ဆူညံခြင်း

ချန်ချွန်းဟွာလည်း ရင်ထဲတွင် ခါးသက်နေ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုမင်တာ့၏ ပေးဆပ်မှုများကို သူမက ပုံမှန်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အဖွားကု ထုတ်မပြောလျှင် သူမ ဘယ်လောက် အခွင့်အရေး ယူခဲ့ရလဲ ဆိုတာ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ကြက်အနည်းငယ် ခွဲဝေဖို့အတွက် ပြောလိုက်တဲ့ ဒေါသစကား အနည်းငယ်ကြောင့် မိသားစုကွဲတဲ့အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ကုမင်တာ့က ဒီလောက် အကျိုးအမြတ်ကြီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှတော့ အစ်ကိုကြီးကုက မိဘတွေကို ပြုစုချင်ပါတယ်လို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုမင်တာ့လိုမျိုး အဖိုးကြီးအဘွားကြီး နှစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ငွေအများကြီးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ သူတို့ နှမြောနေကြသည်။

ခဏတာ နောင်တရပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်သည် စိတ်ပြောင်းသွားကြ၏။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု သုံးပုံတစ်ပုံ ရရှိခြင်းက တခြားအရာထက် ပိုအရေးကြီးသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ဒီပိုက်ဆံရရင် နောင်ကျ သားတွေ မိန်းမယူဖို့အတွက် အဆင်ပြေသွားမည်။

သို့သော် လျူအာနီ၏ ဦးနှောက်က သာမန်လူနှင့် မတူပေ။

“ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယမရီးက မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတော့... မိဘတွေ မရှိတော့ရင် အဲ့ဒီဝေစုက ဘယ်သူ့ဆီ ရောက်မှာလဲ...”

လျူအာနီ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ရှိနေသူအားလုံး သူမကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်ချွန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မိဘတွေအတွက် ဖယ်ထားတဲ့ မြေကွက်က နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးပိုင်တာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က အိမ်ကြီးရဲ့ မြေးဦးလေ...”

လျူအာနီ ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

“အိမ်ကြီးမှာပဲ မိဘရှိတာလား... ဘာလို့ အများကြီး လိုချင်ရတာလဲ... အကုန်လုံးက မိဘတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေပဲ... ကျွန်မတို့ တတိယအိမ်လည်း ရသင့်တာပေါ့...”

အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ညီလေးကုတို့သည် မူလက ဇနီးသည်များကို တားချင်သော်လည်း လယ်ယာမြေက အမှန်တကယ် အကျိုးရှိမှန်း သိလိုက်သောအခါ ဝင်မတားကြတော့ပေ။

အဖွားကုသည် သားနှစ်ယောက်ကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြဇာတ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ငါ မသေသေးပါဘူး... နင်တို့က အခုကတည်းက တွက်ချက်နေကြပြီ... ငါ အခု သေပေးလိုက်ရမလား... ဒါမှ နင်တို့ ပျော်ကြမှာလား...”

မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါသထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုကြီးကုနှင့် ညီလေးကုတို့သည် ဇနီးသည်များကို အသီးသီး တားလိုက်ကြ၏။

ချွေးမနှစ်ယောက် မျက်နှာပျက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး အဖွားကုက အတိတ်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့က ဆေးဖိုးနဲ့ လမ်းစရိတ်ကို အခုထိ မပေးရသေးဘူး... နင်တို့က မသိချင်ယောင် ဆောင်နေမှတော့... မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု ခွဲတဲ့အထဲကနေ နုတ်လိုက်မယ်...”

“ဒုတိယမောင်လေးက အရည်အချင်း ရှိပါတယ်... သူက ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး...”

ချန်ချွန်းဟွာက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

အဖွားကုက သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ငွေ နှစ်တုံးခွဲကို ယူကာ ကုမင်တာ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်၏။

ကုမင်တာ့က မယူချင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ယူလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျန်းယွင်နန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဆူညံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိသားစု ခွဲဝေခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ကြသည်။

အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ အခန်းအရေအတွက် နည်းပါးသဖြင့် မူလအတိုင်း ခွဲဝေလိုက်ကြ၏။

ကုမင်တာ့က ဦးဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲ ပြောင်းနေတော့မှာပါ...”

