နျိုနျို၏ အကူအညီ

ညီလေးကုသည် သူနှင့် မဆိုင်သလို ဘေးသို့ ကပ်နေလိုက်သည်။

သို့သော် လျူအာနီက ဉာဏ်ထက်သည်။ ညီလေးကုကို ဆွဲပြီး အိမ်ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ကာ တိုးတိုးတိုးတိုး တိုင်ပင်နေလေသည်။

အဘွားအိုသည် အစ်ကိုကြီးကုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

အစ်ကိုကြီးကု ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... ကျွန်တော် မိန်းမနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်...”

အဘွားအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

အစ်ကိုကြီးကု အမေဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲသဖြင့် သူ့အခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

နောက်ဖေးခြံဝင်းမှ အဘိုးကုသည် ရှေ့ခြံဝင်းတွင် မိသားစု ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မသိသကဲ့သို့ တောင်ပေါ်မှ ရှာဖွေလာသော ပိုးမွှားများနှင့် ပေါင်းပင်များကို ကြက်များအား ကျွေးနေသည်။

နျိုနျိုက ဘေးနားတွင် ရပ်ပြီး အဘိုးဖြစ်သူ ကြက်စာကျွေးနေသည်ကို လိမ္မာစွာ ကြည့်နေ၏။

“နျိုနျို ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့... မနက်ဖြန် အဘိုး ကြက်တစ်ကောင် သတ်ကျွေးမယ်... အဲ့ဒါမှ ငါ့မြေးလေး ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ကြီးလာပြီး ရောဂါဘယ ကင်းဝေးမှာ...”

အဘိုးကုက တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။

နျိုနျိုက မျက်နှာလေး မော့ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးအဘွား... ဖေဖေမေမေ... အစ်ကိုတွေ အစ်မတွေ အကုန်လုံး စားရမယ်နော်... အားလုံး ကျန်းမာ ကြံ့ခိုင်လာကြမှာ”

အဘိုးကု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအိုကြီးမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။

“ငါ့မြေးလေးက လိမ္မာလိုက်တာ... အဘိုးက ကျန်းမာပါတယ်... ဒါတွေ စားစရာ မလိုပါဘူး..."

ကုမင်တာ့ကို မြင်သောအခါ နျိုနျိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... လာကြည့်ပါဦး... အဘိုးမွေးထားတဲ့ ကြက်တွေလေ... အဘိုးက သမီးကို ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းတောင် ပေးမယ်တဲ့...”

ကုမင်တာ့သည် အဘိုးနှင့်မြေးမ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ ရှေ့ခြံဝင်းမှ ရှုပ်ထွေးမှုများ မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

အဘိုးကုသည် ကုမင်တာ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“သားလတ်... ဒီနေ့ ကျောင်းသွားစရာ မလိုဘူးလား...”

ကုမင်တာ့ ကြောင်သွားသည်။ သူ ကျောင်းထွက်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်က အတိတ်တွင် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အဖေ... ကျွန်တော် ပညာရှိ ဖြစ်သွားပြီ...”

ကုမင်တာ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးကု ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများထဲမှ တောက်ပသော အရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ဂုဏ်အယူရဆုံး လက်ရာတစ်ခုကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“သားလတ်...”

ကုမင်တာ့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ့ညီမလေး နန်နန် ဆုံးပါးသွားစဉ်က သူ ဆယ့်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။

နျိုနျိုသည် အဘိုးဖြစ်သူ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်၏။ ကလေးမလေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“အဘိုး... ပညာရှိ ဖြစ်တာ ဝမ်းသာစရာပဲလေ... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ...”

အဘိုးကုလက်ကိုင်ပဝါကို ယူကာ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး နျိုနျိုကို ပွေ့ချီကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုတာပါ... သားလတ်က ပညာရှိ ဖြစ်သွားပြီ... နောက်ကျရင် အစိုးရစာမေးပွဲ အဆင့်ဆင့်အောင်ပြီး ကျင်းရှီဖြစ်လာမှာ... ငါတို့ နျိုနျိုလေးက အရာရှိသမီး ဖြစ်တော့မယ်... အဲ့ဒီကျရင် နျိုနျိုအတွက် အရာရှိတစ်ယောက်ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးပေးပြီး အရာရှိကတော် ဖြစ်စေရမယ်...”

ကုမင်တာ့၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ပညာရေးကို တန်ဖိုးထားမှန်း သိသော်လည်း ပညာရှိ ဖြစ်ရုံလေးနှင့် ဒီလောက် ပျော်ရွှင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အရင်တုန်းက သူ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူသည် စိတ်ပျက်ကြောင်း တစ်ခါမှ မပြခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က ဘယ်လောက် ခံစားခဲ့ရမလဲ ဆိုတာ သူ မသိနိုင်ပေ။

“သားလတ်... ခဏနေရင် မင်းအဘိုးကို သွားကန်တော့ကြမယ်... ငါတို့ ကုမိသားစုမှာ ပညာရှိတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီဆိုတာ သူ့ကို အသိပေးရမယ်... အခုပဲ စက္ကူရွှေဒင်္ဂါးတွေ သွားခေါက်လိုက်ဦးမယ်...”

