နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ဝမ်းတွင်းမည်း ချုံး

အစ်မကြီးချုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ သူ၏ သစ်ခွပန်းရနံ့ကဲ့သို့ အသက်ရှူသံများက မုန့်ချင်ကျိုး၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

“ဒီလောကမှာ လူနှစ်ယောက်ပဲ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် တာအိုကို နားလည်ကြတာ။ ရှင် ဘယ်လိုပဲ ဖုံးကွယ်ထားထား၊ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ညအမှောင်မှာ ဖယောင်းတိုင်မီး ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသလို ထင်ရှားနေတာ...”

“ဓားသူတော်စင်အဘိုးကြီး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် လွမ်းနေခဲ့တာ...”

အစ်မကြီးချုံး၏ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များတွင် နီမြန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာညောင်းခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူက ဤအခိုက်အတန့်ကို ရောက်ရှိလာရန် ရက်ပေါင်းများစွာကို တစ်ရက်ချင်း ရေတွက်ရင်း စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရီ၏ မွေးနေ့စားသောက်ပွဲတွင် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လူငယ်ပါရမီရှင် (၇)ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရစဉ်က သူ မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ဤနေ့ရက်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် အစ်မကြီးချုံးက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ထဲတွင် အောင်းနေခဲ့ပြီး၊ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်၏ သတင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တိုင်းတပါးသား အများအပြားကို ခိုလှုံခွင့် ပေးခဲ့သည်။

ထိုမျှသာမက (၇)ရက်တစ်ကြိမ်လျှင် အစ်မကြီးချုံးက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန် တိတ်တဆိတ် အပြင်ထွက်လေ့ရှိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ လက်လျှော့လာခဲ့သည်။ ထိုလူ၏ ဟောကိန်းမှာ ဟောကိန်းမဟုတ်ဘဲ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်လာမည့် အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူက အနာဂတ် နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းဆီမှ ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုလူက ထုတ်မပြောခဲ့သော်လည်း အစ်မကြီးချုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး... နတ်မိမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု ရှိစမ်းပါ...” မုန့်ချင်ကျိုး ထိတ်လန့်သွားပြီး အစ်မကြီးချုံး၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

“မင်း ငါ့ကို... အရင်ကတည်းက သိနေတာလား။”

အစ်မကြီးချုံးက မုန့်ချင်ကျိုး၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ရဲ့ တကယ့်မျက်နှာကို ပြစမ်းပါ...”

“ငါ မေးခွန်းတစ်ခု မေးနေတယ်လေ...” မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ဝါးက အစ်မကြီးချုံး၏ ပခုံးကို တွန်းထားသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာ သာလွန်လွန်းလှသဖြင့် သူ တွန်းထုတ်၍ မရပေ။

“ရှင့်ရဲ့ နဂိုရုပ်သွင်ကို အရင်ပြ...” အစ်မကြီးချုံးက ထပ်လောင်း အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

အကူအညီမဲ့လှ၏။

မုန့်ချင်ကျိုးက အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ချန်ယွမ် ဓားသူတော်စင်၏ ရုပ်သွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သူကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “အခု ကျေနပ်ပြီလား။ ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေရမယ့် အလှည့်ပဲ...”

“ငါတို့ အရင်က သိခဲ့ကြတာလား။”

အချိန်ခရီးသွားတာ (၃)နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မုန့်ချင်ကျိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက နှလုံးသားကြေကွဲနေတဲ့ နုနယ်ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုမှာ ပတ်သက်နေတဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာလား။

ဘာတွေလဲဟ။ ဒါက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ...

“ရှင် ကျွန်မကို ညာနေတုန်းပဲ... ဒါက ရှင့်ရဲ့ တကယ့်မျက်နှာ မဟုတ်ဘူး။” အစ်မကြီးချုံး၏ လေသံက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး သူ၏သွားများဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုး၏ နားရွက်ဖျားကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပို၍ မမှန်မကန် ဖြစ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းက အစ်မကြီးချုံးသည် ထိုလူကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူက ဆံပင်ဖြူ အနည်းငယ် ရှိကာ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပညာရှိဆန်ကာ ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မုန့်ချင်ကျိုးသာ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရပါက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

ဒါက “တရုတ်သူရဲကောင်း(၃)”ထဲက ရှုရှန်းဂိုဏ်းချုပ် ဇာတ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ထပ် အချိန်ခရီးသွား တစ်ယောက် ရှိနေတာလား...

“သိပ်ပြီးတော့ အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့...” မုန့်ချင်ကျိုး အံကြိတ်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဖိအားပေးနေရင် ငါ ဒီနေရာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပစ်ပြီး မင်းရှေ့မှာတင် သေပြလိုက်မှာနော်...”

“ကျွန်မက အလွန်အကျွံ လုပ်နေတယ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ။” အစ်မကြီးချုံးက မုန့်ချင်ကျိုး၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး၊ သွယ်လျဖြူစင်သော ခြေတံများဖြင့် ခါးကို ရေမြွေတစ်ကောင် သားကောင်ကို ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ခွထားလိုက်သည်။

သူ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံနှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တို့ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ချင်ကျိုး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ဓားအသိမှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

၎င်းက မုန့်ချင်ကျိုးအနေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ ယခင်ကကထက် များစွာ သာလွန်လှသဖြင့် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

“ကျွန်မ လောသွားတယ်...”

အစ်မကြီးချုံး နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အရှပ်ခံလိုက်ရကာ ရွှေရောင် သွေးတစ်စက် စိမ့်ထွက်လာ၏။

ဟုတ်သားပဲ။ ရှင် ကျွန်မကို အရင်က မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေတာ ဖြစ်မယ်။၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်က အနာဂတ်က လာတာဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့ တွေ့ဆုံရမယ့် အချိန်က မရောက်သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နှစ်ပေါင်းသောင်’ချီ စောင့်ခဲ့ရတာပဲ၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...

