ညီမျှခြင်း

အဖွားကု တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နျိုနျိုက ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

“အဘွား... နျိုနျို မှားပြောမိလို့ အဘွား စိတ်မပျော်တာလား...”

ကလေး၏ စိုးရိမ်နေပုံကို ကြည့်ပြီး အဖွားကု အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရကာ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျို ဘာမှ မှားမပြောပါဘူး...”

နျိုနျိုက မေးလိုက်ပြန်သည်။

“အဘွားကလည်း ဖေဖေ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်ရင်... ဘာလို့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေရတာလဲ...”

အဖွားကု လန့်သွားသည်။

သူမ၏ အချစ်ရဆုံးမြေးဖြစ်သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဖွားကုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်မိလိုက်သည်။

သူမလည်း သိပါသည်။ အခုလို လူအုပ်ကြီးကို အတင်း ဆွဲထားချင်နေတာက စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမက ကုမင်တာ့ကို အစ်ကိုညီတွေကို ဆွဲခေါ်သွားစေချင်သည်။ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ ပြောရရင် ဒါကလည်း မျက်နှာလိုက်ရာ ရောက်နေသည်။

သားလတ်က ဉာဏ်ကောင်းပြီး အလုပ်လုပ်တတ်လို့ အသုံးမကျတဲ့ သားကြီးနဲ့ သားငယ်ကို သူ့လက်အောက်မှာ ထားချင်နေတာပင်။

ဒီလိုလုပ်တာက ကုမင်တာ့အတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားရသည်။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် အဖွားကုသည် အပြစ်ရှိစိတ်များ လွှမ်းခြုံလာသည်။ သူမသည် သားလတ်ကို တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သားလတ်... အမေ လောဘကြီးသွားတယ်...”

ကုမင်တာ့သည် မိခင်ဖြစ်သူကို အငြိုးအတေး ထားမည် မဟုတ်ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ နွားအိုကြီးတစ်ကောင်လို မိသားစုကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လာခဲ့ရသည်ကို တွေးမိလိုက်သည်။

“အမေ... အမေနဲ့ အဖေက တစ်သက်လုံး ပင်ပန်းလာခဲ့ပြီ... အခု ဒီကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီး စိတ်မပူစေချင်တော့ဘူး... အေးအေးဆေးဆေး နားပြီး စံစားပါတော့... ဒီတစ်ခါ မိသားစု ခွဲလိုက်ကြမယ်... နောက်ကျရင် အမေ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်နေနော်... ဟုတ်ပြီလား...”

ကုမင်တာ့က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကုသည် ကျန်းယွင်နန်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အဘွားအိုသည် တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်ဦးစီး လုပ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမက သားတစ်ယောက်အိမ်မှာ လိုက်နေမည်ဆိုလျှင် မိသားစု၏ ကျောရိုးအဖြစ် ရှိနေဦးမည်။ သဘာဝကျကျ သူမ အရင်အတိုင်း နေနိုင်မည်ပင်။

သို့သော် ဘယ်သားနဲ့ လိုက်နေမလဲ ဆိုတာကတော့... ချွေးမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ယောက္ခမ၏ လက်အိုကြီးကို ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... ကျွန်မက သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... နားမလည်တာတွေလည်း အများကြီးပါ... နောက်ကျရင် အမေက ကျွန်မကို အကြံဉာဏ်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကု ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ချန်ချွန်းဟွာ၊ လျူအာနီတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဒုတိယချွေးမ ကျန်းယွင်နန်သည် အရင်ကတည်းက သူမနှင့် ပြဿနာ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက်လည်း သူမ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်သားနှစ်ယောက်က အားကိုးမရပေ။ သူမ မျက်ခြည်ပြတ်သွားလျှင် နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေသည်။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“အမေက အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးအတွက် အမြဲ စိတ်ပူနေမှန်း သိပါတယ်... မိသားစု ခွဲတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာမှ မယူပါဘူး... အမေနဲ့ အဖေ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ...”

