ဧကရီက ဇနီးသည်လေးအဖြစ်ကို ပြောင်းသွားတာလား

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရက်အနည်းငယ်မှာပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်၏ တံခါးဝအပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် မဟာကျင်း၏ တပ်မတော်သည် နတ်ဘုရားလေင်္ဘောများပေါ်တွင် နေရာယူထားကြသည်။

“ဝန်ကြီးမုန့်... မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်...” ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး လင်းလုက လေင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုရင်း အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ဧရာမ နတ်ဘုရားလေင်္ဘောကြီး သုံးစင်းက မဟာကျင်း၏ စစ်သည်တော် သောင်းချီကို တင်ဆောင်ထားပြီး ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေကာ အလံတော်များသည်လည်း လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေကြ၏။

လင်းလုက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင် သာမန်စစ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုအား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ “နန်းရင်းဝန်... ခင်ဗျား ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော် သံသယမဝင်အောင် ကြိုဆိုပွဲကို သာမန်အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ စံနှုန်းအတိုင်းပဲ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်...”

နန်းရင်းဝန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များအောက်တွင် ယှဉ်တွဲရပ်နေသော မောင်နှံ နှစ်ဖော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ပုဝါဖြင့် အုပ်ထားကာ မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် စကားပြောနေစဉ် မျက်ဝန်းလေးများမှာ ပြုံးရွှင်နေပြီး အလွန်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ကျန်းစန်းဟိုင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငေးမောနေမိသည်။

တစ်ချိန်က အရာရှိစာကြည့်ခန်းတွင် ဧကရီ၏ သက်ပြင်းချသံများ မကြာခဏ ပဲ့တင်ထပ်နေလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ထိုအသံကို ကြားရခဲလှသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲဖိအားပေးလေ့ရှိသော ကျင့်ကြံခြင်းရူးသွပ်သူဟု လူသိများသည့် ချင်းလျူလီသည် ယခုအခါ ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အနားယူ ခံစားတတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဧကရီ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော အရှိန်အဝါပင်လျှင် မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သိသိသာသာ နူးညံ့ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

“အရှင်မ... ဒီအချိန်ကစပြီး အရှင်မဟာ တကယ့် ဧကရီတစ်ပါးရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားပါပြီ။” ကျန်းစန်းဟိုင်က မျက်ရည်ဝဲလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဧကရီဆိုသည်မှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းနှင့် ကောင်းကင်တာအို နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအပေါ် ကြင်နာသနားတတ်သည့် နှလုံးသားရှိသလို၊ နတ်ဘုရားများနှင့် တန်ခိုးရှင်များကိုပင် ဒူးထောက်စေနိုင်သော အုပ်ချုပ်သူတစ်ပါး၏ အမျက်ဒေါသကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်...

ဧကရီက အမြဲပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ စစ်မှန်သော အုပ်ချုပ်သူတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ...

မြို့ရိုးပေါ်တွင်။

အစ်မကြီးချုံးသည် ဝေးရာသို့ ငေးကြည့်ရင်း မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် တုန်းဖန်လျူလီတို့ကို နှုတ်ဆက်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေသည်။

မုန့်ချင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ကပ်လိုက်လာသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အသံလွှင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး... ရှင်လည်း မုန့်ချင်းနဲ့အတူ မဟာကျင်းကို လိုက်သွားမှာလား။”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် နှိမ်နင်းထားပြီးပြီဆိုတော့ မကြာခင်မှာ ပြန်ပေါက်ကွဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မှတ်ထား... ဘာကိုမှ ဇွတ်မလုပ်နဲ့။ နှစ်(၁၀၀)မှာ တစ်ခါကြုံရတဲ့ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ ပြီးဆုံးတဲ့အထိ စောင့်၊ အဲဒီအခါကျမှ မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေ ပြန်ရလာပြီး ကပ်ဘေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်...”

ထို(၇)ရက်အတွင်း မုန့်ချင်ကျိုး၏ ကိုယ်ပွားက မြို့တော်ဝန်စံအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိကို အသုံးပြုကာ နတ်ဘုရားကပ်ဘေးကို နေ့ညမပြတ် နှိမ်နင်းပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ထို(၇)ရက်မှာ မုန့်ချင်ကျိုးအတွက်တော့ မှောင်မိုက်သော အတိတ်တစ်ခုပင်။

အစ်မကြီးချုံးက စည်းမကျော်ရန် ကတိပေးထားသော်လည်း သူက သူ့ကို စကားလုံးများဖြင့် မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိပြီး မတော်တဆ တိုက်မိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ညဘက်တွင် သူက အိပ်ပျော်နေရင်း လမ်းလျှောက်တတ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ ကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြု၍ မုန့်ချင်ကျိုး၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်လေ့ရှိပြီး မနက်မိုးလင်းလျှင် သူက သူ့ကို ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို တွယ်ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မုန့်ချင်ကျိုးက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်တွင် တစ်လကြာ နေထိုင်မည့် သူ၏ အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ...” အစ်မကြီးချုံးသည် လက်ကလေးဖြင့် မေးထောက်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတစွာ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမလှည့်ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မြို့ထဲက အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ ငါ ခဏလောက် အပြင်ထွက်မယ်လို့။ မြို့ကို ပြဿနာမတက်အောင် အေးအေးဆေးဆေး နေကြဖို့လည်း ပြောလိုက်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...” တမန်တော် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အစ်မကြီးချုံးက ပြုံးလိုက်သည်။

ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲကနေ ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မရစေရဘူး... ရှင် ဘယ်သွားသွား ကျွန်မ နောက်က လိုက်မှာပဲ....

