လုယက်ခြင်း

အဖွားကြီးလျူသည် အံကြိတ်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်ပြီး ဦးချလိုက်သည်။ ရှိနေသူအားလုံး ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အဖွားကြီးလျူလျူသည် ညီလေးကု၏ ယောက္ခမ ဖြစ်သဖြင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ပြီး ကုမင်တာ့အတွက်မူ လူကြီးသူမ ဖြစ်သည်။ ကုမင်တာ့သည် သူမ၏ ဦးချမှုကို တိုက်ရိုက် လက်မခံရဲသဖြင့် ကိုယ်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး အဖွားကုကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

အဖွားကုသည် တို့ဖူးကိစ္စကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသည်မှာ ကြာလေပြီ။ တခြားလူသာ ချက်ပြုတ်နည်းကို ခိုးသွားလျှင် သူမ သွားရောက် ရန်တွေ့ပြီးလောက်ပြီ။ သို့သော် လုပ်သွားသူမှာ လျူအာနီ ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ချွေးမအရင်း ဖြစ်နေသည်။

အိမ်မှာ ရိုက်နှက်ဆုံးမပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း လျူအာနီက ခေါင်းမာနေဆဲပင်။ အပြင်မှာ လျူမိသားစုက ကုမိသားစု၏ တို့ဖူးလုပ်ငန်းကို ယှဉ်ပြိုင် ရောင်းချနေသဖြင့် ကုမိသားစု လုပ်ငန်းကို မဆက်နိုင်တော့ပေ။ အဖွားကု၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ စုပုံနေပြီး ထွက်ပေါက်မရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယခု အဖွားကြီးလျူ ဒူးထောက်တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဖွားကု၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံစားနေရသော စိတ်ဖိစီးမှုများ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။

“အစ်မကြီးရယ်... ကျွန်မတို့က တစ်ရွာတည်းသားတွေပါ... ခမည်းခမက်တွေပါ... ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

အဖွားကြီးလျူက ဒူးထောက်လျက် အသည်းအသန် တောင်းပန်နေသည်။

လျူအာနီကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောပေးနေသည်။

အဖွားကုက ဟန်ပါပါဖြင့် နေနေသည်။ သူမ ကျေနပ်လောက်သောအခါ ကုမင်တာ့က ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အမေ... အဒေါ်ကြီးလျူက ဒူးထောက်တောင်းပန်နေပေမဲ့... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ဆိုင်နေတယ်လေ... ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်တော့ မြို့ဝန်ရုံးကို သွားတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကြီးလျူ ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်လေသည်။

သို့သော် အဖွားကုသည် ကုမင်တာ့၏ အချက်ပြမှုကို ရလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သားအမိနှစ်ယောက် ကြိုတင် တိုင်ပင်စရာ မလိုဘဲ ကျွမ်းကျင်စွာပင် လူကောင်းလူဆိုး လုပ်ပြနေကြသည်။

“သားလတ်... လျူအဒေါ်ကြီးက ရှောင်ယာနဲ့ ရှောင်ပေါင်ရဲ့ အဘွားလေ... ဒါက…”

အဖွားကု၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကြီးလျူ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပညာရှိမင်း... ရှောင်ပေါင် မျက်နှာကို ထောက်ပါဦး... ကျွန်မသမီး အာနီက ကုမိသားစုအတွက် ကလေးနှစ်ယောက် မွေးပေးထားတာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ခါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

အဖွားကုက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကုမင်တာ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သားလတ်... ကလေးတွေ မျက်နှာထောက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်ပါတော့..."

ကုမင်တာ့ မျက်နှာထား တင်းမာနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်လေး ထားလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး...”

ချန်ချွန်းဟွာကလည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ထောင်ထဲ ဝင်မလား... ဒါမှမဟုတ် လျော်ကြေးပေးမလား... ငါတို့အိမ်ကို ငွေ တစ်သောင်း လျော်ပေး…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှိနေသူအားလုံး ချန်ချွန်းဟွာကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဦးလေးချန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမကို လှမ်းဆွဲပြီး တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချွန်းဟွာ စိတ်လောသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ပိုက်ဆံ မတောင်းခိုင်းတာလဲ... ဒုတိယမောင်လေး တွက်ပြထားတာ ရှင်းနေတာပဲ... ငွေ တစ်သောင်းလေ... ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးက တစ်ဝက်ရမှာ...”

အဖွားကြီးလျူက အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံးကို ရောင်းစားရင်တောင် ငွေတစ်သောင်း မရဘူး... တကယ် အဲ့လောက် ပေးရမယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုသာ သတ်ပစ်လိုက်တော့... ငါတို့အိမ်က တို့ဖူး မရောင်းတော့ရင် ပြီးပြီ မဟုတ်လား...”

