အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်ခြင်း၏ မကောင်းသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုများ
Vol. 21 Ch. 204
“ ဥက္ကဌဝမ်က တိုင်းရင်းဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ဖြန့်ဝင်တဲ့ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါ … ငါတို့လို နကန်းတစ်လုံးမသိတဲ့ လူပိန်းတွေတောင် ပြဿနာကို မြင်နိုင်တာ သူက မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ …”
“ မဟုတ်မှလွဲရော ဝမ်တဲ့ချွမ်ကို လေလံပွဲက ဈေးမြင့်အောင် ငှားထားတာများလား ….”
“ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ် ….”
“ တကယ်လို့ အဲ့လိုသာဆိုလို့ကတော့ ရှေ့က လူတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ …”
“ ဒီရဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းမှာ ပါဝင်တဲ့ ဆေးစွမ်းသတ္တိက သက်တမ်း နှစ်ငါးဆယ်ရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းလောက်ပဲ ရှိတယ် ….”
“ ထိခိုက်ပျက်စီးထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းကို ယွမ် ၂ သန်းကျော်ပေးဝယ်တယ်ဆိုတာက ပိုက်ဆံ ဖြုန်းတီးတာပဲ ….”
ဧည့်သည်တော်များက အချင်းချင်း တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အာရုံစူးစိုက်ရာကတော့ ဝမ်တဲ့ချွမ်ပင်။
နှစ်ငါးဆယ် သက်တမ်းရှိသည့် ဂျင်ဆင်းရိုင်းတစ်ခု၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ယွမ် တစ်သန်းပင် ကျော်လွန်ခြင်း မရှိပေ။ သို့တိုင် ထိုသူတို့က ထိခိုက်ထားသည့် ဂျင်ဆင်းရိုင်းကို ဈေးနှစ်ဆပေးပြီး ဝယ်ယူချင်နေသည်တဲ့လော။
အဆိုပါ လေလံဆွဲသူနှစ်ဦးက မည်သို့ စဉ်းစားတွေးခေါ်နေလဲဆိုတာကို သူတို့တွေ နားမလည်နိုင်ကြတော့ချေ။
အခြားသူများက ရှုပ်ထွေးမှု ကိုယ်စီနှင့် ဖြစ်နေစဉ်တွင် လေလံပြိုင်ဆိုင်မှုက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေလျက် ရှိ၏။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လေလံဈေးကို ၃.၄ သန်း အထိ မြင့်တင်လိုက်သည်။
ဝမ်တဲ့ချွမ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ဘေးရှိ ချန်ယွီ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“ ၃.၆ သန်း ….”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက နားမလည်နိုင်သည့် ဇဝေဇဝါအကြည့်မျိုးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။
၃ သန်းက သူ့အကန့်အသတ်ဖြစ်၏။
သို့တိုင် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ချေးငှားနိုင်သည့် ငွေကြေး ပမာဏကို တွက်ချက်ရင်း ၃.၄ သန်းအထိ မြင့်တင်ခဲ့သည်။
မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် … ဝမ်တဲ့ချွမ်က သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး လေလံဈေးကို ၃.၆ သန်းအထိ တိုးမြင့်လာခဲ့လေသည်။
တူ ပထမတစ်ချက် ထုနှက်သံကြားတော့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ သက်ပြင်းမောကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
သူ့တွင် ဝမ်တဲ့ချွမ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် စွမ်းရည် မရှိတော့ပေ။
ဤသည်က လက်မလွှတ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်ကို မြင်တော့ လေလံမှူးကလည်း တူကို ဒုတိယအကြိမ် လျင်မြန်စွာ ထုနှက်လိုက်၏။
ခေတ္တကြာပြီးနောက် လေလံမှူးက တူကို တတိယအကြိမ် ထုနှက်လိုက်ပြီး “ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဥက္ကဌဝမ် … နှစ် ၂၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းကို ၃.၆ သန်းနဲ့ ပိုင်ဆိုင်သွားပါပြီ ခင်ဗျာ ….”
