နတ္တိမှဖန်ဆင်းခြင်း

စနစ်ကိုဖွင့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

အဆင့်- ၉

အမှတ်- ၀/၁၀၀,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀

လက်ရှိအမှတ်- ၁၄,၇၇၆,၈၅၅,၄၆၃

လက်ရှိစွမ်းရည်- လက်ခံသူအနေဖြင့် အမှတ်များကိုအသုံးပြု၍ သက်မဲ့ပစ္စည်းများကို နတ္ထိမှ ဖန်ဆင်းနိုင်သည်။ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သည့်ကြာချိန်မရှိ။

မှတ်ချက်- လက်ခံသူ ယခင်ကမြင်ဖူးသည့်ပစ္စည်းဖြစ်ရမည်။ ပစ္စည်းအဆင့်မြင့်လေ အမှတ်ပိုကုန်လေ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ်စွမ်းရည်- လက်ခံသူအနေဖြင့် အမှတ်များကိုအသုံးပြု၍ အချိန်နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သည့်ကြာချိန်မရှိ။

မှတ်ချက်- အချိန်နောက်ပြန်လှည့်ပြီးနောက် လက်ခံသူ၏အခြေအနေ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပါ။ နောက်ပြန်လှည့်သည့်အချိန်ကာလကြာမြင့်လေ အမှတ်ပိုကုန်လေ ဖြစ်သည်။

"အချိန်နောက်ပြန်လှည့်တာတောင်ပါလာပြီလား"

ကျန်းချန် ဤအချက်ကိုသိပ်မအံ့သြတော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အသက်ပြန်ရှင်တာတောင် လုပ်နိုင်တာပဲ၊ အချိန်နောက်ပြန်လှည့်တာက ဘာဆန်းတော့မှာလဲ။

သူ၏အခြေအနေ မပြောင်းလဲဘဲကျန်ရစ်မည်ဆိုသည်မှာ ယခု သူ့ကျင့်စဉ်အဆင့် မည်မျှမြင့်နေပါစေ အချိန်နောက်ပြန်လှည့်ပြီးနောက်တွင်လည်း ထိုအဆင့်၌ပင်ရှိနေမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ ယခု ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာရနေပြီး မနေ့ကအချိန်သို့ နောက်ပြန်လှည့်လျှင်လည်း သူသည် ယနေ့ကဲ့သို့ ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသည့် အခြေအနေတွင်ပင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ မနေ့က ဒဏ်ရာမရသေးသည့်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခြင်းမဟုတ်။ ဤအချက်က ကောင်းသလား ဆိုးသလားဆိုသည်မှာ အသုံးပြုပုံပေါ်တွင်သာ မူတည်လိမ့်မည်။

သူ ပို၍ အာရုံစိုက်မိသည်မှာ နတ္ထိမှဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းရည်ပင်။ သူက စနစ်ကိုဖွင့်ပြီး ဖေးရှန်ဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမကြီးကို စိတ်ထဲတွင်ပုံဖော်လိုက်သည်။

စနစ်တွင် စာတန်းတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာ၏။

“အမှတ် ၁၀၀ လိုအပ်သည်... ဖန်ဆင်းမလား...”

ဖေးရှန်ဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမမှာ အလွန်ခမ်းနားသည်။ ၎င်းကို ပုယွီမြင့်မြတ်နယ်မြေက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာကျယ်ဝန်းကာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ ထိုကဲ့သို့ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုဖန်ဆင်းရန် အမှတ် ၁၀၀ သာ ကုန်မည်ဆိုသည်က။

"ဒါက အရမ်းမသက်သာလွန်းဘူးလား။ စနစ်က နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိလာတာလား"

ဤဈေးနှုန်းမှာ သဘာဝကျ၏။ အမှတ် ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀,၀၀၀ နှင့် ညီမျှသည်။

နန်းတော်တစ်ခုဆိုသည်မှာ သာမန်အဆောက်အဦးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀,၀၀၀ နှင့်ပင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ချေ။