ကုမင်တာ့သည် နောင်တစ်ချိန် စာမေးပွဲ မအောင်မြင်လျှင်တောင် ချင်းရွှေရွာတွင် ကြာကြာနေရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ လယ်ယာမြေများ ရလျှင်လည်း ပြန်လာပြီး စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူ့တွင် ငွေရှာရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသဖြင့် ဒီအကျိုးအမြတ် အနည်းငယ်ကို မက်မောခြင်း မရှိပေ။ အရေးကြီးဆုံးက သူသည် ပညာရှိ ဖြစ်လာပြီးနောက် မိသားစု ခွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ယူလိုက်ပါက ပြင်ပလူများက အတင်းပြောကြမည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် အရှုံးခံလိုက်ပြီး ရက်ရောသူဟူသော နာမည်ကောင်းကို ရယူလိုက်ခြင်းပင်။

အဖွားကုသည် သားလတ်၏ ရက်ရောမှုကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားလေသည်။

“လယ်တွေ အိမ်တွေ ဘာမှ မလိုချင်တော့ဘူးလား... သားလတ်... သား ဘာပြောနေလဲ သိရဲ့လား... ယွင်နန်... သမီးကော ဘယ်လိုသဘောရလဲ... သမီးလည်း ဘာမှ မလိုချင်တော့ဘူးလား... သမီးတို့မှာ ကလေးလေးယောက် ရှိတယ်လေ... သားသုံးယောက် မိန်းမယူဖို့ လိုသေးတယ်... နျိုနျို အိမ်ထောင်ပြုရင်လည်း တင့်တောင့်တင့်တယ်ဖြစ်အောင် တင်တောင်းငွေ ပြင်ဆင်ပေးရဦးမယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဘာမှ မယူဘဲ နေမှာလဲ...”

အဖွားကုက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ယောက္ခမကို ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... ယောက်ျားနဲ့ ကျွန်မက သဘောထားချင်း တူပါတယ်... လယ်တွေ အိမ်တွေဆိုတာ ပကာသနတွေပါ... အမေနဲ့ အဖေ စိတ်ချမ်းသာဖို့က ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ပါဘူး...”

အဖွားကု မျက်ရည်ကျလာသည်။ ချွေးမက ဒီလိုတွေးပေးနိုင်လျှင် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် ပူစရာမလိုတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလို စိတ်ထားမျိုးနှင့် ဆိုလျှင် ချွေးမက သူမအပေါ် ရက်စက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

“မင်းတို့က သဘောကောင်းကြပါတယ်... တကယ်လို့ ချန်ချွန်းဟွာနဲ့ လျူအာနီသာ မင်းတို့ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ကောင်းရင်... ငါ ဒီလောက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...”

အဖွားကုက ကျန်းယွင်နန်၏ လက်ကိုဆွဲပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့က ယခင် မေးခွန်းကို ထပ်မေးလိုက်၏။

“အမေ... အခု ပြောပြလို့ရပြီလား... ကျွန်တော် စာမေးပွဲသွားဖြေနေတဲ့ နှစ်လကျော်အတွင်း အိမ်မှာ ဘယ်သူက အမေ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်တာလဲ... တတိယချွေးမလား...”

အဖွားကု မပြောချင်သေးပေ။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“အမေ မပြောလည်း တခြားလူတွေကို မေးလို့ရပါတယ်... တခြားလူတွေက ဆီလိုအပေါက် ရှာပြီး ပြောရင် ကျွန်တော် အကုန် ယုံလိုက်မှာနော်...”

အဖွားကု မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။

“လျူအာနီလေ... အဲ့ဒီပိုးကောင်က တို့ဖူးလုပ်နည်းကို ခိုးသင်ပြီး သူ့မောင်တွေကို ပြန်သင်ပေးလိုက်တာ... လျူမိသားစုက တို့ဖူးတစ်တုံးကို ငါတို့အိမ်ထက် ဈေးသက်သာအောင် ရောင်းတော့... ငါတို့အိမ်က တို့ဖူးလုပ်ငန်း ပြိုလဲသွားတာပေါ့...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ချင်းရွှေရွာမှာ ရောင်းမရရင်... ချန်ကျားရွာမှာကော... အဲ့ဒါ မရီးရဲ့ ဇာတိရွာလေ... ဘယ်သူမှ မဝယ်ကြဘူးလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကု ဒေါသထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လျူမိသားစုက ယုန်လိုပဲ မြန်မြန် လှုပ်ရှားတာ... ချန်ကျားရွာက လူတွေက တို့ဖူးဈေးပေါတာ တွေ့တာနဲ့ ဆွေမျိုးတော်တာ မတော်တာ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး... သူတို့ ဦးနှောက်မရှိကြဘူး... လျူမိသားစုရဲ့ တို့ဖူးက ဈေးပေါပေမဲ့ ငါတို့အိမ်က တို့ဖူးထက် သေးတယ်... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကလည်း ငါတို့လောက် မကောင်းဘူး... သူတို့က အမြတ်နည်းနည်းလေးကို မက်တဲ့ အမြော်အမြင်မရှိတဲ့ ကောင်တွေ...”

ကုမင်တာ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အိမ်မှာ တို့ဖူးလုပ်ငန်းလေး တစ်ခုရှိရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးတို့ နေရထိုင်ရ အဆင်ပြေမယ် ထင်ထားတာ... တတိယချွေးမက ဘယ်လို တွေးလိုက်တာလဲ... ညီလေးကရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ...”