ဝမ်တဲ့ချွမ်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ဩဘာလက်ခုပ်သံကို ခံယူလိုက်သည်။
ပစ္စည်းကိုတော့ ပွဲကျင်းပသူ၏ အကောင့်ထဲ ငွေရောက်ရှိပါမှ လွှဲပြောင်းပေးအပ်သွားမှာ ဖြစ်၏။
ဂျင်ဆင်းရိုင်း ရောင်းထွက်သွားသည်နှင့်အတူ လေလံပွဲသည်လည်း တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
“ ဒေါက်တာချန် … ဒီရဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းက တစ်ခုခု ထူးခြားတာတွေ ရှိနေလို့လား …” ဝမ်တဲ့ချွမ်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးမြန်းလာခဲ့၏။
“ ဒီအကြောင်း လောလောဆယ် စိတ်မပူနဲ့ဦး …” ချန်ယွီ့ ပြောလိုက်ပြီး “ အဲ့ဒီ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကိုသာ တစ်ချက် လှမ်းခေါ်ပေးစမ်းပါ …”
“ ဟမ် … လှမ်းခေါ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား ….”
ဝမ်တဲ့ချွမ် ပြန်မေးလိုက်၏။
“ ဒီတိုင်းပဲ လှမ်းခေါ်လိုက် …”
ဝမ်တဲ့ချွမ်သည် ချန်ယွီ့၏ အတွေးများကို နားမလည်နိုင်သော်ငြားလည်း လေလံဆွဲခဲ့သည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကလပ်ဟောက်စ် ဝင်ပေါက်ဝ၌ လှမ်းခေါ်လိုက်ဆဲပင်။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အမူအရာက အုံ့မှိုင်းနေပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေဟန်ပင်။
“ ဒီဂျင်ဆင်းက ခင်များအတွက် အသုံးတည့်မယ်ဆိုတာ ကျုပ်သိတယ် … “ ချန်ယွီ့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် ကျုပ်အတွက်လည်း အသုံးတည့်တဲ့အရာ ဖြစ်နေတယ် … ဒါကြောင့်မို့ …. “
“ ထားလိုက်တော့ … ငါ့မှာက မင်းတို့လောက်မှ ပိုက်ဆံမရှိတာ ….”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက စိတ်မပါသည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
“ ဒီကလူကြီးမင်း … ခင်များက ကျုပ်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်မှု လွဲနေပြီ ထင်တယ် ….”
“ ကျုပ် ခင်များကို ခေါ်လိုက်တာ ကြွားဖို့ မဟုတ်ဘူး ….” ချန်ယွီ့ ရှင်းပြလိုက်ပြီး “ အဲ့ဒီအစား ဒီဂျင်ဆင်းရိုင်း မရှိရင်တောင် ခင်များရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ပြောပြချင်လို့ပဲ ….”
“ ဟမ် ….”
ဤစကားကြားတော့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။
သူက ချန်ယွီ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးမြန်းလာခဲ့၏။ “ ငါက ဒုက္ခရောက်နေတယ် ဟုတ်လား ….”
“ ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ …” ချန်ယွီ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး “ ကျုပ်နာမည်က ချန်ယွီ့ပါ …. နာမည် ခေါ်လည်း ရသလို ဒေါက်တာချန်လို့ ခေါ်လည်း ရတယ် …..”
“ လေလံဆွဲတုန်းက ခင်များမျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ အရိပ်အငွေ့တွေ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ် … ဒီတော့ ခင်များရဲ့ မိသားစုဝင်တွေထဲ တစ်ယောက်ယောက်က ကျိန်းသေပေါက် ပြဿနာ တစ်ချို့ တက်နေတာဖြစ်ရမယ် ….”
“ ဒီဂျင်ဆင်းရိုင်းကိုလည်း ပြဿနာ ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဝယ်ခဲ့တာ ဟုတ်တယ်မလား …..”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သက်ပြင်းချပြီး ခွန်းတုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။ “ မင်းက ဒေါက်တာဆိုမှတော့ မင်းဆီကနေ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး ….”
“ ဒီဂျင်ဆင်းရိုင်းက ငါ့အတွက် သိပ်အရေးကြီးတယ် ….”
“ ငါ ဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ ပြောရင်လည်း မမှားဘူး …”
“ သိပ်မကြာခင်တုန်းက ငါ့အဖေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာမကျန်း ဖြစ်လာတယ် … ဒေါက်တာတွေ အများကြီး ပင့်ဖိတ်ပြီး ကုသပေးခဲ့တယ် …”
“ အနောက်တိုင်းဆေးနဲ့ ကုတာ လုံးဝ အစွမ်းမပြဘူး .. ဒါပေမယ့် တိုင်းရင်းဆေးနဲ့ကျ ငါ့အဖေရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင် ခပ်ရေးရေးလေး မြင်နေရတယ် … ဒါပေမယ့် ဓာတ်စာအနေနဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းကို စားပေးဖို့ လိုတယ် ….”
