ဓားသူတော်စင် အဘိုးကြီး၊ ရှင်က လူတွေကို နောက်ပြောင်ရတာ ဝါသနာပါနေတုန်းလား...
Vol. 5 Ch. 66
မြို့တော်ဝန်၏ အိပ်ခန်းက ကမ္ဘာမြေရှိ ယခင်ဘဝမှ ရှေးဟောင်းဂရိနန်းတော်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှသည်။ မီတာ ၁၀၀ကျော် မြင့်မားသော ကျောက်တိုင်ကြီး ၉၉တိုင်က အမိုးခုံးမျက်နှာကြက်ကို ထောက်မထားသည်။ နံရံများတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော သမိုင်းကြောင်းများကို ဖော်ညွှန်းသည့် ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ အရုပ်စာများ၊ ပန်းပု ထုလုပ်ချက်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။
“ရှင်က ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်လား။”
ကြည်လင်သာယာသော အသံတစ်ခု အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မုန့်ချင်ကျိုးက သုံးထပ်တိုက်တစ်လုံးစာခန့် ကြီးမားသော ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ တဝက် ပိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်က ဖန့်ယွမ်ပါ၊ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် မဟုတ်ပါဘူး...” မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။ သူ သံသယ ရှိခဲ့သည့်အတိုင်း မြို့တော်ဝန်က အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို အပြင်ထွက်အောင် နည်းမျိုးစုံသုံးပြီး မြှူဆွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ငါ ဉာဏ်ကောင်းလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူ့ထောင်ချောက်ထဲ မိတော့မှာ....
မုန့်ချင်ကျိုးက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
မြို့တော်ဝန်က အခြေအနေ စိုးရိမ်ရပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည်ဟု သူတို့က ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူ ကြားလိုက်ရသည့် အားမာန်ပါသော အသံမှာ အားနည်းသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လေသံက အေးစက်သွား၏။
“သြော်...”
“ဒါကို မုန့်ချင်းကပဲ အကြံပြုခဲ့တာလား။ နတ်ဘုရားရဲ့ ရောဂါကို ကုဖို့ဆိုတာ ရှင်က အတော်လေး သတ္တိရှိတာပဲ။ သတ္တိတော့ မနည်းဘူးပေါ့။”
မုန့်ချင်ကျိုးက အေးစက်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ လာခဲ့တာပါ။ မြို့တော်ဝန်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာပုဂ္ဂိုလ်ရေးပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး။ ကူညီတာ၊ မကူညီတာက ကျွန်တော့် အတွက်တော့ အတူတူပါပဲ။ မြို့တော်ဝန်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရန်လိုနေရတာလဲ။”
ချန်ယွမ်၏ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက်မျက်သူငယ်အိမ်များက တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ရှင်က ငယ်ငယ်လေးပေမဲ့ စကားပြောတာ အတော်လေး ထက်တာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားလေးနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူး။”
သိသာသည်မှာ ချန်ယွမ်က ကောင်းကင်ဘုံလမ်းမပေါ်တွင် မုန့်ချင်ကျိုး ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့စကားက မှန်ပါတယ်။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်က အေးချမ်းနေတာ ကြာပြီ။ တိုင်းတပါးသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားရေး နာကျည်းမှုတွေနဲ့ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ အရှက်ရမှုတွေကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့ကုန်ကြပြီ။ သူတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”
“ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ အောက်ခြေ တိုင်းတပါးသားတွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဟာ ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့... အစွမ်းအစ အတန်အသင့် ရှိပုံပဲ။”
“ရှင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို ဝင်ရောက်ပြီး မြို့တော်ဝန်စံအိမ်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ အဖြစ် လုပ်ကိုင်ချင်လား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ စိတ်ပူပန်စရာမလိုတဲ့ ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်ပါတယ်။”
ချန်ယွမ်က စကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောနေသော်လည်း၊ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများက မုန့်ချင်ကျိုး၏ ကိုယ်ပွားထံမှ ခွာမသွားပေ။
မုန့်ချင်ကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလုပ်ချင်ပါဘူး။”
“ဘာလို့လဲ။” ချန်ယွမ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
“ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ ဝေးလံတဲ့ အရပ်ဒေသတွေဆီ ခြေဆန့်ဖို့ ရည်မှန်းချက် ရှိရမယ်။ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ထိခိုက်စေပါလိမ့်မယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရယ်စရာပဲ။ မဟာကျင်းအင်ပါယာရဲ့ ဧကရီတောင်မှ သူ့ကို အခမ်းအနားနဲ့ ဖိတ်ကြားပြီး ရာထူးကြီးကြီး ပေးခဲ့တာ။ စီမံခန့်ခွဲသူဆိုတာ အခေါ်အဝေါ် ကောင်းနေပေမဲ့ တကယ်တော့ အစေခံလို့ ပြောတာပဲ။
အစ်မကြီးချုံးက အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို အဓိက ကိစ္စကိုပဲ သွားရအောင်။ ငါ့ရောဂါကို ကုပေး။”
“တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားမယ်။ အကယ်၍ ရှင် မကုနိုင်ဘူးဆိုရင် မုန့်ချင်းကို တခြားတစ်ယောက် ထပ်ပြီးတော့ ရှာခိုင်းရလိမ့်မယ်။”
မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပလ္လင်တော်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဖိအားပေးနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ချန်ယွမ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အစ်မကြီးချုံးက သူ့မျက်လုံးများကို စုံကြည့်ရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်စက္ကန့်... နှစ်စက္ကန့်... တစ်မိနစ်...