ချန်ချွန်းဟွာက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လျော်ကြေး မပေးရင် အသက်နဲ့ ရင်းရမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာနီ ဒေါသထွက်သွားပြီး ချန်ချွန်းဟွာကို ဝင်ရိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“နင် ငါ့အမေနဲ့ မောင်တွေကို သတ်ရဲရင် သတ်ကြည့်... ငါ နင့်ကို ပြန်သတ်မယ်...”

အဖွားကုသည် လျူမိသားစု၏ ဟာသကိုသာ ကြည့်ချင်တာ ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်မိသားစု အရှက်ကွဲတာကို မကြည့်ချင်ပေ။ ချွေးမနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နျိုနျိုက ကုမင်တာ့ကို ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... အဘွား မပျော်ပြန်ဘူး...”

အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ကုမင်တာ့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယခု ချွေးမနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း ဆက်လက် ဖြစ်ပွားပါက အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီလေးတို့ ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ယောက်မများ၏ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သူ ဝင်ပါရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ကျန်းယွင်နန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် သဘောပေါက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တော်ကြတော့... ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ...”

ရန်ဖြစ်နေသော ယောက်မနှစ်ယောက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အဖွားကုလည်း သတိဝင်လာပြီး ယောက္ခမပီသစွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“ကုမိသားစုရဲ့ မျက်နှာ နင်တို့ကြောင့် ပျက်တော့မယ်... သားကြီးနဲ့ သားငယ်... နင်တို့မိန်းမတွေကို မထိန်းနိုင်ရင် နင်တို့ပါ အိမ်ပေါ်က ဆင်းကြ...”

အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ညီလေးကုတို့သည် ဇနီးသည်များကို အသီးသီး ပြန်ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

လျူအာနီသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း မိဘများကို စိတ်ပူနေဆဲပင်။ သူမက အဖွားကုကို ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... တို့ဖူးကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်လို့ မရဘူးလား... ရှောင်ပေါင်ကို အဘွားနဲ့ ဦးလေး မရှိတော့တဲ့အထိ ဖြစ်စေချင်လို့လား...”

အဖွားကုက မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နောက်နောင် လျူမိသားစု တို့ဖူး မရောင်းရတော့ဘူး...”

ချန်ချွန်းဟွာ စိတ်လောနေသည်။

“အမေ... ဘာလို့ ဒီလောက် သက်ညှာပေးလိုက်တာလဲ... လျော်ကြေး တောင်းရမှာပေါ့... ငွေ တစ်သောင်း မရရင်တောင် အနည်းဆုံး ငွေ တစ်ရာတော့ ရအောင် ယူရမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကြီးလျူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့အိမ်မှာ ငွေ တစ်ရာသာ ရှိရင် မုဆိုးမ ဖြစ်နေပါ့မလား...”

လျူအာနီလည်း ဝင်ပြောသည်။

“ကျွန်မ မိဘတွေအိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိပါဘူး... ခြင်္သေ့လို ပါးစပ်ဟပြီး တစာစာ မတောင်းပါနဲ့...”

အဖွားကုသည် ကုမင်တာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကုမင်တာ့က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြလိုက်ရာ သားဖြစ်သူ၏ သဘောထားကို သူမ နားလည်လိုက်သည်။ ပိုက်ဆံမတောင်းစေချင်သည့် သဘောပင်။

“ငွေ တစ်ရာ မရှိရင်တောင် ဆယ်ဂဏန်းလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့... နင်တို့ တို့ဖူးရောင်းတာ နှစ်လတောင် ရှိနေပြီ... ဘာလို့ ပိုက်ဆံ မမြတ်ရမှာလဲ...”

ချန်ချွန်းဟွာက အော်ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကြီးလျူက ပြောလိုက်၏။

“ငါ့တို့ဖူးက ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းတာလေ... ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး မြတ်မှာလဲ... ပြီးတော့ ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီး တစ်လုံး ဝယ်လိုက်လို့ ရှိတဲ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပါသွားပြီ...”

ချန်ချွန်းဟွာက ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးကို ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

တို့ဖူးလုပ်ရာတွင် သူများအိမ်၌ သွားကြိတ်ရခြင်းသည် လည်ပင်းကို အညှစ်ခံထားရသလိုပင်။ လျူမိသားစုက အခုမှ ကြိတ်ဆုံပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရတာဖြစ်ပြီး ချန်ချွန်းဟွာက လာတောင်းနေတော့ ဘယ်လိုလုပ် ပေးချင်မှာလဲ။

နှစ်ဖက် ငြင်းခုံနေစဉ် ကုမင်တာ့ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ဆီက လျော်ကြေးငွေလည်း မလိုချင်ဘူး... ကျောက်ကြိတ်ဆုံလည်း မလိုချင်ဘူး...”