အဖွားကုလည်း အံကြိတ်ထားသည်။ တို့ဖူးလုပ်ငန်းသည် စီးပွားရေး အသေးစားလေး ဖြစ်သော်လည်း ရေရှည်အတွက် ကောင်းမွန်ပြီး နေ့စဉ် ငွေဝင်နိုင်သည်။ ယနေ့လို နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် တို့ဖူးဝယ်သူ များပြားသဖြင့် ငွေအများကြီး ရနိုင်လေသည်။

“နင့်ညီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က သူ့မိန်းမရဲ့ ပြုစားတာ ခံထားရတာ... ရက်နည်းနည်းလောက် စိတ်ဆိုးပြီးရင် ဒီလောက်ကိစ္စကြီးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်... သူက တစ်သက်လုံး တောသားဘဝနဲ့ နေထိုက်ပါတယ်...”

အဖွားကုက မိခင်ဖြစ်သူပီပီ သားကို ကြိုက်သလို ဆဲဆိုနိုင်သော်လည်း ကုမင်တာ့က ညီအစ်ကိုတွေအကြောင်း မကောင်းမပြောနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် အဘွားအိုက ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် စိတ်မဆိုးသင့်ပေ။

“မိသားစု ပြေလည်ရင် အရာရာ အဆင်ပြေမှာပါ... ညီလေးမှာလည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိလို့ နေမှာပါ... သူလည်း ဒီလောက် ကြာကြာ မနေနိုင်ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အဖွားကုက မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။

“ကလေးနှစ်ယောက် မျက်နှာသာ မထောက်ရင်... ငါ သူ့ကို မိန်းမ ကွာရှင်းခိုင်းလိုက်ပြီ...”

မြင်းလှည်းသည် ကုမိသားစုအိမ်ဟောင်း ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ညီလေးကုတို့သည် အရင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိထားပုံရသည်။ ကုမင်တာ့ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ကြသည်။

“ညီလေး…အစ်ကို... အမေ ဘယ်လိုနေလဲ...”

အဖွားကုသည် လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာမသာမယာဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာလေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ညီအစ်ကိုတွေအကြောင်း အတင်းမပြောသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ဒီကာလအတွင်း စိတ်ဆိုးခဲ့ရတာကို တွေးမိပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

အဖွားကုက ရုတ်တရက် မြင်းလှည်းသမားကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ငါ နေမကောင်းလို့... ငါ့သားလတ်က မင်းကို ပိုက်ဆံအများကြီး ပိုပေးလိုက်ရလား...”

မြင်းလှည်းသမားက ဘာကြောင့်လဲ မသိသော်လည်း ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

“အဘွား... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ မြင်းလှည်းအသင်းက အဲ့လောက် သဘောထား မဆိုးပါဘူး... အပိုခေါက်မို့လို့ ဈေးတင်မတောင်းပါဘူး... ငွေ ငါးပြားပဲ ယူပါတယ်...”

ထိုပမာဏကို ကြားသောအခါ အဖွားကု ရင်နာသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆေးခန်းပြတုန်းကရော... ဘယ်လောက်ကုန်လဲ... မှတ်မိလား...”

မြင်းလှည်းသမားက အဘွားအို ဘာလုပ်မလို့လဲ မသိသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဘေးကနေ မြင်လိုက်ပါတယ်... ရောဂါစစ်တာနဲ့ ဆေးဖိုး... ငွေ နှစ်တုံးကျပါတယ်... အဘွားက ကံကောင်းပါတယ်... သားလတ်က ရက်ရောတယ်...”

အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ညီလေးကုတို့သည် ပိုက်ဆံကို သူတို့နှစ်အိမ် ခွဲပေးရမည် စိုးသဖြင့် ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့အစ်ကိုက မိသားစုမှာ အလားအလာ အရှိဆုံးပဲ... သူက ချမ်းသာရုံတင် မကဘူး... အခုဆိုရင် ပညာရှိလည်း ဖြစ်နေပြီ... မိဘတွေက နောင်ကျရင် သူ့ကိုပဲ အားကိုးရမှာ...”

သူတို့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အဖွားကု မျက်နှာထား တင်းမာသွားလေသည်။

ဒီသားနှစ်ယောက်က ကုမင်တာ့လောက် မလိမ္မာဘူးဆိုတာ သူမ သိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ပျက်မိသည်။ သူမ အသံကို မြှင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါက သူ့တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အမေ မဟုတ်ဘူး... ဒီပိုက်ဆံကို မင်းတို့သုံးယောက် မျှပေးရမယ်...”