“ သူ လိုအပ်တဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းက အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းရိုင်းပဲ ….”
နှစ် တစ်ရာ သက်တမ်းရှိသည့် ဂျင်ဆင်းရိုင်းဆိုင်သည်မှာ အင်မတန် ကံကောင်းမှသာလျှင် ရရှိနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လဝက်နီးပါးခန့် အစိုင်းတပြင်း ရှာဖွေခဲ့သော်လည်းပဲ တစ်ခုတစ်လေကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပ။
ယနေ့ လေလံပွဲတွင် နှစ် ၂၀၀ သက်တမ်းရှိသည့် ဂျင်ဆင်းရိုင်းကို လေလံပစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့် အချိန်၌ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ပိုက်ဆံ ပမာဏတစ်ခု သုံး၍ ဖိတ်စာကို ရယူပြီး ကံစမ်းကြည့်ဖို့ရာ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
“ ညီကို … မင်းဒီနေ့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာ တကယ်မှန်သွားတယ် ….” ဝမ်တဲ့ချွမ်က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ မင်းက ဂျင်ဆင်းရိုင်းကို မရခဲ့ဘူးဆိုပေမယ့် ဒေါက်တာချန်နဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့တယ် ….”
“ ဒေါက်တာချန်က မင်းကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ မင်းအဖေရဲ့ ရောဂါကိုလည်း ပျောက်ပြီသာ မှတ်လိုက်ပေတော့ ….”
ဝမ်တဲ့ချွမ်သည် ကောင်းကင်ဘုံက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသးကို ကောင်းချီးပေးနေသည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြောဆိုသွားပုံအရဆိုလျှင် သူက သိတတ်သည့် သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာ ပြောပြဖို့ရာ မခဲယဉ်းပေ။
သူ့ဖခင်၏ ရောဂါကို ကုသဖို့အတွက် နှစ်တစ်ရာ ဂျင်ဆင်းကိုပင် ကျသင့်ငွေအား မမှုဘဲ ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။
ဤနေရာသို့ ရောက်လာ၍ ကံစမ်းသော်ငြားလည်း ချန်ယွီ့နှင့် ပက်ပင်းတိုးခဲ့လေသည်။
ဒါက ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးတာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ …
“ မင်းက ငါ့အဖေရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်တယ်ပေါ့ ….”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အံ့အားတကြီး မေးလာခဲ့၏။
“ ဒါပေါ့ ….” ချန်ယွီ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပီဲး “ ဒါပေမယ့် လူတွေကို ရောဂါကုသပေးပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေကို ကုသပေးတဲ့အချိန် ကျုပ်မှာ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိတယ် …”
“ အဲ့တာကတော့ ခင်များဘက်က ပိုက်ဆံ အရင်ချေရမယ် ….”
“ ပြဿနာ မရှိဘူး ….”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက နှစ်ခါပင် မစဉ်းစားဘဲ ဖြေဆိုလိုက်ပြီး “ ဘယ်လောက်လဲ ….”
သူ့နားဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ပြောစကားတို့အရ ဝမ်တဲ့ချွမ်ဆိုသူမှာ ဒေသတွင်းတစ်ဝိုက်၌ တိုင်းရင်းဆေးဖက်ဝင်အပင်များအား ဖြန့်ဖြူးရောင်းချပေးနေသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူက ဟန်ကျိုးမြို့၏ ထိပ်တန်း လူချမ်းသာ ဆယ်ဦး စာရင်းထဲက တစ်ဦးအပါအဝင်လည်း ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် ဝမ်တဲ့ချွမ် ဘေးနား ရှိနေသူက ပါမွှားယင်ကောင်လေး မဟုတ်မည်မှာ ကျိန်းသေသည်။
လက်တစ်ချောင်း ဆန့်တန်းရင်း ချန်ယွီ့ ပြောလိုက်၏။ “ ယွမ်တစ်သောင်း …၊ သမားခ အပါအဝင် ….”