ထို့ကြောင့် ဒုတိယအိမ် နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းနှစ်ခန်းနှင့် တတိယအိမ်မှ ခွဲပေးရမည့် အခန်းတစ်ခန်းကို နှစ်သစ်ကူးအထိ ဒုတိယအိမ်က ယာယီ ဆက်နေလိုက်သည်။

ငွေသား ခွဲဝေရသည်မှာ လွယ်ကူသည်။

သို့သော် လယ်ယာမြေ ခွဲဝေရာတွင် ပြဿနာ တက်ပြန်လေသည်။

လယ်မြေများတွင် ကောင်းတာ ညံ့တာ၊ ကြီးတာ သေးတာ ရှိသည်။ အိမ်ကြီးနှင့် တတိယအိမ် နှစ်ဖက်စလုံးက ပိုကောင်းတာ၊ ပိုများတာ လိုချင်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် နှစ်ဖက်မိသားစုမှ ယောက်ဖများ ဝင်ပါလာကြသည်။

အိမ်ကြီးနှင့် တတိယအိမ်တို့ လည်ပင်းကြောထောင်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း အရင်က သင့်မြတ်ခဲ့သော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မျက်နှာချင်း မဆိုင်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ ကုမင်တာ့နှင့် အဖွားကုတို့သည် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လုံးဝ မပျော်ရွှင်နိုင်ကြပေ။

ကျန်းယွင်နန်သည် ခင်ပွန်းသည်၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ခင်ပွန်းသည်က အပြင်မှာ စာသင်နေရသော်လည်း မိသားစုကို ဂရုစိုက်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ မဟုတ်လျှင် အရင်တုန်းက စာသင်ချိန်ကို ဖဲ့ပြီး တူ တူမတွေကို စာသင်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။

လူအုပ်ကြီး ဆူညံစွာ ငြင်းခုံနေကြပြီး နာရီဝက်ခန့် ကြာမှ ရှင်းလင်းသွားသည်။

အိမ်ခွဲဝေရာတွင် အိမ်ကြီးနှင့် တတိယအိမ်တို့ ထပ်မံ အငြင်းပွားကြပြန်သည်။ အိုးအစုတ် ခွက်အစုတ်လေးတွေအတွက်နဲ့ အတိတ်က အကြောင်းဟောင်းတွေ ပြန်ပါလာကြ၏။

ရန်ဖြစ်နေရင်း ဘယ်သူက စတွေးမိလိုက်လဲ မသိပေ။

ချန်ချွန်းဟွာနှင့် လျူအာနီတို့သည် အဖွားကုဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

“အမေ... အမေနဲ့ အဖေက မြို့ထဲသွားပြီး ကောင်းကောင်းနေရတော့မှာလေ... ဒီပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ...”

သူတို့က အဖွားကုအတွက် ပစ္စည်းမချန်ပေးချင်ရုံသာမက အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအို နေထိုင်သည့် အခန်းကိုပါ လိုချင်နေကြသည်။

“အမေ... ကျွန်မတို့အိမ်က လူများလို့ နေစရာ ကျပ်နေပြီ... အဲ့ဒီအခန်းကို ကျွန်မ ယူမယ်...”

ချန်ချွန်းဟွာက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

လျူအာနီကလည်း ချက်ချင်း ဝင်ပြော၏။

“ကျွန်မက ငယ်သေးတယ်... ဘယ်အချိန် ကလေးထပ်ရမလဲ မသိဘူး... အမေတို့လို ကလေးတွေ အများကြီး မွေးနိုင်ရင်... နောက်မွေးလာမယ့် ကလေးတွေ ဘယ်မှာ နေရမလဲ...”

အဖွားကု နောက်ဆက်တွဲ ဘာလာမလဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ဒီချွေးမနှစ်ယောက်ကို ဘာမှ မပြောဘဲ ထားလိုက်ရင် မိဘတွေအတွက် ဖယ်ထားတဲ့ မြေကွက်ကိုပါ ခွဲဝေသင့်တယ်လို့ ပြောလာကြလိမ့်မည်။ သူမ စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်၏။

“အမြင်ကျဉ်းလိုက်တဲ့ ဟာတွေ... ငါ့ရဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို ဘယ်သူမှ မယူရဘူး... ငါ့အခန်းကို သော့ခတ်ပြီး ဖုန်တက်ခံထားမယ်... နင်တို့ကို မပေးဘူး...”

ချွေးမနှစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် "မျက်နှာလိုက်တယ်" ဟုသာ ကျိန်ဆဲနိုင်ကြသည်။

ထိုသို့ ဆူညံငြင်းခုံပြီးနောက် မိုးချုပ်ခါနီးမှ ရိက္ခာများကို ခွဲဝေပြီးစီးသွားသည်။ နောက်ဆုံး အရေးကြီးဆုံး တစ်ခုသာ ကျန်တော့၏။

“အမေ... တို့ဖူးဆိုင်က ပြန်ဖွင့်တော့မှာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးကပဲ ယူသင့်တယ်... လျူအာနီကို ပေးလိုက်ရင် သူ့မိဘတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ခိုးပေးမလဲ မသိဘူး...”

ချန်ချွန်းဟွာက ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။

လျူအာနီ ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဖွားကု လက်ကာပြလိုက်သည်။

သူမ ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်၍ တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူဖွင့်ချင်လဲ ဖွင့်... ကိုယ့်ဘာသာဖွင့်... ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး...”

ကုမိသားစုသည် အိမ်ခွဲ သုံးခုလုံး တို့ဖူးလုပ်တတ်သော်လည်း တို့ဖူးဆိုင်တွင် ခွဲဝေစရာ ကိရိယာအချို့သာ ရှိသည်။

ယောက်မနှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ကဲ... မိသားစု ခွဲပြီးပြီဆိုတော့ ထမင်းချက်ကြတော့...”

အဖွားကုက ချွေးမသုံးယောက်ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထုံးစံအရ မိသားစု ခွဲပြီးနောက် ကူညီပေးကြသော ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများကို ထမင်းကျွေးရသည်။ ထမင်းချက်ရန် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အဖွားကုက သိမ်းဆည်းထားသည်။

တစ်ညနေလုံး ဆူညံသံများကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် ယောက်ဖနှစ်ယောက်တို့သည် ခေါင်းကိုက်နေကြပြီ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနေကြပြီဖြစ်၍ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် အိမ်ပြန်အနားယူချင်နေကြ၏။

သို့သော် ချန်ချွန်းဟွာနှင့် လျူအာနီတို့ မလှုပ်ရှားကြပေ။

“အမေ... အဖေမွေးထားတဲ့ ကြက်ခြောက်ကောင်ကို မခွဲရသေးဘူး...”

ချန်ချွန်းဟွာက သတိပေးလိုက်သည်။

အဖွားကု ချန်ချွန်းဟွာကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ဒီလောက် ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပြီးတာတောင်မှ ချန်ချွန်းဟွာက အဘိုးအို မွေးထားတဲ့ ကြက်တွေကို ခွဲယူဖို့ ပြောထွက်ရက်သေးသည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါ နျိုနျိုအတွက် မွေးပေးထားတာ... ဘာခွဲစရာ လိုလို့လဲ...”

“အဖေ မွေးထားတာ ဆိုပေမဲ့... ကျွန်မတို့ ကြက်တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

လျူအာနီသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူပင်။ သူမကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချွန်းဟွာလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဖွားကုက ပြောလိုက်၏။

“ဒီကြက်တွေက အိမ်က ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်ဘူး... အိမ်က ဖွဲတစ်မှုန်မှ မစားဘူး... နင်တို့က ဘာမျက်နှာနဲ့ လာခွဲချင်နေရတာလဲ...”

“ကြက်တွေက အိမ်က အစာမစားပေမဲ့... အဖေက အိမ်က ထမင်းစားတယ်လေ... အဖေက ဒီနှစ်တွေမှာ ဆေးခန်းပြ ဆေးသောက်နေရတာ ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်တယ်...”

လျူအာနီက ပြောလိုက်သည်။

လျူအာနီ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိနေပြီးသားမို့ အဖွားကုက ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ဒေါသမထွက်တော့ပေ။

သူမသည် ချွေးမနှစ်ယောက်ကို လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်တို့က တစ်ညနေလုံး ရန်ဖြစ်နေကြတာ... ပစ္စည်းနည်းနည်း ပိုရဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြတယ်... တစ်ခုခု မေ့နေကြပြီလား...”

ချန်ချွန်းဟွာနှင့် လျူအာနီတို့ နားမလည်သော ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ အဘိုးအိုကို လုပ်ကျွေးဖို့ ကိစ္စရော... ငါတို့က မိသားစု ခွဲတာပဲ ရှိတာ... ဆက်ဆံရေး ဖြတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး... ပွဲတော်ရက်တွေမှာ ငါတို့ကို ဘယ်လောက် ကန်တော့ကြမလဲ... အားလုံးရှေ့မှာ ပြောကြပါဦး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချွန်းဟွာနှင့် လျူအာနီတို့သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားကြလေသည်။