မြို့နေ တိုင်းတပါးသားများက မုန့်ချင်ကျိုးကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာကြပြီး အများစုမှာ မျက်ရည်ဝဲလျက် ကျေးဇူး တင်နေကြသည်။

နတ်ဘုရားလေင်္ဘောများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော မဟာကျင်းမှ စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိအချို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မှင်တက်နေကြသည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် နတ်ဘုရားသမားတော်မုန့်... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားအတွက် ရည်စူးပြီး ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ဆောက်လုပ်သွားမှာပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကိုလည်း ကျောက်စာတိုင်မှာ ထွင်းထုထားပါ့မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်က တိုင်းတပါးသားတွေရဲ့ သမိုင်းမှာ ကမ္ပည်းတင် ကျန်ရစ်နေမှာပါ...”

“စိတ်ချပါ။ သမားတော်ကြီးမုန့်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို လာနှိပ်စက်ရင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား မြို့တော်က ခင်ဗျားအတွက် အတောင့်တင်းဆုံး အားကိုးရာ ဖြစ်စေရမယ်...”

“ခဏခဏ ပြန်လာခဲ့ပါဦး။ ကြံ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင်မလေးက ရှင့်ရဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းမှုကို အမြဲတမ်း စောင့်နေမှာပါ...”

“မြွေစိမ်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင်မလေးလည်း ရှိသေးတယ်နော်...”

“ရှင့်အပေါ် စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ မြွေပါမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီးကြီးကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့ဦး...”

...

မုန့်ချင်ကျိုး ၎င်းတို့ကို ကြားပြီး ချွေးပြန်နေရကာ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ ခါးမှ အသားနုလေးကို လိမ်ဆွဲလိုက်၍ အတင်းပြုံးနေရသည်။

“ရှင်က အတော်လေး လူကြိုက်များနေတာပဲနော်။ ကျွန်မရဲ့ ကွယ်ရာမှာ တိုင်းတပါး မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကလူနေတာလား။” တုန်းဖန်လျူလီက မုန့်ချင်ကျိုး၏ ခါးကို ပို၍ နာနာလေး ဆွဲလိမ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“နာ... နာတယ်...”

မုန့်ချင်ကျိုး အမြန်ပင် အသနားခံလိုက်ရသည်။ “အဒေါ်ကြီးရယ်... ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်းမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာ၊ ဘယ်မှာ အချိန်ရမှာလဲ...”

“အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ...” တုန်းဖန်လျူလီ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “အကယ်လို့ တစ်မျိုးဖြစ်နေတာ ကျွန်မ သိရင် နောက်ဆက်တွဲကို ရှင် စဉ်းစားသာကြည့်တော့...”

မုန့်ချင်ကျိုး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားသည်။

သူ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်မှာ အစ်မကြီးချုံးဆိုသည့် ထိုရူးကြောင်ကြောင် ဝမ်းတွင်းမည်းမလေး သူ့နောက်ကို ထပ်မလိုက်ပါစေနှင့်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အစွမ်းထက်သူ နှစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက ကြားထဲက သူသာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

နတ်ဘုရားလေင်္ဘောပေါ်တွင်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “တိုင်းတပါးသားတွေက လူသားတွေကို အသည်းနာအောင် မုန်းကြတာလေ။ ဘာလို့ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်ကျမှ ဒီလောက်အထိ ရိုသေနေကြတာလဲ။ ဘုရားကျောင်း ဆောက်ပြီး ကျောက်စာတိုင် စိုက်ထူပေးချင်တဲ့အထိတောင် ဖြစ်နေကြတယ်...”

မဟာကျင်း၏ အကြံပေးအဖွဲ့ပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြရသည်။

“ခင်ဗျားနဲ့ အတိုင်ပင်ခံ အမတ်ကြီးတို့က ကြင်ရာတော်ကို ပညာရှိ တစ်ပါးလို့ အမြဲ ခန့်မှန်းခဲ့ကြတာပဲလေ။ ပညာရှိတစ်ပါးကို တိုင်းတပါးသားတွေ ရိုသေတာဟာ သဘာဝကျပါတယ်...” လင်းလုက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန်းဟိုင်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။

ပညာရှိ ဆိုသည်က ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကြင်ရာတော်သာ တကယ် ပညာရှိ ဖြစ်ပါက သူ့ဘေးနားမှ လူများကို သိနေသင့်သည်။ ယခုလို ဘာမှမသိဘဲ အမှောင်ထဲ ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူက သူတော်စင် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ကော... သူ့ရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ။

ဘာမှမသိကြသော မဟာကျင်းအရာရှိများက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

“ဧကရီရဲ့ အမိန့်တော်ထဲမှာ ဝန်ကြီးမုန့်ကို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို လွှတ်တာက ချစ်ကြည်ရေး တည်ဆောက်ဖို့လို့ ပြောခဲ့တုန်းက နောက်ပြောင်တာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက တိုင်းတပါးသား မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီ...”