“ တကယ်လို့ ပြဿနာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပိုက်ဆံ အရင်ချေပါ … ပြီးတာနဲ့ လူနာကို ကုသဖို့အတွက် ခင်များရဲ့ အိမ်လိုက်ခဲ့မယ် …”
“ ရတယ် ရတယ် ပြဿနာမရှိဘူး ….”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ယွမ် တစ်သောင်းကို တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိ ပေးချေလိုက်သည်။
ယနေ့ လေလံပွဲသို့ ရောက်လာသည်က သူ၏ ကံတရားကို ရာနှုန်းပြည့် စမ်းသပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဤသည်က သူ၏ နောက်ဆုံးသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုပင်။
သူ့အဖေ၏ အခြေအနေက အတော်လေး အရေးပေါ် ဖြစ်နေပြီး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ မည်သို့မျှ အချိန်မဆွဲနိုင်တော့ပေ။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ နာမည်က ကျောက်ကျင်းချွမ် ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ စီနီယာ အမှုဆောင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် မည်သူကမျှ သူ့ဖခင်အား ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးခြင်း မရှိမှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် သူ့ဖခင်ကိုပါ သူနှင့်အတူ နေထိုင်စေသည်။
ဟန်ကျိုး၌ လအနည်းငယ် နေထိုင်ပြီး နောက်မှာပဲ သူ့ဖခင်က ရုတ်ချည်း အပြင်းအထန် ဖျားနာစပြုလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။
ကျောက်ကျင်းချွမ်က ကားကို ရှေ့က ဦးဆောင်၍ လျင်မြန်စွာမောင်းနှင်လိုက်သည်။
တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက် ကားနှစ်စင်းက ဗီလာအသေးလေး တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။
တံခါးကို လက်ဗွေနှင့် သော့ဖွင့်ပြီး အိမ်အကူများအား လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခဲ့ဖို့ရာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ မလိုဘူး … လူနာကို တိုက်ရိုက်ပဲ သွားကြည့်မယ် …”
ချန်ယွီ့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
“ ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပေးပါ ….”
ကျောက်ကျင်းချွမ်က သူတို့နှစ်ဦးကို ဒုတိယထပ်ရှိ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပေးသည်။
အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အနံ့အသက်တို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝမ်တဲ့ချွမ်က နှာတရှုပ်ရှုပ်လုပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ အဘိုးကြီးရဲ့ အခြေအနေက အတော် ပြင်းထန်နေတာပဲ ….”
ကျောက်ကျင်းချွမ် ခါးသက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် “ ငါသာ နှစ်လအတွင်း သက်တမ်း နှစ် ၁၀၀ ကျော်တဲ့ ဂျင်ဆင်းကို မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင် စိုးရိမ်မိတာ ငါ့အဖေတော့ …….. ဟင်း “
ကုတင်ပေါ်၌ အရိုးပေါ် အရေတင်နေသည့် အဘိုးကြီး တစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။
အချိန်မရွေး သေသွားတော့မည်ဟူသည့် ခံစားချက်အား ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။
အဘိုကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ချန်ယွီ့ ပြောလိုက်၏။ “ လူကြီးမင်းကျောက် … ကျုပ် စကားကို တည့်တိုးပြောမိရင် စိတ်မရှိပါနဲ့ …”
“ ခင်များအဖေ ဒီခုလို ဖြစ်လာခဲ့တာက ခင်များ သူ့ကို အလိုလိုက်တာနဲ့ အများကြီး သက်ဆိုင်နေတယ် …”
ဝမ်တဲ့ချွမ် ကြက်သေသေသွားခဲ့ပြီး သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “ ဒေါက်တာချန် … မင်းဘာပြောချင်နေတာ … လူကြီးမင်းကျောက်က ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲတဲ့….”
“ လူကြီးမင်းကျောက်က သိတတ်တဲ့ သားတစ်ယောက်ဆိုတာ မှန်တယ် …” ချန်ယွီ့ ပြောပြီးနောက် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာဖြင့် “ ဒါပေမယ့် သူ သိတတ်လွန်းလို့ သူ့အဖေ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ရတာပဲ ….”
“ တကယ်လို့ သူ့အဖေကသာ မကောင်းတဲ့ အကျင့်တွေကို အချိန်မီ ရပ်တန့်လိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျိန်းသေပေါက် ဒီလိုမျိုး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာမကျန်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘး …..”
“ ဒီရဲ့ အဘိုးကြီးက အသက် ငါးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ် … ဒါပေမယ့် အခုကြည့်လိုက် … သူ့ရုပ်ရည်ကို အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရှစ်ဆယ်လို့ ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမဆို ယုံနိုင်တယ် ….”
“ အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်ပြီး လူကြီးသူမရဲ့ ဆန္ဒကို လေးစားပေးတာကလည်း ထိခိုက်အောင် လုပ်ခြင်း တစ်မျိုးပဲ …”