အစ်မကြီးချုံး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွား၏။ သူက စိတ်မသက်မသာဖြင့် သူ၏ အနေအထားကို ပြုပြင်လိုက်ကာ၊ ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် သပ်တင်ရင်း ဒေါသသံ အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။”
“ပြီးတော့ ရှင့်ကို ဘယ်သူက ဒီလောက်နီးနီး ကပ်လာခိုင်းလို့လဲ။ နောက်ဆုတ်...”
မုန့်ချင်ကျိုးက အေးစက်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးတွေ ဖြစ်တည်နေတာကို ကျွန်တော် ခံစားကြည့်နေတာပါ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်မှာ သတင်းဆိုးတစ်ခုနဲ့ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဘယ်ဟာကို အရင်ကြားချင်လဲ။”
အစ်မကြီးချုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ “သတင်းဆိုးပေါ့။ ကျွန်မက အကောင်းဆုံးကို နောက်ဆုံးမှ သိချင်တာ။”
မုန့်ချင်ကျိုးက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောသည်။ “နားလည်ပါပြီ။ သတင်းကောင်းကတော့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးဟာ လောလောဆယ် ပျံ့နှံ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မြို့ထဲက ကူးစက်ခံရသူ အရေအတွက်ဟာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်။”
ချုံးက ပလ္လင်လက်ရန်းကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်သည်။ “ဟေ့၊ ရှင် နားမကြားဘူးလား။ ငါက သတင်းဆိုးကို အရင်မေးတာလေ...”
မုန့်ချင်ကျိုးက ဆက်ပြောသည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ သတင်းဆိုးကတော့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးတွေဟာ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အတော်လေး စုပုံနေပြီးတော့ အခုပဲ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့် အနေအထားမှာ ရှိနေတာပဲ။”
ချန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဒေါသမှာ ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ပေါက်ကွဲမယ် ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက အလေးအနက် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီနိုင်ပါတယ်။”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပုလင်းများနှင့် အိုးများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ၊ ပုလင်း ဒါဇင်ဝက်ခန့်ကို အသေအချာ ရွေးချယ်ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါ...” မုန့်ချင်ကျိုးက စားပွဲပေါ်က ပုလင်းများကို ညွှန်ပြကာ လေးလေးနက်နက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ ဝိညာဉ်သန့်စင်ပိုး၊ နှင်းဆေးပိုး၊ ရွှေလေအေးပေးပိုး၊ အသားနုတက်ပိုး၊ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပိုး၊ ကိုးဆင့်အသက်မြက်၊ အသက်ရှူသွင်းပိုး...”