ချုံးက လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ပန်းရောင်လျှာလေးဖြင့် သွေးစက်ကို အသာအယာ လျက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရူးသွပ်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထိုသို့တွေးတောပြီးနောက် အစ်မကြီးချုံးက တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိလာကာ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက နောက်တာပါ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းခဲ့လို့ ကျွန်မက စလိုက်တာ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက အချိန်တာအိုဖြင့် ဓားတစ်လက်ကို လက်ထဲတွင် ဖန်တီးကာ အစ်မကြီးချုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ငြင်းလိုက်ရုံနဲ့လား။”

“ဟုတ်တယ်...” အစ်မကြီးချုံးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အနာဂတ် ဖြစ်ရပ်များကို ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ အမှန်တရားကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

မုန့်ချင်ကျိုးက အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင် ခုနက မေးတာကို ဖြေပါ...”

“လျှောက်ပြောတာပါ။ ရှင်က အသိဟောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်မ သံသယဝင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...” အစ်မကြီးချုံးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင် မဟုတ်ဘူးပဲ...”

“ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မတို့ အကြွေးကျေသွားပြီပေါ့။ ရှင်က အဲဒီ ပိုးကောင်တွေနဲ့ ကျွန်မကို အရင်စခဲ့တာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဓားသူတော်စင်...”

မုန့်ချင်ကျိုး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

ဒီအရူးမနဲ့ ငြင်းခုံနေရတာ ဘာမှမထူးဘူး။

ငါ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်တာနဲ့ အသေအချာ ကလဲ့စားချေပြမယ်...

(၃)နှစ်တာ လောကထဲ ခြေဆန့်မှုအတွင်း မုန့်ချင်ကျိုးက ထိုကဲ့သို့ အရှုံးမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးပေ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အစော်ကားခံလိုက်ရခြင်းက ကြီးမားသော အရှက်ရမှုပင်...

အလှလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမြတ်ထုတ်ခံရတာက အရှုံးမဟုတ်ဘူးလို့ လာမပြောနဲ့။ သူက မျက်စိကန်းနေတာ... လှတာနဲ့ အရုပ်ဆိုးတာကို မမြင်နိုင်ဘူး...

ရှင်က တကယ်ပဲ သူပဲ...

အစ်မကြီးချုံးက မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ထဲမှ ဓားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရင်းနှီးနေသော အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိက အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များကို နိုးထလာစေသည်။

အရင်ကတော့ ရှင် သူဖြစ်နိုင်ချေ ၅၀%ပဲ ရှိတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ၁၀၀% သေချာသွားပြီ၊ ရှင်က သူပဲ ဖြစ်ရမယ်...

အစ်မကြီးချုံး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူ့ဘေးတွင် ထာဝရ ထားချင်နေမိသည်။

“ဧည့်သည်ကို လေးစားမှုမရှိတဲ့သူကို မကုသပေးချင်ဘူး။ သွားတော့မယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားအသိကို သိမ်းပြီး နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

အစ်မကြီးချုံးက လက်ချောင်းလေးဖြင့် စားပွဲကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ကာ၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်လိုက်သည်။ သူ၏ သွားစွယ်လေးများကို ဖော်ထုတ်ပြလျက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဓားသူတော်စင်၊ ကျွန်မတို့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ကြရအောင်။ အပြန်အလှန် ကူညီပေးမယ့် မဟာမိတ်မျိုးလေ၊ ဘယ်လိုလဲ။”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...

မုန့်ချင်ကျိုး၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွား၏။

“ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်၊ ဒီနေ့လိုမျိုး ရှင့်ကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မစော်ကားတော့ဘူး...”

မုန့်ချင်ကျိုး ခဏမျှ ရပ်လိုက်သည်။

ဒါက... သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သဘောထားကြီးသင့်တာပေါ့။

နောက်ဆုံးတော့ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို သူလာရတဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က အစ်မကြီးချုံးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ပဲလေ။ အခု ဒေါသအလျောက် ရန်သူဖြစ်သွားတာဟာ ရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။

“နောက်တစ်ခုက၊ အကယ်၍ ရှင် ကျွန်မရဲ့ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို ကုပေးမယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက် သုံးခုကိုမဆို ကျွန်မ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”

အစ်မကြီးချုံးက လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ထောင်ပြကာ မုန့်ချင်ကျိုး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းအတွင်းမှာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်...”

မုန့်ချင်ကျိုး ရပ်လိုက်ပြီး ကျောပေးထားလျက်နှင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲလား။”

“တကယ်ပေါ့...” အစ်မကြီးချုံးက တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။ သဘောတူတယ်။” မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အစ်မကြီးချုံးက မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူကတော့ နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မုန့်ချင်ကျိုးက အချိန်မြစ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အစ်မကြီးချုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် အိပ်မက်ဆန်လာပြီး သူဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တော်သေးတာပေါ့၊ ကိစ္စတွေ လွဲချော်တော့မလို့...”

“ဒါပေမဲ့ ဓားသူတော်စင်အဘိုးကြီး၊ ရှင်ကတော့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတုန်းပါပဲ။ ကံကောင်းတာက ရှင့်ဘေးမှာ ညစ်ပတ်တဲ့ မိန်းမတွေ မရှိသေးဘူး။ ရှိနေရင်တော့ ကျွန်မ ဒေါသထွက်မိမှာ... ရှင်က အခုထိတော့ အတော်လေး ဖြူစင်နေသေးပုံပဲ...”