“ဒုတိယမောင်လေး…”

ချန်ချွန်းဟွာ အော်လိုက်မိသည်။

ကုမင်တာ့က သူမကို မကြည့်ဘဲ အဖွားကြီးလျူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ သားလေးယောက် မနက်ဖြန်ကျရင် ရွာပတ်ပြီး သုံးပတ် ပြေးရမယ်... ပြေးနေရင်းနဲ့ ကိုယ်မှားသွားကြောင်း... နောက်တစ်ခါ သူများရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မခိုးတော့ကြောင်း အော်ပြောရမယ်...”

မြို့ဝန်ရုံး ရောက်မှာထက်စာရင်၊ ငွေတွေ ပစ္စည်းတွေ ဆုံးရှုံးရမှာထက်စာရင် ဒီအစီအစဉ်က မျက်နှာပျက်ရုံသာ ရှိသည်။ သားလေးယောက် မလိုလားသော်လည်း အဖွားကြီးလျူက သဘောတူလိုက်သည်။

လျူမိသားစု ကိစ္စပြီးသွားသောအခါ ကုမင်တာ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုမိသားစုခေါင်းဆောင်ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး... အိမ်တွင်းရေး ပြဿနာတွေကြောင့် ဦးလေးကို ရယ်စရာ ဖြစ်စေမိပြီ...”

ကုမိသားစုခေါင်းဆောင်က လက်ကာပြပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

“တူမောင်... မင်း ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်... ဆွေမျိုးတွေပဲလေ... မြို့ဝန်ရုံးအထိ သွားလိုက်ရင် မင်းပဲ ရက်စက်တယ်ဆိုပြီး နာမည်ပျက်ရလိမ့်မယ်...”

မိသားစု အရှုပ်တော်ပုံ ပြီးသွားပြီဖြစ်၍ မိသားစုခွဲခြင်း အစီအစဉ် စတင်ရတော့မည်။

အဖွားကြီးလျူသည် သားလေးယောက်နှင့်အတူ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကုမင်တာ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မေးလိုက်သည်။

“လျူမိသားစုရဲ့ စည်းကမ်းက လူ ငါးယောက် အတူတူ အုပ်ချုပ်တာလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကြီးလျူသည် အရင်က ကုမင်တာ့ လက်ချက်ဖြင့် ခံလိုက်ရသည်ကို သတိရသွားပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် သားကြီး လျူတာ့ရှန်ကိုသာ ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်သားသုံးယောက်ကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ လျူအာနီ ဘယ်လိုပင် မျက်ရိပ်ပြပါစေ... သူမသည် ကုမိသားစု ဒုတိယအိမ်မှ ပစ္စည်းခွဲယူရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

ကုမိသားစုအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အိမ်ထောင်မကျသေးသော လျူယောက်အာက စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

“အမေ... တို့ဖူးလုပ်ငန်း တကယ် မလုပ်တော့ဘူးလား... ဒါဆို ကျောက်ကြိတ်ဆုံ ဝယ်လိုက်တာ အလကား ဖြစ်သွားပြီပေါ့... သား ဘယ်တော့မှ ပိုက်ဆံစုမိပြီး မိန်းမယူရမှာလဲ...”

အဖွားကြီးလျူ မျက်နှာပျက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လုပ်မှာပေါ့... ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ...”

“မြို့ဝန်ရုံး ရောက်မှာ မကြောက်ဘူးလား... ကုလောအာကို မကြောက်ဘူးလား...”

လျူဆန်းအာက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

အဖွားကြီးလျူ ပြောလိုက်သည်။

“ကုလောအာက တကယ် တော်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ နေ့တိုင်း ရွာမှာ နေနိုင်ပါ့မလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သားသုံးယောက်စလုံး သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဖွားကြီးလျူ ဒေါသတကြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံး တို့ဖူးရောင်းနေကြတာပဲ... ဘာလို့ ကုမိသားစုက တစ်ရက်ကို ကြေးပြား ၁၀၀ ရပြီး ငါတို့အိမ်က ၂၀၊ ၃၀ ပဲ ရရတာလဲ... နောက်ကျရင် ဈေးတင်ရောင်းမယ်...”

သူတို့နောက်မှ ကုမိသားစုအိမ်တွင် လုယက်ပွဲ စတင်နေလေပြီ။

အဖွားကုသည် သူမနှင့် အဘိုးကုကို သားကြီးနှင့် သားငယ်တို့က မလိုချင်ကြဘူးဟု ထင်ထားသော်လည်း သားနှစ်ယောက် အခန်းထဲဝင်ပြီး တစ်ညလုံး တိုင်ပင်ပြီးနောက် သူမသည် ရေပန်းအစားဆုံး လူသား ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အစ်ကိုကြီးကု - “အမေ... နောက်ကျရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်နေ...”

ညီလေးကုလည်း စိတ်လောနေသည်။

“အမေ... အာနီနဲ့ ကျွန်တော်က အမေ့ကို လုပ်ကျွေးချင်တာပါ... ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်နေပါ...”