“ဘုရားရေ... သူ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ။”

“တိုင်းတပါးသားတွေက လူသားတွေကို အစိမ်းလိုက် စားချင်နေကြတာလေ။ ဝန်ကြီးမုန့်နဲ့ ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ထူးခြားနေရတာလဲ။”

“ဧကရီက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားတာ မဆန်းပါဘူး။ အရင်ကတော့ ကျင့်စဉ် မရှိတာက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခုမှပဲ မြင်တော့တယ်။ ကျင့်စဉ်မရှိတာကပဲ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက် ဖြစ်နေတာပဲ...”

“ဟုတ်တယ်၊ သူ့လိုလူမျိုးသာ ကျင့်စဉ်ပါ အစွမ်းထက်ရင်တော့ ကြောက်စရာကြီး။ တခြားတိုင်းပြည်တွေ ညဘက် အိပ်ပျော်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

...

လင်းလုနှင့် အရာရှိများက သူတို့ကို ကြိုဆိုကြပြီး ချီးကျူးစကားများမှာ မဆုံးနိုင်အောင်ပင်။

ဧကရီက ဝန်ကြီးမုန့်ကို နန်းရင်းဝန်နှင့် အတိုင်ပင်ခံ အမတ်ကြီးတို့ပြီးလျှင် ဒုတိယအဆင့်အတိုင်း တန်ဖိုးထားကြောင်း အားလုံး သိမြင်သွားကြသည်။

သူက မဟာကျင်း၏ တတိယမြောက် သြဇာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာပေတော့မည်...

“အရာရှိ... နတ်ဘုရားလေင်္ဘောပေါ် တက်ပြီး မဟာကျင်းကို ပြန်ကြရအောင်...” လင်းလုက ပြောလိုက်ရင်း မုန့်ချင်ကျိုးကို ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို တွယ်ကပ်နေသော တုန်းဖန်လျူလီကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်များပင် တဆတ်ဆတ် တုန်သွားရသည်။

သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော လင်းလုက အမတ်မင်းမုန့်၏ ဇနီးမှာ အမှန်တကယ် မည်သူဖြစ်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

သူက ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကျင့်စဉ်ကိုပါ ဖျောက်ထားသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးမှာ ဧကရီ ဖြစ်ကြောင်း လင်းလု ကျိန်းသေ ပေါက် သိနေသည်။

“မလောပါနဲ့ဦး...” မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လင်းလု၏ ဇဝေဇဝါ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ တိုင်းတပါး လူငယ်တစ်စုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤတိုင်းတပါး လူငယ်များက အလွန်ပါရမီ ထူးချွန်သူများဖြစ်ကြပြီး အဝတ်အစားထုတ်များကို ပြင်ဆင်ကာ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အရှေ့ဆုံးတွင် တမန်တော်မလေး လျန်ယွဲ့ ရပ်နေသည်။

“နတ်ဘုရား သမားတော်ကြီး...” လျန်ယွဲ့က ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးကို လှည့်ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အရှင်...”

လူငယ်လေး ဖန့်ယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ ငါ နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် သတိပေးမယ်။ အဲဒီနေ့က ငါပြောခဲ့တာက မင်းတို့ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ လောဘကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ပြောခဲ့တာ၊ ငါ့စကားကို အဓိပ္ပာယ်လွဲပြီး မကောက်နဲ့...”

လျန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ နားလည်ပါတယ် အရှင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ကိုယ်စီ တာဝန်ရှိကြတယ် မဟုတ်လား...”

အခြားတိုင်းတပါးသား လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပြတ်သားစွာ ဝင်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်အတွက် နေရာတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေချင်ပါတယ်။ တိုင်းတပါးသားတွေအတွက် အိမ်လို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့...”

ဖန့်ယွမ်က သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်သည်။ “နားလည်ပါပြီ။ လက်ဆောင်အနေနဲ့တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဖန့်ယွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တိုင်းတပါး လူငယ်တစ်ဦးချင်းစီ၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးတစ်ခုစီ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတဲ့ အခါမျိုးမှာ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက မင်းတို့ကို တစ်ကြိမ် ကယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ သေချာမှတ်ထား။ ဆွဲသီးတစ်ခုကို တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရပြီးတော့ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအောက် ဘယ်ရန်သူကိုမဆို သတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်...”

[ အတွဲ(၁) ပြီးဆုံးပါပြီ။ နောက်အခန်းကစပြီး အတွဲ(၂) “ဓားသူတော်စင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း၊ သရုပ်မှန်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း” စပါမယ်။ ဒီအတွဲမှာ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ သရုပ်မှန်တွေ အကုန်လုံး ပေါ်လာတော့မှာပါ ]