လောကီလောကမှ ရွှေ၊ ငွေတို့နှင့်ယှဉ်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကသာ ရှားပါးရတနာများ ဖြစ်၏။ ဤအဆောက်အဦးမှာ ယခင်ပုယွီမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ခန်းမဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အဆောင်အယောင်များ ပါဝင်နေသောကြောင့်သာ ၁၀၀ ကုန်ခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်ဆိုလျှင် ၁ မှတ်က လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

မြစ်ကမ်းဘေး မြက်ခင်းပြင်တွင်ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေကြသော လူအုပ်ကြီးကိုကြည့်ပြီး သူ၏ကြွားချင်စိတ်များ ပြန်လည်နိုးထလာပြန်သည်။

"ဟူး... ဒီနေရာက ဒဏ္ဍာရီလာ အင်မော်တယ်လောကဟုတ်ရဲ့လား"

"တည်းခိုဖို့ နေရာလေးတောင်မရှိဘူး။ အရမ်းကိုနိမ့်ပါးလွန်းတယ်၊ တကယ်ကိုစိတ်ပျက်စရာပဲ"

သူ့စကားကြောင့် လူတိုင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြသည်။

အင်မော်တယ်လောကထဲ ရောက်နေပြီလေ၊ ဘာလို့ နေရာထိုင်ခင်းကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ၊ မြန်မြန်ကျင့်ကြံဖို့ပဲလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။

နှလုံးသားမျိုးနွယ်စုမှလူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း နောက်နေတာဖြစ်ရမယ်။ ဒီနေရာက အခြေအနေတွေက အလွန်ကောင်းမွန်နေပါပြီ"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒီက အင်မော်တယ်အနှစ်သာရချီတွေက ကျွန်မတို့အိပ်မက်တောင်မမက်ရဲတဲ့ အရာတွေပါ"

"ကျွန်မတို့ အခုချက်ချင်းကျင့်ကြံရမယ်၊ ဒီကနေထွက်သွားလို့ တကယ့်အင်မော်တယ်တွေနဲ့တွေ့တဲ့အခါ အကြောင်းမဲ့အသတ်မခံရအောင်လို့လေ"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... နေစရာကအရေးမကြီးပါဘူး၊ နောက်ကျရှိလာမှာပါ"

"အခုအရေးကြီးဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိဖို့ပဲ"

နှလုံးသားမျိုးနွယ်စုမှ လူ ၅၀၀ စလုံးမှာ အနည်းဆုံး တာအိုနန်းတော်အဆင့်များဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်ရှိကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကန္တာရထဲပစ်ချထားလျှင်ပင် အကန့်အသတ်မရှိအသက်ရှင်နိုင်သည်၊ ဤကဲ့သို့ လှပသောနေရာမျိုးမှာ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် စောစောကဟင်းလင်းပြင်နှင့်ယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာသုခဘုံပင်။

အောက်လောကမှ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည့်အလျောက် သူတို့မှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်သည့် အတွေ့အကြုံမရှိသူများ မဟုတ်ကြ။ သူတို့လျှောက်သွားနေမည့်အစား ဤနေရာမှာပင်အခြေချကာ ကျင့်ကြံပြီး အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်အဆင့်ရောက်မှသာ စူးစမ်းရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

ဤအချက်က အစ်ကိုကြီးချန်ကို စိတ်ပျက်စေ၏။

"မင်းတို့ ရည်မှန်းချက်မရှိပုံကိုကြည့်ဦး၊ ငါက နန်းတော်တွေအများကြီးဖန်ဆင်းပြီး ကြွားမလို့ဟာကို"

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့တွင် တပည့်တစ်သိုက်ရှိနေသေးသည်။ ရှန်ထိုက်က ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လာ၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဒီလိုတောထဲတောင်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်အိပ်ခိုင်းလို့ရမှာလဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ် ပင်ပန်းဆင်းရဲနေတာမြင်ရင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားက နာကျင်ရပါတယ်"

