နှစ်သိမ့်ခြင်း

“အဘွား မငိုပါနဲ့တော့...”

နျိုနျိုသည် သူမဆောင်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါလေးကို ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်၏။

မိသားစုအတွင်း ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများကြောင့် ကလေးမလေး၏ စိတ်အခြေအနေလည်း ထိခိုက်နေရရှာသည်။

အဖွားကုသည် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် မျက်နှာကို ဖြစ်သလို သုတ်လိုက်ပြီး ဆက်မငိုတော့ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

“ကောင်းကျိုးမပေးတဲ့ အကောင်နှစ်ကောင်... ဘုရားသခင်က သူတို့ကို ထမင်းခွံ့ကျွေးရင်တောင် ပါးစပ်ဟရကောင်းမှန်း သိကြမှာ မဟုတ်ဘူး...”

နျိုနျိုသည် အဘွားဖြစ်သူက သားနှစ်ယောက်ကို ဆဲဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မသိပေ။ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ အဒေါ်နှစ်ယောက်ကို ဆဲနေသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး နားကို အမြန် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ မကြားချင်ပေ။

အဖွားကု ကြောင်သွားပြီး ကလေးမလေး၏ လက်ကို ဖွဖွလေး ဆွဲခွာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ နားပိတ်ထားတာလဲ... နေလို့မကောင်းလို့လား... နားယားလို့လား...”

နျိုနျို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ မသင့်တော်တဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်ရဘူးလို့ ကိုကိုကြီးက သင်ပေးထားလို့ပါ...”

အဖွားကုသည် ထိုစကားကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း ချီးကျူးရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

“နျိုနျိုက တကယ် လိမ္မာတာပဲ... သမီးရဲ့ ကိုကိုကြီးက စာတတ်ပေတတ်လေ... သူ့စကား နားထောင်တာ မှန်ပါတယ်...”

နျိုနျို နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေးညွတ်သွားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေက အိမ်မှာ စာအတော်ဆုံးပဲ... ဖေဖေက အစိုးရစာမေးပွဲမှာ ပထမရထားတာ... ဘယ်သူမှ ဖေဖေ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး... ဖေဖေက အရမ်း တော်တာပဲ...”

ကိုယ့်သားအရင်းကို ချီးကျူးနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အဖွားကုလည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့... သမီးအဖေက စာအတော်ဆုံးပဲ... အဘွားက နောက်ကျရင် သမီးအဖေ ပြောတာပဲ နားထောင်တော့မယ်...”

အဖွားကုသည် နျိုနျိုကို မြင်ရလျှင် အလွန် ပျော်ရွှင်လေသည်။ ဒီကလေးကို မြင်လိုက်ရတိုင်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားလေ့ ရှိသည်။ ယခုလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ နျိုနျိုကို အနားတွင် ခဏနေခိုင်းလိုက်ရာ ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“သမီးလေး... သမီးအဖေက မြို့နယ်ထဲကို တကယ် ပြောင်းဖို့ စီစဉ်နေတာလား...”

အဖွားကုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြိုမသိခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်လိုက်၏။

“အဘွား... ဖေဖေ ပြောမှတော့ အမှန်ဖြစ်မှာပေါ့... ဖေဖေက အဘွားကို လိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

အဖွားကုသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ခဲ့သော ခြံဝင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် မြို့ထဲသို့ သိပ်မရောက်ဖူးသော တောသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခွဲခွာပြီး မရင်းနှီးသော နေရာသို့ သွားရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သားဖြစ်သူကို အရှက်ရစေမည်၊ သူများ လှောင်ပြောင်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိ၏။

ဒီကြောက်ရွံ့မှုကို သားနှင့် ချွေးမရှေ့တွင် ထုတ်မပြရဲဘဲ မြေးမလေးကိုသာ ရင်ဖွင့်နေရရှာသည်။

“မြို့ထဲရောက်ရင် ထင်းတစ်ချောင်းကအစ ဝယ်ရမှာ... စားတာသောက်တာ အကုန် ပိုက်ဆံပေးရမှာ... ကုန်ကျစရိတ်တွေ များလွန်းတယ်... အဘွားက ရွာမှာပဲ နေခဲ့မယ်... သမီးတို့က အဘွားဆီ ရံဖန်ရံခါ လာလည်ကြပေါ့...”

အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ မရှားပါဘူး...”

“ဟေ...”

အဖွားကု ကြောင်သွားသည်။

နျိုနျိုက ဆက်ပြောသည်။

“ဖေဖေ ပြောတာက... အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှားလို့ ဦးလေးကြီးနဲ့ ဦးလေးငယ်ကို မယှဉ်ပြိုင်တာတဲ့... အဘွား... သမီး အဘွားကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်...”

အဖွားကုလည်း နားစွင့်လိုက်သည်။

“သမီးတို့ မြို့ထဲမှာ ဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကု မျက်လုံးပြူးသွားပြီးနောက် ပြန်ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမက နျိုနျိုကို သင်္ကာမကင်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သမီးလေး... သမီး မှတ်မိတာ မှားနေပြီ ထင်တယ်...”

နျိုနျို စိတ်လောသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဘွား... သမီး မှတ်မိတာ မှန်ပါတယ်... ဆိုင်က ယွမ်ပေါင်လမ်းမှာ ဖွင့်ထားတာ... အခု အဒေါ်လျူက ဦးစီးနေတာ... အဒေါ်လျူက မေမေ့ရဲ့ မွေးစားညီမလေ... ဆိုင်မှာ နှပ်ဟင်းတွေ ရောင်းတာ...”

ကလေး၏ အသံ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာသည်ကို ကြည့်ပြီး အဖွားကုက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အဘွား ယုံပါပြီ... သူများကို လျှောက်မပြောနဲ့နော်... သိလား...”

နျိုနျို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဖွားကုအစပိုင်းတွင် မယုံသော်လည်း ကလေးက အသေးစိတ် ပြောပြလာသောအခါ ယုံတဝက် မယုံတဝက် ဖြစ်လာသည်။

ကလေးက ပါးစပ်လုံတာ မဟုတ်ပေ။ ဒီကိစ္စကို အိမ်ကြီးနဲ့ တတိယအိမ်က သိသွားရင် မနာလို ဖြစ်ကြဦးမည်။ အဲ့ဒီကျရင် ဘာပြဿနာ တက်မလဲ မသိနိုင်ပေ။

“သမီးလေးက အရာရာ သိနေတာပဲ...”

အဖွားကုက ချီးကျူးလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ချီးကျူးခံရသည်ကို အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ကော့ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။

“အဘွား... နှပ်ဟင်းချက်နည်းကို သမီး ဝယ်လာတာလေ...”

အဖွားကုက အသေအချာ မေးမြန်းပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို နားထောင်ပြီး အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

“ချက်ပြုတ်နည်းကို သမီး ဝယ်လာတာ ဆိုပေမဲ့... ဖေဖေ ဉာဏ်ကောင်းလို့ပါ... မဟုတ်ရင် စာရွက်စုတ်လို့ပဲ ထင်မိမှာ...”

နျိုနျိုက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

အဖွားကုသည် ဒီအဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူတောင်းစားအိုကြီးဆီက ပစ္စည်းဝယ်တာတောင် ဈေးဆစ်ရမယ်မှန်း သိတယ်ပေါ့... သမီးလေးက လူလည်မလေးပဲ... နည်းနည်းမှ မကြောက်ဘူးလား...”

နျိုနျိုက သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဘွား... ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ... မေမေက သမီးဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ... မေမေက သမီးကို အရမ်းချစ်တာ... သမီးကို ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့...”

အဖွားကုသည် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တွေးမိပြီး မေးလိုက်သည်။

“နျိုနျိုက ဖေဖေမေမေနဲ့ ဖူချိန်မြို့ကို လိုက်သွားတုန်းက ကြောက်လား...”

