်းပြီး ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့ကြသူတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး...”

“မမေ့နဲ့ဦး၊ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်က အသက်(၂၀)ပဲ ရှိသေးတယ်... မဟာကျင်းရဲ့ ဧကရီဆိုရင်လည်း နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်အစောပိုင်းကို ရောက်နေပြီ။ သူလည်း အသက်(၂၀)ပဲ ရှိသေးတယ်...”

လျန်ယွဲ့၏ အမူအရာမှာ အစပိုင်းတွင် သံသယဖြစ်နေရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် တွေးတောမှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

တကယ်ပဲ...

အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက ကြီးကျယ်လှပေမဲ့၊ သူက နောက်ဆုံးတော့ အသက် (၂၀)သာ ရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။

တမန်တော်မျိုးနွယ်စုမှာတော့ အသက်(၂၀)ဆိုတာ ကလေးလေးလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတာ...

မုန့်ချင်ကျိုး၏ လေသံမှာ ပို၍စူးရှလာပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု ပါလာသည်။ “ပြီးတော့ ဓားသူတော်စင်က ဘာလို့ သူ့ဘဝရဲ့ ပထမတစ်ဝက်မှာ နာမည်မရှိဘဲ နေခဲ့သလဲဆိုတာ သိလား။ တကယ်လို့ သူ့ဆရာရဲ့ နှိပ်စက်မှုသာ မရှိရင် သူက သရုပ်မှန်ကို ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဦးမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လောကကြီးက စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာရယ်၊ သူ့ထက် အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာကို သူ သိလို့ပဲ...”

လျန်ယွဲ့ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့သွားကာ သူ၏ မာန်မာနများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူ၏ အတောင်ပံ သုံးစုံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းများမှာလည်း မှိန်ဖျော့ကာ နွမ်းလျသွား၏။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တမန်တော်ကိုယ်ရံတော်များကလည်း သူတို့၏ ဖိအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လေးနက်လာသည်။ ဤလူငယ်လေးက တကယ်ကို ထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ စကားလုံးများ၊ အပြုအမူများမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။

“ကျွန်တော် ဒါကို ပြောရတာက ခင်ဗျားတို့ကို သတိပေးဖို့ပါ။ လောကကြီးက ခင်ဗျားတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့တွေ လူမမြင်အောင် နေထိုင်ရမယ်။ ပြဿနာတွေကို ရှောင်ရမယ်။ ဘယ်တော့မှ မဆင်မခြင် မလုပ်ရဘူး...” မုန့်ချင်ကျိုးက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

ဤနောက်ဆုံးစကားမှာ မုန့်ချင်ကျိုး အမှန်တကယ် ပြောချင်သည့် အချက်ပင်။

အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်ကို လာမပတ်သက်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာ ကပ်ဘေး ကျရောက်လာလိမ့်မယ်။

လျန်ယွဲ့က မျက်ဝန်းများကို အားနည်းစွာ မော့ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် မေးလိုက်သည်။ “လူမမြင်အောင် နေထိုင်ရမယ် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

“ကိုယ့်ရဲ့ ပါရမီတွေကို ဖုံးကွယ်ထား။ ပြဿနာတွေကို ရှောင်။ လောဘမကြီးပါနဲ့။ ပဋိပက္ခတွေထဲမှာ မပါပါနဲ့။ ပြီးတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အံ့သြသွားစေနိုင်တဲ့ ခွန်အားတွေ စုဆောင်းမိတဲ့အထိ စောင့်နေ...” မုန့်ချင်ကျိုးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

မှတ်ထားကြ၊ လောဘမကြီးနဲ့၊ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် တာအိုကို မျက်စိမကျနဲ့...

သူ့အမြင်တွင် ဤတမန်တော်များနှင့် အစ်မကြီးချုံးတို့က အချိန်နှင့်နေရာလွတ်တာအိုကို လိုချင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ သတိပေးချက်အဖြစ် ရည်ရွယ်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း လျန်ယွဲ့က ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

တမန်တော်ကိုယ်ရံတော်များကလည်း သူတို့၏ ဖိအားများကို တိတ်တဆိတ် ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ထဲတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်နေခြင်းက ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်မှန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေဟာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို စီးနင်းရမယ်။ သူရဲကောင်းတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်ဖောက်ရမယ်။

“အရှင်၊ ကျွန်မရဲ့ အရင်က ရိုင်းစိုင်းမှုတွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်မ စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်...” လျန်ယွဲ့က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို အရိုအသေပေးကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရပါတယ်၊ ကိုယ့်အမှားကိုယ် သိပြီး ပြုပြင်တာဟာ အကြီးမြတ်ဆုံး အကျင့်ပါပဲ...”

တကယ်တော့ လောကမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်က စကားလုံးတွေပဲ။

ကြည့်... အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားအသိအတွက် သွေးချောင်းစီးမယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာကို စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့ ပါးပါးနပ်နပ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

လျန်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆက်ပြောသည်။ “အရှင် ပြောတာကို ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ မြို့ထဲက ကပ်ရောဂါကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး ပြင်ပလောကထဲကို ခြေဆန့်ပါတော့မယ်။ လူသားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်တာကို ခံရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ သွားမှာပါ...”

“ကျွန်မရဲ့ ပါရမီတွေကို ဖုံးကွယ်ထားမယ်၊ ပြဿနာတွေကို ရှောင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါမှ ကျွန်မက စစ်မှန်တဲ့ သန်မာသူတစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်မှာ...”

တမန်တော်ကိုယ်ရံတော်များ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း စိတ်ဝင်စားမှုများဖြင့် တောက်ပလာကြသည်။ အချို့ဆို သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော သံချပ်ကာများကို ချွတ်ပစ်ကြကာ၊ အတောင်ပံ ခြောက်စုံကို အဝတ်အစားအောက်တွင် ခေါက်သိမ်းလိုက်ကြပြီး၊ နှုတ်ထွက်စာများကို တင်ကာ၊ မုန့်ချင်ကျိုးကို အဝေးမှနေ၍ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်မှ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်...

မုန့်ချင်ကျိုး ကြောင်အမ်းသွားသည်။ “ဟမ်...”

“မဟုတ်ဘူးလေ...”

မုန့်ချင်ကျိုး မြို့တော်ဝန်စံအိမ်ထဲကို ရောက်ပြီး အစ်မကြီးချုံး၏ အခန်းရှေ့ ရောက်သည်အထိ သူ ဘာမှ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

“ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။”

“သူတို့ ငါ့စကားကို မှားပြီး နားလည်သွားတာလား။ ငါက သူတို့ကို အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားအသိကို လောဘ မတက်ဖို့ပဲ ပြောတာလေ။ ဘာလို့ သူတို့အားလုံး မြို့ထဲက ထွက်သွားကြတာလဲ။”

မုန့်ချင်ကျိုး မသိလိုက်သောအချက်မှာ သူ၏ စကားလုံးများက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို မူရင်း ဇာတ်ကြောင်းထဲသို့ တရားဝင် ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်းပင်...

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်မှ တိုင်းတပါး ပါရမီရှင်တစ်စုက အနာဂတ်၏ ရွှေခေတ်ကို ဦးဆောင်မည့်သူများ ဖြစ်လာကြတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ လက်သည်မှာမူ ယခုအခါ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေဆဲပင်။