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သစ်သွားခုတ်ပြီး အိမ်ဆောက်ပေးမယ်"

ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ဖားသည့်အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်နေသည်ဟုထင်ကာ အနီးရှိတောအုပ်ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာပျံသန်းသွားတော့သည်။ အခြားတပည့်များကလည်း နောက်ကျမခံဘဲ လိုက်သွားကြ၏။

"ညီလေးရှန်း မင်းပြန်လာခဲ့... ဒီကိစ္စကို မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတာဝန်ထားလိုက်စမ်းပါ"

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... စီနီယာအစ်ကိုကျန်း မှားနေပြီ။ ကျွန်တော်က လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းကို အရန်ဘာသာရပ်အနေနဲ့ သင်ထားတာ၊ အိမ်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ စီနီယာအစ်ကိုထက် ပိုကျွမ်းကျင်တယ်"

"နေဦး... ငါက အစီအရင်သင်ထားတာ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့အိမ်ကို ဆောင်းတွင်းမှာနွေးပြီး နွေမှာအေးနေအောင်၊ အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

တပည့်အားလုံး ကျင့်ကြံခြင်းကိုရပ်ဆိုင်းကာ၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်တော့မည့်အလား အပြေးအလွှားသွားနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ နှလုံးသားမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ မအံ့သြကြတော့ပေ။ ဖေးရှန်ဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲမဟုတ်ပါလား။

အစ်ကိုကြီးချန်မှာ ကျေနပ်သလိုလိုနှင့် အားမလိုအားမရဖြစ်သွားသည်။ တပည့်များက သူ့အပေါ် ချစ်ခင်လေးစားကြသည်မှာ ကျေနပ်စရာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သူလိုချင်သည့်ဇာတ်ညွှန်းမဟုတ်။

"ကဲ... အားလုံးရပ်လိုက်ကြတော့"

"အိမ်ဆောက်တဲ့ကိစ္စလေးအတွက် ဘာလို့ဒီလောက်ဒုက္ခခံနေကြမှာလဲ"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဖန်ဆင်းခြင်းခလုတ်ကိုနှိပ်လိုက်၏။ မိုင်ပေါင်းများစွာကျယ်ဝန်းသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့်နန်းတော်ကြီးတစ်ခုသည် အနီးရှိမြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ နီရဲသောနံရံများ၊ စိမ်းလန်းသောအုတ်ကြွပ်များ၊ ထွင်းထုထားသော ထုတ်တန်းများနှင့်အတူ တစ်နန်းတော်လုံးမှာ ရတနာများ၊ ပုလဲများ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။

လူတိုင်းရပ်တန့်သွားလေ၏။ နန်းတော်ကိုကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကြသည်။

"နေဦး... ဒါ ငါတို့ရဲ့ပင်မခန်းမ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါက ဒီကိုဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

"ဘုရားရေ... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

"ဝါး... ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်"

သူတို့တင်မကဘဲ ကျင့်ကြံနေသော နှလုံးသားမျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ မိုချန်၊ မျက်စိသုံးလုံးကျား၊ နှင်းယုန်ဘုရင်မတို့အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ နေစရာအိမ်က သူတို့အတွက် သိပ်မလိုအပ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဤမျှကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးကို ဖန်ဆင်းလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်း၏။ ၎င်းမှာ သဘာဝတရားကို လုံးဝဆန့်ကျင်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် ပိုကောင်းသည့်နေရာရှိလျှင် မည်သူကမြေကြီးပေါ်ထိုင်ချင်ပါ့မလဲ။

တပည့်များစွာ အထဲသို့ပျံဝင်ကြည့်သောအခါ ယခင်ပင်မခန်းမနှင့် တစ်ထေရာတည်းတူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဤအရာမှာ ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

"အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်တော့ တကယ်အထင်ကြီးသွားပြီ။ အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ်ပျော်တတ်တာပဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း။ ရှင်... ဒါက ဘယ်လိုဂါထာမျိုးလဲ"

"ရှင်က ပစ္စည်းတွေကို သယ်ယူသိမ်းဆည်းနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်မှော်ရတနာရှိလို့ ပင်မခန်းမကို သယ်လာတာလား"

ချင်းစော့နှင့် အခြားသူများမှာ တံတွေးမြိုချရင်း မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုများကြောင့် အစ်ကိုကြီးချန်၏ ကြွားချင်စိတ်မှာ ပြည့်ဝသွားတော့သည်။

"ပစ္စည်းသယ်တဲ့မှော်ရတနာ ဟုတ်လား"

သူက လက်ကို အကြိမ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်တန်းများကြားတွင် နန်းတော်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေတံခွန်များ၊ စမ်းရေတွင်းများ၊ ပန်းခြံများ၊ ပြာသာဒ်များနှင့် ကွင်းပြင်များလည်း ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ ခဏအတွင်းမှာပင် တောင်ပတ်လည် ဝိုင်းနေသော ဤနေရာမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များပင် ပြောင်းလဲကုန်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အခြေခံအဆောက်အအုံများအားလုံး အချိုးကျပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ နန်းတော်တစ်ခုတည်းဆိုလျှင် ဖေးရှန်ဂိုဏ်းမှသယ်လာသည်ဟု ထင်နိုင်သော်လည်း၊ ယခု အရာအားလုံးမှာ ရှင်းပြ၍မရနိုင်တော့ချေ။ ရေတံခွန်များနှင့် ကန်များကိုပင် ဖန်ဆင်းနိုင်သည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သာမန်ပစ္စည်းရွှေ့ပြောင်းခြင်း မဟုတ်နိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်းဆွံ့အသွား၏။

"ဒါ နောက်ထပ် အင်မော်တယ်ပညာရပ်တစ်ခုလား"

"တကယ့်ကိုအံ့ဖွယ်ပဲ"

အင်မော်တယ်မိုပင်လျှင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်စမ်းကြည့်သည်။ အရာအားလုံးက အစစ်အမှန်များဖြစ်၏။

"ဒါက အင်မော်တယ်ပညာရပ်ဆိုတာ မင်းတို့သိရင်ပြီးတာပါပဲ"

"ဒီဂိုဏ်းချုပ်က အင်မော်တယ်တစ်ယောက်ဆိုတာ အစကတည်းက ပြောပြီးသားလေ။ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အံ့သြနေကြတာလဲ"

အစ်ကိုကြီးချန်သည် အမှတ် ၁ မှတ်သုံးကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ဖန်ဆင်းလိုက်ပြီး မီးညှိကာ ဖွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီး၏ ကိုးကွယ်သကဲ့သို့ကြည့်နေသောအကြည့်များကို ဆက်လက် ခံယူနေလိုက်၏။ ဂို

ဏ်းဝင်ပေါက်ကြီးကိုပါဖန်ဆင်းပြီးနောက်တွင် လူတိုင်း၏ နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားတော့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤစွမ်းရည်မှာ သက်ရှိများကို ဖန်ဆင်း၍မရချေ၊ မဟုတ်လျှင် ကျန်းချန်က ငှက်များနှင့် သားရဲများကိုပါ ဖန်ဆင်းရန် ကြံစည်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ချစ်လှစွာသောသမီးတော်က သူ၏အင်္ကျီစကိုဆွဲလိုက်သည်။

"မေမေ။ သမီးတို့အိမ်အသစ်ကိုရောက်ပြီလား"

"ဘာလို့ ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေကို မတွေ့သေးတာလဲ"

ဤခရီးစဉ်မှာ တစ်နှစ်တိတိကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် သူမမှာ အလွန်ပျင်းရိနေလေပြီ။