အဘိုးကုက သားဖြစ်သူ ပညာရှိ ဖြစ်သည့်ကိစ္စအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စီစဉ်နေလေသည်။

သူသည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး အမွှေးတိုင်နှင့် စက္ကူဝါများကို မွှေနှောက် ရှာဖွေလေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာသော အဘိုးကုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်... ခြင်းတောင်းထဲက ရွှေဒင်္ဂါးတွေက ထပ်နေပါလား... ကျွန်တော် ခေါက်ထားသလိုပဲ... ဘယ်တုန်းက ခေါက်လိုက်တာလဲ...”

အဘိုးကုတွင် တမူထူးခြားသော ရွှေဒင်္ဂါး ခေါက်နည်း ရှိပြီး အခြားသူများနှင့် မတူပေ။

ကုမင်တာ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။ ခြင်းတောင်းထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးများသည် သူ ပညာရှိ ဖြစ်ပြီဟူသော သတင်း ရောက်လာစဉ်က အဘိုးကု ခေါက်ထားခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။

အဘိုးကု စိတ်မနှံ့ဖြစ်သွားကတည်းက အမြဲတမ်း ရှုပ်ထွေးနေတတ်သည်။ အချို့ကိစ္စများကို မြဲမြံစွာ မှတ်မိသော်လည်း အချို့ကိစ္စများကို နေ့တိုင်း အသစ်ပြန်ဖြစ်နေတတ်သည်။

အဘိုးကုက စုပုံနေသော ရွှေဒင်္ဂါးများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုမင်တာ့၏ လက်ကိုဆွဲကာ အချိန်သတ်မှတ်လိုက်သည်။

“သားလတ်... မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် မင်းအဘိုးကို သွားကန်တော့ကြမယ်...”

ကုမင်တာ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဖခင်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မပြောရက်သော်လည်း ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... မနက်ဖြန်ကျရင် အစ်ကိုကြီးတို့ ညီလေးတို့နဲ့ မိသားစု ခွဲတော့မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးကု၏ မျက်နှာထား အသက်မဲ့သွားသည်။ သူက ကုမင်တာ့ကို ငေးငိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မိသားစု ခွဲမယ်...”

ကုမင်တာ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ နားလည်အောင် ကြိုးစား ပြောပြလိုက်သည်။

“အခု အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးမှာ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးတွေ ရှိနေပြီ... ကိုယ်ပိုင် မိသားစုလေးတွေ ရှိနေပြီ... သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်တွေ ရှိလာကြပြီ... ညီအစ်ကို သုံးယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက တစ်နေရာတည်းမှာ မရှိကြတော့ဘူး...”

“မင်းအမေ သဘောတူလား...”

အဘိုးကုက မေးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ အဘိုးကု ခေါင်းငုံ့သွားပြီး မျက်နှာကို အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သဖြင့် သူ့မျက်နှာထားကို မမြင်ရတော့ပေ။

နျိုနျိုသည် အဘိုး၏ စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို အာရုံခံမိပြီး သူ့အနားသို့ ညင်သာစွာ တိုးကပ်သွားကာ နှစ်သိမ့်ပေးသကဲ့သို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။

အဘိုးကုက လက်အိုကြီးကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး နျိုနျို၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

အတော်ကြာမှ သူ ပြောလိုက်သည်။

“မိသားစု ခွဲတာ ကောင်းပါတယ်... ကလေးတွေ ကြီးလာရင် အတွေးတွေ များလာတတ်တာပဲ..."

ကုမင်တာ့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ သူ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖခင်ဖြစ်သူက စိတ်မနှံ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလေပြီ။ ယခု အိမ်ထောင်ဦးစီးက မိခင်ဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ဖခင်ကို လေးလေးနက်နက် အသိပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“နျိုနျို... သကြားလုံး စားချင်လား...”

အဘိုးကုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

နျိုနျို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကုက ကလေးမလေး၏ လက်ကိုဆွဲပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ...”

ညစာစားချိန်တွင် လူကြီးများက တစ်ခုခုကို သိနေကြသော်လည်း ကလေးများကမူ အသားစားရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဒီညတွင် ကုမိသားစု၌ အိပ်မပျော်သူ အများအပြား ရှိနေသည်။

ကုမင်တာ့သည် နေ့လယ်က မိဘများ၏ မျက်နှာထားကို တွေးမိပြီး နေရခက်နေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက မိသားစု မခွဲချင်မှန်း သိသော်လည်း သူက တင်းမာစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယ ဝင်လာသည်။ တကယ်လို့ သူသာ ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးသိတတ်သူ ဆိုရင် မိခင်၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောပြီး ဒီကိစ္စတွေကို မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သင့်သည်။

သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူက အနစ်နာခံလိုသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာနေသည်ကို သူ မကြည့်ရက်ပေ။

သူ့သမီးလေး ကိုယ့်အိမ်မှာ နေပြီး ထမင်းစားရင် သူများမျက်နှာ ကြည့်နေရတာ၊ အဒေါ်တွေရဲ့ ငေါက်ငမ်းမှုကို ခံနေရတာတွေကိုလည်း သူ မလိုလားပေ။

ခင်ပွန်းသည် လူးလှိမ့်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းယွင်နန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အိပ်နေသင့်သော နျိုနျိုက မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“နျိုနျို... ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

“အိပ်မပျော်ဘူး...”