နျိုနျို ငယ်သေးသော်လည်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသော အမှတ်တရများကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

“ဖူချိန်မြို့ကို စရောက်တုန်းကတော့ နည်းနည်း ကြောက်တာပေါ့... ဟိုကြည့်ဒီကြည့်တောင် မလုပ်ရဲဘူး... လူတချို့က သမီးတို့ကို လှောင်ကြသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ပြောတယ်... ကြည့်ချင်ရင် ရဲရဲကြည့်တဲ့...”

အဖွားကုသည် မြေးမလေး၏ မြို့တက်အတွေ့အကြုံကို နားထောင်ရင်း ကလေးမလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ လုံခြုံမှုရှိသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ငြိမ်သွားလေသည်။ ငါးနှစ်အရွယ် နျိုနျိုတောင် မကြောက်ရင် သူမက ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲဟု တွေးမိလိုက်၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ပြီးမှ သားနှင့်အတူ မြို့တက်ပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာစံစားရမှာကို ဘာကြောက်စရာ လိုလို့လဲ။

နျိုနျိုသည် လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်လိုက်ပြီး အဖွားကု၏ လက်ပေါ် တင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘွား... အဘွား မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတိုင်း ဖေဖေနဲ့ မေမေက အရမ်း စိတ်ပူကြတယ်... နောက်ကျရင် မြို့ထဲ ရောက်ရင် နျိုနျို လိမ္မာပါ့မယ်လို့ ကတိပေးတယ်... အဘွားကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မညစ်စေရဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားကု ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ့မြေးလေးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလိမ္မာဆုံး ကလေးလေးပါ... ဘယ်လိုလုပ် အဘွားကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မှာလဲ...”

ကုမင်တာ့သည် မြေးအဖွား နှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းအကြောင်းကို မသိသော်လည်း ညစာစားချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုမင်တာ့သည် မြို့ထဲမှ ဆိုင်အကြောင်း အချိန်ယူ ပြောပြလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါက ယွင်နန်တို့ ဖွင့်ထားတဲ့ဆိုင်ပါ... ယွင်နန်က ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ နျိုနျိုက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုင်ပါတယ်... အိမ်က ပိုက်ဆံကို မသုံးထားလို့ အရင်က မပြောပြဖြစ်တာပါ...”

ကုမင်တာ့က အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကုသည် နျိုနျိုပြောပြထားသဖြင့် သိပြီးသား ဖြစ်ရာ မအံ့သြတော့ပေ။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ ချက်ပြုတ်နည်းက နျိုနျို ပိုင်တာလေ... အများပိုင် မလုပ်သင့်ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်ပြောင်းသွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးပဲ... နောက်ကျရင် အမေ့ကို ကူညီခိုင်းရဦးမယ်...”

အဖွားကုသည် သူမကို ကူညီခိုင်းမည်ဟု ကြားသောအခါ ချက်ချင်း တက်ကြွလာသည်။

“ကောင်းတာပေါ့... ကောင်းတာပေါ့... လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ရမှာပေါ့...”

မိသားစု ခွဲပြီးနောက် အိမ်တွင်းရေး အခြေအနေ သိပ်မထူးခြားပေ။ အိမ်ကြီးနှင့် တတိယအိမ်ကြားတွင် ပဋိပက္ခများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက တို့ဖူးရောင်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ကလေးများကြား ခင်မင်မှုက မပြောင်းလဲသော်လည်း အိမ်တွင်းရှိ ထူးဆန်းသော လေထုကို မကြိုက်ကြသဖြင့် အိမ်မှာ မနေချင်ကြပေ။

ရွာအဝင်ဝတွင် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိပြီး ရွာထဲမှ ကလေးများသည် ထိုနေရာတွင် ပုန်းတမ်းကစားလေ့ ရှိကြသည်။

“ဆယ်... ကိုး... ရှစ်... ၃... ၂... ၁... ကိုကိုငယ်... အစ်မကြီးတာ့ယာ... ရှာပြီနော်...”

နျိုနျိုသည် မျက်နှာလေးပြုံးချိုလျက် မျက်လုံးအုပ်ထားသော လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

သို့သော် ကျန်းကွမ်ကျုံးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။