ချုံး၏ အစပိုင်းက ဂရုမစိုက်သော အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာပြီး၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့သွားကာ ပါးစပ်ကလေးမှာ ဝလုံးပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုပိုးကောင်များသည် လက်သည်းခွံအရွယ်အစားမှသည် ကြိတ်ဆုံကျောက် အရွယ်အစားအထိ ရှိကြပြီး၊ အားလုံးမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသည်။ အချို့မှာ ထက်မြက်သော အစွယ်များနှင့် ခြေလက်ရှစ်ခု ရှိနေကာ၊ အချို့မှာ သံမဏိ အမွှေးအမျှင်အနက်ရောင်များ ထောင်နေကြသည်။ အချို့မှာ အင်းဆက် ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် လူမျက်နှာ ပေါက်နေပြီး၊ အချို့မှာမူ ပုပ်စော်နံလှသည်။ သူတို့မှာ ရုပ်ဆိုးလှသည့်အပြင် ရွံရှာဖွယ်လည်း ကောင်းလှ၏။
ချုံး၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်မှာ အင်းဆက်ပိုးကောင်များကို ကြောက်ခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပိုးကောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ခြေချောင်းလေးများပင် ကွေးသွားရကာ၊ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။
“ဒီ ကူပိုးကောင်တွေကို ကျွန်တော် အသေအချာ သန့်စင်ထားတာဖြစ်ပြီး ကုသနိုင်တဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအပေါ် ဘယ်ဟာက အလုပ်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ခုချင်းစီ စမ်းကြည့်တာပေါ့...” မုန့်ချင်ကျိုးက အလုပ်အပေါ် စေတနာထားပြီး တာဝန်ယူမှုရှိသော သမားတော်တစ်ဦးကဲ့သို့ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အပြင်ပန်းတွင် မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ရယ်နေမိသည်။
ဝတ္ထုဇာတ်ကြောင်းအရ သူသည် ချုံး၏ အားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ချုံးသည် မွေးဖွားစဉ်က လူသားအသွင် မယူရသေးသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်လေး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပင့်ကူမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ကလေးဘဝက အရိပ်မည်းကြီးမှာ သူ အရွယ်ရောက်သည့်တိုင် ခြောက်လှန့်နေဆဲပင်။
ငါ့ကို အပူနည်းနည်းလောက် မပေးလိုက်ရင် ငရဲမင်းမှာ မျက်လုံးဘယ်နှစ်လုံး ရှိသလဲဆိုတာ သူ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဓားသူတော်စင်ကို လာပြီး အကွက်ဆင်ချင်သေးတာကိုး။
ရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဟာ သည်းခံခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုန်းပဲ ပုန်းနေပြီး ကလဲ့စားမချေဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒါက နင်ဂျာလိပ်ပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့...
“ဒီ...ဒီအကောင်တွေက ကျွန်မရဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို ကုနိုင်မှာ သေချာလို့လား။” ချုံး၏ သွားများမှာ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ ရွှေရောင်ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာလည်း တုန်လှုပ်နေသည်။
“သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး အာမခံပါတယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
တကယ်တော့ မကုနိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိုယ်ပွားပဲလေ။ ငါ အချိန်မရွေး လွှင့်ပစ်လို့ ရတယ်၊ ဟဲဟဲဟဲ...
“မကြောက်ပါနဲ့။ သူတို့က ရုပ်ဆိုးချင်ဆဲပေမဲ့ စိတ်ထားကောင်းကြပြီး အတော်လေးကို နွေးထွေးကြပါတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကုသမှု အာနိသင်တွေ ရှိပါတယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက လူမျက်နှာနှင့် ကူပိုးကောင်ကို ကိုင်ကာ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
ချုံးမှာ ဆုတ်စရာ နေရာမရှိတော့ပေ။ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ပလ္လင်တော်နှင့် ကပ်နေပြီဖြစ်ကာ ပိုးကောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။ “မလာနဲ့... အနားကို မလာနဲ့ဦး။”
“မကြောက်ပါနဲ့။ သူတို့က နွေးထွေးပြီး ကုသပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြစ်စေပါနဲ့။ ကဲ... လာပါ... စမ်းကြည့်ရအောင်...” မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
ကြီးမြတ်လှတဲ့ မြို့တော်ဝန်ကြီးဟာ သူ့ကြောင့် ငိုမတတ် ကြောက်နေရတာ။ ဒါ သမိုင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေမှာပဲ။
ထိုအချိန်တွင်...
ချုံးက ရုတ်တရက် တုန်ရီနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူက လူမျက်နှာနှင့် ကူပိုးကောင်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်အောင် ရိုက်ခြေပစ်လိုက်၏။
ထို့နောက် အေးစက်ပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်ပါသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။
“ဓားသူတော်စင်အဘိုးကြီး၊ ရှင်က လူတွေကို နောက်ပြောင်ရတာ ဝါသနာပါတုန်းပဲလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ခဲ့ရလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။”
မုန့်ချင်ကျိုး၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ရင်ခုန်သံမှာ ဗုံတီးနေသည့်အလား ပြင်းထန်သွားတော့သည်။