နျိုနျိုက ဘယ်ညာ လှိမ့်လိုက်ပြီး ကုမင်တာ့ အတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က သမီးဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ အိပ်မပျော်ဘူးတဲ့... မအိပ်ရင် အရပ်မရှည်ဘဲ နေမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျို ကြောက်လန့်ပြီး မျက်လုံးကို ချက်ချင်း မှိတ်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျို အရပ်ရှည်ချင်တယ်... နျိုနျို ပုတုလေး မဖြစ်ချင်ဘူး...”

သမီးဖြစ်သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကုမင်တာ့၏ ရင်ထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော မနက်စာ စားပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ညီလေးကုတို့ အပြင်ထွက်သွားကြသည်။ ကုမင်တာ့သည် အဘိုးကုနှင့်အတူ သင်္ချိုင်းသို့ သွားပြီး အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိ ကန်တော့လေသည်။

မနေ့က ပြောခဲ့သော်လည်း အဘိုးကုက မနက်စောစောထတော့ မေ့သွားပြန်သည်။ ဘာလို့ နှစ်တိုင်း သင်္ချိုင်းကန်တော့ရတာလဲဟု အကြာကြီး မေးနေပြန်သည်။ ကုမင်တာ့က သူ ပညာရှိ ဖြစ်သွားကြောင်း ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သောအခါ အဘိုးကု ငိုပြန်လေသည်။

“အသက်ကြီးလာတော့ နှစ်ခါလောက် ငိုလိုက်တာနဲ့ မျက်လုံးတွေ နေလို့မကောင်းတော့ဘူး...”

အဘိုးကုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အဖေ... အဘိုးဆီ အရင် သွားကြရအောင်...”

ကုမင်တာ့က ဖခင်ဖြစ်သူ ခဏနေရင် ပြန်သတိရပြီး ထပ်ငိုမှာ စိုးသဖြင့် အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ခင်ပွန်းသည် ထွက်သွားပြီးနောက် ကြက်စာရှာရန် အပြင်ထွက်ချင်နေသော နျိုနျိုကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

“နျိုနျို... မေမေ့ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား...”

မိခင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုက မစဉ်းစားဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... နျိုနျို သေချာပေါက် ကူညီမှာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန် ရယ်ချင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘာကူညီရမလဲတောင် မမေးတော့ဘူးလား... တကယ်လို့ အရမ်းခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီး နျိုနျို မလုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

နျိုနျိုက ခေါင်းလေးစောင်းကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုက မေမေ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ဘယ်တော့မှ မငြင်းပါဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်နန် ရင်ထဲတွင် ပျားရည်သောက်လိုက်ရသလို ချိုမြိန်သွားသည်။ သူမက သမီးဖြစ်သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို တို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စကားတတ်တဲ့ ကလေးလေး...”

ကျေးလက်ဒေသ၏ မိသားစုခွဲခြင်း ဓလေ့ထုံးစံအရ အိမ်ထောင်ဦးစီးအပြင် ချွေးမ၏ မိဘဆွေမျိုးများဘက်မှလည်း တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက် အသိအမှတ်ပြုပေးရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မိသားစုခွဲခြင်းကို ယောက္ခမဘက်မှ အသိအမှတ်ပြုသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ချန်ချွန်းဟွာ၏ မိဘဆွေမျိုးဘက်မှ အစ်ကိုအကြီးဆုံး ဦးလေးချန် ရောက်လာသည်။ ကျန်းယွင်နန်က နစ်နာသည် မနစ်နာသည်ကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် ကျန်းကွမ်ကျုံးကို ခေါ်မလာခဲ့ပေ။

လျူအာနီကတော့ အတော်ဆိုးသည်။

လျူမိသားစုသည် ချင်းရွှေရွာတွင်ပင် နေထိုင်ကြသည်။ မိသားစုနှစ်ခုကြားတွင် ချက်ပြုတ်နည်း ခိုးယူမှုနှင့် ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားမှု ရှိခဲ့သော်လည်း အဖွားကြီးလျူသည် သားလေးယောက်ကို ခေါ်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမက "သမီးကို ကူညီဖို့ လာခဲ့တာပါ" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည်။

အဖွားကုသည် သူမကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ချန်မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးခေါင်းဆောင် ရှေ့တွင် ဒေါသ ထွက်လို့မရပေ။

နျိုနျိုက ကုမင်တာ့၏ အင်္ကျီလက်စကို အမြန်ဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... အဘွား မျက်မှောင်ကြုတ်နေတယ်... အဘွား မပျော်ဘူး...”

ဒါက သူမ၏ မိခင် ပေးထားသော တာဝန် ဖြစ်သည်။ အဘွား မပျော်တာနဲ့ ဖေဖေ့ကို ချက်ချင်း ပြောပြရမည်။